Υποδοχή του Οικουμενικού Πατριάρχου στον Μητροπολιτικό Ναό των Σπετσών [video + φωτογραφίες]

Σπέτσες, πριν λίγο - δειλινό 6ης Ιουνίου 2018, στον Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Νικολάου Σπετσών. Εκεί εψάλη η καθιερωμένη Δοξολογία επί τη αφίξει του Πατριάρχου του Γένους.

[Φωτογραφίες: π. Ακίνδυνος Δαρδανός]

Live από Σπέτσες, η β΄ συνεδρία του Οικολογικού Συμποσίου "Διασώζοντας τον πλανήτη και προστατεύοντας τους κατοίκους του" [+ φωτογραφίες]

Συμβαίνει τώρα στις Σπέτσες (απόγευμα 6ης Ιουνίου 2018), με την παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου

πηγή: Πεμπτουσία 

Οι Σπέτσες υποδέχτηκαν σήμερα στην Ντάπια τον Οικουμενικό Πατριάρχη [φωτογραφίες + video]

Σήμερα το απόγευμα, 6 Ιουνίου 2018, έφθασε ο Oικουμενικός Πατριάρχης στην Ντάπια των Σπετσών, στο πλαίσιο των εργασιών του 9ου Οικολογικού Συμποσίου του Οικουμενικού Θρόνου. Τον Πρώτο των Ορθοδόξων υποδέχτηκε ο οικείος Ποιμενάρχης Σεβ. Μητροπολίτης Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης κ. Εφραίμ, επικεφαλής του λαού και των αρχών της εύανδρης νήσου.

Το λάθος

Το πρώτο λάθος που καταγράφεται στην ανθρώπινη ιστορία είναι η παρακοή των πρωτοπλάστων στο θέλημα του Θεού.

Πώς ενήργησε ο Θεός στο λάθος αυτό, των πρωτοπλάστων; Ήταν αυστηρός; Άδικος; Τους καταδίκασε σε θάνατο; Η απάντηση είναι όχι! Ως δίκαιος Κριτής, αλλά ταυτόχρονα και ως φιλόστοργος Πατέρας, χρησιμοποίησε το λάθος τους ως μέσο επιστροφής. Με την «τιμωρία», την έξοδο από τον Παράδεισο, τους οδήγησε να κατανοήσουν οι ίδιοι τα τραγικά για τους ίδιους αποτελέσματα του λάθους τους, ώστε να ξεκινήσουν με δική τους επιλογή πάλι, οι άνθρωποι, την προσπάθεια για επιστροφή.

Από την στιγμή της δημιουργίας μέχρι σήμερα μπορεί να αναλογιστεί κανείς πόσα λάθη έχουν γίνει στην ανθρωπότητα; Αυτό που μπορούμε να συμπεράνουμε είναι ότι, παρά τα αμέτρητα και πολλές φορές ολέθρια λάθη της, η ανθρωπότητα συνεχίζει την πορεία της μέσα στον χρόνο, γράφοντας ταυτόχρονα και την ιστορία της.

Πώς, όμως, μπορούμε να κατανοήσουμε και να ερμηνεύσουμε την έννοια του λάθους; Ως «λάθος» εννοούμε κάθε επιλογή ή απόφαση, που μας βγάζει από την σωστή πορεία. Ποιος, όμως, μπορεί να αποφασίσει για το τι είναι σωστό και τι είναι λάθος, όταν στα πλαίσια της ελευθερίας του ανθρώπου, καθένας αποφασίζει ελεύθερα για τον εαυτό του και την πορεία που θέλει να ακολουθήσει;

Πριν πούμε, λοιπόν, για το λάθος, θα πρέπει να μιλήσουμε για την ελευθερία της επιλογής! Η ελευθερία είναι δώρο του Θεού στον άνθρωπο μαζί με την αγάπη και την απλότητα. Αυτά είναι τα γνωρίσματα που πρέπει να διέπουν την ζωή του ανθρώπου.

Είναι ελεύθερος ο άνθρωπος σήμερα; Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που δεν δεσμεύεται από τίποτα και κανέναν, ώστε ελεύθερα να επιλέγει τον τρόπο που ζει, που σκέφτεται και επικοινωνεί με τους άλλους.

Ο χρόνος, το άγχος, ακόμη και η μόδα, έχουν κυριαρχήσει στην ζωή του ανθρώπου, δεσμεύοντάς τον στην κυριολεξία, επηρεάζοντας την ίδια του την ζωή και τις επιλογές του. Συνεπώς, είναι δύσκολο να ομιλούμε για ελεύθερη επιλογή. Μπορούμε να ομιλούμε όμως για «λάθος» πορεία.

Η «λάθος» πορεία έχει αλλάξει ριζικά την ζωή του ανθρώπου. Δεν θα αναφερθούμε σε όλες τις αλλαγές, αλλά στην βασική, που είναι η χαρά! Ο σημερινός άνθρωπος δεν χαίρεται! Η απελπισία και η ταραχή έχει κυριαρχήσει, δεν υπάρχει η δύναμη για επιστροφή. Τα λάθη τονίζονται έτσι ακόμη περισσότερο, ώστε να βαραίνουν πολύ την ψυχή, τόσο, ώστε να μην μπορεί να σηκωθεί από την πτώση.

Το μόνο που έχει απομείνει στον άνθρωπο, για να τον βοηθήσει και να τον σηκώσει από την πτώση του, είναι να στρέψει το βλέμμα του στον Θεό και να Τον δει.

Να δει πώς ο Θεός έπλασε τον ίδιο τον άνθρωπο.

Να δει πώς ο Θεός φέρθηκε στο «λάθος« των πρωτοπλάστων.

Να δει πώς ο Θεός φέρεται στον άνθρωπο μέχρι σήμερα.

Να δει την γλυκιά ουράνια αγάπη, με την οποία έρχεται στοργικά ο Θεός, ως Πατέρας, να αγκαλιάσει, να παρηγορήσει, να ελέγξει και να επαναφέρει το δημιούργημά Του στην πρώτη κατάσταση.

Τα λάθη μας δεν εμποδίζουν την αγάπη του Θεού. Είναι πολύ μικρά εμπρός σ' αυτήν την αγάπη! Γιατί, άραγε, τα λάθη των συνανθρώπων μας να εμποδίζουν την δική μας αγάπη, όταν η αγάπη του Θεού παραβλέπει και τα δικά μας;

Ασχολούμενοι με τα λάθη των άλλων βαραίνουμε, κουραζόμαστε, χάνουμε την χαρά από την ζωή μας. Τον δρόμο για να βρούμε την χαρά μάς τον δείχνει με την στάση Του ο Θεός!

Δική μας η επιλογή!

+Αρχ. Βαρθολομαίος, Καθηγούμενος Ι. Μ. Εσφιγμένου

Μεγαλειώδης συναυλία Βυζαντινής Μουσικής στην Αγία Πετρούπολη

Συνεχίζοντας τις εκδηλώσεις για το έτος τουρισμού Ελλάδας - Ρωσίας 2018, με τις ευλογίες του  Μακ. Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου και της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και μετά από σχετικές ενέργειες του Υπουργείου Τουρισμού της Ελλάδος, πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 5 Ιουνίου 2018, στις 7.00 μ.μ., στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Αγίων Θεοδώρων Αγίας Πετρουπόλεως Ρωσίας μεγαλειώδης Βυζαντινή Συναυλία υπό τη διεύθυνση του Χοράρχου και Πρωτοψάλτου  Άρχοντος κ. Γεωργίου Χατζηχρόνογλου. Την Βυζαντινή Συναυλία παρακολούθησαν επτακόσιοι και πλέον κάτοικοι της Αγίας Πετρουπόλεως και κάλυψαν τέσσερις τηλεοπτικοί σταθμοί. 

Η εκδήλωση ξεκίνησε με χαιρετισμούς από τον Γενικό Πρόξενο της Ελλάδος στην Αγία Πετρούπολη κ. Π. Μπεγλίτη και από τον Εκπρόσωπο της Ιεράς Συνόδου  της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αρχιμανδρίτη Σπυρίδωνα Κατραμάδο, επικεφαλής της αποστολής στην Αγία Πετρούπολη, ο οποίος και μετέφερε τις ευχές και τις ευλογίες του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου. 

Ο π. Σπυρίδων αναφέρθηκε αρχικά στη συστηματική εργασία του Συνοδικού Γραφείου Προσκυνηματικών Περιηγήσεων της Εκκλησίας της Ελλάδος, που αποσκοπεί στην ανάδειξη και καλύτερη προβολή εντός και εκτός Ελλάδος των Ιερών Μνημείων, Ιερών Προσκυνημάτων και Ιερών Μονών και Ναών της χώρας μας. Τόνισε ότι η προσέγγιση στους πιο πάνω Ιερούς χώρους αποτελεί γνωριμία με την ταυτότητα και τον πολιτισμό της Ελλάδος, αφού κανείς έρχεται σε επαφή με την Ιστορία, τη Μουσική, τις Τέχνες, την Γαστρονομία, την Οικολογία, στοιχεία πολιτιστικά. 

Τόνισε επίσης τις σκέψεις του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ότι ο σκοπός της αναπτύξεως των προσκυνηματικών περιηγήσεων είναι διπλός. Ο πρώτος για την καλύτερη μεταξύ των ορθοδόξων γνωριμία και επικοινωνία και η ισχυροποίηση της πίστεως στην Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία. Και ο δεύτερος σκοπός η προβολή σε όλους τους μη Ορθοδόξους και μη Χριστιανούς της διαχρονικής προσφοράς του Χριστιανισμού στον κόσμο. 

Ο π. Σπυρίδων ευχαρίστησε το Υπουργείο Τουρισμού της Ελλάδος και τον Διευθυντή του Ε.Ο.Τ. Ρωσίας κ. Πολύκαρπο Ευσταθίου για τις ευκαιρίες που δίνονται διά του Συνοδικού Γραφείου Προσκυνηματικών Περιηγήσεων της Εκκλησίας της Ελλάδος της γνωριμίας με την θρησκευτική ταυτότητα της χώρας μας, τον Πατριάρχη Μόσχας κ. Κύριλλο για την ευλογία του να πραγματοποιηθούν τέτοιες εκδηλώσεις στη Ρωσία και τον φιλοξενούντα την αποστολή, Σεβ.  Μητροπολίτη Αγίας Πετρουπόλεως κ. Βαρσανούφιο. 

Στη συνέχεια παρουσίασε το πρόγραμμα της Βυζαντινής Χορωδίας Αθηνών, που στο πρώτο μέρος της συναυλίας απέδωσε Βυζαντινούς Ύμνους της Θείας Λατρείας μας και στο δεύτερο μέρος δημοτικά και νεότερα τραγούδια. Η όλη εκδήλωση στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, αφού στο τέλος, το κοινό που παρακολούθησε την εκδήλωση, καταχειροκρότησε τον Πρωτοψάλτη και τη Χορωδία του, επιδοκιμάζοντας θετικά την εκδήλωση. 

Η αποστολή των μελών της Βυζαντινής Χορωδίας Αθηνών και του Σεβ. Μητροπολίτη Δωδώνης κ. Χρυσοστόμου, Προέδρου, και του Αρχιμανδρίτου Σπυρίδωνος Κατραμάδου, Γραμματέως του Συνοδικού Γραφείου Προσκυνηματικών Περιηγήσεων της Εκκλησίας της Ελλάδος, επιστρέφουν απόψε στην Μόσχα και αύριο Πέμπτη (7/6) στην Ελλάδα.

Πατριαρχική Προσλαλιά κατά την έναρξη του Οικολογικού Συμποσίου για μια πιο Πράσινη Αττική (Μουσείο Ακρόπολης, 5.6.2018) [αγγλιστί]

KEYNOTE ADDRESS 

by His All-Holiness Ecumenical Patriarch Bartholomew at the Opening of the Ecological Symposium 

(Athens Acropolis Museum, June 5, 2018)

Your Eminences,

Your Excellencies,

Distinguished guests and beloved friends,

It is with great joy that we greet you at this 9th international, interdisciplinary and interfaith ecological symposium, subtitled Preserving the Planet and Protecting its People. You have assembled from all parts of the world to address a great challenge of mutual and urgent concern. Your presence here is both an honor and a hope for the future.

The ecological crisis has revealed that our world constitutes a seamless whole, that our problems are universally shared. This means that no initiative or institution, no nation or corporation, neither science nor technology, are in a place to respond to the ecological crisis alone, without working closely together. Our response calls for the convergence and common drive of religions, science and technology, of all social sectors and organizations, as well as all people of goodwill. A model of cooperation is what is required and not a method of competition; we must work in a collaborative and complementary way. Unfortunately, however, today we witness economic interests and geopolitical models working against such cooperation in the field of environmental protection. 

We must recall that the climate change is an issue that is closely related to our current model of economic development. An economy that ignores human beings and human needs inevitably leads to an exploitation of the natural environment. Nevertheless, we continue to threaten humanity’s existence and deplete nature’s resources in the name of short-term profit and benefit. How can we possibly imagine a sustainable development that comes at the expense of the natural environment?

As you are already aware, the Ecumenical Patriarchate has long highlighted the spiritual and moral roots of the ecological crisis, while emphasizing the solidarity between humanity and nature. Moreover, it has underlined the need for a spiritual transformation of human beings and their attitude toward creation. Ecological problems point to a problematic view of human beings, of our needs and priorities that shape our attitudes and practices towards the world. The destruction of the natural environment can only be reversed through a radical change of our perspective towards nature that results from a radical change of our self-understanding as human beings. How ironic it is that we have never possessed so much knowledge about our world as today, and yet never before have we been more destructive toward one another and nature.

For the Orthodox Church, creation care—the preservation of nature and the protection of all people—emanates from the essence of our faith. Any kind of alienation between human beings and nature is a distortion of Christian theology and anthropology. As declared by the encyclical of the Holy and Great Council of the Orthodox Church in June 2016, every Christian is called to be a “steward, protector and ‘priest’ of creation, offering it by way of doxology to the Creator.” 

This is precisely why our Church undertook various international, interfaith and interdisciplinary initiatives for the environment throughout our Patriarchal tenure. We organized symposia, seminars and summits; we addressed religious communities and political assemblies; and we were personally involved in the process leading up to the historic Paris Agreement adopted in December 2015. This is also why we issued a joint message with Pope Francis last September, pleading for the priority of service in our relationship to nature and our fellow human beings. And, finally, this is why we organized the present symposium to explore the environmental problems in this region, examining the connections ecological justice and social justice, in the context of pressing environmental and social challenges of our time both in Greece and globally.

Therefore, during our sessions over the next days, we will focus on the critical relationship between religion and science, especially as it impacts the natural environment. We shall assess the fundamental connection between ecology and ethics, especially as it relates to social attitudes. We shall address the intimate association between war and immigration, especially as it generates forced migration. And throughout, we shall emphasize the vital, transformative role of faith in the lives of individuals, communities and peoples. 

Of course, there is always a very tangible and local dimension to caring for creation. This is the principal purpose behind our symposium title: Toward a Greener Attica. For, while much is done to raise awareness about climate change in this beautiful country, much still remains to be done. For example, when will we see a reduction of the unacceptable trash in the surrounding mountainside of Attica with its deplorable landfills? Or, when will we see a solution to the unjustifiable plastic on the floor of the surrounding sea that threatens marine life? 

Just as almost half of Greece’s population, more than half of its marine litter lies in the region surrounding the Saronic Gulf! And it is not only the Saronic Gulf. The Ionian Sea is also at risk, threatening residents of Lefkada and the mainland with increasing non-biodegradable waste from vessels.

We must protect our waters and our seas. The marine environment of Greece is a vital part of its story and its people, of its economy and its ecology. Would it not be refreshing to see that area of the Ionian Sea honoring its designation as one of the largest “Natura 2000” areas of the country, protected by the European Union? Would it not be inspiring to see Athens join other cities like Paris and Berlin in promoting the human right to water and defending it as a common good? Most recently, Thessaloniki became the first Blue Community in Greece. These are the joint efforts that we are called to strive for and create if we truly wish to protect our water for future generations.

Distinguished guests, 

From the outset, we have underlined the interconnection between environmental and social problems, as well as the necessity to address them in conjunction and in collaboration. Preserving and protecting the natural environment, as well as respecting and serving our fellow human beings, are two sides of one and the same coin. The consequences of the ecological crisis—which affect, first and foremost, the socially and economically vulnerable—are a serious threat for social cohesion and integration. The identity of every society and measure of every culture are not judged by the degree of technological development, economic growth or public infrastructure. Our civil life and civilization are defined and judged primarily by our respect for the dignity of humanity and integrity of nature.

Moreover, there is an intimate link between caring for creation and worshipping the creator, between an economy for the poor and an ecology for the planet. When we hurt people, we harm the earth. So, our extreme greed and excessive waste are not only economically unacceptable; they are ecologically unsustainable. In fact, they are ethically unforgivable. This is how we must interpret the Lord’s words in the parable of the last judgment: “I was hungry and you gave me food; I was thirsty and you gave me drink.” (Matt. 25.35) 

Dear friends, all of us are called to challenge—but also to change—the way that we consume in order to learn how to conserve for the sake of our planet and for the benefit of its people. When we con-serve, we recognize that we must serve one another. “Con-serving” implies sharing our concern for the earth and its inhabitants. It signifies the ability to see in our neighbor—in every other person—the face of every human being and ultimately the face of God. This is surely the deeper justification of all that we do—each of us from our own profession, vocation and belief. Otherwise, we cannot say that we demonstrate compassion for our planet and our neighbor, or that we really care about the world’s resources and communities. 

May this symposium be an opportunity for inspiration, conversation and transformation. Our aim is to advance a collaborative response to the ecological crisis while advocating for a sustainable planet and social justice for humanity as a sacred legacy for all people, especially our children. We have no doubt that our presentations and deliberations will help us move just a little farther and rise just a little higher (as the Greek Nobel laureate George Seferis would say) through the invaluable contributions of those who have devoted their lives, their work and their skills to advocate for and promote the integrity of creation and a just world. Let us, however, always bear in mind—beyond any success or failure—our ultimate hope as Christians lies in our Savior’s humble descent from “the highest” in order to “make all things new” (Rev. 21.5) and help us ascend into the “righteousness and peace and joy of the Holy Spirit.” (Rom. 14.17)

Thank you and may God bless you!