Ο φόβος μπροστά στο Πνεύμα. Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος και οι φονταμενταλιστές

Άρθρο του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΛΑΝΤΗ*

1. Η αντισυνοδική πολεμική των φονταμενταλιστών. Οι ανά την Οικουμένη «Ορθόδοξοι» φονταμενταλιστές έχουν διόλου τυχαία συσπειρωθεί εναντίον της επερχόμενης Αγίας και Μεγάλης Συνόδου. Καθημερινά βλέπουν το φως της έντυπης και ηλεκτρονικής δημοσιότητας εκτενή και εν ταυτώ πληκτικά κείμενα εναντίον του προετοιμαζόμενου μεγάλου αυτού γεγονότος, ενδεικτικά μιας φτηνής θεολογικής αισθητικής, η οποία συγχέει το φανφαρολογείν με το ομολογείν την πίστη, την Ορθοδοξία της Εκκλησίας με τις λυσσαλέες (ενίοτε και δελαπατρίδειες) ιαχές της μισαλλοδοξίας. Διοργανώνονται εκδηλώσεις με προφανή φατριακά χαρακτηριστικά και μάλιστα με την ενεργό σύμπραξη επισκόπων που συνειδητά προσβάλλουν το συνοδικό ήθος, εκμεταλλευόμενοι την καχεκτική λειτουργία θεσμικών εκκλησιαστικών οργάνων και την ηγετική ανεπάρκεια πρωθιεραρχών. Κληρικοί προσεύχονται δημοσίως εναντίον της διεξαγωγής της Συνόδου. Παραβαίνοντας την ιερή δέσμευση της υπακοής, ακόμη και όταν έχουν την ιδιαίτερη ευλογία της άμεσης αναφοράς στην Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, μοναστικοί κύκλοι υπονομεύουν συστηματικά, φανερά όσο και λανθανόντως, το μακρόχρονο και απαιτητικό συνοδικό εγχείρημα, επικαλούμενοι θεολογικές προϋποθέσεις που οι ίδιοι με τις θέσεις, τις πράξεις και το ήθος τους προδίδουν. Ακόμη και συνοδικά όργανα Εκκλησιών προκρίνουν το δρόμο της εργαλειοποίησης διμερών διαφορών και του εκβιασμού, επικεντρούμενα στο προσδοκώμενο όφελος του επί μέρους, έναντι του οποίου θυσιάζουν το πανορθόδοξο συμφέρον. Προτιμούν τον εξευμενισμό και την κολακεία τον φονταμενταλιστών, την εξυπηρέτηση εθνικιστικών ιδεωδών ή τη διακονία των γεωπολιτικών προτεραιοτήτων των κρατών όπου δραστηριοποιούνται. Η ιστορία της Ορθοδοξίας, ιδίως τους τελευταίους δύο αιώνες, μαρτυρεί πως ουκ ολίγοι εκ των ποιμένων της υποκύπτουν, και μάλιστα ευχαρίστως, στον εθνικιστικό πειρασμό του Ιούδα. Μολονότι η εκκλησιαστική συνείδηση εκφράστηκε αυθεντικά στη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως του 1872, περιφρονείται συστηματικά από τους εκκλησιολογικώς ασυνειδήτους. Ειδικά τις τελευταίες ημέρες ο εθνοφυλετισμός έδειξε επανειλημμένα το πραγματικό του πρόσωπο: το σατανικό.

2. Το περιθώριο ως κέντρο; Η ριζοσπαστικοποίηση που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια σε ορθόδοξα περιβάλλοντα έχει ως αποτέλεσμα να αξιώνουν θέση στο κέντρο της εκκλησιαστικής ζωής απόψεις που θεολογικά, ηθικά και αισθητικά ανήκουν εξ ορισμού στο περιθώριο. Ανίκανοι να ζήσουν την Εκκλησία ως δρόμο, οι απανταχού της γης «Ορθόδοξοι» φονταμενταλιστές είναι καταδικασμένοι να τη βιώνουν ως πεζοδρόμιο. Δυστυχώς, όμως, το πεζοδρόμιο αυτό διεκδικεί φωνή, λαμβάνει ρόλους και υπουργήματα, εκμεταλλευόμενο τα ταπεινά ένστικτα του όχλου, την ιδιοτέλεια φιλόδοξων κληρικών, την αδυναμία ενίων πηδαλιούχων και τον ελιτισμό προοδευτικώς θεολογούντων, οι οποίοι πορεύονται κατά το ρητό “De minimis non curat praetor”, σκυμμένοι στις φίνες υποσημειώσεις τους, την ώρα που επελαύνει το σκότος. Άλλοι πάλι θεολόγοι και τα συνδικαλιστικά τους όργανα λειτουργούν ως επίμονοι διάκονοι του ζόφου.

Τα πλέον κραυγαλέα σχετικά παραληρήματα χρήζουν όχι θεολογικής αντίκρουσης, αλλά ψυχιατρικής αντιμετώπισης· είναι πλέον προφανές. Τι να αντιτάξει κανείς στον οχετό των ύβρεων, στους σωματικούς προπηλακισμούς, στη διαδικτυακή τρομοκρατία; Αλλά και πώς να υπερβεί κάποιος την αμηχανία και έκπληξή του απέναντι στην περί την ιστορία ασχετοσύνη και σε έναν εκκλησιολογικό αναλφαβητισμό αδιανόητο σε άλλες εποχές; Ως προς τον τελευταίο: Κάποτε θα πρέπει να τεθεί ο δάκτυλος επί τον τύπον των ήλων όσον αφορά τα δράματα της θεολογικής παιδείας και ιδιαιτέρως της συστηματικής θεολογίας σε πλείστες ορθόδοξες συνάφειες και να ειπωθούν σκληρές αλήθειες, όμως αυτό είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο πέρα από τις προθέσεις του κειμένου τούτου.


3. Η άρνηση του δημιουργού Πνεύματος. Σε κάθε περίπτωση, περισσότερο ενδιαφέρον από τις εξάρσεις του θυμικού των παραφρόνων και των αναλφαβήτων παρουσιάζει μια υποκρυπτόμενη αίρεση, χαρακτηριστική του φονταμενταλισμού: ο φόβος μπροστά στο Πνεύμα, η άρνηση της διάστασής του ως creator Spiritus, η παγανιστική εμμονή σε έναν κύκλο αυτάρεσκης, ναρκισσιστικής επανάληψης, ο τρόμος πως κάτι θα αλλάξει τη μωρία της βολής μας. Προβλέψιμοι όμως αυτοματισμοί διακρίνουν τα ρομπότ· το Σώμα του Χριστού είτε αυξάνεται, αναπτύσσεται, είτε δεν είναι Σώμα. Αυτή την αύξηση, αυτό το Novum του Πνεύματος τρέμουν οι ανά την οικουμένη κήρυκες του μίσους και του σκότους. Στη συνάφεια αυτή πολεμούν και τη Σύνοδο, μήπως και κάτι κλονίσει τα είδωλα των βεβαιοτήτων τους, μήπως και φυσήξει η λυτρωτική βιαία πνοή.

Επικαλούνται στις αιτιάσεις τους την Παράδοση, όμως προωθούν την ακραία «παραδοσιαρχία» (traditionalismus) η οποία, ως τέτοια, αποτελεί «καινοτομία», «νεοτερισμό» (για να χρησιμοποιήσω ορολογία που αγαπούν οι φονταμενταλιστές· εγώ όχι) αντίθετο προς την εμπειρία της εν Πνεύματι δημιουργίας που σηματοδότησε τις χρυσές σελίδες της εκκλησιαστικής ιστορίας. Οι φονταμενταλιστές επικαλούνται τους Πατέρες, περιφρονώντας την πράξη τους: Πώς θα αξιολογούσαν άραγε οι πολέμιοι των «νεοτερισμών» την πνευματολογία ενός Βασιλείου Καισαρείας ή ενός Γρηγορίου του Θεολόγου, οι οποίοι θεολογούν εν συνειδήσει πως κομίζουν κάτι το «καινόν»; Πώς θα αντιδρούσαν μπροστά στα ρηξικέλευθα βήματα των πρώτων χριστιανικών αιώνων, τα οποία σηματοδότησαν όχι μόνο συνέχεια, αλλά και ρήξη με το παρελθόν; Θα ακολουθούσαν το για τα πρωτοχριστιανικά δεδομένα ασύλληπτο τόλμημα της αποδοχής της ακροβυστίας ή θα προτιμούσαν το σεκταρισμό της περιτομής; Νομίζω πως οι απαντήσεις είναι πρόδηλες. Σε κάθε περίπτωση, ο φόβος μπροστά στο «καινόν» οδηγεί αναπόφευκτα στο κενό και στο μάταιο και αποτελεί ασέβεια απέναντι στο Πνεύμα που «καινοποιεί» την κτίση και ενεργεί την αύξηση της Εκκλησίας, απέναντι στον Παράκλητο που παραμυθεί όχι με τον εφησυχασμό, αλλά με την τόλμη και την έκπληξη.

4. Οι πνευματολογικές εκκρεμότητες της εξκλουσιβιστικής εκκλησιολογίας. Το πνευματολογικό έλλειμμα είναι πρόδηλο στην αντιπαραδοσιακή και ανιστόρητη εξκλουσιβιστική εκκλησιολογία (extra Ecclesiam nostram nulla salus) των φονταμενταλιστών. Σε κείμενα που έχουν εκδώσει τα τελευταία χρόνια φαίνεται πόσο ασφυκτιούν μες στην αδυναμία τους να αντιληφθούν την πολυσημία του όρου Εκκλησία (η Μία Αγία, οι τοπικές Εκκλησίες, κ.λπ.) και τις λογικές συνεπαγωγές της, πώς αστοχούν στη διάκριση ως προς την εκκλησιολογική βαρύτητα των όρων «αίρεση» και «σχίσμα» και πόσο ανοικονόμητα εφαρμόζουν την αρχή της αναλογίας σε ουσιωδώς ανόμοιες καταστάσεις (βλ. την εκ μέρους τους επίκληση των περί αιρέσεων κανόνων). 


Το σκανδαλωδέστερο όμως είναι πως η σκέψη τους βλέπει την Εκκλησία ως κάτι δεδομένο, τετελεσμένο, στατικό, κλειστό, εξαντλητικά ορίσιμο· είναι πως ισχυρίζεται ότι γνωρίζει πού (θέλει να) πνει το Πνεύμα, πως γιγνώσκει την ανεξιχνίαστη βούληση του Θεού. Αρνείται να δει την Εκκλησία ως πραγματικότητα εν πορεία, η οποία όχι μόνο ανοίγεται στο μέλλον, αλλά αντλεί την ταυτότητά της από αυτό στην εσχατολογική του διάνοιξη. Αρνείται να δει την Εκκλησία να προσφέρεται στην πνοή του Παρακλήτου, οπόθεν και η αλλεργική αντίδραση των φονταμενταλιστών απέναντι σε μια Σύνοδο που ίσως καταφέρει να κάνει ένα βήμα πέρα από το οικείο, ειδωλοποιημένο πλαίσιό τους.

5. Η ελίτ των «θεουμένων». Στη συνάφεια αυτή πρέπει να μνημονευθεί γνωστό και θλιβερό θεολογικό ρεύμα που προπαγανδίζει τη λογική μιας γνωστικίζουσας ελίτ «θεουμένων», δια της οποίας εισάγονται στην Εκκλησία διακρίσεις πιστών πρώτης και δεύτερης κατηγορίας. Πίσω από τον πολεμικό αντιδυτικισμό του, το ρεύμα αυτό κρύβει επικίνδυνα γνωστικά και πλατωνικά στοιχεία και ουσιαστικά καταργεί τον εν τη Εκκλησία διάλογο. Αναγνωρίσιμοι και υπερτιμημένοι εκφραστές του υπονομεύουν συστηματικά το συνοδικό εγχείρημα, αντιλαμβανόμενοι πως αυτό εξ ορισμού θέτει υπό ερώτηση τα ίδια τα θεμέλια της θεολογίας τους.

Δικαίωμα να μιλούν έχουν κατ᾽ αυτούς μόνο οι «θεούμενοι», οι οποίοι ως τέτοιοι είναι υπεράνω κριτικής. Έναντι αυτών απαιτείται τυφλή υποταγή, η δε διαφορετική άποψη εξοντώνεται ως αντιπαραδοσιακή, αντορθόδοξη και «φράγκικη». Οι σύνοδοι, οι ενορίες, ο λαός του Θεού ουσιαστικά καταργούνται μπροστά στα υποτιθέμενα εξ ουρανών θέσφατα. Φυσικά, οι εκφραστές αυτής της σκέψης διατηρούν δι᾽ εαυτούς το προνόμιο να αποφασίζουν ποιος είναι θεόπτης και ποιος ερμηνεύει ορθά τη διδασκαλία των αγίων (αλήθεια, ποιος τους νομιμοποιεί να το κάνουν αυτό;). Ενώ ορισμένοι δηλώνουν ιστορικοί, διαβάζοντάς τους διαγιγνώσκει κανείς μια σκέψη βαθιά ανιστορική, η οποία προβαίνει σε βιαστικές αφαιρέσεις, εναρμονιστικές-ωραιοποιητικές παρουσιάσεις και άτσαλους απολογητισμούς, προκειμένου ακριβώς να ξορκίσει την πολυπτυχία των ιστορικών δεδομένων, τα οποία δεν υποτάσσονται στα καλούπια πλατωνισμών τρίτης κατηγορίας.

Παρότι θεολογικώς και λογικώς παιδαριώδης, η σκέψη αυτή ελκύει τους φονταμενταλιστές, ακριβώς εξ αιτίας του βαθιά μαγικού της χαρακτήρα και των αυτοματισμών που εισάγει. Η ευθύνη θέλει δύναμη για να την αντέξεις. Και οι φονταμενταλιστές τα όποια τους σχετικά αποθέματα τα αναλώνουν καλλιεργώντας για τους εαυτούς τους το ναρκισσισμό των αυτόκλητων σωτήρων.

6. Ο τρόμος της ιστορίας. Στο έργο του «Κόσμος και ιστορία» (1949) ο Ρουμάνος θρησκειολόγος Mircea Eliade αφιερώνει ένα κεφάλαιο ακριβώς στον «τρόμο» που προκαλεί η διάσπαση της καθησυχαστικής επαναληπτικότητας, δηλαδή η πρόκληση της ιστορίας, του μη προβλέψιμου, της έκπληξης. Είναι ο τρόμος ακριβώς που αισθάνονται οι φονταμενταλιστές σε ό, τι κινδυνεύει να ταράξει τους κύκλους του εφησυχασμού τους. Δεν θέλουν να περιμένουν τίποτε από την ιστορία, προτιμώντας να βιώνουν με ψυχαναγκαστικό τρόπο και ναρκισσιστικώς αυτοεπιβεβαιούμενοι μια απολυτοποιημένη κατασκευή του παρελθόντος, ένα Βυζάντιο ή έναν σλαβικό κόσμο που στην εκδοχή που υιοθετούν ουδέποτε υπήρξε, επαρκεί όμως για να λειτουργεί ως «ορθοδοξόμετρο» που απορρίπτει ό, τι «καινόν» θέλει το Πνεύμα να πει στις Εκκλησίες.

Για το φονταμενταλισμό το Πνεύμα έχει ήδη μιλήσει· δεν μιλάει και δεν θα μιλήσει πλέον. Όλα έχουν ειπωθεί. Οι συνταγές δόθηκαν. Τα έσχατα εν πολλοίς δεν χρειάζονται παρά ως νομική επιβράβευση του μηρυκασμού των δεδομένων. Η Εκκλησία δεν είναι Σώμα, αλλά αν- και αντι-ιστορικό καλούπι, μια όαση μακαριότητας εκτός της πραγματικότητας. Δεν επευλογείται η εν Χριστώ έκθεση στην ιστορία, η κατάφαση και ανακεφαλαίωσή της, αλλά η φυγή από αυτή. Ο φονταμενταλισμός φοβάται την ιστορία, όσο και την εσχατολογία, διότι στην ορίζοντά τους αποκαλύπτεται η απολυτοποίηση του σχετικού που επιτελεί, η ειδωλολατρία στην οποία καλεί τους οπαδούς του.

7. Μαξιμαλισμός και ανιστορικότητα. Στην περίπτωση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, ο φονταμενταλισμός κρύβει περίτεχνα την ανιστορικότητά του μέσα από τις μαξιμαλιστικές του προσδοκίες, τις οποίες και προβάλει ως προϋποθέσεις για να αποδεχτεί τις αποφάσεις της. Οι ανεδαφικές, ουτοπικές επιθυμίες που διατυπώνει μαρτυρούν απλώς την αποπέτρωσή του απέναντι στην πραγματικότητα, την αδυναμία των ακραία συντηρητικών κύκλων να αντιληφθούν τα «σημεία των καιρών» και να δεξιωθούν την ιστορία. Επιθυμούν μια μαγικώς νοούμενη Σύνοδο, η οποία ως deus ex machina θα επιλύσει αυθωρεί και παραχρήμα όλα τα προβλήματα της Ορθοδοξίας, αλλιώς την απορρίπτουν. Η εν επιγνώσει των εντάσεων και προβλημάτων του ορθόδοξου χώρου ληφθείσα και επανειλημμένα επιβεβαιωθείσα ομόφωνη απόφαση των Προκαθημένων για τη σύγκληση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου δείχνει πως οι Πρωθιεράρχες επέλεξαν να ακολουθήσουν το δρόμο μιας συνοδικότητως των μικρών, ρεαλιστικών, ασφαλών βημάτων. Δυστυχώς, οι τελευταίες ημέρες έδειξαν πως ορισμένες Εκκλησίες προτίμησαν να επικαλεστούν και πάλι το άλλοθι του ανιστορικού μαξιμαλισμού για να αποποιηθούν των ευθυνών τους έναντι της πραγματικότητας. Η ιστορία όμως εκδικείται τους αρνητές της. Η ψύχραιμη ανάλυση αποδεικνύει τα συνειδητά ή ασυνείδητα ιστορικώς προσδιοριζόμενα κίνητρά τους, τα ενδεχόμενα αθέμιτα παίγνια εξουσίας και τις ανομολόγητες αξιώσεις κυριαρχίας τους.

Η προετοιμασία της Συνόδου ήταν προβληματική· τα κείμενα προς συζήτηση έχουν προφανείς αδυναμίες και ελάχιστα θα ελκύσουν τους ανθρώπους του σήμερα· έλλειψαν το θάρρος και η τόλμη και προκρίθηκαν η γραφειοκρατία και οι εκκλησιοπολιτικές ισορροπίες. Και όμως η Σύνοδος είναι ένα πρώτο βήμα· ίσως όχι αρκετά ρηξικέλευθο, σίγουρα πάντως ένα ουσιαστικό βήμα, χώρια που στις συνοδικές διαδικασίες ουδέποτε αποκλείεται η έκπληξη του Πνεύματος, η φωνή της λεπτής αύρας που δροσίζει δημιουργικά και οδηγεί σε εμπνευσμένες συλλήψεις και αποφάσεις. Γιατί να επικαλούμαστε τα εκατό που θα θέλαμε να κάνουμε ως άλλοθι για να μην πράξουμε τα πέντε που μπορούμε; Και μόνο με τη σύγκληση και πραγμάτωσή της η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος αποτελεί επίτευγμα ουσιαστικό στην κατεύθυνση για την ενδυνάμωση των συνοδικών δομών της Εκκλησίας και την ενίσχυση του διορθόδοξου διαλόγου. Δεν είναι συμπτωματικό πως οι αρχιτέκτονες του σχεδίου τορπιλισμού της Συνόδου προκρίνουν τη θεωρία του αυτοκεφαλισμού, των παράλληλων δηλαδή μονολόγων των Εκκλησιών. Υπονομεύουν τη Σύνοδο φοβούμενοι πως η Εκκλησία θα βιώσει βαθύτερα την ενότητά της υπό ένα συντονιστικό κέντρο που δεν ελέγχουν. Υποσκάπτουν το ρόλο του Πρώτου και τις ενέργειές του για την εμβάθυνση της διορθόδοξης ενότητας επειδή δεν επιτελούν τη λειτουργία αυτή οι ίδιοι. Και οι απανταχούν φονταμενταλιστές χειροκροτούν (ή επιστολογραφούν).

8. Εσχατολογία, αποκαλυπτισμός, γεροντισμός και το Πνεύμα. Στη χριστιανική θεολογία η εσχατολογία συνδέεται με την έννοια της ανοιχτότητας στο μέλλον, η οποία ακριβώς καταδεικνύει τη σχετικότητα των βεβαιοτήτων μας, τις εκκρεμότητες των απολυτοποιήσεών μας, τα όρια του λόγου μας. Αποτελεί την ομολογία πως ο Θεός, ως όχι μόνον ο ων και ο ην, αλλά κατ᾽ εξοχήν ως ο ερχόμενος, είναι ο Κύριος της ιστορίας. Επίσης, συναρτάται προς την πεποίθηση πως το Πνεύμα είναι ταυτοχρόνως Παράκλητος για τα δεινά του Εδώ και του Τώρα, αλλά και δημιουργός, εκείνος που ανοίγει δρόμους νέους για την καταπολέμηση των ενδοϊστορικών προκλήσεων και δεινών, εκείνος που συγκροτεί τον θεσμό της Εκκλησίας, τον αναζωογονεί και καινοποιεί την κτίση που πορεύεται προς την πληρότητα της συνάντησης προς τον Κύριο της δόξης.

Μια τέτοια εσχατολογία ο «ορθόδοξος» φονταμενταλισμός την αρνείται. Όπου τυχόν αυτός εκφράζει μια ουσιαστική προσδοκία για τα ερχόμενα, το στοιχείο της ανοικτότητας ελλείπει· το μέλλον είναι κατά κάποιον τρόπο προκαθορισμένο και η προς τα πρόσω πορεία αυτοματική. Επιχειρεί να αναπληρώσει το εσχατολογικό του έλλειμμα με το μίζερο, όσο και πολλαχώς προσοδοφόρο αποκαλυπτισμό του γεροντισμού που αποτελεί απλώς μηρυκασμό των δεδομένων, όσων έχουν ειπωθεί. Ο τελευταίος απλώς επιβεβαιώνει τις βεβαιότητές μας, καθησυχάζει τις ανασφάλειές μας, λέει αυτά που ενδεχομένως θέλουμε να ακούσουμε (βλ. π.χ. την ανεξέλεγκτη αγυρτεία αμέτρητων ψευδοπροφητών για την «κατάληψη της Πόλης»), δεν παρουσιάζει όμως ίχνος υπαρξιακής διάνοιξης· ενισχύει μέχρι τσιμεντοποίησης το κλείσιμό μας.

Βεβαίως, οι φονταμενταλιστές ισχυρίζονται πως το Πνεύμα όχι μόνο δεν σταμάτησε, παρά τους μιλάει. Υπόρρητα, βεβαίως, εννοούν πως μιλάει αποκλειστικά σε αυτούς. Και το ερώτημα είναι τι (ισχυρίζονται πως) τους λέει το Πνεύμα: αυτά που διακηρύσσουν δεν είναι παρά χονδροειδής επανάληψη των ήδη ειπωμένων, επιβεβαίωση της μονολιθικής παραδοσιαρχίας, συνειδητή άρνηση του καινούριου. Πρόκειται για μια καρικατούρα ενός Πνεύματος που το θέλουν αυτοματικά και μίζερα να επαναλαμβάνει το παλαιό, ακριβώς ώστε κανείς να μη χρειάζεται να λαμβάνει την ευθύνη της συμπόρευσης με τον Παράκλητο μπροστά στην εκάστοτε νέα πρόκληση, την ευθύνη που καθρεφτίζει η δογματική παρακαταθήκη της συνεργείας, την οποία de facto αρνούνται οι κήρυκες του μίσους.

9. Η επικείμενη Σύνοδος και ο φονταμενταλιστικός χριστιανισμός της αέναης επανάληψης. Οι «Ορθόδοξοι» φονταμενταλιστές εκφράζουν έναν χριστιανισμό της αέναης επανάληψης. Όχι τυχαία αναπαύονται με υποκατάστατα ενός κακού πλατωνισμού. Αντιπροσωπεύουν μια θεολογία όπου όλα έχουν λεχθεί, όλα έχουν βιωθεί, όλα έχουν συντελεστεί, εκπροσωπούν έναν χριστιανισμό της ανοίας. Κατασκευάζουν εχθρούς για να αντέξουν τον ψυχαναγκασμό της παγανιστικής τους επαναληπτικότητας, για να είναι στοιχειωδώς σε κάποια κίνηση, έστω κι αν αυτή λειτουργεί ως συνηγορία της ακινησίας. Κοντολογίς: οι φονταμενταλιστές ξερνάνε χολή για να μην πεθάνουν από την πλήξη.

Είναι καιρός η Ορθοδοξία να υπερβεί την τρομοκρατία φωνών σκοτεινών και/ή δελαπατρίδειων και να ανοιχτεί περαιτέρω στην πνοή του Πνεύματος. Η Σύνοδος δεν θα λύσει όλα τα προβλήματα. Η περιπετειώδης πορεία προς αυτήν δύναται να οδηγήσει σε μια απελευθερωτική απομύθευση του συνοδικού γεγονότος εν γένει, δηλαδή στην υπέρβαση ιδεαλιστικών θεωρήσεων και μαξιμαλιστικών προσδοκιών. Αυτοί είμαστε και αυτά μπορούμε· ίσως όχι περισσότερα, αυτό όμως δεν είναι δικαιολογία για να μην κάνουμε τίποτα. Οφείλουμε ως Ορθόδοξοι να προχωρήσουμε, να κάνουμε αυτό το πρώτο, καίριο βήμα. Η υποστήριξη της Συνόδου είναι μαρτυρία υπέρ μιας υγιούς πνευματολογίας, έκφραση εμπιστοσύνης στον Παράκλητο και προθυμία υποδοχής των καρπών του. Ο χρόνος της Συνόδου είναι εγγύς. Είθε να αρθούν άπαντες «εἰς τὸ ὕψος τῶν περιστάσεων», ώστε σε πείσμα των φονταμενταλιστών ο χρόνος αυτός να γίνει και «καιρός».

* Ο ορθόδοξος θεολόγος Γιώργος Βλαντής είναι Διευθυντής (Geschäftsführer) του Συμβουλίου των Χριστιανικών Εκκλησιών της Βαυαρίας (ACK Bayern) και επιστημονικός συνεργάτης της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου.

Τι είπε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κατά τα Ονομαστήριά του με καθοριστική αναφορά στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο

Χαιρετισμὸς 

τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, 

ἐν τῷ Πανσέπτῳ Πατριαρχικῷ Ναῷ ἐπί τῇ ἑορτῇ τῶν ὀνομαστηρίων Αὐτοῦ 

(11/06/2016)

Προσφιλέστατοι συμπροσευχόμενοι ἀδελφοὶ Ἱεράρχαι, 

Ἐξοχώτατε κύριε Πρέσβυ, 

Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες, 

Ἐντιμότατε κ. Γενικὲ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος ἐν τῇ Κωνσταντίνου, 

Ἐλλογιμώτατοι ἐκπαιδευτικοί, 

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητὰ καὶ ἐπιπόθητα, 

Μὲ πολλὴν συγκίνησιν ἠκούσαμεν ὅσα ἡ Ἱερότης ὑμῶν ἀνέφερεν διὰ τὴν ἡμετέραν Μετριότητα, ἐκ μέρους τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Θρόνου ἐπὶ τοῖς ἀγομένοις ὀνομαστηρίοις ἡμῶν. Εὐχαριστοῦμεν ἐκ μέσης καρδίας καὶ ἀναφωνοῦμεν μετὰ τοῦ Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν, τοῦ "καυχήματος τῆς οἰκουμένης" Παύλου: "Χάριτι Θεοῦ εἰμι ὅ εἰμι" (Α΄ Κορ. ιε΄, 10). 

Ὕμνον εὐχαριστίας ἀναπέμπομεν τῷ ἐν ὑψίστοις Θεῷ δι᾿ ὅσα ἐπεδαψίλευσεν εἰς τὴν ἡμετέραν Μετριότητα καὶ διότι μᾶς ἀξιώνει νὰ ἑορτάσωμεν καὶ ἐφέτος ἐν συνάξει ἐπὶ τὸ αὐτὸ καὶ ἐν χαρᾷ πεπληρωμένῃ τὴν τιμίαν μνήμην τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Βαρθολομαίου. 

Οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ζωή, οἱ λόγοι καὶ τὰ ἔργα των, αἱ ἱεραὶ εἰκόνες καὶ τὰ ἅγια λείψανά των, εἰκονίζουν τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τροφοδοτοῦν τὸν πόθον τῆς αἰωνιότητος. 

Αἱ ἐκκλησιαστικαὶ ἑορταὶ ἀποτελοῦν ἄξονα τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς. Διαλύουν τὴν ἀχλὺν τῶν βιοτικῶν μεριμνῶν, φωτίζουν τὴν πνευματικὴν ζωήν, ἀνοίγουν τὴν πύλην τοῦ οὐρανοῦ. Ἡ ἑορτὴ εἶναι ἀναστάσιμος ἐμπειρία. 

Ἀποτελεῖ ἀστοχίαν καὶ πλάνην νὰ ὁμιλῶμεν περὶ "ἀργίας" τῆς Κυριακῆς, τῆς "τῇ Ἀναστάσει τοῦ Κυρίου τετιμημένης" (πρβλ. Μέγας Βασίλειος, εἰς τὴν Ἑξαήμερον, Β΄, P.G. 29, 52), καὶ νὰ ἀναφερώμεθα εἰς τὰς ἑορτὰς ὡς "ἐλεύθερον χρόνον". Ἡ ἑορτὴ δὲν εἶναι οὔτε ἀργία, οὔτε ἐλεύθερος χρόνος. Ἑορτὴ σημαίνει σύναξιν καὶ συνάντησιν, πραγματικὴν κοινωνίαν ζωῆς, μοίρασμα τῆς χαρᾶς. Εἶναι πάντοτε συν-εoρτάζειν καὶ συν-χαίρειν καὶ συνδέεται παρ᾿ ἡμῖν πάντοτε μὲ μετοχὴν εἰς τὴν Θείαν Λειτουργίαν. 

Μέσα εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, τοῦ "ἀταπεινώτως ταπεινώσαντος τὸ ἀταπείνωτον αὐτοῦ ὕψος" καὶ συγκαταβάντος "συγκατάβασιν ἄφραστον" Λόγου τοῦ Θεοῦ (Ἰωάννης Δαμασκηνός, Ἔκδοσις ἀκριβῆς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, γ΄, 1), ὁ ὁποῖος εἶναι "τὸ ἄλφα καὶ τὸ ὡμέγα, ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος, ἀρχὴ καὶ τέλος" (Ἀποκ. κβ΄, 13), πορευόμεθα πρὸς τὴν Βασιλείαν Του τὴν ὁποῖαν προγευόμεθα ἐν τῇ Θείᾳ Εὐχαριστίᾳ. 

"Γενεὰ πορεύεται καὶ γενεὰ ἔρχεται" (Ἐκκλ. α΄, 4), καὶ ἡμεῖς οἱ ἐν Φαναρίῳ φυλάσσομεν ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ τὴν ἱερὰν παρακαταθήκην, ἣν παρελάβομεν παρὰ τῶν Πατέρων ἡμῶν, ἀκεραίαν καὶ ἀλώβητον. Φυλάσσομεν τὴν πίστιν καὶ τὸ δόγμα, τὴν Θείαν λατρείαν καὶ τὴν κανονικὴν τάξιν, τοὺς ναοὺς καὶ τὰ ἁγιάσματά μας, τὰς ἱερὰς εἰκόνας καὶ τὰ ἅγια λείψανα, τὰ σχολεία καὶ τὰ λοιπὰ εὐαγῆ ἱδρύματά μας, ἀλλὰ καὶ τὴν φιλανθρωπίαν καὶ τὴν διακονίαν, τὸ δέσιμον μὲ τὸν τόπον μας, τὴν χαρμολύπην τῆς Ρωμιοσύνης, τὸν ἄσβεστον πόθον τῆς αἰωνιότητος. 

Τὸ θεοσκέπαστον Φανάριον θὰ παραμείνῃ ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος τόπος "κοινωνίας τῶν μυστηρίων", προσευχῆς καὶ ἁγιασμοῦ, προσκυνήσεως τοῦ Σταυροῦ καὶ δοξολογίας τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος, πιστότητος εἰς τὴν Παράδοσιν καὶ ἀνοικτοσύνης. Ἡ Παράδοσις τοῦ Φαναρίου εἶναι ταμιευτήριον ἀνεκτιμήτων ἀξιῶν καὶ ἀληθειῶν διὰ τὸν ἄνθρωπον καὶ τὸν κόσμον. 

Ἡ ἡμετέρα Μετριότης θὰ ἑορτάσῃ ἐντὸς τοῦ τρέχοντος ἔτους, εὐδοκίᾳ τοῦ Δοτῆρος τῶν ἀγαθῶν Κυρίου καὶ Θεοῦ ἡμῶν, τὴν συμπλήρωσιν εἴκοσι πέντε ἐτῶν Πατριαρχίας. Καθ᾿ ὅλην αὐτὴν τὴν περίοδον ἠγωνίσθημεν ψυχῇ τε καὶ σώματι διὰ τὴν εὐστάθειαν καὶ τὴν ἑνότητα τῆς Ἁγιωτάτης Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διὰ τὴν προαγωγὴν τῶν διαχριστιανικῶν καὶ τῶν διαθρησκειακῶν διαλόγων, διὰ τὴν προστασίαν τοῦ περιβάλλοντος καὶ τὴν οἰκολογικὴν εὐαισθητοποίησιν, διὰ τὴν εἰρήνην, τὴν καταλλαγὴν καὶ τὴν ἀλληλεγγύην. 

Δὲν ἐσιγήσαμεν ἀπέναντι εἰς τὴν καταπάτησιν τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καὶ ἐξόχως τοῦ δικαιώματος τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας. Ἀπηυθύνθημεν εὐθαρσῶς πρὸς τὴν πολιτικὴν ἡγεσίαν ἐνταῦθα διὰ τὴν προάσπισιν τῶν δικαίων μας καὶ διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν χρονιζόντων προβλημάτων καὶ διὰ νὰ καταγγείλωμεν καταφώρους εἰς βάρος μας ἀδικίας. Δὲν ἐλησμονήσαμεν, οὔτε μίαν στιγμήν, τὰ τέκνα τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας, τὰ ἐγγὺς καὶ τὰ μακράν. 

Παντοῦ καὶ πάντοτε, ὁ λόγος ἡμῶν ἦτο λόγος ἀγάπης καὶ ἀδελφοσύνης. Ἔχομεν τὴν πεποίθησιν ὅτι ὄχι ὁ διάλογος, ἀλλὰ ἡ ἄρνησις τοῦ διαλόγου εἶναι ἐμπόδιον ἢ καὶ ἀπειλὴ διὰ τὴν μαρτυρίαν τῆς Ἐκκλησίας σήμερα. "Ἀδελφὸς" ἦτο τὸ ὄνομα τὸ ὁποῖον ἐχρησιμοποίουν οἱ πρῶτοι Χριστιανοὶ διὰ τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. "Οὐδὲν οὕτω Θεῷ περισπούδαστον, ὡς ἀγάπη˙ δι᾿ ἣν καὶ ἄνθρωπος γέγονε, καὶ μέχρι θανάτου ὑπήκοος. Διὰ τοῦτο γὰρ καὶ ἡ πρώτη κλῆσις τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, ἀδελφοὶ δύο γεγόνασιν, ἐνδειξαμένου διὰ τῶν προοιμίων εὐθὺς τοῦ πανσόφου Σωτῆρος, ὅτι πάντας τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἀδελφικῶς συνάπτεσθαι βούλεται" (Ἰσίδωρος Πηλουσιώτης, Ἐπιστολαί, Ι, 1, Εὐσεβίῳ πρεβυτέρῳ, P.G. 78, 185). 

Χαιρόμεθα ποὺ φθάνομεν μετὰ ἀπὸ μακρὰν καὶ κοπιώδη προετοιμασίαν εἰς τὴν Ἁγίαν καὶ Μεγάλην Σύνοδον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Προσευχόμεθα ὁ Παράκλητος νὰ ὁδηγήσῃ τὸ ἔργον τῆς Συνόδου εἰς αἴσιον πέρας, ἐπ᾿ ἀγαθῷ τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ κόσμου παντός. Τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ἠργάσθη ἐξ ἀρχῆς μὲ συνείδησιν εὐθύνης καὶ χωρὶς νὰ φείδεται κόπου καὶ χρόνου, διὰ τὴν προετοιμασίαν καὶ διὰ τὴν ὁλοκλήρωσιν αὐτοῦ τοῦ ἱστορικοῦ ἐγχειρήματος. 

Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ, 

Εὔχεσθε διὰ τὴν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι διεξαγωγὴν τῶν ἐργασιῶν τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου. Εὔχεσθε δι᾿ ἡμᾶς τοὺς ἐν Φαναρίῳ, διὰ τὴν Πόλιν τῶν Πόλεων, διὰ τὰ ἁπανταχοῦ τῆς γῆς εὐσεβῆ τέκνα τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας. Σᾶς εὐχαριστοῦμεν ὁλοψύχως διὰ τὴν παρουσίαν Σας εἰς τὸν ὁλόφωτον Ἱερὸν Ναὸν τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, διὰ νὰ συμπροσευχηθῶμεν καὶ νὰ συνεορτάσωμεν ἐν κατανύξει καὶ ἀγαλλιάσει. Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν!

Ο Μητροπολίτης Γέρων Νικαίας Κωνσταντίνος, κατά τα Πατριαρχικά Ονομαστήρια, με αναφορά στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο

Ὁμιλία 

τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γέροντος Νικαίας κυρίου Κωνσταντίνου 

κατά τά Σεπτά Ὀνομαστήρια 

τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου 

(Φανάριον, 11 Ἰουνίου 2016) 

Παναγιώτατε Δέσποτα! 

Ἡ σημερινή Γιορτή Σας εἶναι πολύ διαφορετική ἀπ᾿ αὐτές πού ζήσαμε μέχρι σήμερα. Εἶναι διαφορετική σάν νόημα, σάν συμβολισμός ἀλλά καί σάν βαθύτερο αἴσθημα. 

Ὅταν λέμε γιορτάζει καί πάλι ὁ Πατριάρχης μας ἡ γιορτή αὐτή ἡ σημερινή προετοιμάζει τόν ἑορτασμό μιᾶς ὁλόκληρης εἰκοσιπενταετοῦς Πατριαρχίας στόν Πανίερο Οἰκουμενικό Θρόνο τῆς Ὀρθοδοξίας. Τά πεπραγμένα καί τά ἐπιτεύγματα αὐτῆς τῆς μεγάλης καί πολυετοῦς θητείας σέ ὅλες τίς ἐκφάνσεις της δέν εἶναι εὔκολο νά καταμετρηθοῦν, νά στοιχειοθετηθοῦν καί νά γίνουν ἡ ἔκφρασις μιᾶς ἐποχῆς, ἡ ὁποία εἶχε πολύ καιρό νά βιωθεῖ ὄχι μονάχα στό συγκεκριμένο τοῦτο χῶρο ἀλλά καί ἐπέκεινα τόπου καί χρόνου, σέ παγκόσμια διάσταση.  

Θά ἐπιμείνω μόνο σέ ὀλίγα σημεῖα ἐν σχέσει μέ τά γεγονότα καί τά ἐπιτεύγματα. 

Ἡ σύσφιγξις τῶν σχέσεων μεταξύ τῶν Ἀδελφῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν μέ συγκεκριμένο ἀποτέλεσμα τήν στενότερη ἐπαφή μεταξύ τῶν προκαθημένων αὐτῶν καί κατ᾿ ἐπέκτασιν μεταξύ τοῦ ποιμνίου των συντελοῦσα εἰς τήν ἀπό κοινοῦ θεώρησιν καί ἀντιμετώπισιν τῶν συγχρόνων συνθηκῶν καί περιστάσεων μέ σκοπόν τήν τοποθέτησιν τῆς φιλτάτης ἡμῶν Ὀρθοδοξίας εἰς τό κέντρον καί οὐδέποτε εἰς τό περιθώριον τῆς Οἰκουμένης. 

Ἡ βελτίωσις κατά τρόπον ἐντυπωσιακόν τῶν ἐπαφῶν καί τῶν σχέσεων μετά τῶν διαφόρων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί τῶν προσωπικῶν ἐπισκέψεων τῶν ἐγγύς καί τῶν μακράν μέ ἀποτέλεσμα τήν στενοτέραν συνάντησιν μετά πολιτικῶν καί θρησκευτικῶν προσωπικοτήτων, λαμβανομένης ἰδιαιτέρως ὑπ᾿ ὄψιν τῆς ἐπανειλημμένης συναντήσεως μετά τοῦ Ἐπισκόπου τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης. 

Ἡ ἀντιμετώπισις τῶν προβλημάτων καί τῶν ὑποχρεώσεων τῆς ἐνταῦθα ὁμογενείας, ἡ ὁποία συρρικνουμένη διαδοχικῶς ἔχει ἀποδυθῆ σέ ἕνα τιτάνιο ἀγῶνα ὑπάρξεως καί διαβιώσεως, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται ὑπό ἔλεγχον χάρις εἰς τήν ἄγρυπνον παρακολούθησιν καί πηδαλιουχίαν τοῦ Σεπτοῦ Προκαθημένου. 

Ἡ ἐνίσχυσις καί ὁ συντονισμός ἑνός Διαλόγου μετά τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας τῆς χώρας ταύτης μέ σκοπόν τήν βελτίωσιν τῶν συνθηκῶν διαβιώσεως τῆς ἐνταῦθα ὁμογενείας, ἡ ὁποία δικαιοῦται τῆς προσοχῆς καί τοῦ ἐνδιαφέροντος τῶν κυβερνόντων. 

Ὁ διάλογος μετά τοῦ λοιπῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν Ἰουδαϊσμοῦ καί Ἰσλάμ, ἐπί τοῦ παρόντος ἐπί ἀκαδημαϊκοῦ ἐπιπέδου ἀλλά διατηρών καί τήν ἐλπίδα συντονισμοῦ τῶν προσπαθειῶν πρός ἐπίτευξιν καλυτέρων σχέσεων. 

Τό οἰκολογικόν πρόβλημα, τό ὁποῖον εὐθύς ἐξ ἀρχῆς προσήλκυσε τό ἀνύστακτον ἐνδιαφέρον τοῦ Παναγιωτάτου Πατριάρχου μέ ἐπίκεντρον τά οἰκολογικά συνέδρια καί τάς ἄλλας δραστηριότητας μέ πρόκλησιν τοῦ ἐνδιαφέροντος εἰς παγκόσμιον κλίμακα, ὥστε αἱ πρωτοβουλίαι καί αἱ δραστηριότητές Του νά τοῦ ἀποδώσουν τόν τίτλον τοῦ «Πράσινου Πατριάρχη». 

Θά ἦτο δυνατόν νά γίνῃ λόγος γιά πολλά καί ποικίλα θέματα εἰς τά ὁποῖα ἡ πρωτοβουλία καί ἡ συμμετοχή τοῦ Πατριάρχου θά ἦτο δυνατόν ὄχι μόνον νά ἀναφερθεῖ ἀλλά καί νά ἀναλυθεῖ λεπτομερῶς, ὅμως ὁ ὁμιλών προτιμᾶ νά ἐπιμείνει εἰς τό μεγάλο γεγονός τῆς συγκλήσεως τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου, ἡ ὁποία πραγματοποιουμένη θά ἐπαναφέρει εἰς τό προσκήνιον τό πνεῦμα τῆς συγκλήσεως τῶν μεγάλων συνόδων, ὅπως συνέβη κατά τήν πρώτην χιλιετίαν τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ὑπάρχουν πολλά θέματα, τά ὁποῖα ὄχι μόνον γνωρίζει καί στοχάζεται ὁ Πατριάρχης, ἀλλά ἀρχίζουν νά προκαλοῦν καί τό ἐνδιαφέρον μιᾶς τάξεως ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι στοχάζονται καί προοιωνίζονται ὄχι μόνον τό παρόν ἀλλά καί τό μέλλον τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἡ ἄγρυπνος πρωτοβουλία τοῦ Πατριάρχου, ἡ ἐπίμονος προσπάθειά Του νά πραγματοποιηθεῖ ἐπί τέλους ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος πιστεύουμε ὅτι θά δώσει τούς ἀναμενόμενους καρπούς σέ μιά διαρκῆ φωτεινή περίοδο καί ὄχι ἁπλῶς σέ ἀναλαμπές κατά καιρούς. 

Εὐρισκόμεθα εἰς τά πρόθυρα αὐτοῦ τοῦ μεγάλου γεγονότος πού καλεῖται Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἡ ἐπιτυχία της πού ἐκφράζεται ὡς μία πρόσθετος εὐχή στή σημερινή Γιορτή τοῦ Πατριάρχου μας θά παρουσιάσει, ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ ἡ ἔκφρασις, ἀσπροπρόσωπη τήν Ὀρθοδοξία μας σέ ὅλο τόν κόσμο. 

Παναγιώτατε Δέσποτα! 

Κατακλείω, ὅπως πάντοτε, μέ τήν ὁλόθερμη εὐχή τῆς Ἱεραρχίας πού Σᾶς περιβάλλει, γιά ὑγεία, μακροημέρευση καί ἐπιτυχία τῶν ἱερῶν σκοπῶν καί στοχασμῶν Σας διά τό καλόν τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ Γένους.

Εύχομαι ο Πειραιώς Σεραφείμ να έχει πλουσία την ευλογία των Χριστιανών Πατριαρχών Αντιοχείας

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου | Ιδιωτική Οδός

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ απέστειλε –εν αλαλαγμώ– συγχαρητήρια και ευχαριστήρια επιστολή προς τους Πατριάρχες που έχουν δηλώσει ότι δεν θα προσέλθουν στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο. 

Στον Πατριάρχη Αντιοχείας Ιωάννη γράφει: «… Γνωστόν τυγχάνει τό πολυσχιδές καί ἐπίμοχθον ἔργον, τό ὁποῖον ἐπιτελεῖ ἡ Ὑμετέρα Σεπτή Μακαριότης τόσον διά τόν εὐαγγελισμόν τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν, ὅσον καί διά τόν ἐπιστηριγμόν ὑλικόν καί πνευματικόν τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως ἐν τῇ Ὑμετέρᾳ Θεοφρουρήτῳ κανονικῇ δικαιοδοσίᾳ, τῷ Σεπτῷ Πατριαρχείῳ Ἀντιοχείας, τῷ συγκλονουμένῳ ὑπό τῆς πολεμικῆς ταραχῆς καί εὑρισκόμενον εἰς τόν πυρήνα τῆς ἀθλίας πολεμικῆς τοῦ Ἰσλαμικοῦ φονταμενταλισμοῦ.» κ.λπ., κ.λπ. 

Ως εκ τούτου, αισθάνομαι την ανάγκη να αφιερώσω στον Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ το άκρως ενδεικτικό φωτογραφικό υλικό από την -όντως πολυσχιδή!- δράση του Πατριάρχου Αντιοχείας Ιωάννη στην Μέση Ανατολή, καθώς και να του θυμίσω ότι στο Πατριαρχείο Αντιοχείας ισχύει πανηγυρικά άχρι του νυν, η «Κοινή Δήλωσις» ανάμεσα στο Πατριαρχείο Αντιοχείας της Ορθόδοξης Εκκλησίας και της Συροϊακωβιτικής Εκκλησίας, και -πάλι ενδεικτικώς– παραθέτω εδώ κάποια άρθρα όπως τα δημοσιοποίησε σε εγκύκλιο του ο Συροϊακωβίτης Πατριάρχης Ιγνάτιος Ζάκκα Α' Ιουάς στις 17 Νοεμβρίου 1991. 

6- Στο ιερό μυστήριο του Βαπτίσματος, ή την νεκρώσιμη ακολουθία ή άλλες ακολουθίες, προηγείται ο αρχιερέας του αφορώμενου, εάν δε πρόκειται για τον ιερό γάμο, ο αρχιερέας του γαμπρού προηγείται. 

7- Τα ανωτέρω δεν εφαρμόζονται για συμμετοχή κληρικών στη Θεία Λειτουργία. 

8- Τα αναφερόμενα στο άρθρο 6 εφαρμόζονται στους ιερείς από τις δύο Εκκλησίες. 

9- Εάν σε έναν τόπο βρεθεί ένας μόνο ιερέας από μια από τις δύο Εκκλησίες, τότε αναλαμβάνει να τελέσει τα ιερά μυστήρια και ακολουθίες και πνευματικές υπηρεσίες στα τέκνα και των δύο Εκκλησιών στον τόπο εκείνο, συμπεριλαμβανομένων της Θείας Λειτουργίας και του γάμου. Σ’ αυτή την περίπτωση κρατάει ο ιερέας διαφορετικά μητρώα, και μεριμνά στο να μεταφέρει το μητρώο των τέκνων της αδελφής Εκκλησίας στην αντίστοιχη πνευματική ηγεσία. 

10- Εάν υπάρχουν δυο ιερείς, ο καθένας από τη διαφορετική Εκκλησία, σε τόπο όπου υπάρχει μόνο ένας ναός, τότε τελούν την Θεία Λειτουργία εναλλάξ. 

11- Εάν βρεθεί ένας ιεράρχης από τη μια Εκκλησία και ένας ιερέας από την αδελφή Εκκλησία τότε φυσικά προηγείται ο αρχιερέας και ας είναι στην ενορία του ιερέα. 

13- Ο γαμπρός και ο νονός μπορεί να είναι από όποια από τις δύο Εκκλησίες χωρίς διάκριση.

Εύχομαι ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ να έχει πλουσία την ευλογία των Χριστιανών Πατριαρχών Αντιοχείας. 

Η έκκληση της Αμπχαζίας προς την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο [+video]

Πηγή θέματος: anyha.org

Στις 15 Μαΐου 2016, στην Ιερά Μονή Αγίου Αποστόλου Σίμωνος του Κανανίτη στο Νέο Άθωνα της Αμπχαζίας, έγινε η προγραμματισμένη Δεύτερη Κληρικολαϊκή Συνέλευση, στην οποία συμμετείχαν περισσότεροι από χίλιοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί πολίτες της Αμπχαζίας.

Πριν από μία πενταετία, στις 15 Μαΐου 2011, είχε πραγματοποιηθεί στο Νέο Άθωνα η Πρώτη Κληρικολαϊκή Συνέλευση, όπου συμμετείχαν 1.110 πολίτες της Δημοκρατίας της Αμπχαζίας, εκ των οποίων 753 Ορθόδοξοι Χριστιανοί είχαν λάβει μέρος στην ψηφοφορία, και εξ ονόματος εκείνης απεστάλη προς την Υμετέρα Θειοτάτη Παναγιότητα και τους Προκαθημένους όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών Αναφορά, όπου δηλωνόταν το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το Ορθόδοξο Χριστιανικό ποίμνιο της χώρας μας και παρακαλούσαμε να δημιουργηθεί μία Διορθόδοξη Επιτροπή με την Προεδρία του Οικουμενικού Πατριαρχείου για να διερευνηθεί το θέμα.

Επιβεβαιώνοντας εκείνην την Δήλωση της Πρώτης Κληρικολαϊκής Συνέλευσης και φέτος, υπογραμμίζουμε ότι είναι απαραίτητη η συμμετοχή των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών στην αναζήτηση μιας λύσης για την κρίσιμη κατάσταση στη ζωή της Ορθόδοξης Χριστιανικής κοινότητας της Αμπχαζίας.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Γεωργίας αποκλείει κάθε συζήτηση για το θέμα της Αμπχαζίας σε διορθόδοξο επίπεδο. Αυτός είναι ο κύριος λόγος της εκκρεμότητας και της αντικανονικής κατάστασης, άλυτης μέχρι στιγμής στη ζωή της Ορθόδοξης Χριστιανικής κοινότητας της Αμπχαζίας και της απουσίας της Εκκλησίας σαν επίσημου θεσμού στη χώρα μας. Κάτι που δεν ίσχυσε τελικά σε καμιά από τις νεότερες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες της Ορθοδόξου Εκκλησίας, γιατί μετά την ίδρυση ξεχωριστών Κρατών τελικά το Οικουμενικό Πατριαρχείο αναγνώριζε και ξεχωριστές Αυτοκέφαλες Εκκλησίες.

Εμείς οι Αμπχάζιοι ποτέ δεν θεωρούσαμε τους εαυτούς μας και τον τόπο μας ως μέλη της Εκκλησίας της Γεωργίας ή ως μέρος του Γεωργιανού έθνους. Στους αιώνες του Βυζαντίου και στα χρόνια μετά το Βυζάντιο, η εκκλησιαστική κυριαρχία του Αρχιεπισκόπου Μιτσχέτης και Καθολικού-Πατριάρχη Ιβηρίας ουδέποτε είχε επεκταθεί στην ιστορική περιοχή της Αμπχαζίας. Άλλος λαός εκείνοι, άλλος λαός εμείς. Άλλη Εκκλησία εκείνοι, άλλος εκκλησιαστικός ορθόδοξος χριστιανικός χώρος εμείς. Από τους επιστημονικά γνωστούς επίσημους καταλόγους κατανομής Μητροπόλεων, Αρχιεπισκοπών καί Επισκοπών του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αναφέρεται η Αμπχαζία ως ξεχωριστή Αρχιεπισκοπή, χωρίς ποτέ νά υπάγεται στη Γεωργία. Όμως, το 1918 η Αμπχαζία καταλήφθηκε στρατιωτικά και επεκτατικά από το στρατό της νεοφανούς Δημοκρατίας της Γεωργίας, και ταυτόχρονα στην πρωτεύουσα της Αμπχαζίας Σουχούμ ενθρονίστηκε ο Μητροπολίτης της σχισματικής Εκκλησίας της Γεωργίας, η οποία είχε αποσπαστεί από τη Ρωσική Εκκλησία· οπότε το έδαφος της Αμπχαζίας είχε κηρυχθεί μόλις το 1918 παράνομα και άδικα και κατακτητικά σαν (δήθεν) εκκλησιαστική δικαιοδοσία της Εκκλησίας της Γεωργίας!

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, που δεν ήταν δυνατόν τότε να γνωρίζει ή να πληροφορηθεί εκ του πλησίον όλες τις πραγματικές πολιτικές συνθήκες της περιοχής μας, αναγνώρισε το 1990 την Ορθόδοξη Εκκλησία της Γεωργίας ως Αυτοκέφαλη και Πατριαρχείο, στα όρια εκκλησιαστικών πλαισίων, όπως εκείνα είχαν αναγνωριστεί το 1943 μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών της Γεωργίας και της Ρωσίας, δηλαδή εντός των τότε ορίων της πρώην Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Γεωργίας.

Όμως, οι σχέσεις μεταξύ του λαού της Αμπχαζίας και της επίσημης Εκκλησίας της Γεωργίας είναι κάθε άλλο παρά φιλικές ή αδελφικές. Ο βασικός λόγος γι᾽ αυτό είναι το γεγονός ότι, την περίοδο από το 1918 μέχρι σήμερα, η Εκκλησία της Γεωργίας ανέκαθεν υποστήριζε εθνικά και εθνικιστικά μόνο την εθνικιστική πολιτική των επίσημων Γεωργιανών αρχών σε σχέση με τους Αμπχάζιους και τα άλλα έθνη που κατοικούν στο έδαφος της Αμπχαζίας. Το Πατριαρχείο της Γεωργίας δεν έκανε ποτέ καμία έκκληση για τον τερματισμό των τελευταίων αιματηρών πολέμων που έλαβαν χώρα το 1992-1993, το 1998, το 2001 και το 2006, όπως και στην περίπτωση της Γεωργιανής επίθεσης κατά του λαού της Νότιας Οσετίας το 2008.

Ο πολυεθνικός Ορθόδοξος Χριστιανικός λαός της Αμπχαζίας ποτέ δεν ένιωσε καμία ποιμαντική υποστήριξη από τους Γεωργιανούς Ιεράρχες και το Πατριαρχείο της Γεωργίας. Αντί να καταδικάσει τις στρατιωτικές δράσεις, η Εκκλησία της Γεωργίας τονίζει σταθερά πάντοτε τη σημασία της αποκατάστασης των πολιτικών συνόρων της πρώην Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Γεωργίας, δικαιολογώντας έτσι την εθνικιστική πολιτική του Γεωργιανού κράτους.

Για το λόγο αυτό, η ορθόδοξη χριστιανική κοινότητα και ο λαός της Αμπχαζίας δεν αναγνωρίζουν την εξουσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Γεωργίας, και θέτουν ενώπιον των Αυτοκεφάλων Ορθόδοξων Εκκλησιών υπό ιστορική και σύγχρονη ουσιαστική αμφισβήτηση το οποιοδήποτε μετέωρο δικαίωμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Γεωργίας για κάθε αξίωση δικαιοδοσίας επί του εδάφους της Δημοκρατία της Αμπχαζίας.

Γι᾽ αυτό το θέμα, το 2013 σε έρευνα που διεξήχθη σε όλον τον πληθυσμό της Αμπχαζίας, πάνω από 70.000 άτομα υπέγραψαν υπέρ της αποχώρησης από την κανονική δικαιοδοσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Γεωργίας και της αποκατάστασης της αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Αμπχαζίας.

Όπως γνωρίζουμε, με επιμονή από μέρους μερικών Αυτοκεφάλων Εκκλησιών, το ζήτημα σχετικά με τη δημιουργία νέων Τοπικών Εκκλησιών και τη χορήγηση της Αυτοκεφαλίας αφαιρέθηκε από την ημερήσια διάταξη της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου. Όμως εκφράζουμε την ελπίδα ότι το γεγονός αυτό δεν θα περιπλέξει τη διευθέτηση του κανονικού προβλήματος της Εκκλησίας στη χώρα μας.

Τα μέλη της Δεύτερης Κληρικολαϊκής Συνέλευσης πάλι παρακαλούν τον Πρόεδρο της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, εκζητώντας να δοθεί φροντίδα και προσοχή στην κατάσταση του Ορθοδόξου Χριστιανικού ποιμνίου της Αμπχαζίας.

Επίσης καταθέτουμε ενώπιον της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου (τα αντικειμενικά, εκκλησιαστικά και κανονικά δεδομένα) ότι η αντιπροσωπεία της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Γεωργίας με επικεφαλής τον Μακαριώτατο Καθολικό Πατριάρχη κ.κ. Ηλία (που από μόνος του έλαβε από το 2010 τον τίτλο «Μητροπολίτης Πιτυούντας, Σούχουμ και Αμπχαζίας») δεν έχει (ούτε το ιστορικό ούτε το κανονικό ούτε το ποιμαντικό) δικαίωμα να εκπροσωπεί το Ορθόδοξο Χριστιανικό ποίμνιο της Αμπχαζίας.

Για άλλη μια φορά ζητούμε (ευλαβώς) τη σύσταση μιας Διορθόδοξης Επιτροπής υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με σκοπό τη συζήτηση του θέματος επανεξέτασης των κανονικών συνόρων της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Γεωργίας και τον καθορισμό του καθεστώτος (status) της ορθόδοξης χριστιανικής κοινότητας της Αμπχαζίας.

Παρακαλούμε να σεβαστείτε το γεγονός ότι, μέσα στην ένταση των πολέμων μεταξύ Γεωργίας και Αμπχαζίας, εμείς παραμένουμε σταθερά προσανατολισμένοι στην Κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού και αποφεύγουμε τις προτάσεις/προσπάθειες των Γ.Ο.Χ. που έχουν εισβάλει στη γειτονική μας Οσετία και την έχουν αποκόψει από το Ορθόδοξο Κανονικό σύστημα της Πανορθοδοξίας.

Ελπίζουμε ότι, με το έλεος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, το ορθόδοξο χριστιανικό ποίμνιο της Αμπχαζίας θα γίνει στο άμεσο μέλλον ένα πλήρως ολοκληρωμένο και αναγνωρισμένο (θεσμικά) μέλος της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, όπως ήταν για πολλούς πολλούς αιώνες επί Βυζαντίου.

Αρχιμανδρίτης Δωρόθεος Ντμπάρ,

Πρόεδρος του Συμβουλίου

της Ιεράς Μητροπόλεως της Αμπχαζίας

Νέος Άθως, Αμπχαζία

09.06.2016

Μιμούμενοι τους Αγίους 318 Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ 318 ΠΑΤΕΡΩΝ

12 Ιουνίου 2016

(Ιω. ιζ΄ 1-13)

Γράφει ο π. Αναστάσιος Στεργιώτης

Συγκλονιστική και βαθύτατα συγκινητική είναι η μεγάλη Αρχιερατική Προσευχή που απευθύνει ο Χριστός στον Ουράνιο Πατέρα, λίγο πριν τη σύλληψή Του στον κήπο της Γεθσημανή. Με αυτήν ζητάει από τον Πατέρα Του να Τον τιμήσει ξανά με την προαιώνια δόξα την οποία πάντοτε είχε δίπλα Του, διότι και ο ίδιος υπάκουσε πλήρως το θέλημά Του και ολοκλήρωσε το έργο της σωτηρίας των ανθρώπων με την σταυρική θυσία Του.

Όμως δεν περιορίζεται μονάχα στον εαυτό Του ο Κύριός μας. Δεν σκέφτεται ηγεμονικά και εγωιστικά, αλλά παρακαλεί ταπεινά τον Πατέρα να προστατέψει τους ανθρώπους από τον πονηρό και τους φοβερούς κινδύνους της αμαρτίας. Έτσι δεν θα μείνουν απροστάτευτοι, αλλά το έργο της θείας οικονομίας θα έχει μια αδιάσπαστη συνέχεια.

Ο Θεός είναι Θεός της Αγάπης. Εκεί που βρίσκεται η αγάπη βρίσκεται και η εν Χριστώ Ενότητα. Πρότυπο Αγάπης και Ενότητας είναι η Τριαδική Θεότητα. Τα τρία πρόσωπα είναι ασυγχύτως, ατρέπτως, αχωρίστως ενωμένα, χωρίς υποτιμήσεις, φιλονικίες και πρωτοκαθεδρίες. Όσο μεγαλύτερη εν Χριστώ αγάπη έχει ο καθένας προς τον συνάνθρωπό του, τόσο πληρέστερη ενότητα και ομοφροσύνη θα επικρατεί στις ανθρώπινες σχέσεις.

Ακόμα κι όταν ένας άνθρωπος βλέπει τον συνάνθρωπό του να σφάλει, οφείλει να τον νουθετεί με αγάπη, με ενδιαφέρον ειλικρινές και καλοσύνη, ώστε να συναισθανθεί και να διορθώσει το σφάλμα του. Όλα πρέπει να συμβαίνουν “εν πνεύματι πραότητος” κατά τον Απόστολο Παύλο. Η θεία γνώση και η διδασκαλία περί αιωνίου ζωής δεν αποσκοπεί στον εμπλουτισμό των ανθρώπινων γνώσεων και στην καλλιέργεια του νου. Είναι συμμετοχή στην Ζωή, την Δόξα και στις τελειότητες του Θεού. Δι’ αυτής γινόμαστε “κληρονόμοι μεν Θεού, συγκληρονόμοι δε Χριστού”.

Την Δόξα αυτήν κάθε άνθρωπος πρέπει να αγωνίζεται να την οικειοποιηθεί. Στην Βασιλεία του Θεού, η οποία είναι χρυσή, αδαμαντοστόλιστη, φωτεινή, δεν θα υπάρχει δάκρυ, πόνος, ταλαιπωρία, γήρας, ασθένεια, ανασφάλεια, φθορά, φυσικές καταστροφές, σκοτάδι, πείνα, κρύο, θύελλες. Είναι οδός “καθαρά και αγία” χωρίς “οδύνη, λύπη και στεναγμό”. Εκεί θα υπάρχει Νέος Ουρανός και Νέα Γη. Εκεί εδρεύει η αθωότητα, η αγιότητα, η αναμαρτησία, η ευτυχία, η ειρήνη. Εκεί ψάλλουν Άγγελοι και άνθρωποι το Αλληλούια.

Εκεί ας αξιωθούμε όλοι να φτάσουμε, μιμούμενοι το παράδειγμα των Αγίων 318 Πατέρων, που ορθοτόμησαν τον λόγο της Αληθείας κατά την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, στη Νίκαια της Βιθυνίας. Γένοιτο! 

                                 

Αιδώς...

Σχολιάζει ο Σεβ. Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ κ. Νεκτάριος 

Οι εκκλησίες Αντιοχείας, Γεωργίας, Σερβίας και Βουλγαρίας αθέτησαν τις υπογραφές τους στην τελευταία συνάντηση των Προκαθημένων και ανακοίνωσαν ότι δεν θα συμμετάσχουν στην Μεγάλη Σύνοδο.

Ευθύς αμέσως εμφανίσθηκαν και οι φαεινοί αστέρες της δύσμοιρης Ορθοδοξίας και αποστέλλουν συγχαρητήριες προσρήσεις και επιχαίρουν λέγοντας ότι όσες εκκλησίες αρνούνται να συμμετάσχουν στη Μεγάλη Σύνοδο επιτελούν έργον του Παναγίου Πνεύματος.

Ο καθένας μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει για τη Μεγάλη Σύνοδο. Αλλά ας αφήσουν ήσυχο το Πανάγιο Πνεύμα. Θα τους υπενθυμίσω κάτι που όλως τυχαίως τους διαφεύγει. Το Πανάγιο Πνεύμα όπου πνέει φέρει ενότητα και μόνο ενότητα. Όπου υπάρχει διαίρεσις εκεί δεν υπάρχει το Πανάγιο Πνεύμα. 

Την διαστρέβλωση της αληθείας, τα άτιμα παρασκήνια, την διπρόσωπη συμπεριφορά, τις πολιτικές σκοπιμότητες, τις προσωπικές μωροφιλοδοξίες, ας μην τα φορτώνουν στο Πανάγιο Πνεύμα.

Αιδώς...

Φωτεινές στιγμές από τον Εσπερινό των Ονομαστηρίων του Οικουμενικού Πατριάρχου

Παρασκευή, 10η Ἰουνίου, καί ὥρα 6:00 μ.μ., Πατριαρχική Χοροστασία ἐν τῇ Ἱ. Μονῇ Ζωοδόχου Πηγῆς Βαλουκλῆ, μετά τό πέρας τοῦ ὁποίου παρετέθη δεξίωσις, ἐν τῷ αὐλείῳ χώρῳ τῆς Ἱ. Μονῆς.

Ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός θα τιμηθεί εν Βανάτω Ζακύνθου την ερχόμενη Κυριακή (12/6)

Επικειμένης της ιερής μνήμης του Αγίου Λουκά του Ιατρού, Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως της Κριμαίας, θα τιμήσουμε την πολυσήμαντη και μαρτυρική αυτή φυσιογνωμία του 20ού αιώνα, εδώ στην Ενορία μας, την ερχόμενη Κυριακή, 12 Ιουνίου 2016, στον Ναό της Παναγούλας Μπανάτου.  

Κατά την διάρκεια της θείας Λειτουργίας θα γίνει Αρτοκλασία, ο δε εκπαιδευτικός κ. Σταμάτιος Ζούλας θα ομιλήσει για το πνευματικό παράστημα του θαυματουργού νέου Αγίου Λουκά.

Θυμίζουμε ότι από διετίας έχουμε αποκτήσει σχετικό Εικόνισμα, ευγενή δωρεά της Οικογένειας του π. Γεωργίου Κωστή. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι σε όσους εκκλησιασθούν θα προσφερθεί ως ευλογία από ένα παιδικό βιβλιαρίδιο για τον Άγιο Χειρουργό των έγκριτων εκδόσεων Ποταμίτου! 

Όσοι πιστοί, λοιπόν, ευπρόσδεκτοι! Για όσους ενδιαφέρονται, ενημερώνουμε: Όρθρος, Λειτουργία με Αρτοκλασία και Ομιλία από 8 έως 10 π.μ. 

Ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων και πάσης Αλβανίας Αναστάσιος για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο [video]

Η τοποθέτηση του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας 

Σήμερον, 28ην Μαΐου/10ην Ἰουνίου 2016, ἑπομένην τῆς Δεσποτικῆς ἑορτῆς τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐγκρίσει τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, ἀναρτᾶται ὡς ἀπάντησις διά πάντα ἐρωτήσαντα ἡ τοποθέτησις τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, ὡς ἐκτίθεται εἰς τήν κάτωθι ἐπισυναπτομένην μελέτην τοῦ Συμβούλου τοῦ Πατριαρχείου καθηγητοῦ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Γιάγκου διά τήν ὁμοφώνῳ Πανορθοδόξῳ διαγνώμῃ ἀποφασισθεῖσαν σύγκλησιν τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀπό 16ης ἕως 26ης Ἰουνίου 2016 εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἀκαδημίαν ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ Κολυμπαρίου Χανίων Κρήτης.

Η Εκκλησία της Γεωργίας ΔΕΝ θα συμμετάσχει στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο

Επηρεαζόμενο μάλλον από το κύμα αποχών των βορείων Εκκλησιών από την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο, το Πατριαρχείο της Γεωργίας ανακοίνωσε κι αυτό ότι δεν θα συμμετάσχει. Την απόφαση έλαβε η Ι. Σύνοδος του εν λόγω Πατριαρχείου, που συνεδρίασε σήμερα, υπό την προεδρία του Καθολικού και Πατριάρχου πάσης Γεωργίας Ηλία Β΄, στην Τιφλίδα. Τούτο μεταδίδεται από τα ΜΜΕ. Δείτε σχετικά ΕΔΩ (με μετάφραση google), αλλά και ΕΔΩ!

Έτσι, με αυτόν τον ωμό και ανάδελφο πλέον τρόπο, αρχίζει να ξεκαθαρίζει οριστικά το θολό και όζον τοπίο περί του τις εντέλει πταίει γι' αυτή την κατάντια των κατά τόπους εθνικών Εκκλησιών...

Ποια είναι η Αντιπροσωπεία της Εκκλησίας της Κύπρου στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο

1. Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου κ.κ. Χρυσόστομος.
2. Μητροπολίτης Πάφου κ. Γεώργιος.
3. Μητροπολίτης Κιτίου κ. Χρυσόστομος.
4. Μητροπολίτης Κυρηνείας κ. Χρυσόστομος.
5. Μητροπολίτης Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιος.
6. Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος.
7. Μητροπολίτης Κωνσταντίας και Ἀμμοχώστου κ. Βασίλειος.
8. Μητροπολίτης Κύκκου και Τηλλυρίας κ. Νικηφόρος.
9. Μητροπολίτης Ταμασοῦ και Ὀρεινῆς κ. Ἠσαΐας.
10. Μητροπολίτης Τριμυθοῦντος κ. Βαρνάβας.
11. Ἐπίσκοπος Καρπασίας κ. Χριστοφόρος.
12. Ἐπίσκοπος Ἀρσινόης κ. Νεκτάριος.
13. Ἐπίσκοπος Ἀμαθοῦντος κ. Νικόλαος.
14. Ἐπίσκοπος Λήδρας κ. Ἐπιφάνιος.
15. Ἐπίσκοπος Χύτρων κ. Λεόντιος.
16. Ἐπίσκοπος Νεαπόλεως κ. Πορφύριος.
17. Ἐπίσκοπος Μεσαορίας κ. Γρηγόριος.

Σύμβουλοι:

1. Ἀρχιμανδρίτης Ἰωάννης Ἰωάννου.
2. Ἀρχιμανδρίτης Αὐγουστῖνος Καρᾶς.
3. Ἀρχιμανδρίτης Βενέδικτος Ἰωάννου.
4. Ἀρχιμανδρίτης Γρηγόριος Ἰωαννίδης.
5. Ἀρχιμανδρίτης Γρηγόριος Μουσουρούλης
6. κ. Μιχαὴλ Σπύρου, θεολόγος.

Ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος Β΄ μιλά για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο [audio]

Ιστορικές οι στιγμές για την Κρήτη, τους πολίτες και την ίδια την Εκκλησία η Πανορθόδοξη Σύνοδος, επισημαίνει σήμερα στο Ράδιο 9,84 ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας και Πάπας Πάσης Αφρικής κ.κ Θεόδωρος . Μίλησε για την απαιτούμενη συνοχή των Ορθόδοξων Εκκλησιών μακριά από πολιτικά –εθνοφυλετικά συμφέροντα και έφερε ως παράδειγμα την Καθολική Εκκλησία και τον Πάπα Φραγκίσκο. 

Είναι αδιανόητο είπε, την τελευταία στιγμή προσωπικές βλέψεις και πικρίες για τις Συνοδικές ιστορικά παραδεκτές θέσεις των πρωταγωνιστικών ρόλων συντονισμού που έχει το Οικουμενικό Πατριαρχείο, κάποιοι να μην έρχονται στην Πανορθόδοξο, παρότι είχε αποφασιστεί ομόφωνα. Εκτίμησε ότι η Βουλγαρία δύσκολα θα αλλάξει την απόφαση της, σε αντίθεση με τις τρεις άλλες Εκκλησίες που δεν έχουν πει το οριστικό όχι. 

Αδιανόητο, πρόσθεσε ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας, σήμερα με τον κόσμο να βασανίζεται να θέτουμε θέματα ποιος κάθεται και πού και δύσκολο για όποια Εκκλησία πει Όχι να ανακαλέσει την απόφασή της. Ανέφερε ότι οι ιεράρχες πρέπει να ανοίξουν την ατζέντα με το προσφυγικό και εκδήλωσε την πρόθεση να επισκεφθεί μετά την ολοκλήρωση της Συνόδου τη Λιβύη.

Κάλεσε τέλος όσους ιεράρχες εκφράζουν απόψεις περί ανωτερότητας κάποιων λαών, να αφήσουν τα χρυσοποίκιλτα στασίδια τους και να επισκεφτούν την Αφρική για να καταλάβουν το νόημα του «φτωχού» και «ταπεινού» Χριστού.

Υπογραφές σε Ανοικτή Επιστολή Ορθοδόξων Επιστημόνων από όλο τον κόσμο προς την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης

Mια παγκόσμια πρωτοβουλία Ορθοδόξων επιστημόνων από Ρωσία, Βουλγαρία, Λίβανο, Συρία, Γεωργία, Σερβία, Ουκρανία, Αμερική, και φυσικά την Ελλάδα και την υπόλοιπη Ευρώπη, προς την Ορθοδόξη εκκλησιαστική ηγεσία. Διακινείται μέσω εθελοντικής συλλογής υπογραφών της πλατφόρμας change.org. Κλικ ΕΔΩ!

Η επίσημη ελληνική μετάφραση είναι η εξής:

Ανοικτή Επιστολή Ορθοδόξων επιστημόνων από όλο τον κόσμο προς την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης 

Εμείς, οι υπογράφοντες Ορθόδοξοι επιστήμονες από όλο τον κόσμο, απευθύνουμε αυτή την επιστολή προς την ηγεσία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, προς όλους τους Ορθοδόξους χριστιανούς ανά την οικουμένη, και προς όλους τους ανθρώπους καλής θέλησης. Γράφουμε από έντονο ενδιαφέρον για την Εκκλησία μας, η ενότητα της οποίας καθιστά τη νέα εν Χριστώ ζωή ορατή σε όλη την ανθρωπότητα. Προσευχόμαστε η επικείμενη Σύνοδος, η τόσο πολύ αναμενόμενη και τόσο καιρό προετοιμαζόμενη, να φέρει τους καρπούς του Πνεύματος, πρώτος μεταξύ των οποίων είναι η Πανορθόδοξη ενότητα. Ως εκ τούτου, στηρίζουμε τη συμφωνία των Ορθοδόξων ηγετών, η οποία ανακοίνωσε δημοσίως κατά την Πανορθόδοξη Σύναξη των Προκαθημένων τον Ιανουάριο του 2016 την σύγκληση Αγίας και Μεγάλης Συνόδου στην Κρήτη στα μέσα Ιουνίου του 2016.

Πιστεύουμε ότι δεν υπάρχουν ανυπέρβλητα εμπόδια για την έναρξη της Συνόδου τον Ιούνιο, παρά τις σημαντικές επιφυλάξεις που διατυπώθηκαν σχετικά με τα προσχέδια των συνοδικών αποφάσεων και τις συνοδικές διαδικασίες. Αναγνωρίζουμε τη νομιμότητα ορισμένων επιφυλάξεων, όπως είναι το αίτημα να ανοίξει εκ νέου η συζήτηση των συνοδικών κειμένων. Συμφωνούμε, επίσης, ότι υπάρχουν πολλά άλλα θέματα που απασχολούν την Εκκλησία στον εικοστό πρώτο αιώνα, που απαιτούν μελλοντική Πανορθόδοξη προσοχή. Παρόλα αυτά, είμαστε πεπεισμένοι ότι ο καλύτερος τόπος για την επίλυση των σημαντικών διαφορών σήμερα, όπως και παλαιότερα, είναι η Σύνοδος καθαυτή. Η αναβολή για μια ακόμη φορά της Συνόδου αποτελεί αποτυχία ανταπόκρισης στην αρχή της συνοδικότητος σε παγκόσμιο επίπεδο.

Κανείς δεν μπορεί να αναμένει από τη Σύνοδο να διευθετήσει όλα τα σημαντικά ζητήματα και να θεραπεύσει σε δέκα ημέρες όλες τις διαφορές σε θέματα δικαιοδοσίας. Ελπίζουμε, όμως, ότι η Σύνοδος αυτή θα είναι η αρχή της διαδικασίας επίλυσης των προβλημάτων, και θα εγκαινιάσει μια νέα εποχή συνοδικότητας και ενότητας σε παγκόσμιο επίπεδο. Μια μικρή μειοψηφία, η οποία επιθυμεί να θέσει σε κίνδυνο τις εργασίες της Συνόδου με περαιτέρω καθυστερήσεις δεν πρέπει να εκφοβίσει τη συντριπτική πλειοψηφία των Ορθοδόξων ηγετών που επιθυμούν να πραγματοποιήσουν τη δέσμευσή τους να πραγματοποιηθεί η Σύνοδος κατά τη φετινή εορτή της Πεντηκοστής. Τον περασμένο αιώνα η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει καταθέσει την μαρτυρία της στον κόσμο μέσα από την πλούσια θεολογική της κληρονομιά και το αίμα των νέων μαρτύρων της. Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος θα δώσει την ευκαιρία να αρχίσει μια νέα φάση Ορθόδοξης μαρτυρίας. Καθώς τα μάτια όλου του κόσμου είναι στραμμένα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, κάνουμε έκκληση προς όλους τους ηγέτες μας να ακούσουν την κλήση του Πνεύματος για συνοδική ενότητα.

Για τα ονομαστήρια του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ 

Εὐχαρίστως ἀνακοινοῦται ὅτι, ἐπί τῇ ἑορτῇ τῶν Ἁγίων Ἐνδόξων Ἀποστόλων Βαρθολομαίου καί Βαρνάβα, ἀγομένων τῶν σεπτῶν ὀνομαστηρίων τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, τοῦ Πατριάρχου ἡμῶν, θά χοροστατήσῃ Οὗτος κατά τόν Ἑσπερινόν τῆς ἑορτῆς, τήν Παρασκευήν, 10ην Ἰουνίου, καί ὥραν 6:00 μ. μ., ἐν τῇ Ἱ. Μονῇ Ζωοδόχου Πηγῆς Βαλουκλῆ, μετά τό πέρας τοῦ ὁποίου θά παρατεθῇ δεξίωσις, ἐν τῷ αὐλείῳ χώρῳ τῆς Ἱ. Μονῆς, καθ̉ ἥν ἡ Α. Θ. Παναγιότης θά δεχθῇ τά ἑόρτια σέβη τοῦ κλήρου καί τοῦ λαοῦ. 

Τήν ἑπομένην, Σάββατον, 11ην ἰδίου, ὁ Πατριάρχης θά χοροστατήσῃ κατά τήν Θείαν Λειτουργίαν τῆς ἑορτῆς ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ, ἐν συγχοροστασίᾳ μετά τῶν ἐνταῦθα καί τῶν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ προσελευσομένων ἁγίων Ἀρχιερέων. Μετά τήν Ἀπόλυσιν, θά προσφωνήσῃ τόν ἑορτάζοντα Προκαθήμενον ὁ α´ τῇ τάξει τῶν Ἱεραρχῶν Σεβ. Μητροπολίτης Γέρων Νικαίας κ. Κωνσταντῖνος καί θά ἀντιφωνήσῃ ὁ Πατριάρχης. 

Διά τούς ἐπιθυμοῦντας νά ἐκκλησιασθοῦν κατά τόν τελεσθησόμενον ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ Ζωοδόχου Πηγῆς Βαλουκλῇ Ἑσπερινόν τῆς ἑορτῆς διατίθεται λεωφορεῖον, τό ὁποῖον θά ἐκκινήσῃ τήν 5:00 μ.μ. ἐκ τῆς πλατείας Ταταούλων (Κουρτουλούς), διερχόμενον τήν 5:15 μ.μ. ἔμπροσθεν τῆς Ὄπερας Ταξείμ, μετ᾿ ἐπιστροφῆς εἰς τά ἴδια μετά τό τέλος τοῦ Ἑσπερινοῦ καί τῆς δεξιώσεως.