e-περιοδικό της Ενορίας Μπανάτου εν Ζακύνθω. Ιδιοκτήτης: Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτης Καποδίστριας (pakapodistrias@gmail.com), υπεύθυνος Γραφείου Τύπου Ι. Μητροπόλεως Ζακύνθου. Οι δημοσιογράφοι δύνανται να αντλούν στοιχεία, αφορώντα σε εκκλησιαστικά δρώμενα της Ζακύνθου, με αναφορά του συνδέσμου των αναδημοσιευόμενων. Η πνευματική ιδιοκτησία προστατεύεται από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Κυριακή 15 Μαΐου 2016

Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο


Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων 15 Μαΐου 2016

Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ  117η


Πρὸς τοὺς εὐλαβεῖς ἐφημερίους
καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸ τῆς καθ’ ἡμᾶς ἱερᾶς Μητροπόλεως

Ἀγαπητοὶ πατέρες καὶ ἀδελφοί,
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
Ἀσφαλῶς θὰ ἔχετε πληροφορηθεῖ ὅτι τὴν Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς καὶ γιὰ ἕνα περίπου δεκαήμερο πρόκειται νὰ συνέλθει στὴν Κρήτη ἡ, ὅπως ὀνομάζεται, Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος. Ἡ Σύνοδος αὐτὴ εἶναι Πανορθόδοξος, μὲ ἄλλα λόγια συμμετέχουν ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες μὲ ἀντιπροσωπεῖες τους ἐξ ἀρχιερέων, ἔχοντας ἐπικεφαλῆς τοὺς προέδρους τους, δηλαδὴ τοὺς Πατριάρχες καὶ Ἀρχιεπισκόπους τους. Μερικοὶ τῆς δίνουν χαρακτῆρα Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἂν καὶ γιὰ κάποιους λόγους, ἰδίως τελευταῖα, ἀποφεύγουν νὰ τὴν ὀνομάσουν ἔτσι. Ἡ Σύνοδος αὐτὴ εἶναι ἡ μόνη ἴσως τέτοιου μεγέθους στὴ δεύτερη χιλιετία, δηλαδὴ ἡ μόνη μετὰ τὴν ἀπόσχιση τῆς Ρώμης ἀπὸ τὴν ἑνότητα τῶν ὑπολοίπων Ἐκκλησιῶν, ἤτοι ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς Μιᾶς, Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως. Ἀντιλαμβάνεται λοιπὸν κανεὶς τὴ βαρύτητά της καὶ τὶς ἐλπίδες καὶ προσδοκίες ποὺ ἡ σύγκλησή της γεννᾶ. Ὡς ἐκ τούτου, θεωρῶ μέγιστη ποιμαντικὴ εὐθύνη μου νὰ ἀπευθυνθῶ σὲ σᾶς, γιὰ νὰ σᾶς ἐνημερώσω γιὰ τὸ ἦθος καὶ τὴ σημασία της, διότι ὁ λαὸς κατὰ τὴν ἐκκλησιαστική μας παράδοση δὲν εἶναι ἁπλὸς θεατὴς τῶν τεκταινομένων, ἀλλὰ συμμετέχει μὲ τὴν προσευχή, τὸν λόγο του ἢ καὶ τὴν ὑγιῆ ἀντίδρασή του στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας.
Μία τέτοια Σύνοδος συνέρχεται στὸ ὄνομα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, μὲ σκοπὸ κυρίως πνευματικό, προκειμένου νὰ ἑνώσει τὸ σῶμα τῶν πιστῶν, νὰ τοὺς στηρίξει, νὰ δείξει τὸν δρόμο τῆς ἀληθείας, νὰ θεραπεύσει τὴ σύγχυση καὶ ταυτόχρονα νὰ δώσει τὴ μαρτυρία της στὸν σύγχρονο κόσμο μέσα στὸ πλαίσιο τῆς ἀποστολῆς της, δηλαδὴ νὰ φανερώσει τὴ μία ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ «εἰς πάντα τὰ ἔθνη» κατὰ τὴν προτροπὴ τοῦ Κυρίου (Ματθ. κη΄ 29). Αὐτὸ ὀφείλει νὰ τὸ κάνει στηριζόμενη στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, ὀρθὰ ἑρμηνευόμενο, στὴν Ἱερὰ Παράδοση τῶν προηγούμενων Συνόδων, στὴ διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων, καὶ φυσικὰ σὲ ἀναφορὰ μὲ τὰ προβλήματα τῆς σύγχρονης ἐποχῆς.
Κατόπιν τούτου, ἀντιλαμβάνεται κανεὶς ὅτι τὸ μήνυμα καὶ ὁ λόγος μιᾶς τέτοιας Συνόδου πρέπει νὰ εἶναι ξεκάθαρα, πολὺ δυνατά, προφητικά, θεόπνευστα. Προσβλέπουμε σὲ αὐτὴν σὰν νὰ ἀνοίγει τὸ στόμα τοῦ Θεοῦ ὕστερα ἀπὸ χίλια χρόνια συνοδικῆς σιωπῆς, μάλιστα σὲ μιὰ ἐποχὴ «σκολιὰ καὶ διεστραμμένη» (Δευτ. λβ΄ 5), γεμάτη σύγχυση, συμβιβασμούς, ἀδιέξοδα, πλάνες, αἱρέσεις, ἄρνηση, ἀθεϊστικὴ μανία, ἀνατροπὲς διαχρονικῶν ἠθικῶν σταθερῶν, πολυμέτωπη προσβολὴ τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας, σὲ μία ἐποχὴ παγκόσμιας ἀνασφάλειας, τεχνολογικῆς παντοδυναμίας, ψηφιακῆς αὐτοφυλάκισης, συντονισμένων ὕβρεων κατὰ τοῦ Θεοῦ, μαζικῆς καταστροφῆς ἀρχαιότατων πολιτισμῶν, βίαιας μετακίνησης λαῶν ἀπὸ τὶς ἱστορικὲς ρίζες τους, ἀποκαλυπτικοῦ διωγμοῦ τῶν χριστιανῶν.
Ἡ φωνὴ τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νὰ εἶναι «φωνὴ ὑδάτων πολλῶν» (Ψαλμ. κη΄ 3), «φωνὴ καταρρακτῶν»(Ψαλμ. μα΄ 8), νὰ συγκλονίσει τὸν κόσμο, νὰ ἀναστήσει νεκρωμένες ζωές. Ἂν γιὰ κάτι τέτοιο δὲν εἴμαστε ἕτοιμοι, τότε καλύτερα νὰ περιμένουμε, τότε καλύτερα, ἔστω καὶ τὴν τελευταία στιγμή νὰ ἀναβληθεῖ ἡ Σύνοδος γιὰ ἀργότερα. Τὸ νὰ φωτογραφηθοῦν στὴν Κρήτη τετρακόσιοι ἐπίσκοποι μαζί, μὲ συμβατικὰ χαμόγελα, ἔχοντας προηγουμένως ἀνακατέψει τὸ τίποτα, ἢ ἔχοντας ὑπογράψει κείμενα χωρὶς αἷμα ἀλήθειας καὶ ὕδωρ ζωῆς, χωρὶς τὴ μάχαιρα τοῦ πνευματικοῦ λόγου, μὲ ἀκατανόητες θεολογικὲς διατυπώσεις στοχαστικοῦ ὑποβάθρου, μὲ διάθεση συγκάλυψης τῆς ἀλήθειας καὶ ὡραιοποίησης τῆς πραγματικότητας, ὅλα αὐτὰ ὄχι μόνον θὰ ἀκυρώσουν τὴν οὐσία τῆς Συνόδου, ἀλλὰ καίρια θὰ πλήξουν τὸ κῦρος τῆς Ὀρθόδοξης μαρτυρίας σήμερα καὶ γιὰ πάντα.
Ἡ Σύνοδος πρέπει νὰ γίνει, μόνο ἂν ἔχει νὰ πεῖ καὶ νὰ δείξει κάτι τόσο δυνατό, ποὺ θὰ ἀναστήσει τὶς ἐλπίδες ὅλων μας, ποὺ θὰ φωτίσει τὸ σκοτάδι μας, ποὺ θὰ ἀκυρώσει τὶς ὑποψίες τῶν πολιτικῶν καὶ ἐγωιστικῶν σκοπιμοτήτων τῆς ἐποχῆς μας, ἀκόμη καὶ ἐκκλησιαστικῶν. Διψᾶμε γιὰ ἀλήθεια, ὅλη ἡ οἰκουμένη, γιὰ ἐλπίδα, γιὰ φῶς, γιὰ δύναμη, γιὰ ζωή, γιὰ αὐθεντικότητα. Αὐτὰ λείπουν στὶς μέρες μας. Εἴμαστε κορεσμένοι ἀπὸ ψέμα, συμβιβασμό, μετριότητα, ὑποψιάζουσες σκοπιμότητες, πεθαμένες θρησκεῖες, ἄνευρη πίστη, θρησκευτικὲς ὑπερβολὲς χωρὶς περιεχόμενο, ρηχὴ καὶ ἀνόητη ἐπίδειξη, ὑποκριτικοὺς ἐναγκαλισμούς. Δὲν ἀντέχουμε ἄλλο τὴν ἐκκοσμίκευση, τὸν συγκρητισμό, τὴν ἀσάφεια, τὴ διγλωσσία, τὴ δημοσιοσχεσίτικη θεολογία, τὸν ἐκφυλισμὸ τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ μυστήριο ἀποκάλυψης τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καὶ φανέρωσης τοῦ θελήματός Του σὲ θρησκειακὸ κατασκεύασμα ἐγκόσμιου προσανατολισμοῦ.
Ἐλπίζουμε καὶ προσευχόμαστε ἡ Σύνοδος νὰ δώσει καὶ μαρτυρία ἑνότητος, ποὺ ἀσφαλῶς δὲν εἶναι λίγο, ἀλλὰ ὅμως καὶ λόγο προφητικό. Πράγματι τὸ ὅτι θὰ συναντηθοῦν ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καὶ θὰ διακηρύξουμε ὅτι παρὰ τὶς ποικίλες γλῶσσες καὶ νοοτροπίες, παρὰ τὰ ἐλαττώματα καὶ τὶς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες, παρὰ τὶς μεταξύ μας παρεξηγήσεις καὶ ἀντιθέσεις, ἴσως  διαφορὲς ἢ καὶ συγκρούσεις, μοιραζόμαστε ὅμως τὴν μία καὶ αὐτὴν πίστη στὴν Τριαδικὴ θεότητα καὶ στὸν Θεάνθρωπο Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, στὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ ἀνθρώπου, καὶ αὐτὴν τὴν κοινὴ πίστη διακηρύσσουμε καὶ ὁμολογοῦμε, αὐτὸ εἶναι πολὺ μεγάλο καὶ ἅγιο καὶ καθιστᾶ ἀπὸ μόνο του τὴν Σύνοδο Μεγάλη καὶ Ἁγία.
Χρειάζεται ὅμως καὶ ὁ λόγος της νὰ εἶναι θεόπνευστος. Πρέπει νὰ κάνει, ὅπως καὶ οἱ προηγούμενες Σύνοδοι, τομὴ στὴν ἱστορία, νὰ προσδώσει τιμὴ καὶ ἀξία στὴν ἐποχή μας ὅσο τίποτε ἄλλο, νὰ βάλει ἀνεξίτηλη σφραγίδα στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Θὰ εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ σήμερα! Ἀλλιῶς δὲν ἀξίζει. Μᾶς ἀρκεῖ ἡ σιωπή Του. Δὲν θέλουμε νὰ ἀκούσουμε τὸν ἀνθρώπινο λόγο τῶν συγχρόνων ἐπισκόπων οὔτε νὰ μάθουμε πῶς σκέπτονται οἱ πιὸ ἔξυπνοι καὶ μορφωμένοι ἀπὸ αὐτούς. Θέλουμε νὰ ἀκούσουμε τὴ φωνὴ τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὰ χείλη τῶν ἐπισκόπων μας καὶ πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὴν κραυγὴ τῆς Συνόδου μας. Ἂν οἱ σημερινοὶ χριστιανοὶ δὲν παρηγορηθοῦμε, δὲν στηριχθοῦμε καὶ δὲν φωτισθοῦμε, ἂν οἱ ἐπερχόμενες ἐποχὲς δὲν προστρέχουν σὲ αὐτὴν τὴν Σύνοδο ὡς πηγὴ ἀδιάψευστης ἀλήθειας, τότε ποιὸς ὁ λόγος τῆς συγκλήσεώς της; Ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι οὔτε τετριμμένος οὔτε μισὸς οὔτε λίγος.
Καὶ βέβαια δὲν εἶναι λίγα αὐτὰ ποὺ ἔχει νὰ πεῖ καὶ ποὺ πρέπει νὰ πεῖ ἡ Σύνοδος. Μιὰ χιλιετία ἐμπνευσμένη ἀπὸ θεολογικὴ σοφία σὰν αὐτὴν τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, μιὰ ἐμπειρία ἀδιάκοπης συνεχοῦς λατρείας, μάλιστα ἀναλυμένη ἀπὸ θεολόγους Ἁγίους ὅπως ὁ Νικόλαος Καβάσιλας καὶ ὁ Συμεὼν Θεσσαλονίκης, μιὰ ζωὴ γεμάτη ὁμολογία καὶ αἷμα νεομαρτύρων, ποτισμένη ἀπὸ ἱδρῶτες μεγάλων ἀσκητικῶν μορφῶν, ὅπως ὁ ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ καὶ ὁ σύγχρονος ἅγιος Παΐσιος, σφραγισμένη ἀπὸ σημεῖα καὶ θαύματα ἁγίων, μέχρι καὶ τὶς μέρες μας, ὅπως ὁ ἅγιος Νεκτάριος καὶ ὁ ἅγιος Λουκᾶς Ἀρχιεπίσκοπος Κριαίμας, οἱ ἅγιοι τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, τῶν Βαλκανικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ καὶ ὅλης τῆς οἰκουμένης, μιὰ πορεία μέσα στὴ θάλασσα τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ ἐντὸς τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος εἶναι ἀδύνατον νὰ μὴν ἀποτυπωθεῖ ὡς «καινὸς λόγος» στὸ μήνυμα τῆς Μεγάλης Συνόδου. Σήμερα ποὺ ὁ ἄνθρωπος κατάντησε μία βιολογικὴ μηχανὴ ἢ μία κοινωνικὴ μονάδα ἢ ἐκφυλίσθηκε σὲ ἐφήμερη ὀντότητα ἢ συσκευὴ ἐλεγχόμενης σκέψης, πῶς εἶναι δυνατὸν ἡ Ὀρθόδοξη μαρτυρία τῆς κοινωνίας τοῦ Θεοῦ, διατυπωμένη καὶ ἐμπειρικὰ τεκμηριωμένη μέσα στοὺς ναούς μας καὶ τὰ μοναστήρια μας, στὰ μυστήρια καὶ τὴ ζωή μας νὰ μὴν κατατεθεῖ ὡς στεντόρεια πανορθόδοξη κραυγή στὴν ἐποχή μας; Μᾶς εἶναι ἀδύνατο νὰ φανταστοῦμε ὅτι σὲ μιὰ ἐποχὴ ὕπουλου καὶ ἀπηνοῦς διωγμοῦ τῆς Ἐκκλησίας, πρωτοφανοῦς πνευματικῆς ἀσφυξίας, σύγχυσης καὶ «συνοχῆς ἐθνῶν ἐν ἀπορίᾳ ἠχούσης θαλάσσης καὶ σάλου» (Λουκ. κα΄ 25), σὲ μιὰ ἐποχὴ μὲ ἔντονη τὴν ἀγωνία τῶν ἐσχάτων, ἡ Μεγάλη καὶ μοναδικὴ αὐτὴ Σύνοδος τῶν Ὀρθοδόξων θὰ ἀρκεσθεῖ σὲ δελτία τύπου, ἀνακοινωθέντα καὶ φωτογραφήσεις, ὅλα γυμνὰ ἀπὸ νόημα καὶ στεγνὰ ἀπὸ περιεχόμενο.
Ἡ Σύνοδος ὅμως εἶναι καὶ ἡ μόνη ἀπὸ τοῦ Σχίσματος καὶ ἐντεῦθεν. Ἡ ἀπόσχιση τῆς Δύσεως ἀπὸ τὸν ἐκκλησιαστικὸ κορμὸ εἶναι ἀδύνατον νὰ μὴν ἔχει γεννήσει πλάνες, ἑτεροδιδασκαλίες καὶ αἱρετικὲς δοξασίες, γιὰ τὶς ὁποῖες ἴσως ἡ εὐθύνη τῶν σημεριῶν χριστιανῶν τῆς Δύσεως νὰ μὴν εἶναι τόση ὅση συχνὰ παρουσιάζεται. Ἡ εὐθύνη ὅμως τῆς Συνόδου νὰ μᾶς προστατεύσει ἀπὸ κάθε τέτοιο κίνδυνο, ὄχι ἐλέγχοντας σκληρὰ καὶ ἀνελέητα αὐτοὺς ποὺ ἀνυποψίαστοι κληρονόμησαν τὴν πλάνη, ἀλλὰ προσδιορίζοντάς την μὲ πόνο, ἀγάπη καὶ θεολογικὴ ἀκρίβεια εἶναι τεράστια. Ὅπως καὶ ἡ εὐθύνη της νὰ προσκαλεῖ πρωτίστως καὶ ταυτόχρονα τοὺς Ὀρθοδόξους σὲ μετάνοια, προκειμένου νὰ ζήσουμε μὲ συνέπεια τὴν ἀλήθεια ἐμεῖς ποὺ εἴχαμε τὴ μεγάλη εὔνοια τοῦ Θεοῦ ἢ νὰ τὴν κληρονομήσουμε ἢ νὰ τὴν συναντήσουμε στὸν δρόμο μας, εἶναι ἀπροσμέτρητη. Γιὰ νὰ ἐπιστρέψουν οἱ ἄλλοι, πρέπει νὰ μετανοοῦμε προηγουμένως ἐμεῖς. Ἂν δὲν ζοῦμε αὐτό, τότε πάσχει ἡ Ὀρθοδοξία ποὺ ὁμολογοῦμε. Καὶ ἂν αὐτὸ δὲν μᾶς τὸ πεῖ ἡ Σύνοδος, τότε μπορεῖ νὰ εἶναι Μεγάλη, ἀλλὰ δὲν θὰ εναι Ὀρθόδοξος.
Εἶναι ἆραγε ὁ οἰκουμενισμὸς αἵρεση; Θὰ μποροῦσε ὑπὸ ὅρους νὰ ἀποτελεῖ εὐλογημένη πρωτοβουλία; Εἶναι ὁ ἀντιοικουμενισμὸς πάντοτε θεάρεστη ὁμολογία; Μπορεῖ ἡ Ἐκκλησία νὰ εἶναι μία καὶ ὄχι καθολικὴ καὶ ἁγία, δηλαδὴ νὰ δίνει ἔμφαση στὴν Ὀρθόδοξη ὁμολογία καὶ ὄχι ἀντίστοιχη ἱεραποστολικὴ μαρτυρία; Θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι καθολικὴ χωρὶς νὰ εἶναι μία, δηλαδὴ νὰ ἐπιδιώκει τὴν ἑνότητα τῶν χριστιανῶν θυσιάζοντας τὴν μοναδικότητά της, μὲ ἄλλα λόγια τὴν αὐτοσυνειδησία της ὅτι αὐτὴ ἀποτελεῖ τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία;
Περιμένουμε ἀπὸ τὴν Σύνοδο αὐτὴ νὰ μᾶς μιλήσει πειστικὰ γιὰ τὴ μοναδικότητα, τὴν ἁγιότητα, τὴν καθολικότητα καὶ ἀποστολικότητα τῆς Ἐκκλησίας μέσα ἀπὸ μία διάλεκτο αὐθεντικοῦ λόγου, μετανοίας καὶ ἔμπρακτης ἁγιότητος πρὸς τοὺς Ὀρθοδόξους, σεβασμοῦ καὶ ἀγάπης πρὸς τοὺς ἑτεροδόξους καὶ ὄχι μὲ ὑπερφίαλες θριαμβολογίες ἢ μὲ γλυκόλογα κούφιων κοσμικῶν ἰσορροπιῶν. Ἔχουμε ἀνάγκη νὰ μάθουμε ποιὸ εἶναι τὸ «πατροπαράδοτον σέβας», ὑπὲρ τοῦ ὁποίου καὶ μυριάκις οἱ πρόγονοί μας στὴν Κωνσταντινούπολη δήλωναν ὅτι εἶναι διατεθειμένοι νὰ ἀποθάνουν («Οὐκ ἀρνησόμεθά σε, φίλη Ὀρθοδοξία• οὐ ψευσόμεθά σοι, πατροπαράδοτον σέβας•… ἐν σοὶ ἐγεννήθημεν, ἐν σοὶ ζῶμεν, καὶ ἐν σοὶ κοιμηθησόμεθα• εἰ δὲ καλέσοι καιρός, καὶ μυριάκις ὑπὲρ σοῦ τεθνηξόμεθα», Ἰωσὴφ Βρυέννιος)
Ἂν ὁ οἰκουμενισμός μας δὲν εἶναι ἱεραποστολικὸς καὶ προφητικός, δὲν  μπορεῖ νὰ εἶναι Ὀρθόδοξος καὶ ἐκκλησιαστικός.
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, σᾶς καλῶ ὅλους σὲ ταπεινὴ ἐπαγρύπνηση, σὲ θερμὴ προσευχή, σὲ ἀγῶνα καὶ μετάνοια, ὥστε νὰ δώσει ὁ Θεὸς ἡ Σύνοδος αὐτὴ νὰ ἐκφράσει τὴ δική Του φωνή, ὁ λόγος της νὰ εἶναι πραγματικὰ θεόπνευστος καὶ νὰ ἀναστηθεῖ ἔτσι στὶς καρδιές μας ἡ πεποίθηση ὅτι «ζῇ Κύριος» καὶ σήμερα. Τὸ ἔχουμε ὅλοι μας, ὅλος ὁ κόσμος, τόση ἀνάγκη! Μόνον ἔτσι ἡ Σύνοδος θὰ εἶναι Ἁγία κατ’ ἀκρίβειαν καὶ ὄχι κατ’ οἰκονομίαν.
Ἂν ἡ Σύνοδος δὲν εἶναι Ἁγία, δὲν θὰ εἶναι οὔτε Μεγάλη, καὶ ἂν δὲν εἶναι Μεγάλη, τότε μεγάλο θὰ παραμείνει τὸ ἐρώτημα τῆς συγκλήσεώς της.

Μὲ πολλὴ ἀγάπη καὶ ἀναστάσιμες εὐχές,
† Ὁ Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Επίσκεψη του Προκαθημένου της Εκκλησίας Τσεχίας και Σλοβακίας στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης


Ἐπίσκεψη τοῦ Μακ. Ἀρχιεπισκόπου Πρέσωφ καὶ Μητροπολίτου πάσης Τσεχίας καὶ Σλοβακίας κ. Ραστισλάβου. Ο Ηγούμενος, Σεβ. Μητροπολίτης Προύσης κ. Ελπιδοφόρος και οι πατέρες της Αδελφότητος, υποδέχθηκαν τον Προκαθήμενο της Εκκλησίας της Τσεχίας και Σλοβακίας με πάσα επισημότητα. Ο Μακαριώτατος και οι Συνοδοί του ξεναγήθηκαν στους χώρους της Σχολής και την Βιβλιοθήκη, ενώ στο Μεγάλο Συνοδικό, έγιναν οι προσήκουσες προσφωνήσεις και αντιφωνήσεις και αντηλλάγησαν δώρα.


































Κυριακή των Μυροφόρων 2016 στο Lagos (Algarve) της Νότιας Πορτογαλίας

προεστώτος της Ευχαριστιακής Συνάξεως του Σεβ. Μητροπολίτου Ισπανίας και Πορτογαλίας κ. Πολυκάρπου | 15.5. 2016 (Domingo das Mulheres Miróforas) | Paróquia da Proteção da Santa Mãe de Deus, Lagos (Algarve). Concelebrantes: P. Arquimandrita Philip, Vigário de Portugal e Galiza, e P. Andriy Vovkunovitch, Pároco.






















Ομιλίες Βαρθολομαίου προς Ραστισλάβ (Μονή Βαλουκλή, Κυριακή των Μυροφόρων 2016)

Ὁμιλία
τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου
κατὰ τὴν Συλλειτουργίαν Αὐτοῦ μετὰ τοῦ Μακ. Ἀρχιεπισκόπου Πρέσωβ καὶ πάσης Τσεχίας καὶ Σλοβακίας κ. Ραστισλὰβ
ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ Ζωοδόχου Πηγῆς Βαλουκλῇ
(Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων 2016)

Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Πρέσωβ καὶ πάσης Τσεχίας καὶ Σλοβακίας, λίαν ἀγαπητὲ ἐν Χριστῷ ἀδελφὲ καὶ συλλειτουργὲ τῆς ἡμῶν Μετριότητος κύριε Ραστισλάβ, μετὰ τῆς ἐκλεκτῆς συνοδείας Σας,
Ἱερώτατοι ἅγιοι ἀδελφοί,
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Χριστὸς ἀνέστη!

«Αὕτη ἡ ἡμὲρα ἣν ἐποίησεν ὁ Κύριος... Ἐν ᾗ καταλλαγὴ Θεοῦ πρὸς ἀνθρώπους ἐγένετο... καὶ ἡ ἀπαρχὴ τῆς φύσεως τῆς ἡμετέρας ὑπεράνω τῶν οὐρανῶν ἀνηνέχθη... καὶ ἡ ἁμαρτία ἐλύθη καὶ οἱ διὰ τοῦ νόμου κολασθέντες χωρὶς τοῦ νόμου σωτηρίας ἐπέτυχον», διακηρύττει Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὁ Ἱερὸς καὶ κατὰ Θεὸν σοφὸς Πατὴρ τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ κῆρυξ τῆς Ἀναστάσεως (Εἰς ΡΙΖ’ Ψαλμόν, P.G. 55, 336-337).

Ἀληθῶς, Μακαριώτατε, «αὕτη ἡ ἡμέρα ἣν ἐποίησεν ὁ Κύριος, ἀγαλλιασώμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ» ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ ἡ ἐκλεκτὴ ἀναδενδρὰς καὶ θυγάτηρ αὐτῆς Ἁγιωτάτη Ὀρθόδοξος Αὐτοκέφαλος Ἐκκλησία, ἡ ἐν Τσεχίᾳ καὶ Σλοβακίᾳ παροικοῦσα.

Ἐντός, λοιπόν, τῆς χαρᾶς, τοῦ φωτὸς καὶ τῆς εἰρήνης τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ἔχομεν τὴν ἰδιαιτέραν εὐλογίαν τῆς σημερινῆς συλλειτουργίας μετὰ τῆς πραγματοποιούσης τὴν πρὸς τὴν Μητέρα Ἐκκλησίαν, τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, εἰρηνικὴν ἐπίσκεψιν Αὐτῆς Ὑμετέρας λίαν ἡμῖν ἀγαπητῆς Μακαριότητος, ἅγιε Πρέσωβ καὶ Ἀρχιεπίσκοπε πάσης Τσεχίας καὶ Σλοβακίας κύριε Ραστισλάβ, πληροῦντες τὴν ἀποστολικὴν προτροπὴν «τηρεῖν τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης» (Ἐφ. δ΄, 3).

Ἱερουργοῦμεν, Μακαριώτατε, τὸ μυστήριον τῆς Θείας Εὐχαριστίας εἰς ἕνα τόπον καὶ χῶρον τοῦ διαρκοῦς ἀνὰ τοὺς αἰῶνας θαύματος τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς καὶ εἰς ἡμέραν σημαδιακήν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἑορτάζομεν καὶ τιμῶμεν τὰς Μυροφόρους Γυναῖκας καὶ τοὺς ἀποκαθηλώσαντας ἐκ τοῦ σταυροῦ καὶ ἐνταφιάσαντας τὸ νεκρὸν πανακήρατον σῶμα τοῦ Κυρίου μας ἐν τῷ καινῷ μνημείῳ κρυφίους μαθητάς Του Νικόδημον καὶ Ἰωσήφ, τὸν ἀπὸ Ἀριμαθαίας.

Σᾶς ὑποδεχόμεθα ἐνταῦθα εἰς τὴν Πηγὴν τοῦ θαύματος, εἰς τὴν Μητέρα Ἐκκλησίαν σας, μετὰ τὴν ἀγωνίαν τοῦ σταυροῦ, τὴν ὁποίαν ἐδοκίμασεν ἐπὶ τριετίαν περίπου ἡ Ἁγιωτάτη Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Τσεχίας καὶ Σλοβακίας, καὶ τοῦ ὁποίου σταυροῦ τὴν ἀγωνίαν καὶ τὰ δάκρυα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ τῆς Ἐκκλησίας Σας διεδέχθη ἡ χαρμονὴ τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς ἑνότητος εἰς τοὺς κόλπους αὐτῆς. Τὸν σταυρὸν δηλαδὴ ἐπηκολούθησεν ἡ ἀνάστασις, προελθοῦσα καὶ πάλιν, ὡς καὶ πρὸ αἰώνων πολλῶν κατὰ τὴν ἐποχὴν τῶν ἰσαποστόλων καὶ ἱεραποστόλων ἁγίων Κυρίλλου καὶ Μεθοδίου, ἀπὸ τὴν ἐσταυρωμένην, πλὴν κηρύττουσαν πάντοτε πρὸς τοὺς ἐγγὺς καὶ τοὺς μακρὰν καὶ παρέχουσαν μόνον ἀνάστασιν καὶ πηγὴν χαρᾶς πρωτόθρονον Ἐκκλησίαν μας τῆς Κωνσταντίνου Πόλεως. 

Σᾶς ὑποδεχόμεθα, Μακαριώτατε, ὡς τὸν συνεχιστὴν κατὰ τοὺς συγχρόνους καιροὺς τοῦ ἱεραποστολικοῦ ἔργου τῶν ἐντεῦθεν, ἐκ Κωνσταντινουπόλεως, ἀποσταλέντων ἁγίων ἰσαποστόλων Κυρίλλου καὶ Μεθοδίου, χάρις εἰς τὸν ἔνθεον ζῆλον καὶ τὴν αὐταπάρνησιν τῶν ὁποίων, μὲ τὴν φιλόθεον μέριμναν καὶ στοργικὴν συμπαράστασιν τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας καὶ τῶν ἀειμνήστων βυζαντινῶν αὐτοκρατόρων, σήμερον εἴμεθα μέλη, ἡμεῖς καὶ σεῖς, οἱ ἐν Τσεχίᾳ καὶ Σλοβακίᾳ ἀδελφοί, τοῦ ἰδίου ἀδιαιρέτου καὶ ἀδιασπάστου Σώματος τοῦ Χριστοῦ, τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας Του, τῆς Ὀρθοδόξου. 

Ἰδιαιτέρως μνημονεύομεν κατὰ τὴν εὔσημον ταύτην στιγμὴν καὶ τὴν συμβολὴν τοῦ προδρόμου εἰς τὸν ἐγκεντρισμὸν εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν τοῦ λαοῦ τῶν Τσέχων καὶ τῶν Σλοβάκων, δηλαδὴ τοῦ οὐρανίου προστάτου Σας, Μακαριώτατε ἀδελφέ, Βασιλέως Ραστισλάβ, τοῦ καταταγέντος εἰς τὰς Ἁγιολογικὰς Δέλτους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὑπὸ τῆς Μητρός Σας Ἐκκλησίας. Ὁ Ἅγιος Ραστισλὰβ μὲ τὴν πρόνοιαν, τὴν σύνεσιν καὶ τὴν σοφίαν αὐτοῦ ἐζήτησεν ἐκ τῆς Κωνσταντινουπόλεως τὴν ἀποστολὴν ἱεραποστόλων, ἐπισημαίνων τὴν ἀναγκαιότητα νὰ διδαχθῇ ὁ λαός του, εἰς τὴν μητρικὴν αὐτοῦ γλῶσσαν, τὴν ἀμώμητον ἡμῶν Ὀρθόδοξον Πίστιν. Οὕτως, ἔφθασαν εἰς τὰς χώρας σας διανύσαντες ἀποστάσεις μακρὰς μὲ τὰ τότε μέσα, τὴν ἄνοιξιν τοῦ 863 οἱ δύο φωτισταὶ τῶν Σλάβων, Κωνσταντῖνος-Κύριλλος καὶ Μεθόδιος, οἱ ὁποῖοι μετ᾿ ἀσυγκρατήτου ἐνθουσιασμοῦ καὶ ζήλου ἐνθέου ἐπεδόθησαν εἰς τὸ Ὀρθόδοξον κήρυγμα, τοῦ ὁποίου ὁ καρπὸς ὑπῆρξε πολὺς καὶ θαυμαστός.

Πολλά, βεβαίως, ἦσαν τὰ ἐμπόδια, αἱ δοκιμασίαι καὶ αἱ περιπέτειαι, τὰ ὁποῖα ἀντιμετώπισαν οἱ ἅγιοι αὐτάδελφοι, μέχρι νὰ φθάσουν εἰς τὸν ποθητὸν στόχον, νὰ ὁδηγήσουν δηλαδὴ τὸν λαὸν τῆς Μοραβίας εἰς τὴν θεογνωσίαν, καὶ νὰ ἐγκεντρίσουν αὐτὸν εἰς τὴν καλλιέλαιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, ἡ ὁποία ἀνὰ τοὺς αἰῶνας διατηρεῖ ἀνόθευτον τὴν εὐαγγελικὴν ἀλήθειαν, διαρκῶς ζῶσα τὸ ὅραμα τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας συνόλης τῆς ἀνθρωπότητος.

Ἀλλὰ μήπως καὶ προσφάτως ἡ ἑνότης τῆς Ἁγιωτάτης θυγατρὸς Ἐκκλησίας τῆς Τσεχίας καὶ Σλοβακίας, ἅγιε ἀδελφέ, δὲν διῆλθεν ἐξ ἀναλόγων περιπετειῶν μέχρι νὰ φθάσωμεν εἰς τὴν σημερινὴν ἀναστάσιμον καὶ χαρμόσυνον ἡμέραν, νὰ ἱερουργῶμεν μαζὶ τὸ μυστήριον τῆς Θείας Εὐχαριστίας, καὶ νὰ ἀπολαύωμεν τῆς ποθητῆς εἰρήνης, πρὸς κοινὴν χαρὰν πάντων τῶν Ὀρθοδόξων ἀλλὰ καὶ ἰδιαιτέρως τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος ἀναδειχθέντων Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας Σας, τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Τσέχου, τῆς Ἁγίας μάρτυρος Λουντμίλας, τοῦ Ἁγίου μάρτυρος Βατσλάβου, τοῦ Ἁγίου Προκοπίου τῆς Μονῆς Σαζάβου, καὶ τόσων πολλῶν ἄλλων, ἐπωνύμων καὶ ἀνωνύμων; Χαίρονται μαζί μας αὐτοὶ καὶ οἱ ἅγιοι Κύριλλος καὶ Μεθόδιος καὶ ὁ Βασιλεὺς Ραστισλὰβ καὶ ὁλόκληρος ἡ χορεία τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς ἀδιαιρέτου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Ἀληθῶς, «αὕτη ἡ ἡμέρα ἣν ἐποίησεν ὁ Κύριος, ἀγαλλιασώμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ» «Πάσχα κροτοῦντες αἰώνιον».

Ἑορτάζοντες «Πάσχα Χριστοῦ τὸ σωτήριον» σήμερον, ἀναλογιζόμεθα ὅτι τὸ μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως διεδόθη ἐκ Μοραβίας εἰς ὁλόκληρον τὸν σλαβικὸν κόσμον, ὅπως ἀκριβῶς πρὸ δύο χιλιάδων ἐτῶν αἱ Μυροφόροι Γυναῖκες, δραμοῦσαι λίαν πρωῒ εἰς τὸ μνῆμα τοῦ Ζωοδότου καὶ εὑροῦσαι τὸν λίθον ἀποκεκυλισμένον, μετέδωσαν τὸ παράδοξον καὶ καινὸν ἄγγελμα τῆς Ἀναστάσεως πρῶτον εἰς τοὺς δυσπιστοῦντας Ἀποστόλους καὶ δι᾿ αὐτῶν, χωρὶς ἀσφαλῶς νὰ τὸ συνειδητοποιοῦν, εἰς ἅπασαν τὴν οἰκουμένην.

Διὰ τοῦτο καὶ τιμῶνται σήμερον, δευτέραν Κυριακὴν μετὰ τὸ Πάσχα, ὡς τὰ πρόσωπα τὰ ὁποῖα διεδραμάτισαν σημαντικὸν ρόλον καί, τρόπον τινα, διηκόνησαν τὸ γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, κατὰ τὸ παλαιὸν λειτουργικὸν ἔθιμον τῆς Ἐκκλησίας, κατὰ τὸ ὁποῖον τελεῖται τὴν ἑπομένην τῶν μεγάλων δεσποτικῶν ἑορτῶν ἡ «Σύναξις», δηλαδὴ ἡ πανηγυρικὴ συνάθροισις τῶν πιστῶν πρὸς τιμὴν τῶν ἱερῶν προσώπων, τὰ ὁποῖα εἶχον σημαντικὴν συμβολὴν εἰς τὰ ἑορταζόμενα γεγονότα. 

Σήμερον, ἐποχὴν ἀκράτου φεμινισμοῦ καὶ προσπαθειῶν ἀλόγου χειραφετήσεως τοῦ γυναικείου κόσμου, ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας ἔχει πρὸ ὀφθαλμῶν τὸ παράδειγμα τῶν ἱερῶν μορφῶν τῶν ἑορταζομένων ἡρωϊκῶν Μυροφόρων Γυναικῶν, αἱ ὁποῖαι πρὸ εἴκοσι περίπου αἰώνων διεζωγράφησαν τὸ πρότυπον τῆς χριστιανῆς γυναικός, γυναικὸς ἀγαπώσης θυσιαστικῶς καὶ ἀποτολμώσης ὑπερλόγως, ὄχι διὰ νὰ λάβῃ δικαιώματα ἀλλὰ διὰ νὰ ἐκδαπανηθῇ ὑπὲρ τοῦ ἑτέρου, ἐν προκειμένῳ τοῦ ἀγαπωμένου Χριστοῦ. Ἄλλωστε, ἡ γυνὴ ἐπροικίσθη ὑπὸ τοῦ Θεοῦ διὰ τῆς εὐαισθησίας τῆς ἀγάπης, τὴν ὁποίαν ἀγάπην θυσιαστικῶς καὶ παρατόλμως προσφέρει, ὅπως τότε «μυροφόρου ἀναλαβοῦσα τάξιν, καὶ κομίσασα πρὸ τοῦ ἐνταφιασμοῦ τοῦ Κυρίου, μῦρα» καὶ δάκρυα. 

Εἰς τὰ πρόσωπα τῶν Μυροφόρων βλέπομεν τὸ εὐαγγελικὸν πρότυπον τῆς γυναικείας φύσεως, ἡ ὁποία ἀγαπᾷ ἄνευ ὑπολογισμῶν καὶ σκοπιμοτήτων καὶ ἐκπληρώνει ἐμπράκτως τὴν διδασκαλίαν τοῦ Διδασκάλου τῆς ἀγάπης, ὁ Ὁποῖος μᾶς κατέλιπε παρακαταθήκην αἰωνίαν: «μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ» (Ἰωάν. ιε΄,13-14). Καὶ αἱ Μυροφόροι Γυναῖκες -καὶ μάλιστα ἡ πρώτη ἰδοῦσα καὶ συνομιλήσασα μὲ τὸν Ἀναστάντα Κύριον Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ «τετρωμένη τῷ πόθῳ, Χριστοῦ τοῦ ἑαυτῆς οὐρανίου νυμφίου, τὰ μῦρα ἐκόμισε πρὸς τὸ μνῆμα τὸ ἅγιον» ἐμιμήθησαν τὸν Διδάσκαλόν των, ὁ Ὁποῖος Πρῶτος ἔθεσε τὴν ψυχὴν Αὐτοῦ ἀγαπητικῶς ὑπὲρ τοῦ σύμπαντος κόσμου. Διὰ τοῦτο καὶ πρῶται ἔλαβον τὸ χαρμόσυνον ἄγγελμα καὶ τὴν χαρὰν τῆς Ἀναστάσεως «Χαίρετε»!

Ἡ ἀγάπη τῶν Μυροφόρων Γυναικῶν ἐνίκησε τὸν ἀνθρώπινον φόβον ἀλλὰ καὶ αὐτὸν τοῦτον τὸν θάνατον: πράγματι, τοὺς ζῶντας εἶναι εὐκολώτερον νὰ τοὺς ἀγαπήσωμεν διότι ἀναμένομεν κάποιαν ἀνταπόδοσιν ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ. Ποῖος ὅμως ἐνδιαφέρεται διὰ τοὺς νεκρούς, οἱ ὁποῖοι μετὰ δύο ἢ τρεῖς τὸ πολὺ γενεὰς λησμονοῦνται πλήρως; ὅτι «πνεῦμα διέρχεται ἐν αὐτοῖς καὶ οὐχ ὑπάρξουσι καὶ οὐδεὶς ἐπιγνώσεται ἔτι τὸν τόπον αὐτῶν», παρὰ μόνον ὁ Δημιουργὸς Θεός, ὁ «μέλλων ἔρχεσθαι μετὰ δόξης κρίναι ζῶντας καὶ νεκρούς». Ἄλλωστε, ποῖος δύναται νὰ κερδίσῃ τι ἀπὸ ἕνα Νεκρόν; Ὅμως, αἱ Μυροφόροι Γυναῖκες «οὐδὲ θανόντα Τοῦτον κατέλιπον, ἀλλ᾿ ἀπελθοῦσαι μῦρα σὺν δάκρυσι Τούτῳ προσήγαγον» (τροπάριον αἴνων ὄρθρου Ἁγίας Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς).

Κατ᾿ ἀναλογίαν, καὶ ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, μεταφορικῶς, ἑτέρας «μυροφόρου ἀναλαβοῦσα τάξιν» διακονεῖ ἀνυστεροβούλως καὶ μὲ θυσιαστικήν - κενωτικὴν ἀγάπην τὸν ὅλον θεσμὸν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἡ ἀγάπη αὐτὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ ἡ πιστότης εἰς τὰ θέσμια τῆς Ὀρθοδοξίας δὲν εἶναι ἐγωϊστικὴ οὔτε στοχεύει εἰς γηΐνην πρόσκαιρον δόξαν καὶ ἀναγνώρισιν. Ὅπως ἀκριβῶς αἱ Μυροφόροι Γυναῖκες ὑπερέβησαν τὸ παθολογικὸν Ἐγώ των καὶ ἀπεγκλώβισαν ἑαυτὰς ἀπὸ τὰ στενὰ πλαίσια τῆς ἀνθρωπίνης λογικῆς, τὰ ὁποῖα περιορίζουν τὸν ἄνθρωπον εἰς τὰ ὅρια τοῦ κτιστοῦ κόσμου καὶ δὲν συλλαμβάνουν τὴν θείαν διάστασιν τῶν πραγμάτων, τοιουτοτρόπως καὶ τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ὡς ἡ Πρωτόθρονος Ἐκκλησία καὶ Μήτηρ τῶν πλείστων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν ὑπερβαίνει καταστάσεις, προβλήματα, πειρασμούς, καὶ διακονεῖ, ἐπαναλαμβάνομεν, κενωτικῶς καὶ θυσιαστικῶς σύνολον τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καὶ τὸν ἄνθρωπον, διότι ἡ ἐμπιστευθεῖσα εἰς αὐτὴν ἀποστολὴ «οὔκ ἐστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου», ἂν καὶ ζῇ καὶ στρατεύεται καὶ πολιτεύεται ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ, ὁ ὁποῖος παρέρχεται σὺν τοῖς θελήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις αὐτοῦ.

Ἡ κοινὴ ἡμῶν πίστις εἰς τὸν Ἀναστάντα Κύριον ἑνώνει ἀμφοτέρας τὰς Ἐκκλησίας ἡμῶν εἰς τὴν ἀκατάλυτον ἐκείνην ἑνότητα, εἰς τὴν ὁποίαν ἐκάλεσεν ὁ Κύριος τὸν κόσμον κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς, καθ᾿ ἣν θὰ ἀρχίσωμεν ἐφέτος τὰς ἐργασίας τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης ἡμῶν Συνόδου ἅπασαι αἱ Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίᾳ «ἐν ἑνὶ στόμαστι καὶ μιᾷ καρδίᾳ», ἱερουργοῦντες σὺν τῇ Θείᾳ Εὐχαριστίᾳ καὶ τὸν συνοδικὸν θεσμὸν καὶ δίδοντες μήνυμα ἐλπίδος καὶ ζωῆς καὶ εὐημερίας κατὰ Θεὸν εἰς τοὺς πιστούς μας καὶ εἰς τὸν κόσμον. 

Ἐν χρησταῖς, λοιπόν, ταῖς ἐλπίσι καὶ ταῖς προσδοκίαις ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία ἐν τῇ χαρᾷ τῆς Ἀναστάσεως εὐφραινομένη ὑποδέχεται ἀγαλλομένῃ καρδίᾳ τὴν Ὑμετέραν Μακαριότητα εἰς τὰς αὐλὰς αὐτῆς τῆς ἀενάου Πηγῆς τῆς Θεομήτορος. Εὐχαριστοῦμεν διὰ τὴν χαρὰν τῆς παρουσίας τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος ἐνταῦθα καὶ τῆς κοινωνίας μετ᾿ Αὐτῆς ἐν τῷ κοινῷ Ἁγίῳ Ποτηρίῳ καὶ εὐχόμεθα πλουσίαν τὴν εὐλογίαν καὶ ἐνίσχυσιν τοῦ ἐκ τοῦ τάφου ὡς ἐκ παστάδος πρoελθόντος Κυρίου ἡμῶν εἰς τὴν πρωθιεραρχικὴν διακονίαν Σας καὶ εἰς τὰς προσπαθείας Σας νὰ κρατήσητε μὲ ὅλας Σας τὰς δυνάμεις τὸν θησαυρὸν τῆς Ὀρθοδοξίας, τὸν ὁποῖον Σᾶς ἔφερον οἱ ἐντεῦθεν ἀποσταλέντες Κύριλλος καὶ Μεθόδιος. Ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία Σας, ἐστὲ βέβαιος, θὰ εὑρίσκεται εἰς τὸ πλευρόν Σας, αἴρουσα μαζί Σας τὸν σταυρόν Σας καὶ κηρύττουσα μαζί Σας Ἀνάστασιν, καὶ εὐχομένη ὑπὲρ τῆς εὐσταθείας καὶ τῆς προόδου τῆς Ὀρθοδόξου Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας Τσεχίας καὶ Σλοβακίας.

Χριστὸς Ἀνέστη!

Πρόποσις
τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου
κατὰ τὸ πρὸς Τιμὴν τοῦ Μακ. Ἀρχιεπισκόπου Πρέσωβ καὶ πάσης Τσεχίας καὶ Σλοβακίας 
κ. Ραστισλὰβ Ἐπίσημον Γεῦμα
ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ Ζωοδόχου Πηγῆς Βαλουκλῇ
(Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων, 15 Μαΐου 2016)

Μακαριώτατε καὶ προσφιλέστατε ἐν Χριστῷ ἀδελφὲ καὶ συλλειτουργὲ Ἀρχιεπίσκοπε Πρέσωβ καὶ Προκαθήμενε τῆς Ἁγιωτάτης Ὀρθοδόξου Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας Τσεχίας καὶ Σλοβακίας κύριε Ραστισλάβ,
Ἱερώτατοι ἅγιοι ἀδελφοί,
Εὐλογημένοι συνδαιτυμόνες,

Ὁ Κύριος μᾶς ἠξίωσε σήμερον νὰ τελέσωμεν ἀπὸ κοινοῦ τὴν Θείαν Λειτουργίαν ἐπὶ τοῦ Θυσιαστηρίου τῆς ἱστορικῆς ταύτης Ἱερᾶς Μονῆς καὶ νὰ μεταλάβωμεν ἐκ τοῦ κοινοῦ Ποτηρίου τῆς Ζωῆς, τοῦ Ποτηρίου τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, σχόντες «τοῦ θανάτου Αὐτοῦ τὴν μνήμην, ἰδόντες τῆς Ἀναστάσεως Αὐτοῦ τὸν τύπον, ἐμπλησθέντες τῆς ἀτελευτήτου Αὐτοῦ ζωῆς, ἀπολαύσαντες τῆς ἀκενώτου Αὐτοῦ τρυφῆς» (Εὐχὴ Θείας Λειτουργίας Μεγάλου Βασιλείου) καὶ ἐνισχυθέντες τοιουτοτρόπως εἰς τὴν περαιτέρω διακονίαν πρὸς τὴν στρατευομένην τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν. 

Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης καὶ ἡ Ὑμετέρα Μακαριότης καὶ αἱ Ἐκκλησίαι τὰς ὁποίας ἐκπροσωποῦμεν, ἡ Μήτηρ τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ ἡ θυγάτηρ αὐτῆς ἐν Τσεχίᾳ καὶ Σλοβακίᾳ παροικοῦσα καὶ δραστηριοποιουμένη «χαίρομεν καταξιωθέντες μαθεῖν τοῦ Θεοῦ τὸν Υἱόν» (πρβλ. Ἱ. Χρυσοστόμου, Εἰς Ἰωάννην Κ’, P.G. 59,127), συμπορευόμενον μαζί μας καὶ ἀποκαλυπτόμενον εἰς ἡμᾶς «ἐν τῇ κλάσει τοῦ Ἄρτου», ὥς ποτε εἰς τοὺς μαθητάς Του πορευομένους εἰς Ἐμμαούς. Τοιουτοτρόπως συμπορευόμεναι ἀνὰ τοὺς αἰῶνας αἱ δύο Ἐκκλησίαι ἡμῶν, μὲ συνοδὸν πάντοτε τὸν Κύριον, βαδίζομεν τὴν σταυρικὴν ὁδὸν τοῦ Γολγοθᾶ, σφοδρῶς πολεμούμενοι, ἀντιμετωπίζοντες πλῆθος ἐχθρικῶν ἐπιθέσεων ὑπὸ τοῦ «κόσμου» τούτου καὶ τῶν «ὀργάνων» αὐτοῦ. Οὐδέποτε ὅμως φοβούμεθα καὶ δειλιῶμεν, διότι γνωρίζομεν ὅτι ὑπάρχει ὁ ἀόρατος Συνοδός, ὁ Ὁποῖος εἶναι «μεθ᾿ ἡμῶν πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» (πρβλ. Ματθ. κη΄, 20). Καὶ ἐφ᾿ ὅσον ὁ Κύριος «εἶναι μεθ᾿ ἡμῶν, οὐδεὶς καθ᾿ ἡμῶν» (πρβλ. Κοντάκιον ἑορτῆς Ἀναλήψεως).

Μακαριώτατε,

Εὑρισκόμεθα σήμερον εἰς τὸν χῶρον τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς. Εἰς τὸν χῶρον ὅπου ἀενάως ρέει τὸ ἁγίασμα τῆς Παναγίας˙ ὅπου ἀναπαύονται ἀοίδιμοι προκάτοχοι ἡμῶν Οἰκουμενικοὶ Πατριάρχαι, Ἱεράρχαι καὶ λογάδες τοῦ Γένους τῶν Ὀρθοδόξων, προσδοκῶντες ἀνάστασιν νεκρῶν∙ εὑρισκόμεθα εἰς χῶρον ἱστορικὸν καὶ συγχρόνως μαρτυρικόν∙ ἱστάμεθα ἐπὶ τοῦ ἀνωγαίου μιᾶς ἄλλης Γαλιλαίας, προσδοκῶντες τὴν ἐπιφοίτησιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ ὁποῖον ὅλον συγκροτεῖ τὸν θεσμὸν τῆς Ἐκκλησίας. Μὲ τὸν φωτισμὸν δὲ τοῦ Παναγίου Πνεύματος καὶ μὲ τὴν Χάριν τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου ὑπερβαίνονται προβληματικαὶ καταστάσεις, διχοστασίαι, προβλήματα, ἀντιρρήσεις, πειρασμοί, καὶ ἐπικρατεῖ ἡ εἰρήνη, ἡ ὁμόνοια καὶ ἡ χαρά, τὴν ὁποίαν βιοῦμεν καὶ αἰσθανόμεθα ἰδιαιτέρως σήμερον, ἀκούοντες τὸν Ἀναστάντα Κύριον νὰ μᾶς λέγῃ, ὅπως κάποτε εἰς τὰς Μυροφόρους καὶ τοὺς Ἀποστόλους Του: «Χαίρετε» καὶ «Εἰρήνη ὑμῖν». Χαιρόμεθα, λοιπόν, εὑρισκόμενοι ἐπὶ τὸ αὐτό∙ χαιρόμεθα δακρυρροοῦντες ἐνώπιον τῶν θαυμασίων μυστηρίων τοῦ Θεοῦ∙ χαιρόμεθα μεταλαμβάνοντες τοῦ ἁγιάσματος τῆς ἀναστάσεως ἀπὸ τὴν Ζωοδόχον Πηγήν, τὴν Παναγίαν μας∙ χαιρόμεθα μεταλαμβάνοντες τροφῆς ἐκ τῆς κοινῆς ταύτης μοναστηριακῆς τραπέζης, πεποιθότως τιθέμενοι τὴν εὐστάθειαν τῶν Ἐκκλησιῶν μας καὶ τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας τῶν Ὀρθοδόξων λαῶν μας εἰς τὸν ἀοράτως συνόντα ἡμῖν Κύριον.

Μακαριώτατε,

Ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου Σᾶς κατέστησε Προκαθήμενον δύο ἡρωϊκῶν καὶ μαρτυρικῶν λαῶν, τῶν Τσέχων καὶ τῶν Σλοβάκων. Γνωρίζομεν ὅτι κατὰ τὴν ἄσκησιν τῆς πρωθιεραρχικῆς διακονίας Σας θὰ συναντήσητε ποικίλους πειρασμοὺς καὶ δυσκολίας ἐξωτερικὰς καὶ ἐσωτερικὰς καὶ ἐχθρότητας ἐκ μέρους ἐνίων θελόντων -ματαίως- νὰ καταστείλουν τὴν ἀκατάβλητον δύναμιν τῆς Ἀναστάσεως, τὴν ὁποίαν βιώνει καὶ κηρύττει καὶ διὰ τῆς ὁποίας ζῇ καὶ πορεύεται νικηφόρως ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας. Ὑπομονῆς ἔχομεν ἅπαντες χρείαν καὶ συνεχοῦς ὑπομνήσεως πρὸς ἀλλήλους τῆς σταυροαναστασίμου ὁδοῦ, τὴν ὁποίαν ὀφείλομεν ἐν δοξολογίᾳ Κυρίου νὰ βαδίσωμεν.

Μὲ τὴν προσδοκίαν καὶ τὴν εὐχὴν τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας καὶ τῆς ἡμετέρας Μετριότητος ὁ Ἀναστὰς Κύριος νὰ λειαίνῃ πάντοτε τὴν ὁδὸν τῆς διακονίας καὶ τῆς προσφορᾶς Σας, Μακαριώτατε ἀδελφέ, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν Χρυσοστομικὴν ὑπόμνησιν ὅτι «ἡ ὄντως χαρὰ καὶ εἰλικρινὴς αὕτη ἐστί, τὸ πάσχειν τι διὰ Χριστόν» (πρβλ. Ἱεροῦ Χρυσοστόμου, εἰς τὰς Πράξεις ΛΑ΄, P.G. 60, 229), ἐγείρομεν τὸ κύπελλον τοῦ γεννήματος τούτου τῆς ἀμπέλου ὑπὲρ ὑγείας τῆς Ὑμετέρας Ἀγάπης καὶ τῶν τιμίων συνοδῶν Αὐτῆς, δεόμενοι νὰ παραμένητε πάντοτε κλήματα ἱερὰ τῆς Ἀληθινῆς Ἀμπέλου, τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου, καὶ τῆς Μητρός Σας Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τῆς ὁποίας τίμια βλαστήματα τυγχάνετε, ὥστε νὰ φέρετε πάντοτε καρπὸν πολὺν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, Ὧι ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ εὐχαριστία, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Συλλείτουργο Οικουμενικού Πατριάρχου και Προκαθημένου της Εκκλησίας Τσεχίας και Σλοβακίας στο Μπαλουκλή








Σήμερα το πρωί, Κυριακή 15 Μαΐου, στην περιώνυμη Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Ζωοδόχου Πηγής Μπαλουκλή, πραγματοποιήθηκε η καθιερωμένη Ευχαριστιακή Σύναξη της Κυριακής των Μυροφόρων. 

Κατ' αυτήν συλλειτούργησαν ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος και ο Αρχιεπίσκοπος Πρέσωβ και Προκαθήμενος της Εκκλησίας Τσεχίας και Σλοβακίας κ. Ραστισλάβος, μαζί με μέλη της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Θρόνου και της Συνοδείας Ραστισλάβου. Εκεί, δόθηκε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να εκφρασθούν λόγοι αγάπης και συναλληλίας, ενόψει μάλιστα της επί θύραις Αγίας και Μεγάλης Συνόδου.

Σημειωτέον ότι ο φιλοξενούμενος Προκαθήμενος συνοδεύεται ὑπό τῶν: Σεβ. Μητροπολίτου Πράγας κ. Μιχαήλ, Αἰδεσιμολ. Πρωθιερέως κ. Milan Gerka, Γραμματέως τῆς Ἱ. Συνόδου, Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτου κ. Σεραφείμ Šemjatovský, Αἰδεσιμολ. Ἱερέως κ. Μιχαήλ Švajko, Ἱερολογιωτάτων Ἀρχιδιακόνου κ. Μαξίμου Durila καί Διακόνου κ. Κυρίλλου Sarkassian καί τῆς Εὐγεν. κ. Iveta Starcova, Διερμηνέως.



ΔΕΛΤΙΟΝ ΤΥΠΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ
Ἐκκλησιαστικαί εἰδήσεις

Τήν Κυριακήν τῶν Μυροφόρων, 15ην Μαΐου, ἐτελέσθη ἐν τῇ Ἱ. Μονῇ Ζωοδόχου Πηγῆς Βαλουκλῆ ἡ καθιερωμένη Πατριαρχική καί Συνοδική Θεία Λειτουργία, καθ᾿ ἥν συνελειτούργησαν ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαῖος, καί ἡ Α. Μακαριότης ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Πρέσωβ κ. Ραστισλάβ, ας﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ισλχδοςΠροκαθήμενος τῆς Ἐκκλησίας Τσεχίας καί Σλοβακίας.
Μετ᾿ Αὐτῶν συνελειτούργησαν οἱ Σεβ. Μητροπολῖται Φιλαδελφείας κ. Μελίτων, Πράγας κ. Μιχαήλ, Σεβαστείας κ. Δημήτριος, Γαλλίας κ. Ἐμμανουήλ καί Αὐστρίας κ. Ἀρσένιος, καί ὁ Σεβ. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνθηδῶνος κ. Νεκτάριος.
Παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οἱ Σεβ. Μητροπολῖται Γέρων Νικαίας κ. Κωνσταντῖνος, Γέρων Δέρκων κ. Ἀπόστολος, Μύρων κ. Χρυσόστομος, Σασίμων κ. Γεννάδιος, ὑπεύθυνος τῆς Ἱ. Μονῆς, Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στέφανος καί Κυδωνιῶν κ. Ἀθηναγόρας, Ἄρχοντες Ὀφφικιάλιοι τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησίας, ὁ Ἐξοχ. Πρέσβυς κ. Εὐάγγελος Σέκερης, Γεν. Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος ἐν τῇ Πόλει, ὁ Ἐντιμ. κ. Petr Mareš, Γεν. Πθα ﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽εν. Πης, Ἑλλάδος ἐν τῇρόξενος τῆς Τσεχίας ἐνταῦθα, καθώς καί πιστοί ἐντεῦθεν.
Εἰς τό τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας ἡ Α. Θ. Παναγιότης προσεφώνησε τόν Μακ. Ἀρχιεπίσκοπον, ὁ ὁποῖος ἀντεφώνησε καταλλήλως, ἐπηκολούθησε δέ ἡ εἰθισμένη ἀνταλλαγή δώρων. Ἐν συνεχείᾳ, ἐτελέσθη ὑπό τοῦ Πατριάρχου Τρισάγιον πρό τοῦ τάφου τοῦ ἀοιδίμου Πατριάρχου Δημητρίου ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς αὐτοῦ τε καί τῶν λοιπῶν ἐν τῷ περιβόλῳ τῆς Ἱ. Μονῆς ἀναπαυομένων Οἰκουμενικῶν Πατριαρχῶν, Ἀρχιερέων καί Μ. Εὐεργετῶν τοῦ Γένους.
Εἶτα, ὁ Πατριάρχης ἐτέλεσε τό εἰθισμένον Τρισάγιον ἐν τῷ Β´ Κοιμητηρίῳ τῆς Μονῆς ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τῶν ἀειμνήστων πατέρων καί ἀδελφῶν ἡμῶν τῶν ἐκεῖσε ἀναπαυομένων, ὧν τά ὀνόματα Κύριος μόνον γινώσκει.
Τήν μεσημβρίαν παρετέθη ἐν τῇ Ἱ. Μονῇ ἐπίσημον ἄριστον, εἰς τά ἐπιδόρπια τοῦ ὁποίου ἀντηλλάγησαν μεταξύ τοῦ Πατριάρχου καί τοῦ Ἀρχιεπισκόπου προπόσεις.
          Ἐν συνεχείᾳ, ὁ Πατριάρχης μετέβη εἰς τό Γηροκομεῖον Βαλουκλῆ ἔνθα ηὐχήθη ἀδελφικῶς τόν ἑορτάσαντα τά ὀνομαστήριά του Σεβ. Μητροπολίτην Θεοδωρουπόλεως κ. Γερμανόν καί ηὐλόγησε ἕνα ἕκαστον ἐκ τῶν τροφίμων αὐτοῦ. Τόν Παναγιώτατον εἰς τήν ἐπίσκεψίν Του αὐτήν συνώδευσε καί ὁ κ. Γενικός Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος.