e-περιοδικό της Ενορίας Μπανάτου εν Ζακύνθω. Ιδιοκτήτης: Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτης Καποδίστριας (pakapodistrias@gmail.com), υπεύθυνος Γραφείου Τύπου Ι. Μητροπόλεως Ζακύνθου. Οι δημοσιογράφοι δύνανται να αντλούν στοιχεία, αφορώντα σε εκκλησιαστικά δρώμενα της Ζακύνθου, με αναφορά του συνδέσμου των αναδημοσιευόμενων. Η πνευματική ιδιοκτησία προστατεύεται από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Τετάρτη 15 Αυγούστου 2012

Νεότερη φωτοθήκη από τον Πανηγυρικό Εσπερινό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου

Χθες το βράδυ στην Παναγούλα Μπανάτου 
 Φωτορεπορτάζ: Διονύσης Στραβοπόδης
























































Τρίτη 14 Αυγούστου 2012

Στίχοι προς την Παναγία, γραμμένοι απόψε σ' ένα φυλάκιο

"Λίγο στα γρήγορα, έμπνευση δεν δίνει η σκοπιά. Αλλά, όπως κάθε χρόνο, το οφείλω σ' Εκείνη!", μάς γράφει ο αγαπητός μας Τάσος Ζαρκάδης, φιλόλογος επί πτυχίω, ο οποίος υπηρετεί τη θητεία του και βρίσκεται ολοένα στη σκοπιά. 
Μόλις τώρα λάβαμε λοιπόν τους σεβαστικούς στίχους του και, ολόφρεσκους, τους δημοσιοποιούμε, ευχόμενοι στον ποιήσαντα καλό υπόλοιπο θητείας και ν' αριστεύει πάντα! 
π. Π.

 Τάσος Ζαρκάδης
Κάλεσμα σ' ένα εικόνισμα 

Στου σκοτεινού φυλακίου το εικόνισμα κοιτώ 
μια παρουσία να νιώσω. 
Μου 'λειψε η μάνα μου εδώ πάνω
 κι εσένα Μάνα έχω απόψε. 

 Μα δεν άντεξες μόνη στη γη μαζί μου 
και πέταξες τη μέρα που κόβετ' ο Αύγουστος 
των σπλάχνων σου το Γιο να βρεις,
 να δεις αν κλείσανε στα χέρια οι πληγές Του. 

Δεν έφτανε η γη να Σε κρατήσει 
στα ουράνια πια μόνο χωράς. 
Και αν απο 'κει ψηλά στα μάτια Σου 
μικρύναμε 'δώ κάτω 
-μη μας ξεχνάς- 
ρίχνε τις νύχτες κάπου-κάπου μια ματιά! 

[Τατόι, 14 Αυγούστου 2012]


[Φωτό: Ιωάννης Πορφύριος Καποδίστριας. Από τον αποψινό Πανηγυρικό Εσπερινό στην Παναγούλα Μπανάτου]

"Εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες, Θεοτόκε"

 Φωτοστιγμές του Εσπερινού της Μεταστάσεως της Θεοτόκου  
  Απόψε, στον πανηγυρίζοντα ναό της Παναγούλας Μπανάτου  


































Φωτογραφίες; Ιωάννης Πορφύριος Καποδίστριας

Στην Καθέδρα Της η Παναγούλα, έτοιμη για το Πανηγύρι!




Ολοκληρώθηκαν σχεδόν οι προετοιμασίες για την Πανήγυρι της Παναγούλας. Ήδη η περίπυστη Εικόνα της Κυράς, εντός της καλλιτεχνημένης Καθέδρας, τέθηκε κάτω απ' τον βελούδινο Ουρανό και κοσμήθηκε με άνθη, ενώ απ' τους πολυελαίους κρέμονται οι καθιερωμένες πιπερίτσες και τα στεφάνια. 

Στις 8 το βραδάκι θα ψαλεί ο κατανυκτικός Εσπερινός της Εορτής της Μεταστάσεως και στο τέλος θα γίνει η λιτάνευση του Σώματος της Παναγίας τρις εντός του ναού και η εναπόθεσή Του στον Επιτάφιο, ενώ θα ψάλλονται τ' αρμόδια Εγκώμια προς την Κεκοιμημένη! Όσοι πιστοί, προσέλθετε!

Σκέψεις προετοιμάζοντας το Πανηγύρι του Μπανάτου 2012

Μικρό σημείωμα του π. Παναγιώτη Καποδίστρια


Το Πανηγύρι της Παναγούλας αποτελεί κεντρικό δρώμενο για τους απανταχού Μπανατιώτες και τους Φίλους μας, ιδιαίτερα μετά το 2006, οπότε τελείται ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου και όχι εκ μεταθέσεως στην πρώτη ή δεύτερη Κυριακή του Σεπτεμβρίου. Η παλιά αυτή ημερομηνία του Πανηγυριού είχε πλέον εκ των πραγμάτων εκπνεύσει, διότι, κατά τις νεότερες δεκαετίες, οι πλείστοι των κατοίκων του Μπανάτου, αμέσως μετά την εορτή του Δεκαπενταύγουστου, είχαν πλέον επιστρέψει στις έδρες της δουλειάς, των σχολείων κλπ. στην Αθήνα, στην Πάτρα, στο εξωτερικό. Οπότε είχε καταντήσει να τελείται Πανηγύρι Μπανάτου δίχως τους Μπανατιώτες, εμμένοντας σε μιαν ατελέσφορη πλέον παράδοση. Αξίζει να σημειωθεί ότι περί τα 100 σπίτια κλείνουν μετά το Δεκαπενταύγουστο. Ο καιρός, εξάλλου, του Σεπτεμβρίου ήταν ανασφαλής για λιτανεία, δεδομένου ότι κατά την τετραετία 2002-2005 έβρεχε κατά την ημέρα της Γιορτής...

Το μόνιμο και πολύχρονο αυτό παράπονο των Μπανατιωτών, αλλά και τον περί απειλής βροχής κίνδυνο, ήρθε να θεραπεύσει μια λαϊκή συνέλευση του 2006, η οποία αποφάσισε με την συντριπτική πλειοψηφία των παρόντων, την τέλεση του Πανηγυριού ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου (οπότε μάλιστα εορτάζει πράγματι ο ναός της Παναγούλας μας την Κοίμηση της Θεοτόκου), με σκοπό την μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή των "καλοκαιρινών" συντοπιτών μας, αλλά και την αποφυγή της καταστροφής της κοινής προσπάθειας από τις πιθανώς κακές καιρικές συνθήκες. 

Για 7η συνεχή χρονιά το Πανηγύρι μας τελείται φέτος ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου με την αθρόα συμμετοχή των συντοπιτών μας στην πολυεύθυνη προετοιμασία του! Το πλάτωμα της Παναγούλας κάθε απόγευμα και βράδυ αποτελεί πραγματικά Χαρά του Θεού! Άνθρωποι πάνε κι έρχονται, τα παιδία παίζει, οι προετοιμασίες ενεργοποιούν ανθρώπους που δεν θα περιμέναμε. Όλη αυτή η συμμετοχή έρχεται να επιβεβαιώσει ότι οι επιμέρους αυτές γιορτές αποτελούν κεντρικά γεγονότα για τον κάθε τόπο, ευκαιρίες συνεύρεσης ανθρώπων "εκ περάτων", επιβεβαίωσης φιλιών και κάθε είδους σχέσεων, σε καιρούς και τόπους πολύτροπης αφιλίας, αλλεπάλληλων κρίσεων και πολλαπλών προβλημάτων για την κοινοτική επιβίωση.   


Δευτέρα 13 Αυγούστου 2012

Έτοιμο το "Φτάζυμο" του Πανηγυριού τση Παναγούλας


Μόλις μυρίσει "Φτάζυμο", το ζακυθινό Πανηγύρι είναι πια γεγονός! Κάθε χρόνο, ενόψει της Γιορτής του Μπανάτου και για τη Χάρη τση Κυράς τση Παναγούλας, η 84χρονη σήμερα κυρά Κατίνα ζυμώνει το ειδικό αυτό πανηγυριώτικο ψωμί με τις εφτά ζυμώσεις (εξ ού και Εφτάζυμο ή Φτάζυμο), τα πολλά αρωματικά και την... μυστικοπαθή έως και μαγική παρασκευή, συνεπαίρνοντας την Κάτου Μερία με την ευωδία του φούρνου της! 

Ιδού, στην ανωτέρω φωτό, η εικονική απόδειξη της σημερινής δραστηριότητάς της, τηρώντας πάντα την εθιμική ετήσια επιταγή! Ορίστε, κοπιάστε! Και του χρόνου!!!

Τελώντας απόψε τις τελευταίες κατ' οίκον Παρακλήσεις προς την Παναγία


Με πολύ μεγάλη ευλάβεια και φιλικότητα δέχθηκαν τον Εφημέριό τους στο σπιτικό τους οι πιστοί Μπανατιώτες, κατά την διάρκεια και του φετινού Δεκαπενταύγουστου, για την τέλεση περίληψης του Μικρού Παρακλητικού Κανόνα, τηρώντας πατροπαράδοτη συνήθεια! Έτσι είχαν την ευκαιρία να δεχθούν την επίσκεψη της θεομητορικής πρεσβείας στην "κατ' οίκον Εκκλησία" τους και να συμπνευματισθούν με τον πνευματικό πατέρα τους! 

Μπροστά σε μια σπιτική εικόνα της Κυράς της Παναγίας (η αισθητική ποιότητα δεν έχει σημασία) καίει το ευωδιάζον λιβανιστήρι, ξαγρυπνάει ένα ιλαρό φωτάκι καντηλιού, επιβιώνει ένα χαρτάκι υπέρ υγείας! Αμέσως "Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς" - "Και σε μεσίτριαν έχω προς τον φιλάνθρωπον Θεόν..."!!! Τι περισσότερο; Η λαϊκή ευσέβεια ως ταπεινό θυμίαμα - παμμέγιστη προσφορά ανθρώπων καθημερινών στην υπερευλογημένη Μητέρα του Θεού και σύνολης της Ανθρωπότητας!!! 
π. Π. Κ.

Κυριακή 12 Αυγούστου 2012

"Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς"

  Απόψε στον ναό της Φανερωμένης Μπανάτου,  
  στιγμές από την Παράκληση προς την Παναγία, κατά το ζακύνθιο μουσικό ύφος  

Η Πλατυτέρα της Φανερωμένης Μπανάτου, δια χειρός Νικολάου Μπιάζη-Σεντή

Πικρές αναμνήσεις και σκέψεις στην επέτειο του Μεγάλου Σεισμού της 12ης Αυγούστου 1953


Γράφει η ΑΝΝΑ ΤΣΟΥΚΑΛΑ-ΚΟΥΦΟΥ
- Γιατί να μην κοιμηθούμε κάτω από τήν καρυδιά; αντέδρασε η ηλικιωμένη  γυναίκα στη νύφη της.
- Μήπως μπορούμε να κοιμηθούμε μέσα; 
- Να, το βράδυ εκπνέουν τα δένδρα, δεν έχουν οξυγόνο , απαντά η νεαρή γυναίκα και είναι και τα  παιδιά βλέπεις! 

- Μα, πού αλλού να κοιμηθούμε;  της σιγοψιθυρίζει.
Ήτανε το πρώτο βράδυ μετά από τον μεγάλο  τράνταγμα  του Εγκέλαδου. Οι γυναίκες, ήταν η μητέρα μου και η γιαγιά μου. Η οικογένειά μου, μια και σώθηκε  από πέτρες και δοκάρια που χοροπηδούσαν από το διώροφο πέτρινο οικοδόμημα που κατοικούσε, έπρεπε κάπου να καταλύσει. Οι γυναίκες  συμφώνησαν στην αυλή με την καρυδιά ή έστω δίπλα στην καρυδιά. Ήταν και το πηγάδι  πιο πέρα με το πέτρινο φιλιατρό, παραγγελιά κι αυτό  από τον  παππού του πατέρα μου τον Μήτρο τον Τσουκαλά. Ο πατέρας μας δεν έφερε καμιά αντίρρηση  στην επιλογή της θέσης που θα διανυκτερεύαμε. Μα και γιατί; Οι γυναίκες καταλαβαίνουν καλύτερα απ’ αυτά τα θέματα. Αυτός είχε χρέος να προστατεύσει την οικογένεια από κάθε κίνδυνο άμεσο ή έμμεσο εξ αιτίας των μετασεισμών. Συνεχίζονταν και ήταν φανερό ότι θα συνεχιστούν  για πολύ καιρό ακόμη. Πιο πολύ τρόμαζε για μας, τα παιδιά. Εμένα και τον αδελφό μου, τρία χρόνια μεγαλύτερό μου.
Το πρωί  ενωρίς με τον πρώτο   μεγάλο  σεισμό που έγινε  κατά τις 6 η ώρα σείστηκε ο τόπος! Οι γονείς μας ήταν ξύπνιοι από τις 5 η ώρα. Στα καμποχώρια του νησιού, με την μεγάλη παραγωγή της σταφίδας, αυτόν τον καιρόν σηκώνονται νωρίς. Είναι βλέπεις η εποχή του τρύγου. Αύγουστος μήνας. Από τις πρώτες κιόλας μέρες του Αυγούστου αρχίζουν το καθάρισμα των αλωνιών, όλοι οι κάτοικοι, είτε έχουν μεγάλα κτήματα, είτε μικρά. Το κάθε αλώνι έχει σχήμα ορθογωνίου παραλληλόγραμμου, διαστάσεων περίπου 5 επί 10 μέτρων, 3 επί 6, ή 4 επί 6, ανάλογα με τις προτιμήσεις του νοικοκύρη. Στρόγγυλα ποτέ δεν είναι τα αλώνια της σταφίδας. Μόλις λοιπόν μπει ο Αύγουστος αρχίζει η  ετοιμασία  των αλωνιών, για να δεχθεί τον μελαχρινό καρπό, να ψηθεί.. Αυτός είναι η κορινθιακή σταφίδα. Αυτή καλλιεργείται στα νησιά του Ιονίου. Τις εκτάσεις λοιπόν αυτές τις καθάριζαν  από κάθε είδους χόρτο και  σκόνη  τοποθετούσαν επάνω το δίκτυ που αγόραζαν γι αυτόν τον σκοπό και ήταν έτοιμα να δεχθούν τον καρπό.
Όταν κατά τις 6 η ώρα άρχιζε να κινείται συθέμελα το νησί το ανδρόγυνο βρισκόταν  στ’ αλώνια, κάτω ακριβώς από το λιθόκτιστο   σπίτι  τους με τις πελεκημένες πέτρες του μπαλκονιού, τα περίφημα  αετώματα, τη λαξευτή λιθοδομή στην πρόσοψη και στην περιμετρική ζώνη επαφής των λίθων και η νέα μητέρα έβγαλε μια  απελπισμένη κραυγή και άρχισε να τρέχει προς το σπίτι.
- Τα παιδιά, Μίμη, τα παιδιά!...
Ο πατέρας την κράτησε από το χέρι να μην προχωρήσει. Σοβάδες άρχισαν να κατρακυλούν , και μια τεράστια ρωγμή  έγινε φανερή στη βόρεια πλευρά του σπιτιού. Έτρεξε αυτός κατά την είσοδο. Ανέβηκε δύο-δύο τα σκαλοπάτια της ξύλινης εσωτερικής σκάλας κι έφθασε στην κρεβατοκάμαρά μας. Μας άρπαξε έτσι κοιμισμένα, το ένα στο ένα χέρι, το άλλο στο άλλο χέρι και άρχισε να κατεβαίνει καταϊδρωμένος τη σκάλα. Η αγωνία του ήταν μεγάλη, μήπως ακολουθήσει κάποιος μετασεισμός. Και οι μετασεισμοί  ήταν φοβεροί. Σαν έφθασε στην πόρτα κι αντίκρισε τη γυναίκα του, τη μητέρα μας, ανάσανε. Εκείνη, σταυροκοπήθηκε, μας πήρε στην αγκαλιά της. Στον   άνδρα της δεν είπε τίποτα. Του έριξε ένα βλέμμα γεμάτο αγάπη  κι ευγνωμοσύνη, που έλεγε πολύ περισσότερα. Εμείς, μισοκοιμισμένα, κουρνιάσαμε στην αγκαλιά της μητέρας μας. Δεν είχαμε συμπληρώσει τον ύπνο και θέλαμε κι άλλο να κοιμηθούμε.
Κι ενώ διαπραγματευόμαστε την έλλειψη του ύπνου μας, αρχίζει ξανά η γη να βρυχάται και να  προσπαθεί να  εξαφανίσει ό,τι  υπήρχε όρθιο από τα οικοδομήματα. Ήταν ένας ακόμη φοβερός μετασεισμός, όμοιος μ’ εκείνον της 6ης ώρας. Κόπηκε η μιλιά όλων. Κρατούσαμε την αναπνοή μας και περιμέναμε. Αφού σταμάτησε η οργή του εγκέλαδου παρέμεναν ακόμη άφωνοι. Εμείς ούτε που αναφέραμε άλλο την λέξη ύπνος. Ζαρώσαμε κοντά στη μητέρα και την γιαγιά. Ο πατέρας μας τόλμησε ν’ ανέβει  ξανά,  ήρεμα τώρα, την σκάλα  για να δει τις ζημίες. Ο διπλανός γείτονας και αυτός με τρομερές ζημιές στο διώροφο σπίτι του, άτεκνος, βρισκόταν κι αυτός στα αλώνια του, μα σταμάτησε εκεί η αγωνία του.
- Το πολύ-πολύ να χρειασθεί καμιά επισκευή το σπίτι, λέει ενθαρρυντικά στον πατέρα. Τούτο το θεριό, λέει δείχνοντας το σπίτι μας, άντεξε τους σεισμούς του 1893, ο συγχωρεμένος ο παππούς σου τόφτιαξε με  γερές πέτρες, τις κουβαλούσε με το κάρο  από το Καταστάρι κ’ οι πιο μεγάλες ζύγιζαν διακόσια κιλά.
Η σκαλιστή πέτρα  που  περιέχει το όνομα του  και  το έτος οικοδομήσεως του σπιτιού  σώζεται ακόμη  γράφει 1862. Έχει δε τεράστιους δεσμούς με σίδηρο στους αρμούς   και η λιθοδομή με γερές και μεγάλες πέτρες. H αγριδιά που κρατάει την στέγη έχει διάμετρο 50 εκατοστά. 
- Πολλές φορές, Μίμη, αναρωτιέμαι πώς κουβαλήθηκαν  αυτά τα υλικά, και πως τοποθετήθηκαν σ' αυτό το σπίτι!
Άφησε τα σκαλιστά αετώματα, τ’ ανάγλυφα του εξώστη και των παραθύρων της πρόσοψης.
- Μη φοβάσαι καημένε, τούτο το θεριό δεν παθαίνει  τίποτα. Μόνο αν βουλιάξει το νησί τότε μόνο θα χαθεί.
Σαν να αναθάρρησε ο πατέρας σ’ αυτά τα λόγια. Όμως κάποιες πέτρες είχαν αποδομηθεί προς το μέρος του Βοριά και τον έκαναν να μελαγχολήσει. Η γη είχε ηρεμήσει για λίγο. Πήρε  την απόφαση ν’ ανέβει στον πρώτο όροφο, να δει ξανά τί ζημιές υπάρχουν. Αργά-αργά ανέβηκε τα σκαλοπάτια της εσωτερικής σκάλας, μα τον έπνιγε η αγωνία! Πηγαίνει πρώτα στο δωμάτιό μας  και η καρδιά του άρχισε να κτυπά παράξενα. Στάθηκε για δευτερόλεπτα ακίνητος κι έκανε  τον σταυρό του. Ένα «δόξα τω Θεώ» ακούστηκε  στο δωμάτιο. Τα κρεβατάκια των παιδιών του, τα δικά μας δηλαδή, ήταν γεμάτα με τεράστιες πέτρες  και σοβάδες. Είχαμε σωθεί από θαύμα. Κοίταξε και τ’ άλλα δωμάτια, παντού σοβάδες και πέτρες, στο πάτωμα, στα έπιπλα. Στη σοφίτα ένα κοπάδι περιστέρια, που από χρόνια στόλιζαν τις καρδιές μας και το περιβάλλον, πέταξαν μακριά φοβισμένα. Κατέβαινε προσεκτικά την σκάλα και πάλι ένας μετασεισμός  τον κατέβασε απότομα από την σκάλα. Ανησύχησε.
«Θα ‘χουμε πολλούς μετασεισμούς», σκέφθηκε.
Στην αυλή με την καρυδιά στην μέση και το πηγάδι στην άκρη της αυλής  με το δροσερό νερό θα περνούσαμε  την νύχτα μας.
- Τουλάχιστον για μερικές ημέρες θα μείνουμε εδώ στην καρυδιά στην αυλή, είπε ο πατέρας.
Εξάλλου, κάθε Καλοκαίρι μερικά βράδια κοιμόμαστε έξω στα αλώνια μέχρι να μαζέψουμε τη σταφίδα. Το σπίτι χρειάζεται τεχνίτες  σοβάδες και, μέχρι να γίνουν όλ’ αυτά,  θα μένουμε στο ύπαιθρο. Δόθηκε αυστηρή εντολή, ούτε στο σπίτι μέσα να ανεβούμε, μήτε να παίζουμε κοντά  στο σπίτι. Δεν είμαστε τόσο μικρά, ώστε να μην αισθανόμαστε, αλλά ούτε τόσο μεγάλα, ώστε να τα καταλαβαίνουμε όλα. Το παιχνίδι για μας είχε προτεραιότητα.

Ξημέρωσε και η Δωδεκάτη  Αυγούστου… Κατά τις 11:30 η ώρα ακούστηκε μια υπόκωφη βοή μεγάλη… Άρχισε πάλι να βρυχάται ο Εγκέλαδος… Ό,τι είχε απομείνει ισοπεδώθηκε… Μία σκόνη καπνού έβλεπες και τίποτα άλλο. Τα γειτονικά μας σπίτια ισοπεδώθηκαν. Το δικό μας, βαριά τραυματισμένο, η βόρεια πλευρά του είχε  καταρρεύσει μέχρι τη μέση του κτηρίου. Το μπαλκόνι με τα σκαλιστά λιθάρια έπεσε μονοκόμματο. Ο θρήνος του Ιερεμία. Οι μεγάλοι, με την απόγνωση στα μάτια και την καρδιά σφιγμένη, παρακολουθούσαν τα τεκταινόμενα. Δεν υπήρχε νερό και δεν τολμούσαμε να πλησιάσουμε το πηγάδι λόγω κατολισθήσεων. Ό,τι τρόφιμο υπήρχε ήταν στο μαγειρείο δίπλα από το σπίτι που καταπλακώθηκε από τον όγκο των λίθων του σπιτιού. Η απόλυτη θλίψη...
Το απόγευμα άρχισαν ελικόπτερα να πετούν τόσο χαμηλά, που τρομάξαμε. Ήταν η πρώτη ανθρωπιστική βοήθεια που έφθανε.  Στην ανάμνησή μου έχει μείνει το νερό και κάτι μπισκότα που η μητέρα τα έλεγε γαλέτες. Ήταν απερίγραπτη η σύγχυση και ο φόβος μας… Σαν να μη έφθανε αυτό, το βράδυ τα νηπιακά μας μάτια αντίκρισαν το φοβερό θέαμα της πυρκαγιάς της χώρας. Μία τεράστια φλόγα έφθανε μέχρι τον ουρανό και η ατμόσφαιρα ήταν  αποπνικτική.
Σαν αυτές τις ημέρες θάφτηκε η παλιά Ζάκυνθος για πάντα. Εμείς δεν θυμόμαστε σχεδόν τίποτα σημαντικό γι’ αυτήν. Μόνο μερικές στιγμές  της καταστροφής στο στενό οικογενειακό περιβάλλον. Μόνον ό,τι μελετάμε στα βιβλία και τ’ ακούσματα των παλιών. Χάθηκαν πολλές ζωές ανθρώπων, χάθηκαν περιουσίες, χάθηκε ένας πολιτισμός ολόκληρος. Η Ζάκυνθος ξαναχτίστηκε. Την παλιά δεν την ζήσαμε, απλά την ανιχνεύσαμε εμείς οι μετασεισμικοί Ζακυνθινοί  ή, καλλίτερα, εμείς οι Ζακυνθινοί του μεταίχμιου. Δεν θρηνούμε, ούτε θρηνήσαμε ποτέ για τις αλλαγές,  απλά  θρηνήσαμε τις απώλειες και ήταν πολλές!   Είτε μακριά, είτε κοντά στο αγαπημένο μας νησί, ζούμε τους παλμούς του τους σημερινούς, που δεν είναι αλλιώτικοι από τους παλμούς μιας ολόκληρης Ελλάδας και σήμερα μιας Ευρώπης. Το «τα πάντα ρει» του Ηράκλειτου  είναι αναπόφευκτο. Δεν ήταν απαραίτητο όμως οι μεταβολές να επέλθουν κατ’ αυτόν τον τρόπον, με μια εφάπαξ ανατροπή και με τόσο οδυνηρό τρόπο. Έχουμε μάθει  στην ζωή να κοιτάζομε μπροστά, μόνον έτσι επέρχεται η πρόοδος. Να κρατήσουμε στην μνήμη μας  την παλιά με όλα τα καλά  και την ιστορία της και να συμβάλουμε σήμερα στην πραγματική  πρόοδο του νησιού μας. Η συνάντηση της παλιάς Ζακύνθου και της νέας έδωσε στο νησί νέες μορφές σκέψης, νέες μορφές λόγου, νέα φορεσιά  που άλλους χαροποιεί, άλλους θλίβει...
Θα ευχόμουν όχι άλλα δάκρυα, όχι  άλλους  θρήνους για την παλιά Ζάκυνθο, αλλά αγώνας  με πνευματικές αξίες  για την καινούργια, γιατί της αξίζει!
11 Αυγούστου 2012

Σάββατο 11 Αυγούστου 2012

Άρχισαν τα "σένια" του Πανηγυριού 2012






Άρχισαν από χθες τα "σένια", δηλαδή τα σινιάλα ή ειδοποιήσεις του φετινού Πανηγυριού της Παναγούλας Μπανάτου. Μια βδομάδα πριν την ημέρα του Πανηγυριού, κάθε βράδυ στις 9, οι καμπάνες χτυπούν πανηγυρικά και διακόπτονται από ρουκέτες, οι οποίες σχίζουν τον ουρανό, ειδοποιώντας όλους ότι εγγίζει η μεγάλη μέρα της Γιορτής!
Στην τρίτη αποψινή φωτό, ο Χαράλαμπος Κοντονής, Πρόεδρος του Μπανάτου και δραστήριο μέλος της Επιτροπής Πανηγυριού, βάζει φωτιά στο φυτίλι!!! 

Στιγμές από τη σημερινή Λιτανεία του Αγίου Σπυρίδωνος για την διάσωση της Κέρκυρας από τους Τούρκους (11 Αυγούστου 1716)

Αποκλειστική ανταπόκριση από Κέρκυρα: ΤΑΤΙΑΝΑ ΚΑΡΥΔΗ













































Παρασκευή 10 Αυγούστου 2012

Το Πρόγραμμα του Πανηγυριού της Παναγούλας Μπανάτου 2012




Κατά τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου,
ἡμέρα κατά τήν ὁποία ἑορτάζει ὁ Ἱερός Ἐνοριακός Ναός
Π Α Ν Α Γ Ο Υ Λ Α Σ    Μ  Π Α Ν Α Τ Ο Υ,
Προστάτιδος καί Πολιούχου τῆς περιοχῆς,
θά πραγματοποιηθεῖ μέ κάθε ἐκκλησιαστική ἐπισημότητα
τό Πανηγύρι τοῦ Μπανάτου.

Παρακαλοῦμε νά μᾶς τιμήσετε μέ τή χαρά τῆς παρουσίας Σας,
σύμφωνα μέ τό ἀκόλουθο Πρόγραμμα τῆς Ἑορτῆς.
 *  *  *
Π Ρ Ο Γ Ρ Α Μ Μ Α   Ι Ε Ρ Ω Ν   Τ Ε Λ Ε Τ Ω Ν

Τρίτη, 14.8.2012, 8 βράδυ: Ὁ ἐπίσημος Ἑσπερινός μέ τά Ἐγκώμια μπροστά στόν Ἐπιτάφιο τῆς Παναγίας.
Τετάρτη, 15.8.2012: 7.30 πρωί: Ὁ Ὄρθρος μέ Ἀρτοκλασία.
9 πρωί: Ἡ πανηγυρική Θεία Λειτουργία.
7.30 ἀπόγευμα: Ὁ Μικρός Παρακλητικός Κανόνας πρός τήν Παναγία, κατά το ζακύνθιο μουσικό ἰδίωμα.
8.15 βράδυ: Ἡ μεγαλοπρεπής Λιτάνευση τῆς Σεπτῆς Εἰκόνας
τῆς ΠΑΝΑΓΟΥΛΑΣ καί τοῦ Ἐπιταφίου Της.

ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Πέμπτη 9 Αυγούστου 2012

Γλέντι τρικούβερτο!

Γράφει από τη Μελβούρνη η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ-ΤΣΟΥΚΑΛΑ
Pablo Picasso, Μαντολίνο και Κιθάρα, 1924.
Αύγουστος ήταν και τότε, σαν τώρα. Ήταν το 1980, 32 χρόνια πριν... Αλήθεια, πότε πέρασαν; Είχαν περάσει 13 χρόνια από την ημέρα που, παραμονή Χριστουγέννων απόγευμα, σαλπάρισε το υπερωκεάνιο «Πατρίς» από το λιμάνι του Πειραιά για Αυστραλία, φορτωμένο μέχρι τα μπούνια με ανθρώπινο εμπόρευμα! Εμπόρευμα, που προφανώς περίσσευε στην πατρίδα κι έπρεπε να απαλλαγεί από αυτό. Τι πιο εύκολο, παρά να κάνει εξαγωγή!... Κάτι που, δυστυχώς, επαναλαμβάνεται σήμερα, σχεδόν μισό αιώνα αφότου σταμάτησε η ομαδική εξαγωγή!
Μόνο όποιος έχει αποχωριστεί λόγω συνθηκών ό,τι αγαπημένο και ιερό και ζει σε ξένο τόπο μπορεί να νιώσει τα συναισθήματα της επιστροφής, ιδιαίτερα μετά  από τόσα χρόνια!
Κοιτάζεις γύρω και όλα σού φαίνονται άγνωστα... μα τόσο γνώριμα, τόσο δικά σου. Προσπαθείς να προσανατολιστείς και δεν το πιστεύεις πως βρίσκεσαι στον τόπο σου. Ξαφνικά νιώθεις ανάλαφρος σαν πεταλούδα... Δεν υπάρχει εκείνο το βάρος πια στην ψυχή κι ας το κουβαλάς από την ημέρα που έφυγες και νιώθεις να πνίγεσαι, πως δεν  μπορείς να ανασάνεις. Βάρος ασήκωτο, μολονότι δε σου λείπει τίποτα στη... γη της επαγγελίας όπου ζεις, και μένεις ν’ αναρωτιέσαι, αν όντως υπήρξε ποτέ αυτό το βάρος ή αν ήταν γέννημα της νοσταλγίας σου!
Βλέπεις αγαπημένα άτομα, αρχής γενομένης από τη Μάνα τη πολυαγαπημένη, τον Πατέρα, τ’ αδέλφια, περιτριγυρίζεσαι από συγγενείς, φίλους, γνωστούς, χωριανούς και τα μάτια  αστέγνωτα... Αστέγνωτα από πικρία που τους στερήθηκες, που τους στέρησες τη δική σου παρουσία, αστέγνωτα γιατί γνωρίζεις πως σε λίγο πρέπει πάλι να πάρεις το δρόμο του φευγιού, χωρίς να γνωρίζεις αν φεύγοντας λες, εις το επανιδείν ή αντίο... Αστέγνωτα για τις τόσες αλλαγές, για τις ρυτίδες που χάραξαν το πρόσωπο της Μάνας και του Πατέρα... Αστέγνωτα για όλ’ αυτά που μεσολάβησαν, παιδιά που μεγάλωσαν, καινούρια μέλη που μπήκαν στην οικογένεια και τους συναντάς για πρώτη φορά, γι’ αυτούς που λείπουν κι εσύ δεν ήσουν εκεί να τα ζήσεις, να τα μοιραστείς, να χαρείς με τις χαρές των αγαπημένων, να συμπαρασταθείς στις δύσκολες στιγμές, να κλάψεις για την απώλεια ανθρώπων της καρδιάς σου...
Όλα έγιναν εν απουσία σου, όπως εν απουσία τους μεσολάβησαν τόσα στη δική σου ζωή, χαρές και λύπες που τα βίωσες μόνος, χωρίς το στοργικό χέρι και το γλυκό λόγο της μάνας, όταν περίσσευε η πίκρα και η αγωνία, χωρίς την ορμήνια και προστασία του πατέρα όταν και το πιο σοβαρό πρόβλημα έπρεπε μόνος να το αντιμετωπίσεις, χωρίς στήριγμα... Και τις χαρές σου με ξένους τις μοιράστηκες, με ξένους που έγιναν δικοί, όπως δικός έγινες κι εσύ για κείνους, για να έχεις την ψευδαίσθηση πως έχεις οικογένεια και τελικά, οικογένεια έγιναν για σένα, οικογένεια έγινες γι  αυτούς!
Μα, τώρα χαράς ευαγγέλια! Τώρα, έστω και για λίγο, ξαναγίνεσαι παιδί κι αφήνεις τις έγνοιες για τον πατέρα και τη μάνα! Ας γνοιαστούν αυτοί για όλα, όπως και γνοιάστηκαν!
 Ήταν λίγες μέρες μετά την άφιξη κι εμείς όλοι είμαστε στο Μπανάτο - στο Μπανάτο πριν γίνει κοσμοπολίτικο και τουριστικό, πριν χτιστούν τα σπίτια τα ψηλά με τα πολλά μπαλκόνια! Τότε τα σπίτια χαμηλά με τις πόρτες ορθάνοιχτες, όλη η γειτονιά μια παρέα...
Μια τέτοια μεγάλη παρέα μαζευτήκαμε στου θείου του Τιμόθεου το φιλόξενο σπίτι. Από νωρίς μαγείρευε η αγαπημένη, η μοναδική  θεία Μαρούλα,  γιατί μολονότι αγαπώ πολύ όλες μου τις θείες, εκείνη κάπου την ξεχωρίζω. Και τι δεν έφτιαξε! Τα τραπέζια που στρώθηκαν το σούρουπο έπιαναν τη βεράντα απ’ άκρη σ’ άκρη στρωμένα με λευκά ρέσινα τραπεζομάντιλα  και φορτωμένα με όλα τα αγαθά! Η ιδιαίτερη σχέση μου με τη θεία, την έκανε να μην κρατήσει το μυστικό και να μου ψιθυρίσει κάποια στιγμή πως με περιμένει μεγάλη έκπληξη, χωρίς όμως να ομολογήσει τι!
Ένιωθα τόση ευτυχία που, ναι μεν μ’ έτρωγε η περιέργεια, αλλά ταυτόχρονα ήμουν τόσο απασχολημένη να μιλάω με όλους  που κάπου ξεχάστηκα, μέχρι που είδα να καταφθάνει φορτωμένος με τα... σύνεργα της δουλειάς του, ο ένας, ο μοναδικός, ο αγαπητός,  ο πολυτάλαντος  Δημητρός! Τρελάθηκα από τη χαρά μου και κόντεψα να τον ρίξω κάτω  όλο με τα κλαμπατσίμπανα, όπως έτρεξα και τον αγκάλιασα! Οι λίγο ώριμοι τον θυμάστε οπωσδήποτε, για τους πολύ νέους δε γνωρίζω, μάλλον όχι.
Κάποια άλλη στιγμή θα σας μιλήσω αποκλειστικά για το Δημητρό! Τώρα, όμως, θα περιοριστώ στο μεγάλο γλέντι που έγινε εκείνο το βράδυ τέλη Αυγούστου του 1980 στο Μπανάτο!!! Οι φωνές, τα γέλια, τα τραγούδια μας, ξεσήκωσαν όχι μόνο τη γειτονιά αλλά και πέρα ακόμα!
Μαζεύτηκαν πολλοί χωριανοί, φίλοι, γειτόνοι κι όλο μεγάλωνε η παρέα! Τα καλωσορίσματα, τα τραταρίσματα έδιναν κι έπαιρναν, η χαρά και η συγκίνηση ξεπερνούν κάθε περιγραφή. Κανένας δεν έφυγε κι όλο μεγάλωνε η παρέα, όπως τότε τον παλιό καιρό, που δε χρειαζόταν πρόσκληση για να πας στου γείτονα στου χωριανού το σπίτι, αν άκουγες χαρές και γέλια ή ακόμα κι αν συνέβαινε κάτι θλιβερό. Όλοι ακάλεστοι κι όλοι παρόντες να χαρούν με τη χαρά να συμπαρασταθούν στη θλίψη!
Αναπόφευκτα κάποια στιγμή, επειδή ήταν γνωστό το χιούμορ του παπάκη, του ζητούσαν να μας πει ανέκδοτα, κι εκείνος που δεν έλεγε ποτέ όχι, μας ικανοποίησε με το πάρα πάνω!!! Τόσο, που τα μάτια έτρεχαν ασταμάτητα αλλά από τα γέλια αυτή τη φορά! Τόσο ήταν  το κέφι κι η χαρά του παπάκη μου, που αφού εξάντλησε το... ρεπερτόριο των ανεκδότων μπήκε κι  εκείνος στο τραγούδι... Τραγουδήσαμε οι δυο μας, όπως τότε, εκείνος κι εγώ, πιάσαμε παμπάλαια τραγούδια της δικής του νιότης...όπως: Η πρώτη αγάπη δε λησμονιέται,  Γιατί τρελά να σ΄ αγαπήσω, κι άλλα...
Το κέφι αστείρευτο...ο Δημητρός  κούρδιζε και ξεκούρδιζε τα όργανα!!! Όμως, οποία η απογοήτευσή μου, όταν αντί για το Μαντολίνο, στο οποίο ήταν μοναδικός, είδα ηλεκτρονικά όργανα... Μετά σκέφτηκα πως έπρεπε να εκσυγχρονισθεί και να συμβαδίζει με τους καιρούς, δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, αν ήθελε να επιβιώσει. Πάνε οι καιροί που το μαντολίνο κι η κιθάρα, αλλά και το ακορντεόν έφταναν και περίσσευαν για οποιαδήποτε εκδήλωση και κάλυπταν όλα τα γούστα. Μ’ αυτά χορεύαμε νύχτες ολόκληρες σε γάμους, αποκριάτικους χορούς, γιορτές, πανηγύρια κι αλλού. Με ωραία μελωδική μουσική που δεν σε ξεκούφαινε, που μπορούσες να την απολαμβάνεις είτε χόρευες είτε όχι αλλά ταυτόχρονα άκουγες και τον διπλανό σου με τον οποίο μιλούσες, αλλά,
Ο κόσμος άλλαξε / αλλάξαν οι καιροί...
Είχαν περάσει μεσάνυχτα και το γλέντι συνεχιζόταν με χορούς και τραγούδια, μέχρι γιαργυτό χορέψαμε κάτω στην αυλή, πού να χωρέσει η βεράντα. Μιλούσαμε, μιλούσαμε και τι δεν είπαμε, τι και ποιους και πόσα δε θυμηθήκαμε... Θα πρέπει να κόντευε να ξημερώσει όταν πια κουρασμένοι, αλλά ευτυχείς όλοι αποφασίσαμε να το διαλύσουμε και να πάμε για ύπνο, αφού συμφωνήσαμε πως το πρωί θα πηγαίναμε να βοηθήσουμε τη θεία τη Μαρούλα να μαζέψει και να συγυρίσει, ώστε να πάει κι αυτή να ξεκουραστεί τώρα. Τ’ ολόγιομο αυγουστιάτικο φεγγάρι μάς συντρόφεψε μέχρι να φτάσουμε στο καντούνι τση Γουρούνας, που τότε ήταν το πατρικό  σπίτι.
Αξέχαστη βραδιά, αξέχαστες θύμησες που έγιναν πολυτιμότερες, αφού έμελλε να είναι και το στερνό γλέντι με τον παπάκη, η στερνή φορά που βρεθήκαμε τόσοι αγαπημένοι μαζί και περάσαμε έτσι απλά μιαν υπέροχη βραδιά! Τότε, όμως, δεν το γνωρίζαμε, δε γνωρίζαμε πως ο παπάκης δεν ήταν πια του κόσμου τούτου... Ήταν γεμάτος τόση ζωντάνια, ήταν τόσο δραστήριος... Ποιος να φανταστεί πως λίγο μετά θα μας έφευγε έτσι ξαφνικά κι απότομα... Εκείνη η αλησμόνητη βραδιά, όμως, εκείνο το γλέντι το τρικούβερτο, έμεινε και θα μείνει σαν μια από τις πιο όμορφες αναμνήσεις και νοσταλγίες!
Με την αγάπη μου πάντα σε όλους,
δ.μ.τ.