Με την παρουσία του ΥΦΥΠΕΞ Άκη Γεροντόπουλου τα Εγκαίνια του Καθεδρικού Ναού των Ορθοδόξων στη Μοζαμβίκη / Συναντήσεις με Υπουργούς Εξωτερικών και Ανάπτυξης (16-17.02.2014)

Ο Υφυπουργός Εξωτερικών, Άκης Γεροντόπουλος, παρέστη στα εγκαίνια του Ιερού Ναού Ταξιαρχών, που έγιναν την Κυριακή 16 Φεβρουαρίου στην πρωτεύουσα της Μοζαμβίκης, Μαπούτο, από την Α.Θ.Μ. τον Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής, Θεόδωρο Β'.

Παρουσία των Υπουργών Δικαιοσύνης, Πολιτισμού και Υγείας της Μοζαμβίκης, ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας ευχαρίστησε τον κ. Γεροντόπουλο: "Χαίρομαι γιατί τήρησε την υπόσχεση που μου είχε δώσει όταν επισκέφθηκε την Αλεξάνδρεια πριν από λίγο καιρό, ότι θα βρίσκεται κοντά μας στη Μοζαμβίκη και μαζί θα εγκαινιάσουμε τον Ιερό Ναό Ταξιαρχών".

Ο Υφυπουργός Εξωτερικών επεσήμανε: "Είναι τεράστιο το ιεραποστολικό έργο του Μακαριωτάτου Πατριάρχη Αλεξανδρείας κ. Θεόδωρου στην αφρικανική ήπειρο και θέλω, για άλλη μια φορά, να τον συγχαρώ. Χαίρομαι που βρίσκομαι σε αυτή την σημαντική στιγμή εδώ στη Μοζαμβίκη, κοντά στον Μακαριώτατο, τον Επίσκοπο Μοζαμβίκης Ιωάννη και τους Έλληνες που ζουν στην χώρα".

Σήμερα, Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου, ο κ. Γεροντόπουλος εγκαινίασε από κοινού με τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας το νέο άμισθο Προξενείο της Ελλάδος στο Μαπούτο και, στη συνέχεια, συναντήθηκε με τον Υπουργό Εξωτερικών της Μοζαμβίκης, Oldemiro Balόi. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, συζητήθηκαν θέματα εθνικού ενδιαφέροντος, όπως η αλλαγή στάσης της Μοζαμβίκης στο Σκοπιανό, καθώς και οι τελευταίες εξελίξεις στο Κυπριακό και συμφωνήθηκε οι δυο χώρες να εξετάσουν το ενδεχόμενο υπογραφής συμφωνιών για συνεργασία σε τομείς όπως η ναυτιλία και ο πολιτισμός.

Τέλος, ο κ. Γεροντόπουλος είχε συνάντηση με τον Υπουργό Συντονισμού και Ανάπτυξης, Aiuba Cuereneia, ο οποίος ζήτησε συνεργασία και βοήθεια από την Ελλάδα, για την παροχή τεχνογνωσίας στον τουριστικό τομέα. Ο κ. Guereneia πρότεινε την υπογραφή συμφωνίας για προστασία των επενδύσεων και συμφώνησε θερμά με την πρόταση σύστασης κοινού Εμποροβιομηχανικού Επιμελητηρίου, καθώς και συνεργασίας των δύο χωρών στο ναυτιλιακό τομέα.

Πηγή: Υπουργείο Εξωτερικών

Με επιτυχία στέφτηκε η Γ7 σύναξη του "Αληθώς" για την ιεραποστολή στη Νιγηρία

  Απόψε, στον ναό της Παναγούλας Μπανάτου  
Φωτορεπορτάζ: Ιωάννης Πορφύριος Καποδίστριας

Στον κατάμεστο ναό της Παναγούλας Μπανάτου Ζακύνθου πραγματοποιήθηκε η 7^η εκδήλωση του γ΄ κύκλου του Κέντρου Λόγου «Αληθώς», το βράδυ της Κυριακής, 16 Φεβρουαρίου 2014. Επικεφαλής του ζακυνθινού κοινού που προσήλθε στη νέα αυτή μορφωτική δράση του Κέντρου ήταν οι Σεβ. Μητροπολίτες Ζακύνθου κ. Διονύσιος Δ΄ και Δωδώνης κ. Χρυσόστομος, ο Αρχιμανδρίτης Κάλλιστος Ροδόπουλος – στέλεχος της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο Διευθυντής του Οργανισμού Δημόσιας Αντίληψης Ζακύνθου κ. Ευστάθιος Μπετίνης, πάμπολλοι Κληρικοί  και Επιστήμονες. Όλοι προσήλθαν για να τιμήσουν τον προσκεκλημένο ομιλητή Σεβ. Μητροπολίτη Νιγηρίας κ. Αλέξανδρο, διακεκριμένο Ιεράρχη του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, καλό θεολόγο και φίλο της Ζακύνθου.

Στο πρώτο μέρος της βραδιάς ο Σεβ. κ. Αλέξανδρος, με δύναμη λόγου και επιχειρημάτων ανέπτυξε εμπειρικά και εκ των ένδον το, όχι και τόσο εύκολο, θέμα: «Σαρκώνοντας το Ευαγγέλιο στη Νιγηρία. Πορεία και προκλήσεις για μια ορθόδοξη μαρτυρία σ’ ένα πολυπολιτισμικό και πολυθρησκειακό περιβάλλον». Μεταξύ πολλών άλλων υπογράμμισε:

«Ἡ ἱεραποστολή δέν ἀποσκοπεῖ στήν ἵδρυση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ὀργανισμοῦ τυπικά, ὅπως τήν Πεντηκοστή, τήν γενέθλιο ἡμέρα τῆς Ἐκκλησίας. Πολύ περισσότερο ἡ ἱεραποστολή ἀναγγέλλει τά ἔσχατα, μᾶς ὁδηγεῖ στήν πρόγευση τῶν ἐσχάτων, στόν χῶρο γνωριμίας μας μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα, στόν χῶρο συνάντησής μας μέ τόν Χριστό, δηλαδή στήν Ἐκκλησία. 

Ἱεραποστολή δηλαδή καί ἐκκλησία ταυτίζονται. Ἡ ἱεραποστολή εἶναι ἡ φύση, ἡ οὐσία τῆς Ἐκκλησίας. Καί ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι Ἐκκλησία, ἐάν δέν εἶναι ἱεραποστολική.  Ἐάν δέν εἶναι διαρκῶς ἀποστέλλουσα ἀποστόλους της “πάσει τῆ κτίσει”.  Ἡ πρός τόν κόσμο ἔξοδος τῆς Ἐκκλησίας δέν ἀποτελεῖ κάτι πέρα ἀπό τόν ἑαυτό της, ἀλλά ὅρο συγκρότησης τοῦ ἑαυτοῦ της.

[…]

Τό αἴτημα καί τό ὅραμα τῶν λαῶν τῆς Ἀφρικῆς μᾶς καλεῖ καί μᾶς ἐνθαρρύνει νά ὑπερβοῦμε ἀγκυλώσεις, δισταγμούς καί ἐπιφυλακτικότητες πού παρουσιάζονται στόν Ὀρθόδοξο χῶρο καί νά ἀναμειχθοῦμε ἐνεργά στά κοινωνικά, πολιτικά καί οἰκονομικά δρώμενα τοῦ τόπου διακονίας μας. 

Τοῦτο προαπαιτεῖ ἱκανή ἐλευθερία γιά νά ὑψώσει ἡ Ἐκκλησία τήν φωνή ἐκ μέρους τοῦ Εὐαγγελίου ἀκόμα καί ἐνάντια σέ πολιτικές δυνάμεις ὅταν χρειάζεται, λειτουργῶντας ὄχι ἁπλά καταγγελτικά καταστάσεων, πράξεων καί νοοτροπιῶν, ἀλλά θά ἔλεγα θετικά, θεραπευτικά, προασπιζόμενη ὅτι εἶναι ἀναγκαῖο γιά τήν διατήρηση τῆς ἀλληλεγγύης, τῆς ἀδελφοσύνης καί συνύπαρξης τῶν λαῶν, τοῦ κοινοτικοῦ τρόπου ἔκφρασης καί ζωῆς.

Χρειάζεται ἱκανή ἐλευθερία ἐσωτερική ἀλλά καί ἐξωτερική, μιά ἀληθινή ἐπανάσταση, ἕνα σπάσιμο δεσμῶν μέ θεσμούς, πρόσωπα, πολιτικές καί νοοτροπίες πού διατηροῦν τήν βαβυλώνια αἰχμαλωσία τῶν λαῶν, τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, τελικά τῆς ἴδιας. Θέλει ἐλευθερία καί χῶρο, πού δέν τῆς χαρίζεται ἀλλά πού ἀποκτᾶται μέ ἀγῶνες, γιά νά προστατεύσει τή μνήμη της (πού τῆς παρέχει τήν ταυτότητά της), νά λατρεύσει τόν Κύριο τῆς ἱστορίας καί ὄχι τούς “κυρίους” τῶν διαφόρων ἱστορικῶν στιγμῶν, νά συνεχίσει νά προσεύχεται, νά ἐλπίζει καί νά ἐργάζεται γιά τήν φανέρωση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, σέ ἐποχές πού οἱ ζωές μας ἐλέγχονται μέ ἐπιτυχία ἀπό διάφορα κέντρα λήψης ἀποφάσεων».

Αμέσως μετά έλαβε τον λόγο ο Σεβ. Μητροπολίτης Ζακύνθου κ. Διονύσιος, ο οποίος ανέφερε μεταξύ άλλων: «Η χαρά που μας δίδει η παρουσία του Αγίου Νιγηρίας κοντά μας είναι διπλή, αφ’ ενός μεν διότι ένα γνήσιο τέκνο της Εκκλησίας Ελλάδος ευρίσκεται στα ηνία της Ορθόδοξης Νιγηρίας και από την θέση αυτή σπείρει και καλλιεργεί τον λόγο του Θεού στην αφρικανική ήπειρο, εμφυσώντας παράλληλα προς αυτούς το ενδιαφέρον και την αγάπη για την χώρα μας, αφ’ ετέρου δε επειδή ο λίαν αγαπητός αδελφός ιεράρχης τυγχάνει πνευματικό ανάστημα και καρπός της προσευχής του πολυσέβαστου Γέροντος μας Μητροπολίτου Δωδώνης του από Ζακύνθου κ. Χρυσοστόμου, ο οποίος στάθηκε κοντά του από την αρχή της ιερατικής του διακονίας και συνεχίζει να τον  ενισχύει με την μεγάλη εμπειρία που διαθέτει».

Στη συνέχεια ο Σεβ. Δωδώνης κ. Χρυσόστομος, επιβραβεύοντας την ιεραποστολική προσπάθεια του κ. Αλεξάνδρου στη Νιγηρία, αναφέρθηκε στις πολλαπλές δυσκολίες, που παλαιότερα -ιδίοις όμμασι- διαπίστωσε ότι βιώνει ο Μητροπολίτης Νιγηρίας, δίχως ποτέ να εγκαταλείπει την ιεραποστολική διάθεσή του και την ελπίδα του.

Στο δεύτερο μέρος της βραδιάς η 20μελής Χορωδία Ζακύνθου «Η ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ», υπό την διεύθυνση του κ. Νίκου Ζαχαρόπουλου, απέδωσε αξιάκουστα εκκλησιαστικά μέλη, καταχειροκροτούμενη από το κοινό.

Στο τέλος της εκδήλωσης, ο υπεύθυνος του «Αληθώς» Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτης Καποδίστριας ευχαρίστησε όλους, από τον ομιλητή και τους Χορωδούς, έως όσους προσήλθαν και ενίσχυσαν με την παρουσία τους και αυτή την μορφωτική δραστηριότητα του Κέντρου.

Τα Εγκαίνια του Πνευματικού Κέντρου της Ενορίας των Πηγαδακίων Ζακύνθου

Φωτογραφίες - παρουσίαση: π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Πραγματοποιήθηκαν, απόψε στις 6.30 μ.μ., τα Εγκαίνια του νεόδμητου Πνευματικού Κέντρου της Ενορίας των Πηγαδακίων Ζακύνθου "Η Αγία Βαρβάρα".  Τον Αγιασμό τέλεσε ο Σεβ. Μητροπολίτης Ζακύνθου κ. Διονύσιος Δ΄, ενώ παραστάθηκαν οι Σεβ. Μητροπολίτες Δωδώνης κ. Χρυσόστομος και Νιγηρίας κ. Αλέξανδρος, ο Δήμαρχος Ζακύνθου Στέλιος Μποζίκης, ο Αντιπεριφερειάρχης Διονύσης Μυλωνάς, πάμπολλοι ιερείς, ψάλτες, τοπικοί άρχοντες και πολύς κόσμος. 

Ο Μητροπολίτης κ. Διονύσιος συνεχάρη τον Εφημέριο π. Ιωάννη Ιγγλέση και όσους μόχθησαν για την δημιουργία αυτής της πνευματικής κυψέλης, ο δε Εφημέριος ανέφερε ότι ο χώρος αυτός αποτελεί το ενωτικό σπίτι όλων των ενοριτών κι επιθυμεί να συμβάλει στην επανακατήχησή τους, μες από δράσεις που θα πραγματοποιούνται εκεί. 

Ακολούθησε πλούσια δεξίωση.

Επικήδειοι λόγοι για την εκπαιδευτικό Ελευθερία Κακούρη Αρβανιτάκη (+13.2.2014)

Σήμερα το απομεσήμερο, στον ναό της Παναγούλας Μπανάτου κηδέψαμε μιαν αγαπημένη φίλη και καλή εκπαιδευτικό, την Ελευθερία Κακούρη Αρβανιτάκη, η οποία απεβίωσε προχτές το βράδυ, σε νοσοκομείο της Αττικής, όπου είχε διακομισθεί, μετά από 20ήμερη περιπέτεια της υγείας της. 

Πλήθος Ζακυνθινών προσήλθαν στον ναό και από εκεί στο Κοιμητήριό μας, όπου ετάφη η μεταστάσα, για ν' αποχαιρετήσουν την ακριβή φίλη και να συμπαρασταθούν στον σύζυγο και τις δυο κόρες της.

Στο τέλος της Νεκρωσίμου Ακολουθίας, ο Εφημέριος π. Παναγιώτης Καποδίστριας, στον επικήδειο λόγο του, ανέφερε ότι εκείνο που η Ελευθερία αφήνει πολύτιμη παρακαταθήκη στους οικείους, τους φίλους και τους συνεργάτες της (σημειωτέον ήταν εν ενεργεία διευθύντρια του Δημοτικού Σχολείου στο Φιολήτι), είναι το Χαμόγελό της, ένα πλατύ και πηγαίο χαμόγελο που ελευθερώνει, μάλιστα δε σε καιρούς παρατεταμένης κατήφειας και απελπισίας!

Ακούστηκαν και δύο επιπλέον συγκινησιακά φορτισμένοι επικήδειοι λόγοι, τους οποίους δημοσιεύουμε ακολούθως εις μνήμην!...

Επικήδειος εκ μέρους του Αντώνη Κουρσάρη

Προέδρου του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Ζακύνθου

Θλιβερό καθήκον, χρέος ιερό, μου επιβάλλουν τούτα τα λίγα λόγια.

Έφυγε από κοντά μας μια καλή και αγαπητή συνάδελφος. Έφυγε νέα, επαληθεύοντας για μια ακόμη φορά την πάντοτε επίκαιρη ρήση του Μενάνδρου «Ον οι θεοί φιλούσιν, αποθνήσκει νέος», δηλαδή όποιον οι θεοί αγαπούν πολύ, πεθαίνει νέος.

Πάλεψε, η Ελευθερία για 20 ολόκληρες μέρες. Έχασε τη μάχη κι έσβησε, ακολουθώντας την κοινή ανθρώπινη μοίρα τόσο πρόωρα.

Το πέρασμά της από τον κόσμο της Εκπαίδευσης αποτελεί σταθμό στην ιστορία της μεγάλης οικογένειας των δασκάλων. Εάν η απώλεια είναι συνάρτηση της προσφοράς, τότε το κενό που αφήνει ο θάνατος της Ελευθερίας είναι τεράστιο.

Δεν υπήρξε μόνο μια εξαιρετική δασκάλα, υπήρξε μια σπουδαία παιδαγωγός. Επιτυχημένη σε όλους τους τομείς της ζωής: άνθρωπος, δασκάλα, σύζυγος, μητέρα.

Ελευθερία,

Με ευλάβεια υπηρέτησες την εκπαίδευση, στην οποία τόσο πολύ πίστευες. Έθετες τις διδακτικές σου ικανότητες σε δεινή δοκιμασία, άλλοτε πειραματιζόμενη και άλλοτε με την απλότητα του ανθρώπου που πίνει ένα ποτήρι νερό, με γνώμονα, πάντοτε, την επικοινωνία με τους μαθητές σου.

Η απαράμιλλη διάθεσή σου να εξυπηρετήσεις τους πάντες, η διάχυτη καλοσύνη που σε διέκρινε, αποτελεί πολύτιμη παρακαταθήκη για την οικογένειά σου, τους φίλους και τον ευρύτερο κοινωνικό περίγυρο.

Χαρισματική και ευαίσθητη. 

Επιεικής για τους άλλους και απαιτητική με τον εαυτό σου.

Θεσμική και ανατρεπτική. 

Επιγραμματική και τεκμηριωμένη. 

Αεί διδάσκουσα και αεί διδασκόμενη. 

Αγαπητή μας Ελευθερία,

Θα σε θυμόμαστε για πάντα!

Eυχή προσωπική αλλά και όλων εκείνων που δίδαξες, η μνήμη σου να μείνει αιώνια.

Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην αγαπημένη σου οικογένεια.

Εκ μέρους όλων των συναδέλφων σου απευθύνω το ύστατο Χαίρε.

Το χώμα της Παναγούλας που θα σε σκεπάσει, να είναι ελαφρύ.

Επικήδειος εκ μέρους του Νίκου Αρβανιτάκη - Εκπαιδευτικού

εκπροσώπου του Δημοτικού Σχολείου Κάμπου

Πολυαγαπημένη μας Ελευθερία,

Εμείς οι φίλοι σου από το Δημοτικό Σχολείο Κάμπου, που είκοσι περίπου χρόνια είμαστε κάθε μέρα μαζί, νιώθουμε την ανάγκη να σε αποχαιρετήσουμε σε αυτό το ύστατο ταξίδι σου.

Για μας δεν ήσουν μόνο μία συνάδελφος, ήσουν η φίλη μας, η αδελφή μας. Ζήσαμε μαζί άπειρες στιγμές γεμάτες αγάπη, αγωνία, κούραση, στιγμές δύσκολες αλλά και στιγμές χαράς.

 Η καθημερινότητα μας δε σταματούσε στον χώρο του σχολείου, ήμασταν μαζί και έξω από αυτό με το σώμα μας με την καρδιά μας με τη σκέψη μας.

  Ποιος μπορεί να αποχωριστεί το χαμόγελό σου, το χιούμορ σου, τη ζωντάνια σου, την αισιοδοξία σου...

   Κανείς από μας ούτε μπορεί, ούτε θέλει να ξεχάσει, ούτε θα ξεχάσει.

   Θα είσαι για πάντα στις καρδιές μας, η δικιά μας Ελευθερία, ο δικός μας άνθρωπος.

                        Εμείς που σε ζήσαμε και σε αγαπήσαμε.

Καλό Ταξίδι, Ελευθερία!

Λόγος στην Κυριακή του Ασώτου

Yπό Μητροπολίτου Αντινόης  κ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ

Συμβαίνει σε κάθε οικογένεια να υπάρχουν προβλήματα, που πάντοτε απασχολούν τους γονείς.  Και στη σημερινή ευαγγελική περικοπή ένας πατέρας αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα με τον δευτερότοκο γιο του. Ο νεώτερος γιος εύρισκε πληκτική την ζωή μέσα στο πατρικό του σπίτι. Τον τραβούσε ο έξω κόσμος, που πίστευε ότι ήταν ένας παράδεισος απολαύσεων, ανέσεων και ελευθερίας. Πίστευε ότι μακριά από το πατρικό σπίτι θα μπορούσε να ζήσει χωρίς δεσμεύσεις και έλεγχο.

Ζήτησε, λοιπόν, από τον πατέρα του περιουσία που δεν του ανήκε. Ο πατέρας με ψυχικό πόνο παρακολουθούσε το δράμα του παιδιού. Δεν θέλησε να τον κρατήσει με τη βία. Του έδωσε πλούτη από τα πλούτη του. Και ο γιος, χωρίς καν να ευχαριστήσει, ούτε να χαιρετίσει, έφυγε σε μακρινή χώρα, σε χώρα όπου οι κάτοικοι ζούσαν αμαρτωλά και μέσα σε κάθε είδους ασωτίας και ηθικής ακαθαρσίας. Εκεί, μακριά από την στοργική προστασία του πατέρα, σπαταλά όλη την πατρική περιουσία «ζων ασώτως».

Οι αμαρτωλές διασκεδάσεις, οι κόλακες, οι κακοί φίλοι και φίλες, μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα τον απογυμνώνουν απ’ όλα του τα αγαθά. Και, όταν εκείνοι τον είδαν πτωχό και πεινασμένο, τον εγκαταλείπουν αβοήθητο. Εκείνος, για να μην αποθάνει από την πείνα, στην αφιλόξενη εκείνη χώρα, ζήτησε να εργασθεί.  Αλλά, ποιος τίμιος άνθρωπος θα έδιδε εργασία σ’ έναν που δεν σεβάστηκε τον ίδιο του τον πατέρα; Για να μην αποθάνει, λοιπόν, από την πείνα, γίνεται βοσκός χοίρων και ζητούσε να χορτάσει από ξυλοκέρατα (χαρούπια) που έτρωγαν οι χοίροι! Αυτός που άλλοτε ήταν πρίγκιπας, τώρα περιφρονείται από δούλους. Αυτός που ήταν πλούσιος, κατάντησε πτωχός. Αυτός που είχε όλα τα αγαθά, στερείται από τα πιο βασικά της ζωής.  Αυτός που ζούσε μέσα σε παλάτια, τώρα ζει ανάμεσα στους λασπωμένους λάκκους με τους άγριους χοίρους.

Η μεγάλη θλίψη της αμαρτίας του τον κάμνει να συνέλθει. Η πτώση του και ο εξευτελισμός τον κάμνουν να θυμηθεί την αγάπη του πατέρα του, η οποία πλούσια εξεδηλώνετο ακόμα και προς τους υπηρέτες της πατρικής οικίας. Αποφάσισε, λοιπόν, να επιστρέψει στον καλό πατέρα, να ζητήσει συγγνώμη και να τον παρακαλέσει να τον δεχθεί όχι στη θέση του γιου, αλλά στη θέση ενός υπηρέτη. Ποθούσε, μετά απ’ όσα συνέβησαν, να γίνει δούλος στο σπίτι, όπου ήταν προηγουμένως αφέντης!

Ο πατέρας όλο αυτό το διάστημα δεν έμεινε αναπαυμένος με την αναχώρηση του παιδιού του. Ήταν ευσυνείδητος πατέρας και αγαπούσε τα παιδιά του.  Τα μεγάλωσε με αγάπη, φροντίδα και στοργή. Δεν τους έλειψε τίποτε απ’ όσα χρειάζονται στη ζωή. Και τώρα που απομακρύνθηκε το αγαπημένο του παιδί, δεν έμεινε αδιάφορος. Τον παρακολουθεί  νοερά, μέσα από την καρδιά του στοργικού πατέρα. Ήλπιζε, ότι η θλίψη της αμαρτωλής ζωής και η ταλαιπωρία της ζωής, θα τον οδηγούσαν στη μετάνοια και επιστροφή. Μάλιστα, η αγάπη του πατέρα εκφράζεται από το γεγονός, ότι δεν περιμένει μέσα στο πολυτελέστατο σπίτι περίμενε στην εξώπορτα της αυλής με αγωνία πότε θα επιστρέψει ο άσωτος γιος του.

Και να, κάποια μέρα βλέπει από μακριά ένα ρακένδυτο, ανυπόδητο, ρυπαρό και καταβεβλημένο ζητιάνο, να πλησιάζει δειλά-δειλά προς το σπίτι. Η πατρική καρδιά μίλησε, αυτή τον πληροφόρησε ότι είναι ο γιός του. Πρώτος, λοιπόν, τρέχει για να αγκαλιάσει το παιδί του.  Αγκάλιασε θερμά το παιδί του, τον φιλούσε ασταμάτητα και δάκρυα χαράς κυλούσαν από γερασμένα μάτιά του. Χωρίς καθυστέρηση δίδει εντολή να τον λούσουν, να τον ντύσουν, να του φορέσουν το δακτυλίδι της εξουσίας και να ετοιμάσουν μεγάλο πανηγύρι. Γιατί, «ο υιός μου ούτος νεκρός ην και ανέζησε, απολωλώς ην και ευρέθη».

Απέραντη είναι η αγάπη του Θεού Πατρός. Απεριόριστα ευρύχωρη η ευσπλαγχνία Του. Απερίγραπτη και ασύλληπτη η στοργή Του προς εμάς τα παραστρατημένα παιδιά Του.

Όλοι μας, λίγο ή πολύ, υπήρξαμε –και υπάρχομε– άσωτα παιδιά.  Σπαταλήσαμε τα πνευματικά δώρα του Θεού μας. Μολύναμε και αμαυρώσαμε την εικόνα Του, εξευτελίσαμε το Όνομά Του. Αρνηθήκαμε την αρετή και προτιμήσαμε την αμαρτία. Καταφρονήσαμε την αγάπη Του και προσκολληθήκαμε στην αγάπη των υλικών αγαθών και πλούτη. Προτιμήσαμε να ζήσουμε μακριά από τον ευαγγελικό νόμο και ακολουθήσαμε τον νόμο του παλαιού ανθρώπου, που επαναστατεί πάντοτε μέσα μας και ζητεί να πράξουμε εκείνα που δεν είναι θεμιτά. Δεν θελήσαμε να υποταχθούμε στο θέλημα του Θεού, αλλά στο προσωπικό μας θέλημα. Και, παρ’ όλα αυτά, ο Θεός μας αγαπά και περιμένει πάντοτε την επιστροφή μας.

Ο Θεός, ως στοργικός Πατέρας, δεν απομακρύνεται από κοντά μας.  Δεν μας εγκαταλείπει.  Περιμένει υπομονετικά, πότε θα συνέλθουμε από την κατάσταση της αμαρτίας και θα πάρουμε την απόφαση της επιστροφής. Μας παρακολουθεί συνεχώς με πατρική στοργή.  Μας οδηγεί στο δρόμο της μετανοίας. Μιλά μέσα στην καρδιά μας και στέλνει το θείο Του φωτισμό στο νουν μας, ώστε να φωτισθούμε και να διακρίνουμε πιο είναι το πνευματικό και αιώνιο συμφέρον μας. Περιμένει στην πύλη της πατρικής αγάπης για να μας υποδεχθεί και συνεχώς μας φωνάζει: «Παιδί μου, δώσε μου την καρδιά σου». Η πατρική αγάπη μπορεί να εκφραστεί με την εξής εικόνα. Ας υποθέσουμε, ότι οι αμαρτίες όλου του κόσμου συγκεντρώνονται μέσα σε μια σταγόνα νερού.  Αυτή, λοιπόν, την σταγόνα εξαφανίζεται, όταν την ρίξουμε μέσα στο πέλαγος του ωκεανού της θείας αγάπης. Επομένως η θεία αγάπη είναι ασύγκριτα μεγαλύτερη από τις δικές μας αμαρτίες.

Ο Θεός περιμένει μέχρι τέλους την μετάνοια όλων μας.  Θέλει να μας αγκαλιάσει.  Θέλει να αποκαταστήσει. Θέλει να μας δώσει την ουράνια δόξα.  Θέλει να μας χαρίσει την Βασιλεία Του. Γι’ αυτό η ψυχή μας αναφωνεί: Ω! πόσο απροσμέτρητο είναι το πλάτος και το βάθος της θείας αγάπης και του ελέους του Θεού.

Με την αφορμή της σημερινής ευαγγελικής περικοπής, ας στραφούμε με ειλικρινή μετάνοια και ας ζητήσουμε το έλεος και την αγάπη Του. Αμήν.

Η εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου στον Καθεδρικό της Μητροπόλεως Φιλαδελφείας, στο Αμμάν της Ιορδανίας (2/15.2.2014)

  Καθεδρικός Ναός της Υπαπαντής, στο Αμμάν  

Προεξάρχων της Ευχαριστιακής Συνάξεως είναι ο Σεβ. Μητροπολίτης Φιλαδελφείας Βενέδικτος. Πλήθος Ιορδανών Ορθοδόξων κατάκλυσε τον μεγαλοπρεπή και πανηγυρίζοντα Ναό τους, ώστε να υπαντήσουν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, το διαχρονικό "σημείον αντιλεγόμενον". Χρόνια καλά και ευλογημένα να έχουν όλοι τους! Κλήρος και Λαός!