Το Πρόγραμμα του Πανηγυριού στο Μπανάτο

Κατά την ερχόμενη εορτή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, ημέρα κατά την οποία εορτάζει ο Ιερός Ενοριακός Ναός ΠΑΝΑΓΟΥΛΑΣ ΜΠΑΝΑΤΟΥ, θα πραγματοποιηθεί με κάθε επισημότητα το πατροπαράδοτο Πανηγύρι μας.
Καλούμε τους απανταχού Συντοπίτες και Φίλους να μας τιμήσετε με τη χαρά της παρουσίας Σας, σύμφωνα με το ακόλουθο Πρόγραμμα της Εορτής:

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΙΕΡΩΝ ΤΕΛΕΤΩΝ

Πέμπτη, 14.8.2008
8 βράδυ: Ο επίσημος Εσπερινός με τα Εγκώμια
μπροστά στον Επιτάφιο της Παναγίας.

Παρασκευή, 15.8.2008
7.30 πρωί: Ο Όρθρος με Αρτοκλασία.
9 πρωί: Η πανηγυρική Θεία Λειτουργία.
7.30 απόγευμα: Ο Μικρός Παρακλητικός Κανόνας προς την Παναγία.
8.15 βράδυ: Η μεγαλοπρεπής Λιτάνευση της Σεπτής Εικόνας της ΠΑΝΑΓΟΥΛΑΣ, Προστάτιδος και Πολιούχου της περιοχής.

Μια επιπλέον μαρτυρία από τη μετασεισμική Ζάκυνθο

[Με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο λάβαμε σήμερα από την καλή μας συγχωριανή και μόνιμη αναγνώστρια του Πολυπεριοδικού μας Λάνα Καντιάνη (πρόκειται περί ψευδωνύμου), η οποία ζει κι εργάζεται στις Η.Π.Α., μιαν επιπλέον μαρτυρία, την προσωπική της δηλαδή εμπειρία, από τη μετασεισμική Ζάκυνθο, ένα χρόνο μετά τη Μεγάλη Καταστροφή του 1953. Ευχαρίστως δημοσιεύουμε το πολύ ενδιαφέρον αυτό κείμενο παρακάτω.

π. Π.Κ.]

Ήταν εκείνο το πρωινό, ένα χρόνο μετά από την καταστροφή τση Ζάκυθος, τον Αύγουστο του 1954, που με το καράβι, ταξιδεύοντας από τον Πειραιά όλη νύχτα, ο μακαρίτης πατέρας μου κι εγώ μικρή τότε, κατεβήκαμε κοιτάζοντας με φρίκη γύρω. Θυμάμαι τον πατέρα μου, που έκλαιγε και σκούπιζε τα μάτια του με την ανάποδη του χεριού του.
-Ω, κακομοίρα Ζάκυθο, παραμιλούσε κι έκανε τον σταυρό του.

Κρατώντας με από το χέρι, περπατούσαμε στην προκυμαία μέσα στις λάσπες και ανάμεσα από χερόκαρα με άλογα, που τα φοβόμουν όπως τα έβλεπα με τις παρωπίδες στα μεγάλα τους μάτια και ένα σακούλι κρεμασμένο από τα αυτιά τους, που έτρωγαν βρώμη, όπως μου εξήγησε ο πατέρας, ενώ πήγαινα πολύ κοντά του, γιατί τα φοβόμουν.
-Μη σκιάζεσαι, δε σε πειράζουνε παιδάκι μου, μου έλεγε.

Είδα δυο πέτρες ολόμαυρες, σα να τις είχαν περάσει με πίσσα, δίπλα στη σκάλα του καραβιού, λες και ήθελαν με την βουβή τους παρουσία να δείξουν στους ταξιδιώτες τη συμφορά που ήταν απλωμένη με μαύρα σάβανα παντού. Ω, πόση, μα πόση εντύπωση μου έκαμαν αυτές οι πέτρες, έτσι που αν και εφτά χρόνων τότε, στα μάτια μου ανέβηκαν δάκρυα κι έσταζαν από το σαγόνι μου.

Ο πατέρας μού έσφιγγε το χέρι και μου έλεγε:
-Σώπα παιδάκι μου, σε λίγο θάρθει ο μπάρμπας σου με το κάρο και θα φύγουμε από δω. Θα μας πάει στο χωριό, στη θεια σου με τα παιδιά.

Το κάρο δε φάνηκε πουθενά κι εγώ με τον πατέρα μου περπατήσαμε ως την Καμάρα, έξω στο ποτάμι, στο Σούπερ Μάρκετ Βερόπουλου σήμερα. Περπατούσαμε ώρες ως το μεσημέρι. Δεν υπήρχαν δρόμοι και σκαρφάλωναν όλοι, για να περάσουν από τα ερείπια, το ίδιο κι εμείς.
Μια γυναίκα που ήξερε τον πατέρα μου, η Πηγή, έτσι την έλεγαν, είχε μαγέρικο στο ποτάμι και όταν μας είδε, αμέσως μας πήγε μέσα σε μια παράγκα, μας έβαλε να φάμε βραστό κρέας με ζυμωτό ψωμί. Έκλαιγε κι έλεγε στον πατέρα μου πώς γλίτωσε από τα ερείπια του Ανωγιού, που έμενε. Όμως η μάνα της σκοτώθηκε.

Κοίταζα από το παράθυρο έξω, να δω τον μπάρμπα, που δεν τον γνώριζα.
-Ένα κάρο, πατέρα, στάθηκε, είπα και πήγα στην πόρτα. Ήταν ο μπάρμπας μου. Δεν θα ξεχάσω, πώς αγκαλιάστηκαν με τον πατέρα μου.
-Είσαι καλά αδερφέ, είσαι καλά; του έλεγε.
-Ναι, δόξα σοι ο Άγιος Διονύσιος, και το παιδί ο Τάκης είναι πολύ καλύτερα, θα το ιδείς. Η κακή ώρα και την ώρα του σεισμού επάτιαμε σταφύλια. Εκείνο ήτανε απάνου στο λινό και όπως έπεσε με το κεφάλι κάτου, ήταν μια καρέκλα ανάποδα, και το πόδι τση τού εμπήκε στο κεφάλι. Άσε, τι ετραβήξαμε εγώ και η μάνα του, να το πάμε στην Πάτρα. Έκαμε ο Άγιος και γλίτωσε.

Ανεβήκαμε στο κάρο επιτέλους, αφού χαιρετήσαμε την κυρα Πηγή, που με φίλησε και μου έδωσε ένα σταφύλι, και ξεκινήσαμε για το χωριό. Προσωπικά, θα το έβλεπα για πρώτη φορά, αφού οι γονείς μου με πήραν από εκεί μόλις 40 μερών, τότε που μετακόμισαν στην Αθήνα.

Μα κι εκεί ερείπια ήταν παντού. Σπίτια πεσμένα, ξύλα σπασμένα, παράγκες, ρούχα κρεμασμένα από τα δέντρα, το ίδιο κι ένα μεγάλο σακούλι με καρβέλια ψωμί. Ο μπάρμπας φοβόταν, ότι θα κάνει και άλλο σεισμό, έλεγε η θεια μου, και από τότε το ψωμί το θέλει νάναι έξω από την παράγκα, το ίδιο κι ένα θεόρατο ρογί με λάδι, μαζί μ’ ένα μαλαθούνι μαύρες αλατιστές ελιές.

Γύρω, θυμάμαι, ήταν η σκεπή πεσμένη και οι τοίχοι μαύροι και γκρεμισμένοι. Στεκόταν σε πείσμα του σεισμού κοντά στα ανώφλια το σπίτι της κουμπάρας της θειας μου, που πήγαμε να πάρουμε νερό από το πηγάδι της. Το πατρικό του πατέρα μου ήταν γκρεμισμένο κι εκείνος το κοίταζε με μάτια βουρκωμένα, το ίδιο και ο μπάρμπας μου...

Αυτές οι αναμνήσεις έχουν βαθιά χαραχτεί στη μνήμη μου από την πρώτη γνωριμία μου με την γενέτειρά μου, την αγαπημένη μου Ζάκυνθο, ένα χρόνο μετά τον εφιάλτη που έζησε. Τώρα, όταν την επισκέπτομαι, περπατάω στην ίδια προκυμαία, όπως τότε κι ευχαριστώ τον Θεό και τον Άγιό μας, που δείχνει όμορφη, προστατευόμενη από τη Χάρη Τους.

Lana Kantiani (Usa)

Τρεις νέοι αγιογραφικοί πίνακες δια χειρός Διονύση Πάλμα

Με τρία νέα πρωτότυπα και αξιοπρόσεκτα ζωγραφικά έργα συμπληρώθηκε αυτές τις μέρες ο αγιογραφικός διάκοσμος του ναού της Παναγούλας στο Μπανάτο, τα οποία μπήκαν -κατά την επτανησιακή συνήθεια- ένθετα στα ξυλόγλυπτα φατνώματα του δυτικού τοίχου.

Πρόκειται για τα εξής (βλ. και σχετικές φωτογραφίες παραπάνω): α) Η κατά παράδοσιν εύρεση της σεπτής εικόνας της Παναγούλας σε αγροτική τοποθεσία της περιοχής, προς τα τέλη του 15ου αιώνα, β) Η απαλλαγή της νήσου Ζακύνθου από τη θανατηφόρο νόσο της Ευφλογίας (Βλογιάς), με θαύμα της Αγίας Βαρβάρας και γ) Το μαρτύριο του αγίου νεομάρτυρος Θεοφίλου του Ζακυνθίου στην περιοχή Βροντάδος της Χίου.

Τους τρεις αυτούς στενόμακρους πίνακες, ελαιογραφίες σε στυλ νατουράλε, ιστόρησε μ' επιτυχία ο Ζακύνθιος καλλιτέχνης Διονύσης Πάλμας, διακεκριμένος εικαστικός.

Ακολουθούν ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες των παραπάνω έργων:

Μια ζωντανή μαρτυρία της Σεισμοπυρκαγιάς του 1953

Γράφει η Διονυσία Μούσουρα

Αποφράδα Ημέρα

«Η νύχτα Αυγουστιάτικη και το φεγγάρι ολόγιομο...». Έτσι αρχίζει το διήγημα «Η Παραμυθένια Πολιτεία», στο βιβλίο μου «Ο Κραταιός Νόστος» [σελίδα 67, εκδόσεις Πανεπιστημίου RMIT Μελβούρνης, 2000].

Είναι η δική μου κατάθεση για τους καταστρεπτικούς σεισμούς του 1953, όπου μεταξύ μύθου και γεγονότων, προσπαθώ να καταγράψω αυτό το τραγικό γεγονός, έτσι όπως το βίωσα τότε στο αγαπημένο νησί, 12χρονο παιδί.

Εδώ δεν θα αναφερθώ στα γνωστά, πολλά έχουν γραφτεί από πολλούς και άξιους, θα προσπαθήσω μόνο να μοιραστώ μαζί σας κάποιες οδυνηρές μνήμες εκείνων των ημερών όπου ο καταλύτης χρόνος δεν κατάφερε να σβήσει 55 χρόνια αργότερα.

Η συχωρεμένη η Νόνα μου αποβραδίς της συμφοράς (12ης Αυγούστου) ήλθε στη Μπόχαλη να πάρει εμένα και την αδελφή μου στο Μπανάτο, ώστε να μπορεί η Μαμά μου να φροντίζει το μικρό μας αδελφό, κανείς δεν ήξερε τι θα φέρει η καινούρια μέρα, και να βγάλουν με τον Παπάκη μου έξω στην αυλή ό,τι προλάβαιναν από το κελί της εκκλησίας της Χρυσοπηγής που μέναμε, τουλάχιστον τα ρούχα μας, τα κρεβάτια και τα απολύτως αναγκαία. Ο φόβος για το μεγάλο κακό που ερχόταν, ήταν διάχυτος.

Πήγαμε στη Γαργατσούρα, στο χτήμα του Νόνου. Εκεί, με το φόβο ζωγραφισμένο στα μάτια είχαν μαζευτεί όλοι οι χωριανοί που είχαν χτήματα εκεί κοντά, κι άλλοι λίγο πιο πέρα. Μια εσωτερική ανάγκη για στήριγμα και παρηγοριά ο ένας του άλλου. Κανείς δεν είχε διάθεση για δουλειά, ακόμα κι οι γυρολόγοι με τα ζωντανά φορτωμένα κάθονταν κάτω αγωνιώντας.

Με τον πρώτο σεισμό, στις 11.30 περίπου ο φόβος έγινε τρόμος, σκοτείνιασε ξαφνικά ο τόπος, ακούστηκε μια φοβερή βουή και το αλύχτισμα των σκυλιών... Ούρλιαζαν, τα άλογα έκοψαν τις τριχιές κι άρχισαν να χλιμιντρούν άγρια, αφηνιάσαν και, πετώντας εμπορεύματα, έτρεχαν τσαλαπατώντας ό,τι έβρισκαν στο δρόμο τους. Φωνές και κλάματα ακούγονταν από παντού κι άνθρωποι που έτρεχαν πίσω στο χωριό που είχαν μείνει δικοί τους να δουν τι απόγιναν... Όπου και να κοιτάζαμε ερείπια και γκρεμισμένα..., η γης άνοιγε κι εμείς τα παιδιά τρομοκρατημένα είχαμε χάσει τη λαλιά μας... Μα στις 2.30 περίπου, όπου στο άμοιρο νησί δόθηκε η χαριστική βολή από τον Εγκέλαδο, τότε πια ήλθε η συντέλεια του κόσμου... Θυμάμαι τις γυναίκες κλαίγοντας να εκλιπαρούν όλους, να πέσουμε στα γόνατα και να δεηθούμε γιατί ήλθε το τέλος μας... κι εμείς να τρέμουμε από το φόβο μας, πως, αν πέσουμε στη γη, θα ανοίξει περισσότερο και θα μας καταπιεί... Γινόταν χαμός, έχανε μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Η αδελφή μου κι εγώ να κλαίμε ασταμάτητα ζητώντας τους γονείς μας... Μόλις ξημέρωσε η άλλη μέρα, άυπνες, τρέμοντας από φόβο, νηστικές, διψασμένες, όπως όλοι, χωρίς ρούχο ν’ αλλάξουμε, επιμέναμε να φύγουμε, να πάμε στη Μπόχαλη... και φυσικά δεν μας άφηναν... Πού θα πηγαίναμε δυο μικρά παιδιά, που οι φήμες έδιναν κι έπαιρναν, ότι βυθίστηκε το Ακρωτήρι, βουλιάζει το νησί, δεν υπάρχουν δρόμοι πια, βουνά και σωροί από ερείπια μόνο... Πού θα περάσουμε, μα εμείς επιμένουμε, ζητάμε διαρκώς τη μάνα... Κάποια στιγμή που δεν πρόσεχε κανείς, κοιταχτήκαμε αποφασιστικά με την αδελφή μου και βουβά συνεννοηθήκαμε, ότι πρέπει να φύγουμε...

Πιαστήκαμε από το χέρι και ξεκινήσαμε κλαίγοντας, χωρίς ψωμί, χωρίς νερό μη γνωρίζοντας τι θα βρίσκαμε μπροστά μας και πού θα καταλήξουμε... Δεν ξέραμε ποιο δρόμο να πάρουμε... Απ΄ όπου περνούσαμε απαντούσαμε χωριανούς, ακόμα και ξένους, που μας παρότρυναν να γυρίσουμε πίσω γιατί θα χαθούμε... θα αφανιστούμε... Η γη κουνιόταν συνεχώς από αλλεπάλληλες δονήσεις κι εμείς με τον τρόμο στη καρδιά, κρατημένες γερά από το χέρι από φόβο μη χωριστούμε, αποφασισμένες να πάμε στους γονείς μας...

Πόσες ώρες περπατούσαμε; Ποιο δρόμο ακολουθήσαμε; Πώς καταφέραμε και κάποια στιγμή φτάσαμε στην Μπόχαλη;..

Κλαμένες, πεινασμένες, φοβισμένες, λερωμένες από τις πολλές φορές που σκοντάψαμε και κατρακυλήσαμε στα ερείπια, μια και δεν υπήρχαν δρόμοι και χάναμε τον προσανατολισμό μας, με μουτζουρωμένα πρόσωπα από τα δάκρυα και τις σκόνες, πέσαμε στην αγκαλιά του παπάκη μας, όπου γεμάτος αγωνία βρισκόταν συνεχώς κάτω από την εκκλησία του Αρίγγου, εκεί στο ξάγναντο, μήπως και μας δει... Έκλαιγε σαν μικρό παιδί και μάς έσφιγγε στην αγκαλιά του ευχαριστώντας το Θεό, που εισάκουσε τις προσευχές του και προστάτεψε τα παιδιά του, γιατί έτρεμε πως ίσως σκοτωθήκαμε και δεν θα μας ξανάβλεπε ποτέ...

Οποία οδύνη, όμως, όταν φτάνοντας στα πεζούλια της Χρυσοπηγής, αγνάντεψα την ολική καταστροφή... Ολόκληρη τη Χώρα σε σωρούς από ερείπια, με μερικούς τοίχους να στέκονται όρθιοι εδώ κι εκεί, σημαδούρες, απειλώντας τους τολμηρούς ή απελπισμένους όπου έψαχναν στα συντρίμμια ανταποκρινόμενοι στις κραυγές για βοήθεια των εγκλωβισμένων, έρμαιοι της φωτιάς που εξαπλωνόταν με φοβερή ταχύτητα. Εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή, καιγόταν το ιερό της Μητρόπολης... Όταν αντίκρισα την Αγία Τράπεζα ζωσμένη στις φλόγες που έφταναν μέτρα ψηλά, δεν άντεξε η παιδική καρδιά μου κι έπεσα λιπόθυμη...

Ανάπλαση του Πλατώματος της Φανερωμένης Μπανάτου

Άρχισαν αυτές τις μέρες οι εργασίες για την ανάπλαση του αμφιθεατρικού Πλατώματος της Φανερωμένης μας, οι οποίες αναμένονται να ολοκληρωθούν πρίν από το Δεκαπενταύγουστο.

Τα σχέδια εκπονήθηκαν από τις Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου Αρκαδίων. Σημειωτέον, ότι ο Δήμος ανέλαβε εξ ολοκλήρου την δαπάνη.

Το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο εκφράζει προκαταβολικά και από αυτή τη θέση τις ευχαριστίες του προς τον Δήμαρχο και το Δημοτικό Συμβούλιο για την πραγμάτωση της βούλησής τους για μια ευπρόσωπη και άνετη πλατεία.

Η ευλογία των σταφυλιών εν όψει Τρύγου

Γιορτή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα Χριστού σήμερα και η Ορθοδοξία, μαζί με το υπερλογικό αυτό ιστορικό γεγονός, ευλογεί τις σταφίδες και τα σταφύλια, εν όψει του επερχόμενου Τρύγου. Μες από μιαν ειδική προσ-ευχή, η οποία αναγιγνώσκεται στις εκκλησιές μας, δηλώνεται για πολλοστή φορά μέσα στο λειτουργικό έτος, ότι η Εκκλησία καταφάσκει απολύτως τα υλικά αγαθά, δεν περιχαρακώνεται μόνον στις πνευματικές/ψυχικές πτήσεις, αλλά παραδέχεται ότι στην εν Χριστώ πραγματικότητα χωρούν από κοινού ο υλικός και ο πνευματικός Κόσμος, θεούμενοι ανά πάσα στιγμή και ώρα.

Τα σταφύλια γουρμαίνουν στις περγουλιές και στ' αμπέλια μας ολοένα, ρουφώντας ήλιο και Αύγουστο με λαιμαργία, ενώ ήδη ετοιμάζονται ν' αντιπροσφέρουν τις γευστικότατες και μεθυστικές ουσίες τους.

Ήδη ο Τρύγος της Σταφίδας άρχισε και στην ενοριακή μας περιφέρεια δειλά-δειλά, αναμένεται μάλιστα να κορυφωθεί αμέσως μετά τη γιορτή του Δεκαπενταύγουστου. Ο μόχθος πολύς, οι πρόσοδοι ελάχιστες. Ο φακός του Νυχθημερόν βρέθηκε χθες στ' αλώνια ενός αγαπητού και σεβαστού συγχωριανού μας, του Γιάννη Χ. Ροδίτη ή Λιάσκου, ο οποίος, παρά τα 90 του χρόνια, με χαμόγελο και θυμοσοφία, πρωτοστατεί σε κάθε αγροτική δουλειά.

Καλή δύναμη σε όλους τους Τρυγητές!

Κατίνα Παράσχη, η κορυφαία του Πρόσφορου στη Ζάκυνθο

Γράφει και παρουσιάζει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας 

Είναι η κυρά Κατίνα, χήρα Δημητρίου Παράσχη (ή Κόκκινου), ενός καλού Μπανατιώτη, ο οποίος δαπανήθηκε μέχρι την κοίμησή του για την ανοικοδόμηση του νέου ναού της Παναγούλας μας.

Η Κατίνα, λοιπόν, ηλικίας σήμερα 88 ετών, έζησε τα περισσότερα χρόνια της στις αυλές του Μοναστηριού του Πολιούχου Ζακύνθου Αγίου Διονυσίου, παραδειγματιζόμενη από τον Άγιο της Ανεξικακίας, αλλά και από τους κατά καιρούς Πατέρες και Αδελφούς της περιώνυμης Μονής. Αγνή μέτοχος δια βίου της λειτουργικής / μυστηριακής ζωής, επιδόθηκε από νωρίς στο ζύμωμα προσφόρων για διάφορους ναούς του νησιού μας, μεταξύ των οποίων και του δικού μας. Θεωρείται απ' όλους μας η κορυφαία των Προσφόρων στη Ζάκυνθο. Κάθε εβδομάδα, μια και δυο φορές, με άκρα νηστεία και προσευχή, προετοιμάζει τα Δώρα της ψυχής της και ως άρτο τα προσφέρει για τη Θεία Ευχαριστία της Κυριακής ή της επόμενης εορτής.

Απόψε, ως άλλωστε συμβαίνει σε αραιά πια διαστήματα λόγω των γηρατειών, είχα την ευλογημένη επίσκεψή της. Το πρόσφορό της τέλειο από άποψη παρασκευαστική, αποπνέει ξανά "οσμήν ευωδίας πνευματικής", ο δε λόγος της "άλατι ηρτυμένος" εκπέμπει πραότητα, προκαλώντας μάλιστα εμπιστοσύνη και ηρεμία στον ακροατή.

Δόξα τω Θεώ, υπάρχουν και αυτού του είδους οι πνευματικοί άνθρωποι, ώστε να διασώζεται και η πνευματικότητα και η ανθρωπιά μας!!!

Εις πολλά έτη σου, κυρά Κατίνα! Ο Θεός να σε χαριτώνει με όλα τ' Ουρανού τ' Αντίδωρα!

Προοίμιο στο Δεκαπενταύγουστο

Μια σημαντική περίοδος για τους Ορθόδοξους άρχεται από σήμερα. Είναι το Δεκαπενταύγουστο, κατά τη διάρκεια του οποίου, πανηγυρικά τιμάμε τη Μητέρα του Θεού, επί τη εορτή της Κοιμήσεώς Της.

Γλυκύτατο και προσφιλές μας πρόσωπο η Παναγία, γεφυρώνει με τον θαυμαστό βίο και την υπέροχη πολιτεία Της τα πρώην διεστώτα, δηλαδή τα γήινα με τα επουράνια. Δεν πρόκειται για θεό ή έστω ημίθεο, δεν πρόκειται για ένα πρόσωπο νεφελώδες ή εξωπραγματικό, αλλά για το οικειότερο και αρμοδιότερο πρόσωπο, το οποίο συνετέλεσε άπαξ τα μέγιστα υπέρ της ανθρώπινης φύσης, αλλά δεν παύει να ενεργεί αποφασιστικά κάθε μέρα ό,τι απαιτούμενο για τη χειραγωγία όλων μας στον Θεό. Είναι η Κλειδούχος της Χάριτός Του, η απλή μέθοδος επι-Κοινωνίας μας με τις ουράνιες πραγματικότητες.

Αγαπάμε (ή, πρέπει ν’ αγαπάμε) την Παναγία από καρδιάς, την σεβόμαστε από τα βάθη της ψυχής μας, στρέφουμε τα μάτια μας στις ιερές Εικόνες με τα πάντιμα εκτυπώματα της μορφής Της και λαμβάνουμε παρηγοριά κι ελπίδα για τους κάθε λογής λυγμούς ή και τους ξεπεσμούς της καθημερινότητάς μας. Πολλά μάς πληγώνουν, μάς εξουθενώνουν, μάς απονεκρώνουν έως χαμού πνευματικού. Όμως Εκείνη έχει πάντοτε ολάνοιχτη τη μητρική αγκαλιά της, ώστε εκεί ν’ απιθώσουμε τα πάθη και τα λάθη μας, τις αγωνίες και τις αναζητήσεις μας, τα δάκρυα και τις σιωπές μας, κραυγαλέες ωστόσο και ψυχοφθόρες ολοένα. Εκείνη ως πολυαγαπημένη Μάνα συνηγορεί αδιάλειπτα υπέρ μας, Εκείνη σκουπίζει τον ιδρώτα ή το ψυχικό μας άχθος, Εκείνη συμπάσχει στο πλάι του πόνου μας, μόνον Εκείνη!

π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Η εξόδιος ημέρα ενός απλού συγχωριανού μας, του Νικολάου Π. Καποδίστρια

Σύνολη η κοινωνία της Ενορίας μας, του Δήμου Αρκαδίων και όχι μόνον, αποχαιρέτησε σήμερα το απόγευμα από τον Ναό της Παναγούλας Μπανάτου έναν απλό άνθρωπο του μόχθου, τον Νικόλαο Παν. Καποδίστρια, πατέρα του Εφημερίου μας. Ο μακαριστός υπήρξε πλανόδιος μικροπωλητής στην ευρύτερη περιοχή μας επί 70 συναπτά έτη και απεβίωσε χθες το μεσημέρι, σε ηλικία 86 ετών, μετά από σύντομη ασθένεια.

Στην εξόδιο Ακολουθία προέστη ο Σεβ. Μητροπολίτης Ζακύνθου κ. Χρυσόστομος, πλαισιωμένος από ικανό αριθμό ιερέων.

Η πενθούσα Οικογένεια ευχαριστεί από καρδιάς, όσους καθ' οιονδήποτε τρόπο συμπαραστάθηκαν.

To Ιόνιο Φεστιβάλ Κλασσικής Μουσικής "Παύλος Καρρέρ" στον Δήμο Αρκαδίων

Το Φεστιβάλ φέρει το όνομα του μεγάλου Ζακυνθινού μουσουργού Παύλου Καρρέρ, σ' ένδειξη τιμής προς τον σημαντικότατο αυτόν δημιουργό, ο οποίος, με το πνευματικό του ανάστημα και το έργο που παρείξε, σφράγισε τη μουσική ανέλιξη της γενέτειρας Ζακύνθου και της πατρίδας μας εν γένει.

Ο ιδιαίτερα εύρωστος πολιτισμικά Δήμος μας καθιερώνει από το τρέχον Καλοκαίρι έναν ελπιδοφόρο θεσμό, ο οποίος αποβλέπει στην επαφή, τόσο του τοπικού κοινού όσο και των επισκεπτών του νησιού με την κλασσική μουσική.

Οι πολύ ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις του Φεστιβάλ (βλ. παρακάτω) καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα απ' όλες τις περιόδους της κλασσικής μουσικής: Από την αναγεννησιακή μουσική έως και τα σύγχρονα ρεύματα παραστάσεων με πολυμέσα.

Το Ιόνιο Φεστιβάλ Κλασσικής Μουσικής «Παύλος Καρρέρ» αρχίζει σήμερα το βράδυ και θα ολοκληρωθεί στις 19 Αυγούστου 2008, ενώ αναλυτικά το πρόγραμμα περιλαμβάνει τις ακόλουθες εκδηλώσεις:

Tρίτη 22/07/2008, ώρα 9 το βράδυ,

Φωνητικό σύνολο-ορχήστρα φωνών «Έκληψις»

Tρίτη 29/07/2008, ώρα 9 το βράδυ,

Βιολί: Ελένη Πετρίδου

Πιάνο: Γιώργος Καραγιάννης

Παρασκευή 01/08/2008, ώρα 9 το βράδυ,

Ιόνιο Σύνολο παλαιάς μουσικής

Τρίτη 05/08/2008, ώρα 9 το βράδυ,

«Trombastic» Κουαρτέτο Τρομπονιών

Παρασκευή 08/08/2008, ώρα 9 το βράδυ,

Ρεσιτάλ πιάνου: Γεωργία Καπώνη

Τρίτη 12/08/2008, ώρα 9 το βράδυ,

Μαντολινάτα «Διονύσιος Λαυράγκας»

Τρίτη 19/08/2008, ώρα 9 το βράδυ,

Σύνολο σύγχρονης μουσικής «Cirquito»

Τόπος: Υπαίθριο Δημοτικό Θέατρο Δερματούσας, Τραγάκι Ζακύνθου

Κόστος: Το εισιτήριο για κάθε εκδήλωση κοστίζει 10 ευρώ, ενώ υπάρχουν εισιτήρια διαρκείας που κοστίζουν 50 ευρώ για όλες τις εκδηλώσεις.

Καλλιτεχνικός Διευθυντής: Βασίλης Σταμάτης

Τα πρώτα φιόρα της Γατζίας

Γράφει η Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

Νάμαστε πάλι εδώ,

Καλό σας μήνα και καλή αντοχή στις ζέστες. Εμείς εδώ έχουμε βαρύ Χειμώνα, από κρύο και ανέμους, όχι όμως και από βροχή που τόσο χρειαζόμαστε.

Συνέχεια του προηγούμενου κειμένου μου και... μελαγχολικών μου στίχων, έκφραση παράπονου που δεν έβγαιναν οι σπόροι της Γατζίας, έρχομαι τώρα να μοιραστώ μαζί σας τον όντως άκρατο ενθουσιασμό μου για τα πρώτα της μυρωδάτα και χνουδάτα φιόρα.

Όπως διαπιστώνετε από την ημερομηνία γραφής αυτών των στίχων, έχουν παρέλθει πάνω από 14 χρόνια από τότε. Η Γατζία μου, ναι, με αποζημιώνει με μπόλικα φιόρα κάθε χρόνο, μολονότι έχει χάσει το μπούσουλα, όπως φαίνεται, και ανθίζει το εδώ καλοκαίρι, ενώ αν δεν με απατά η μνήμη, στην Ελλάδα ανθίζει τους φθινοπωρινούς μήνες, όμως, για τόσων χρονών που είναι, παραμένει ένα καχεκτικό δεντράκι που ακόμα, ίσως, προσπαθεί να εγκλιματιστεί στην καινούρια της πατρίδα... πιθανό, σαν τη γράφουσα.

Πολλές ευχές και αγάπη σε όλους/ες,

διονυσία

Νοβιτές

23 του Γενάρη 1994
Μελβούρνη Αυστραλίας

Ζακυθινοί μου χωρικοί και χωραΐτες ούλοι
ακούστε τι εγίνηκε στη πόλη τη Μελβούρνη.

Εκείνη η Μποχαλιώτισα που ζει στην ….Αστραλία
κατάφερε να γκαινιαστεί το Κήλορ Ηστ, Γατζία.

Μα είναι σέμπια μάτια μου, τσουρούλι δεν τση κόβει
πως όξω από το τόπο τσης Γατζία δεν προκόβει.

Και τση σονάρει κάθε αυγή, τση λέει και παστόκες
για μάντσιες που σκαρώνανε παλιά οι Μποχαλιώτες.

-Μη με σκορσάρεις μάτια μου και μη με σπαβεντάρεις
τήραξε τα απάνου σου δελέγκου να τα πάρεις.

Κουτσούνα μου, Γατζία μου, Ματζέτο τση αυλής μου
βγάλε δυο φιόρα τζόγια μου, που νάχεις την ευχή μου.

Αλλιώς, ω συφορέλια μου, με ούρα και με γέλια
θε να με κογιονάρουνε αφέντες και κοπέλια.

Παρακαλεί τον Άγιο φώτιση να τση δώσει
να δέσουν τα λιανόκλαδα, κορμός να μεγαλώσει.

Και, ω, το θαύμα εγίνηκε, Παρασκευή βραδύα
Έχουν περάσει χρόνια εννιά!
Ζακυθινοί, το ακούσατεεεεε;
Έβγαλε φιόρο η Γατζίαααα!

Απ΄τη χαρά τσους τη πολλή, που άνθισε η Γατζία
Πανήγυρι θα κάμουνε, θα βγάλουν λιτανεία (τη Γατζία;),

ανιάκαρα θα φέρουνε, θα φέρουν και ταμπούρλο,
την πίπιζα θα παίζουνε, νάρθει το ασκέρι ούλο.

Θα καλεστούνε Πρόεδροι, παλιοί και τωρινοί
ντόρος θα γίνει νάρθουνε ούλ’ οι Ζακυθινοί.

Γιατί ορπίζει, μάτια μου, η Γατζία να τσου ενώσει
κ' η ντόπια η «Ενότης»,
που χρόνια τώρα εγίνηκε «Ζακυθινή Εχθρότης»,
αληθινά να γίνει «Αδελφότης».

Κι εγώ θα στήσω το χορό
για να χορέψω Γιαργυτό
και σ’ ούλους θα φουγιάζω, πως μια μικρή Γατζία
κατόρθωσε και ένωσε στη μακρυνή Αυστραλία
του Τζάντε τη φατρία.

Η Παράκληση στην Παλαιά Βλαχέραινα Μπανάτου

Σύμφωνα με τα επικρατούντα στην Ενορία μας κατά την τελευταία 25ετία, πραγματοποιήθηκε χθες το δειλινό, στον προαύλιο χώρο του μικρού Ευκτηρίου Οίκου στην Παλαιά Βλαχέραινα, υπαίθρια Παράκληση με Αρτοκλασία, στην οποία συμμετείχε πλήθος προσκυνητών από το χωριό μας και από τη γύρω περιοχή.

Ο Εφημέριός μας στο τέλος, απευθυνόμενος στο εκκλησίασμα, υπερτόνισε την αναγκαιότητα του σύγχρονου ανθρώπου να έχει την Παναγία ως κέντρο αναφοράς και στήριγμα στην καθημερινότητά του, η οποία -ατυχώς- ταλανίζεται ολοένα από αλλεπάλληλες θλίψεις και στεναχωρίες.

Ακολούθησε μικρή δεξίωση, την οποία ετοίμασε η Οικογένεια Αναστασίου και Στέλλας Στραβοπόδη. Σημειωτέον, ότι η φιλόθεη αυτή Οικογένεια διέσωσε το μικρό, ενοριακό οικόπεδο της Βλαχέραινας από τους γύρωθεν καταπατητές και ανήγειρε, ιδίοις εξόδοις, την ιερή αυτή στέγη.

Το πανηγύρι της Βλαχέραινας 2008 στο Μπανάτο

Με σεμνή μεγαλοπρέπεια εορτάστηκε σήμερα στο ναΰδριο της νέας Βλαχέραινας στο Μπανάτο, ιδιοκτησίας κ. Νίκης χήρας Τιμοθέου Παράσχη, η ανάμνηση της Καταθέσεως της Τιμίας Εσθήτος της Παναγίας στον παλαίφατο ναό των Βλαχερνών Κωνσταντινουπόλεως.

Αφ' εσπέρας έγινε Εσπερινός με Αρτοκλασία και σήμερα το πρωί το επίσημο Συλλείτουργο, στο οποίο έλαβαν μέρος ο Αρχιμανδρίτης Αλέξιος Ξένος και ο Εφημέριός μας, ενώ στο ψαλτήρι ήταν η Χορωδία του Ναού της Θείας Αναλήψεως και Αγίων Τεσσαράκοντα πόλεως Ζακύνθου, υπό τον κ. Διονύσιο Πόθο.

Το Κήρυγμα του θείου Λόγου έκαμε ο π. Παναγιώτης, με θέμα: "Παναγία, η αιτία της χαράς μας".

Μετά το τέλος της θ. Λειτουργίας και πριν από το πλούσιο γεύμα, δόθηκε σε όλους τους προσκυνητές το παραδοσιακό "κουμπόστο".

Το απόγευμα θα τελεσθεί, κατά το έθιμο, υπαίθρια Παράκληση στο προσκυνητάρι της παλαιάς Βλαχέραινας.

Το φιόρο τση νιότης

Γράφει η Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

Σήμερα, είπα να αλλάξω λίγο κι αντί να γράψω για Μπανατιώτικες θύμησες, να μοιραστώ μαζί σας αυτούς τους λίγους στίχους που ακολουθούν.

Από κάποιο ταξίδι μου στο αγαπημένο νησί, έφερα στη Μελβούρνη, (διακινδυνεύοντας βαρύ πρόστιμο από τις Αυστραλιανές Αρχές, γιατί απαγορεύεται αυστηρά να φέρουμε οτιδήποτε φυτικό ή ζωικό που δεν είναι βιομηχανικά συσκευασμένο), σπόρους Γατζίας, το μόνο, σχεδόν, δέντρο που δεν υπάρχει εδώ.

Τα κίτρινα αρωματικά, χνουδωτά άνθια της Γατζίας, συμβόλιζαν πολλά για μένα, δεν ήταν μόνο από τα αγαπημένα μου λουλούδια, δεν ήταν που μέσα στις σελίδες του νεανικού Λευκώματος που κρατούσαμε τότε τα περισσότερα κοριτσόπουλα, με διάφορες ερωτήσεις, όπως Τι είναι έρως, Ποια είναι η γυναίκα των ονείρων σας, Τι γνώμη έχετε για τη φιλία, τι γνώμη έχετε για την κτήτορα, και άλλα τέτοια αθώα, έβαζα τα μικρά αυτά λουλούδια, όπως και ανάμεσα στις σελίδες των βιβλίων μου, αλλά και η αγαπημένη μου Μαμά, τις έβαζε στα συρτάρια με τα ασπρόρουχα που μοσχοβολούσαν.

Μετά φόβου Θεού φύτεψα τους σπόρους και περίμενα να φυτρώσουν... Αλλά γι' αυτό, θα σας μιλήσω μιαν άλλη φορά. Στο παράπονό μου επάνω που δεν φύτρωναν, κάθισα κι έγραψα αυτούς τους στίχους.

Καλό μήνα σε όλους, καλό καλοκαίρι,
Με αγάπη,
δ.μ.τ

Τση Ζάκυθος

Φύτεψα Τζαντζαμίνι στην αυλή, Μυρτιά στο παρεθύρι
μέσα στου κήπου μια γωνιά Γατζία είχα σπείρει.

Τσου γλυκομίλια την αυγή, τα πότιζα το βράδυ
στην κάψα του μεσημεριού τσούστερνα ανέμου χάδι.

Μα κείνα μού μαραίνονταν, δε λέγανε ν’ ανθίσουν
λυπητερά ψιθύριζαν, πως θέλουν να γυρίσουν

εκεί που ο ήλιος κι η βροχή, τ' αγέρι, το φεγγάρι
τσου λεν τραγούδια ερωτικά, ο ύπνος να τα πάρει.

Νανούρισμα γλυκό, απαλό, να δένουν, να μεστώνουν
και πριν τα βρει η χαραυγή κλώνους να μεγαλώνουν.

Τα μπουμπουκάκια για να βγουν καμπάνας θέλουνε αχό
απ΄ το Καμπαναριό τ' Αγίου τση Κυριακής το πρωινό.

Θέλουν σεργιάνι Πόχαλης και κανταδόρους τσι νυχτιές
στσι ρούγες τση να τριγυρνούν, να τραγουδούν στσι κοπελιές.

Εδώ ο ήλιος καψερός και το αγέρι κρύο
εδώ η βροχή ανέδροση σαν το πικρό το αντίο.

Ω Άγιε μου Διονύσιε, προστάτη όλου του Τζάντε
κάμε να σμίξουμε ξανά στο Φιόρο του Λεβάντε.

Να λουλουδίσει η Μυρτιά, ν’ ανθίσει μου η Γατζία
το Τζαντζαμίνι να ευωδιά στη Ρούγα την Πλατεία.

Κι εγώ, κεράκι να αξιωθώ, στη χάρη Σου ν’ ανάψω
γονατιστή μπροστά σ΄ Εσέ, δάκρυα χαράς να κλάψω.

Γλωσσάρι

Τση = της
Τζαντζαμίνι = Γιασεμί
Τσου = τους
Κάψα = ζέστη
Ρούγες = δρόμοι
Καψερός = καυτερός
Τζάντε = Ζάκυνθος
Φιόρο του Λεβάντε = Άνθος της Ανατολής (Οι Ενετοί ονόμασαν έτσι την Ζάκυνθο)
Πλατεία Ρούγα = Ο κεντρικός δρόμος της πόλης του Τζάντε.

Μικρή αναφορά στον Γέροντα της Ρουμανίας π. Κλεόπα Ίλιε (1912-1998)

Στοιχεία από τον βίο και την πολιτεία του π. Κλεόπα

Γεννήθηκε το 1912 στη Σουλίτσα του νομού Μποντοσάνι από τους ευσεβείς χωρικούς Αλέξανδρο και Άννα, το ένατο από τα δέκα παιδιά τους. Πέντε από αυτά τα παιδιά και ύστερα η μητέρα, όταν γέρασε, εισήλθαν στον Μοναχισμό. Πρώτος του πνευματικός ήταν π. Παΐσιος Ολάρου από τη σκήτη Κοζάντσεα - Μποντοσάνι. Το 1929 ο κατά κόσμον Κωνσταντίνος, μαζί με δύο από τ' αδέλφια του, αναχώρησαν από την πατρική τους εστία, επιζητώντας τη μοναχική άσκηση στο μοναστήρι Συχαστρία. Μετά από επταετή δοκιμασία (1939) ο δόκιμος Κωνσταντίνος εκάρη Μοναχός, λαμβάνοντας το όνομα Κλεόπας. Διακόνημά του η βοσκή των προβάτων, υποτακτικός ενός θεοπρεπούς Μοναχού του π. Γαλακτίωνος Ίλιε, ασκούμενος έτσι στην υπακοή, την ταπεινοφροσύνη, την προσευχή, την ησυχία, τη σιωπή μέσα στο φυσικό περιβάλλον της διακονίας του, εμβαθύνοντας ταυτόχρονα στα ιερά λειτουργικά βιβλία, αλλά και στους βίους των Αγίων και στα ασκητικά έργα των Πατέρων. Έτσι λαξεύτηκε πνευματικά η αυτοδίδακτη και αγνή προσωπικότητά του, ενώ αγαπήθηκε πολύ από τους συμμοναστές του, οι οποίοι σε κάθε ευκαιρία επιζητούσαν τον λόγο και τη συμβουλή του, που εμβαπτίζονταν πάντοτε στην αγιογραφική και αγιοπατερική εμπειρία. Σημειωτέον, ότι υπήρξε γλυκύτατος και πειστικότατος στις ομιλίες του, αναπαύοντας έτσι ψυχοπνευματικά τους ακροατές του.

Το 1942 ο π. Κλεόπας, αν και ήταν ακόμη Μοναχός, ανέλαβε προσωρινά την ηγουμενεία της Συχαστρίας, επειδή ο Ηγούμενος π. Ιωαννίκιος Μορόι, ασθενούσε, ενώ το 1945 εξελέγη Ηγούμενος, αφού χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος. Κατά την ηγουμενεία του αναμόρφωσε το κτιριακό συγκρότημα της Μονής, επαναφέροντάς την μάλιστα στο κοινοβιακό σύστημα. Το 1949 ο π. Κλεόπας μετοίκησε στο μοναστήρι Σλάτινα, προκειμένου να τονώσει την πνευματικότητα και της περιοχής εκείνης. Όπως ήταν αναμενόμενο, όλα πήγαν κατ' ευχήν και ο Γέροντας απέκτησε φήμη αγίου και ελεήμονος Πνευματικού στην ευρύτερη περιφέρεια της βόρειας Μολδαβίας, ενώ άνθρωποι όλων των τάξεων και των ηλικιών προσέτρεχαν στο πετραχήλι του, ώστε ν' απιθώσουν τα καρδιακά τους βάρη, λαμβάνοντας αναψυχή και παραμυθία. Το 1953 παραιτήθηκε από Ηγούμενος. Τρία χρόνια αργότερα (το 1956) επέστρεψε στη Μονή της μετανοίας του, τη Συχαστρία, όπου αφοσιώθηκε στη μελέτη των Γραφών και των Πατερικών Κειμένων, σε συνδυασμό με την πνευματική υποστήριξη όσων είχαν ανάγκη και προσέφευγαν στην αγάπη του.

Από το 1965 άρχισε να καταγράφει τις σκέψεις, τις νουθεσίες, τις εμπειρίες του. Έτσι προέκυψαν διάφορα έργα του, από τα οποία αναφέρουμε τα σπουδαιότερα: "Διάλογος περί οραμάτων και ονείρων", "Αιρεσιολογία" ή "Περί της Ορθοδόξου Πίστεως", "Τα κηρύγματα των εορτών", "Κηρύγματα για μοναχούς", "Κηρύγματα για όλες τις Κυριακές και εορτές του χρόνου" και "Κηρύγματα για λαϊκούς" κ.ά.

Το 1974 ο π. Κλεόπας πραγματοποίησε προσκύνημα στους Αγίους Τόπους, στη Μονή Σινά και στον Άθω, το δε 1977 ξανά στο Άγιον Όρος (όπου θα επιθυμούσε να είχε μονάσει, όπως έλεγε), στη Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Κόρινθο, Πελοπόννησο, Κέρκυρα, Ιταλία και Γιουγκοσλαβία, αναψύχοντας -όπου διάβηκε- ψυχές κατατρεγμένες.

Μετά από μια μακρά ζωή ογδόντα έξι συναπτών χρόνων επί των επάλξεων του πνευματικού αγώνα για την καταξίωση του λαού ως πολιτών τ' Ουρανού στο "αρχαίον κάλλος", κοιμήθηκε οσιακά στις 2 Δεκεμβρίου 1998, αφήνοντας στους μεταγενέστερους μνήμη οσίου και αγιασμένου Γέροντα, για τον οποίον σεμνύνεται η Ρουμανική Ορθόδοξη Εκκλησία και καυχιέται ο Παράδεισος!!! Είναι, άλλωστε, αξιομνημόνευτο, ότι η συνηθέστερη ευχή του π. Κλεόπα ήταν: "Ο Παράδεισος να σάς φάει" !!!

π. Π. Κ.

Εισήγηση σε περιβαλλοντική συνάντηση στην Πάτρα

Πραγματοποιήθηκε χθες το βράδυ με αρκετή επιτυχία, στους χώρους των εύρωστων ιδιωτικών Εκπαιδευτηρίων «Ελληνική Αναγέννηση» στην Πάτρα, η περιβαλλοντική εκδήλωση, που διοργάνωσαν, σε στενή συνεργασία με την Αναπτυξιακή Δημοτική Επιχείρηση Πάτρας (ΑΔΕΠ) και τον επικεφαλής του Τμήματος Περιβάλλοντος της Επιχείρησης κ. Κώστα Κωνσταντακόπουλο, ως επιστέγασμα του εφετινού τους Προγράμματος, με τίτλο: «Ευαισθητοποιούμε και Προβάλλουμε για την "Αναγέννηση" του Βουνού της Πάτρας (Παναχαϊκό Όρος)».

Η εκδήλωση περιέλαβε αρκετά ενδιαφέροντα για τις αξιολογότατες και πρωτοποριακές δράσεις του συγκεκριμένου περιβαλλοντικού Προγράμματος, τραγούδια από τη Χορωδία και την Ορχήστρα των μαθητών, αλλά και δυο κεντρικές Ομιλίες των ειδικά προσκεκλημένων Εισηγητών:
1. Πρωτοπρεσβυτέρου Παναγιώτη Καποδίστρια, με θέμα "Η Ορθόδοξη Ασκητική και το Φυσικό Περιβάλλον" και
2. Γιάννη Σχίζα (συγγραφέα, μέλους περιβαλλοντικών οργανώσεων και Διευθυντή του περιοδικού Οικοτοπία), με θέμα "Τα βουνά στην εποχή της παγκοσμιοποίησης".

Την Εισήγηση του Εφημερίου μας π.Π.Κ. μπορείτε να την αναγνώσετε στα "Κεφάλαια Θεολογίας του Περιβάλλοντος", κάνοντας κλικ εδώ.

Ο νόνος μου ο Κωνσταντής

Γράφει η Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

Μολονότι από το Μπανάτο έφυγα στην ηλικία των 5 χρόνων, επειδή ο μακαρίτης ο παπάκης μου πήρε μετάθεση για την Πόχαλη, οι δεσμοί μου με αυτό ήταν και παραμένουν πολύ στενοί, αφού όλοι οι αγαπημένοι συγγενείς εκεί έμεναν. Έτσι, γιορτές και σχόλες, έκοβα περικοπά από τον Αρίγγο της Πόχαλης και κατηφόριζα βγαίνοντας κοντά στα Μπιτσιμπέικα, από κει, σβέλτα-σβέλτα έπαιρνα το δρόμο και μέχρι να πεις κύμινο, βρισκόμουν στο Μπανάτο. Με καλωσόριζε πάντα το γλυκό χαμόγελο της νόνας μου της Αντριάνας, εκεί μαζεύονταν οι αγαπημένες θείες, ξαδέλφια, οι γειτόνισσες κι ήταν πανηγύρι... μέχρι το απογευματάκι, όπου έπαιρνα το δρόμο του γυρισμού, πριν νυχτωθώ. Τις σχολικές διακοπές και το Καλοκαίρι, η παραμονή μου δεν ήταν μονοήμερη, συνήθως καθόμουν κάμποσες μέρες. Ήταν τότε, που μαζί με τα ξαδέλφια, σκαρφιζόμαστε και σκαρώναμε στο νόνο Κωνσταντή και τη νόνα, ό,τι βάλει νους ανθρώπου. (Λέτε να είμαστε μόνο μεις ή κι εσείς κάνατε και κάνετε τις ζαβολιές σας; Ελάτε τώρα, δε χρειάζονται ντροπές, μοιραστείτε τις μαζί μας, σας προκαλώ και προσκαλώ).

Κάνα μισάωρο απόσταση από το χωριό, ήταν το χτήμα της Γαργατσούρας. Εκεί ο νόνος μου είχε κι ένα σπιτοκάλυβο, όπου διατηρούσε τα βαρέλια με το κρασί, το λάδι και άλλα γεννήματα. Ήταν πάντα κλειδωμένο πρώτα με μεγάλο καδινάτσο κι από πάνω με λουκέτο, όπου τα κλειδιά τα κράταγε εκείνος.

Κείνη τη χρονιά, είχαν έλθει και τα ξαδέλφια από την Αθήνα, ο ξάδελφος σαν πιο μεγάλος και... εφευρετικός, όταν αποκοιμήθηκε ο νόνος το μεσημέρι στο πεζούλι, πήγε με τρόπο και πήρε τα κλειδιά, κόψαμε δρόμο όλοι για τη Γαργατσούρα, δεν είχαμε βάλει κακό στο νου, μόνο έτσι, μια μικρή μάντσια στο νόνο, να ξυπνήσει και να μη βρίσκει τα κλειδιά. Όταν φτάσαμε εκεί, ανοίξαμε το κατζέλο, μπήκαμε μέσα και κοιτάζαμε γύρω τα έχεια τού νόνου μας. Μια δόση, δεν ξέρω ποιος από όλους, γύρισε την κάνουλα στο βαρέλι με το κρασί κι άρχισε να χύνεται. Προσπάθησε να την κλείσει χωρίς επιτυχία, δοκιμάσαμε όλοι, τίποτα… Το κρασί έτρεχε ποτάμι... Πανικοβληθήκαμε κι αντί να φωνάξουμε κάποιον από κει γύρω να βοηθήσει, κλείσαμε γρήγορα την πόρτα, αφήνοντας την κάνουλα να τρέχει κι αρχίσαμε να τρέχουμε πιο γρήγορα εμείς... απαντήσαμε το νόνο στο δρόμο που τράβαγε για τη Γαργατσούρα και τσιμουδιά... Εκείνος φώναζε και απειλούσε θεούς και δαίμονες, γιατί το μυρίστηκε, ότι εμείς τού πήραμε τα κλειδιά... Πού να φανταστεί εκείνη τη στιγμή και τα αποδέλοιπα. Κάποια στιγμή, τού πέταξε τα κλειδιά ο μικρός ξάδελφος κι όπου φύγει-φύγει εμείς...

Όταν γύρισε πίσω από τη Γαργατσούρα, όπου είχε πλέον διαπιστώσει την «καταστροφή», γιατί στην ουσία για κείνα τα χρόνια ήταν καταστροφή να χυθεί ένα βαρέλι κρασί, σήκωσε στο πόδι όλο το χωριό από τις φωνές και τις απειλές του, μάς κυνήγαε με τη μαγκούρα μέχρι που νύχτωσε και από το φόβο μας πήγαμε στην άλλη θεία στην Πάνου Μερία να κοιμηθούμε εκείνο το βράδυ. Μετά από αυτό, κάναμε πολύ καιρό να ξαναπάμε στο Μπανάτο, γιατί φάγαμε καλό μπερντάχι και από τους γονείς μας, οι οποίοι, για να μάς τιμωρήσουν ακόμα περισσότερο, ώστε να συναισθανθούμε το μέγεθος της πράξης μας, δεν μάς άφησαν να ξαναπάμε, μέχρι που πήρε τον δρόμο για την Πόχαλη ο νόνος και... άρθηκε η απαγόρευση.

Ας είναι άγιο το χώμα της γης του Μπανάτου που τον σκεπάζει... Μέχρι που πέθανε, παντρεμένα πια εμείς τα «διαόλια», μάς θύμιζε τα κατορθώματά μας, γελώντας καλοσυνάτα και λέγοντάς μας, να χρωστάμε χάρη που τρέχαμε σαν τα τσακάλια, γιατί αν μάς έπιανε τότε έτσι οργισμένος που ήταν...

Σημείωση: Στη φωτό, ένας άγνωστος/ανώνυμος Μπανατιώτης των αρχών του 20ού αιώνα. Αρχείο π. Π. Κ.

Το πανηγυράκι του Αγίου Νικολάου του Περαστού (β΄)

Ακολουθεί μικρό φωτορεπορτάζ από τη σημερινή πανηγυρική θ. Λειτουργία στα Καρκαναίικα του Μπανάτου, για την Πάροδο του Λειψάνου του Αγίου Νικολάου από τη Ζάκυνθο.

Στο τέλος, ένα μικρό βίντεο με μια... κίντερ έκπληξη!

Το πανηγυράκι του Αγίου Νικολάου του Περαστού (α΄)

Αύριο η Ζάκυνθος διάγει μια τοπική θρησκευτική γιορτή: Την Πάροδο του σεπτού Λειψάνου του Αγίου Νικολάου από το νησί μας, κατά το μακρύ ταξίδι της μετακομιδής Του από τα Μύρα της Λυκίας στο Μπάρι της Ιταλίας, ένα ιστορικό γεγονός, το οποίο συνέβη το 1087.

Τούτη η σημαντική ανάμνηση φτάνει μέχρι τις μέρες μας, όλοι μάλιστα οι ναοί του Άη Νικόλα της Ζακύνθου φορούν τα καλά τους, στολίζονται με τ' άνθη του Μαγιού, πραγματοποιώντας τα χαρούμενα, αναστάσιμα πανηγυράκια τους προς τιμήν του Αγίου "της γης και του πελάου", Νικολάου του θαυματουργού.

Στο χωριό μας γιορτάζουμε τον Άγιο των Μυρέων στο ταπεινό εκκλησάκι του Άη Νικόλα στα Καρκαναίικα, ιδιοκτησίας της ευλαβέστατης Οικογένειας Γεωργίας χήρας Ιωάννη Καποδίστρια, το οποίο κείται χωμένο μες στ' αμπέλια, εξαιρετικά επιβλητικό στην απλότητά του.

Εκεί αύριο θα τελεσθεί επίσημη θεία Λειτουργία, με Αρτοκλασία. Απόψε έγιναν οι απαραίτητες προετοιμασίες, κάμποσοι μάλιστα περίοικοι προσήλθαν στο Μυστήριο της Εξομολόγησης, ώστε να μετάσχουν στο αναστάσιμο Ποτήριο της Ζωής στην αυριανή Θεία Ευχαριστία. Από εκεί και οι παραπάνω φωτογραφίες.

Η απόδοση τιμής στον Άη Νικόλα δεν πραγματοποιείται όμως μονάχα στους κεντρικούς ναούς ή στα εξωκλήσια της Ζακύνθου, αλλά και στα ταπεινά προσκυνητάρια των δρόμων, τις "κολόνες". Ακόμα και αυτά, τα τιμώμενα επ' ονόματι του αγαπημένου Αγίου, ασβεστώθηκαν, στολίστηκαν με το απαραίτητο γιορταστικό/μαγιάτικο στεφάνι, όπως χαρακτηριστικά συνέβη στον Άη Νικόλα των Στραβοποδαίων στη Λουρίδα Μπανάτου, απ' όπου και η παρακάτω φωτογραφία: