Ενόψει της εορτής των Ταξιαρχών

Την ερχόμενη Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012, ημέρα κατά την οποία η Εκκλησία μας πραγματοποιεί την Σύναξη των Αγίων Αρχαγγέλων, εορτάζει σεμνοπρεπώς το ιερό Παρεκκλήσιο των Παμμεγίστων Ταξιαρχών και Αγίου Νικολάου Μπανάτου. 

Ως γνωστόν, το Παρεκκλήσιο αυτό οικοδομήθηκε εκ βάθρων πριν από τρία χρόνια (2009), στον τόπο παλαιού ενοριακού ναϋδρίου, από την Οικογένεια τού Μεγάλου Ευεργέτου της Ενορίας μας Παναγιώτη Δημ. Στραβοπόδη, εις μνήμην τού μακαριστού υιού του Μιχαήλ και βρίσκεται πίσω από το Κοιμητήριό μας. 

Μην ξεχάσετε, λοιπόν, την Ευχαριστιακή Σύναξη των Ταξιαρχών, το πρωί τής Πέμπτης που μάς έρχεται!

Πρωτοκύριακο 2012 στην Κέρκυρα

Οι Σεβ. Μητροπολίτες Ζακύνθου κ. Διονύσιος και Δωδώνης κ. Χρυσόστομος βρέθηκαν στην πανέμορφη Κέρκυρα, το Σαββατοκύριακο 3 και 4 Νοεμβρίου 2012, προσκεκλημένοι του Σεβ. Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου, για να συμμετάσχουν στις λατρευτικές εκδηλώσεις εις ανάμνησιν του υπερφυούς θαύματος του Αγίου Σπυρίδωνος, της απαλλαγής της νήσου Κερκύρας το έτος 1673 από τη νόσο τής Πανώλους. Το ιστορικό αυτό γεγονός συνηθίζεται ανέκαθεν να πανηγυρίζεται κάθε χρόνο την πρώτη Κυριακή του Νοεμβρίου, εξ ού και η ονομασία "Πρωτοκύριακο".

Στον Αναστάσιμο Εσπερινό χοροστάτησε ο Σεβ. Ζακύνθου κ. Διονύσιος, ο οποίος μάλιστα ομίλησε προς τους εκατοντάδες πανηγυριστές για την θέση τού Θαύματος στην χριστιανική ζωή και πνευαμτικότητα. Την επομένη, ημέρα Κυριακή, 4 Νοεμβρίου, τελέστηκε το παντεπίσημο Αρχιερατικό Συλλείτουργο, προεξάρχοντος του Σεβ. Δωδώνης κ. Χρυσοστόμου και συλλειτουργούντων των Μητροπολιτών Ζακύνθου και Κερκύρας, ενώ στη συνέχεια εψάλη η Παράκληση κατά το Κερκυραϊκό ιδίωμα και ακολούθησε η περιφορά του Ιερού Λειψάνου στο ιστορικό κέντρο της πόλης των Κορφών.

Ρεπορτάζ και οπτικοακουστικό υλικό από τους ανταποκριτές μας στην Κέρκυρα Τατιάνα Καρύδη και Παναγιώτη Χασαπιάνο. Τους ευχαριστούμε για τον πολύπλευρο μόχθο και την έγνοια υπέρ τού ΝΥΧΘΗΜΕΡΟΝ!

Ο γέρος και το δισάκι του

Γράφει η Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

Γνωρίζω ότι προκάλεσα λύπη κι ίσως προβλημάτισα με το κείμενο του προηγούμενου μήνα για το Γέρο και τη καρέκλα, όπου έθιξα το πολύ σοβαρό θέμα τής (έλλειψης;) φροντίδας των γερόντων. Όμως, ένα τόσο μεγάλο, σοβαρό και πάντα επίκαιρο θέμα, δεν εξαντλείται σε ένα ούτε δυο κείμενα.

Η Σιμόν Ντε Μποβουάρ (19/01/1908-14/04/1986), διάσημη Γαλλίδα φιλόσοφος, διανοούμενη και συγγραφέας, στο βιβλίο της «Τρίτη Ηλικία», ασχολείται αποκλειστικά με το τεράστιο αυτό θέμα, όπου έχει απασχολήσει κι εξακολουθεί να απασχολεί όλες τις κοινωνίες, σε όλες τις εποχές. Μέσα από μελέτες και έρευνες, καταδεικνύει το πώς μεταχειρίζονταν τους ηλικιωμένους για αιώνες σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης! Όταν το διάβασα για πρώτη φορά, κι ήμουν πολύ νέα τότε, (έκτοτε με την ωριμότητα το επισκέφθηκα πολλές φορές)  συγκλονίστηκα στην κυριολεξία, βλέποντας ποια η μοίρα των ηλικιωμένων...

Εκείνο που δεν μπόρεσα μέχρι σήμερα να ξεπεράσω ότι σε αρκετές φυλές, όταν ο γέρος δεν μπορούσε πια να προσφέρει στην οικογένεια αρκετή εργασία, ώστε να καλύπτεται το ψωμί που έτρωγε, τον έπαιρνε ο μεγαλύτερος γιος, του έδινε ένα δισάκι που είχε μέσα αρκετό ψωμί και νερό για 2-3 μέρες μόνο και μετά από πολύ μεγάλη πορεία  φτάνανε στην κορυφή του πιο ψηλού βουνού της περιοχής, όπου και τον εγκατέλειπε στη μοίρα του, καταδικάζοντάς τον να πεθάνει από τον αργό και οδυνηρό θάνατο πείνας και δίψας, εκτός φυσικά κι αν προλάβαινε να τον κατασπαράξει κάποιο εξ ίσου πεινασμένο άγριο ζώο!

Οι γυναίκες είχαν καλύτερη τύχη γιατί σε ό,τι ηλικία κι αν ήταν μπορούσαν ακόμα να βγάλουν το μετρημένο ψωμί που έτρωγαν, προσέχοντας τα μικρά παιδιά ή κάνοντας άλλες μικροδουλειές γύρω στην κατοικία.

Εδώ φυσικά δεν υπάρχει περιθώριο χώρου/χρόνου για εκτενή αναφορά στο υπέροχο αυτό βιβλίο, ήθελα όμως να σας δώσω μια μικρή ιδέα για τον τρόπο, με τον οποίο οι κοινωνίες των λαών φέρνονταν στους γερόντους.

Πριν λίγα χρόνια, είχα δώσει μια δημόσια διάλεξη εδώ στη Μελβούρνη, μέσω του Συνδέσμου Ελλήνων Συγγραφέων, με θέμα: «Η Μοναξιά των Ηλικιωμένων». Σε κείνη τη διάλεξη, αναφερόμενη σε πραγματικά περιστατικά από τις επαγγελματικές και κοινωνικές μου εμπειρίες,  επιχείρησα να δώσω μια μικρή μόνον εικόνα τού τι συμβαίνει στη Μελβούρνη, εδώ που ζω.

Εδώ όμως σήμερα, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας,  τι άλλο παρά  μια ακόμα θύμηση, κάτι που συνέβη πολλά χρόνια πριν εκεί..., στον δικό μας τον τόπο, σε διπλανό χωριό και σας διαβεβαιώ ότι για κείνα τα δύσκολα χρόνια δεν ήταν μεμονωμένο περιστατικό..

Ο Μίμης και η Ευανθία, Βανθία όπως την έλεγε εκείνος, είχαν ένα τσούρμο παιδιά, «όσα είχε η κοιλιά μου τα γέννησα», έλεγε η Βανθία. Με φτώχεια κι ανέχεια, αλλά και σκληρή δουλειά, όπως όλες οι φαμελιές εκείνα τα χρόνια  μεγάλωσαν τα παιδιά, παντρεύτηκαν όλα, τα περισσότερα εκεί στο νησί, ένας γιος στη Αθήνα κι ένας στο Μεσολόγγι. 

Έμειναν μόνοι ο Μίμης και η Βανθία.

Κάποτε, οι γιοι στο χωριό απαίτησαν από το γέρο να μοιράσει εν ζωή, την περιουσία που είχε στα παιδιά του, κάνοντας εικονική πώληση, κάτι συνηθισμένο, τουλάχιστον για τότε. Όλοι συμφώνησαν, εκτός από τη μεγάλη κόρη.

-Όχι πατέρα,  μην κάνεις τέτοιο πράγμα, γιατί θα σας πετάξουν και θα μείνετε στο δρόμο με τη μάνα. Μα η πίεση είναι μεγάλη... Αρχίζουν προστριβές ανάμεσα στ’ αδέλφια, άρχισαν ήδη να μαλώνουν για τη μοιρασιά, μαλώνουν μεταξύ τους και όλοι μαλώνουν  το γέρο Μίμη και τη Βανθία.

Οι γιοι κάλεσαν και τους δυο, που ζούσαν εκτός του νησιού, για ενίσχυση. Κι όλοι μαζί πιέζουν, όχι πάντα με τον καλύτερο τρόπο, το γέρο και τη γριά, αφού κι αυτή είχε ένα μεγάλο αμπέλι από την προίκα της. Άδικες οι προσπάθειες της κόρης τόσο προς τα αδέλφια, ν’ αφήσουν τους γέρους ήσυχους, όπου νάναι θα πεθάνουν και θα πάρουν ό,τι τους βγαίνει, αλλά και στους γονείς, που από τη μια ο φόβος πως, αν δεν συμμορφωθούν, θα τους εγκαταλείψουν στην τύχη τους, λες και τώρα γνοιάζονταν καθόλου, από την άλλη οι πιέσεις, τελικά ενέδωσαν κι έγινε το θέλημα τους.

Πριν καλά σύρουν τους γέρους στο Συμβολαιογραφείο, είχε ξεσπάσει άγριος  πόλεμος ανάμεσα στους κληρονόμους για το τι θα γράψουν στον καθένα.

Μέχρι να έλθει η ώρα, ούτε καλημέρα δεν έλεγαν τ’ αδέλφια μεταξύ τους, άφησαν τις απειλές στους γέρους, που τους είχαν σίγουρους πλέον κι άρχισαν μεταξύ τους τα βάρβαρα κι απάνθρωπα θα...θα...

-…δε θα προλάβεις να τα χαρείς, γιατί θα σε καθαρίσω..., θα σου βγάλω τα άντερα και θα τα κάμω γαρδούμπα..., θα σε ξεκοιλιάσω και θα κρεμάσω τα άντερα σου στη πόρτα σου, να τα βλέπουν όλοι... κι άλλες τέτοιες...φιλοφρονήσεις και αβρότητες.

Με την επέμβαση του Ενωματάρχη, πήγαν μόνοι στο Συμβολαιογράφο οι γέροι κι ό,τι καλύτερο μπορούσαν, ώστε να ευχαριστήσουν όλους έκαναν, μένοντας εκείνοι επί ξύλου κρεμάμενοι στο έλεος τέκνων που τα αισθήματα τους κάθε άλλο παρά ανθρώπινα...

Και τότε άρχισε ο Γολγοθάς. Ένα καρβέλι ψωμί να ζητούσε ο γέρος από τη νύφη, «να πας στον άλλο σου γιο, να του ζητήσεις που τούγραψες το καλύτερο κομμάτι». Λίγο μούστο γύρεψε η γριά που πατούσε σταφύλια άλλος γιος για να κάμει πετιμέζι, φάρμακο βήχα για το Χειμώνα, ή ακόμα να έχει να βάλει στις τηγανίτες ή να κάνει δυο παξιμάδια, η ίδια αντίδραση.

Στην απελπισία τους, έγραψαν στους γιους που ήταν Αθήνα και Μεσολόγγι, εκλιπαρώντας βοήθεια, για να μην πεθάνουν της πείνας. Ήταν περήφανοι άνθρωποι και ντρέπονταν να ζητήσουν κάτι από γειτόνους, μολονότι πολλοί γείτονες τους λυπόταν κι όλο και τους έδιναν από τα λιγοστά που είχαν κι εκείνοι.

Ήλθαν οι γιοι, αγανακτισμένοι που για δεύτερη φορά υποχρεώνονταν να κάνουν «τέτοιο» ταξίδι. Για να λέμε την αλήθεια, δεν ήταν εύκολα τα ταξίδια Αθήνα-Ζάκυνθος  ή και από αλλού εκείνα τα χρόνια. Αφού έγιναν κάμποσα οικογενειακά – επεισοδιακά συμβούλια, κατέληξαν πως κάθε γιος είχε υποχρέωση να παίρνει το γέρο για έξη μήνες και το ίδιο διάστημα άλλος θα έπαιρνε τη γριά. Αυτή η... αλλαξιά θα γινόταν δυο φορές το χρόνο, αλλά οι γέροι, δυστυχώς, σπάνια θα βλέπονταν μεταξύ τους...

Πόσο απάνθρωπο να χωρίζεις δυο γέρους ανθρώπους στα στερνά τους... Για τη Βανθία, κάπως, ας πούμε πιο εύκολο, με την έννοια πως σαν  γυναίκα μπορούσε κουτσά-στραβά να φροντίσει για την ιδιαίτερη προσωπική της φροντίδα. Φοβερά δύσκολο για το Μίμη. Καμιά από τις νύφες ή κι από τους γιους δεν ήταν διατεθειμένοι να τον βοηθήσουν έστω και να λουστεί λίγες φορές το χρόνο, ούτε να του μπαλώσει τα τσουράπια ή το σκισμένο ρούχο... Στο αχυρόσπιτο τού έβαλαν ένα ντιβάνι... Μύριζε, μύριζε άσχημα ο φουκαράς ο γέρος από την απλυσιά του κορμιού και των ρούχων... Όποτε τα κατάφερνε, έβγαζε λίγο νερό από το πηγάδι και προσπαθούσε να πλένει το σώβρακο του. Το άπλωνε στο φράχτη και φώναζε η νύφη πως φαίνεται από το δρόμο και τους ντροπιάζει... Μια φορά μόνο τόλμησε ο Μίμης να διαμαρτυρηθεί και να πει «ας μη με χωρίζατε από τη γριά, να μου το έπλενε εκείνη ή πλύνε το εσύ...». Με τη σπρωξιά που έφαγε από το γιο...έπεσε κάτω κι έσπασε το χέρι του σε δυο μεριές...

Εδώ θα σταματήσω. Ήταν θλιβερό το τέλος του γέρου και δε θέλω να σας μελαγχολήσω περισσότερο... Θα σας αφήσω με μια δική μου απορία μόνο: Μήπως ήταν καλύτερα τότε, εκεί που ο γιος έπαιρνε το γέρο με το δισάκι και τον πήγαινε στο βουνό; Όσο οδυνηρός ο θάνατος εκεί, στις πρωτόγονες φυλές, ίσως, πιο σύντομος  από αυτόν των... πολιτισμένων.

Με την αγάπη μου πάντα σε όλους,

δ.μ.τ.

[Εικαστικό σχόλιο στο διήγημα: Γέρος σε θλίψη, στο κατώφλι της αιωνιότητας. Έργο Βαν Γκογκ]

"ΛΟΓΟθήκη / αληθώς", 1η εκπομπή: Ο Μητροπολίτης Ζακύνθου κ. Διονύσιος, με νηφαλιότητα, για τις ρατσιστικές - ξενοφοβικές συμπεριφορές

Το Κέντρο Λόγου ΑΛΗΘΩΣ δημιούργησε τη ΛΟΓΟθήκη / αληθώς, διαδικτυακές εκπομπές δηλαδή, όπου άνθρωποι του Πνεύματος πρόκειται να εκφράζουν, ελεύθερα και αληθώς, θέσεις και απόψεις επί διαφόρων θεμάτων, τα οποία οι ίδιοι θα επιλέγουν.

Στη σειρά αυτήν πρώτος δέχθηκε να παρουσιασθεί ο Σεβ. Μητροπολίτης Ζακύνθου Διονύσιος Δ΄, ο οποίος, με την εξαιρετική νηφαλιότητα που τον διακρίνει, αναλύει προς τους ιντερνετικούς θεατές τής ΛΟΓΟθήκης αυθεντικά εκκλησιαστικό λόγο για φλέγοντα σύγχρονα θέματα.

Σήμερα παρουσιάζεται η πρώτη εκπομπή τής σειράς, μέσω τής οποίας ο σεμνός νέος Ιεράρχης αναφέρεται στο πρόβλημα του Ρατσισμού και τής Ξενοφοβίας, το οποίο επιβιώνει -ως μη ώφειλε- και στις μέρες μας. Υποδεικνύει τον κυριακό λόγο περί δοχής και αποδοχής τού όποιου αδελφού ως του ίδιου τού Θεού, επισημαίνοντας μάλιστα ότι και ο ίδιος ο Χριστός υπήρξε και ξένος και μετανάστης, μη έχοντας πού την κεφαλήν κλίναι. Όσον αφορά στην ελλαδική περίπτωση, τονίζει ότι η έλλειψη σοβαρής μεταναστευτικής πολιτικής έχει οδηγήσει σε ρατσιστικά - ξενοφοβικά φαινόμενα, τα οποία ουδόλως δικαιολογούνται από πλευράς Ορθοδοξίας. "Η πολιτεία", λέει χαρακτηριστικά, "ως μοναδική αρμοδία, έχει καθήκον να λάβει τα προσήκοντα μέτρα για την προστασία τού πολίτη", υπονοώντας ότι η αυτοδικία ημών των εντοπίων, έναντι τής παραβατικής συμπεριφοράς των Ξένων, δεν μπορεί ν' αποτελέσει λύση στο πρόβλημα.

Ας τον παρακολουθήσουμε! Έχουμε πολλά να ωφεληθούμε!

Κουτλουμουσιανό

Το εσωτερικό τής αγιονορείτικης Μονής Κουτλουμουσίου, 
σε υπέροχη φωτογραφία, την οποία μάς απέστειλε -από πρόσφατο προσκύνημα επιτόπου- ο νέος φίλος τού Νυχθημερόν κ. Θωμάς Αναστασιάδης, από τα Γιαννιτσά.

Συνθέσεις τού Αλέκου Ξένου, 100 χρόνια από τη γέννησή του, στο Κέντρο Λόγου "Αληθώς" [4 videos]

Μπανάτο, 28 Οκτωβρίου 2012 
Στο πιάνο ο συνθέτης Διονύσης Μπουκουβάλας 
Τις συνθέσεις αποδίδουν ο τενόρος Αλέξανδρος Αμανατίδης και η μέτζο σοπράνο Κατερίνα Μποτώνη

Το video της διάλεξης της Κατερίνας Δεμέτη στο Κέντρο Λόγου "Αληθώς" για την Ζακυνθινή Τέχνη τού '40

Μπανάτο Ζακύνθου, βράδυ 28ης Οκτωβρίου 2012

Όσοι από τους αναγνώστες μας δεν αρκούνται στο να δουν ή ν' ακούσουν μόνον την διάλεξη τής κ. Δεμέτη, μπορούν και να την αναγνώσουν στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη τού πολυπεριοδικού μας, μ' ένα κλικ εδώ.

Τα θεμέλια και το οικοδόμημα

Γράφει ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΦΛΕΜΟΤΟΜΟΣ

   

Για να γίνει πολιτισμός, όπως και οτιδήποτε άλλο, δεν χρειάζεται μόνο θέληση, αλλά και γνώση και πολύπλευρη παιδεία. Διαφορετικά κάνεις «μια τρύπα στο νερό» και σκορπάς άσκοπα, αν όχι επικίνδυνα - προ πάντων για τους άλλους - το χρόνο σου.

   Δεν φτάνει το να οργανώνεις κάτι, που η άγνοια, η δική σου και της πλειοψηφίας των συμπολιτών σου, το ονομάζουν εκδήλωση. Ούτε δίνουν τίποτα, στην ουσία, οι ευκαιριακές εμφανίσεις μετριοτήτων, που μη γνωρίζοντας το πόσο λίγο είναι το πολύ, στην απαιτητική αυτή υπόθεση, κομπάζουν και καυχώνται σαν «γύφτικα σκεπάρνια», επειδή απλά και μόνο έκαναν κάτι, που ευκαιριακά και προσωρινά τους ανέβασε στο πάρκο. Κάτι τέτοιο «ουδέν ωφελεί, αλλά μάλλον θόρυβος γίνεται», όπως λέει και το ευαγγέλιο και καλύτερα είναι σε τέτοιες περιπτώσεις να μένεις σπίτι σου και εσύ και οι κακόμοιροι οι θεατές σου, παρά να φρενάρεις την εξέλιξη και να εμποδίζεις την δημιουργία.

   Για να δημιουργηθεί κάτι το ουσιαστικό απαιτείται γνώση, μέθοδος, προγραμματισμός και όραμα. Προ πάντων δε επανάληψη και μονιμότητα.

   Στα πλαίσια αυτά κινούμενος και ο ιερωμένος και ποιητής π. Παναγιώτης Καποδίστριας –όλοι οι άλλοι τίτλοι του είναι, πιστεύω, δευτερεύοντες– δημιούργησε από την περασμένη χρονιά στην ενορία και αγρυπνία του, το Μπανάτο, το Κέντρο Λόγου «Αληθώς» και μια φορά το μήνα προσφέρει στους συντοπίτες του, όχι βέβαια μόνο του χωριού του, αλλά όλου του νησιού και των μετοικούντων αυτό, την ουσιαστική γνώση πάνω σ’ ένα θέμα, το οποίο παρουσιάζουν οι πιο έγκυροι και κατηρτισμένοι ομιλητές.

   Όλα αυτά, βέβαια, γιατί ο π. Παναγιώτης είναι ποιητής, αλλά προπάντων γιατί ζει στη Ζάκυνθο και τα Επτάνησα, που η εκκλησία αποτέλεσε πάντοτε φωτεινό φάρο και στο χώρο του πολιτισμού και όχι αιτία καθυστέρησης και σκοταδισμού, όπως αλλού συχνά, δυστυχώς, συμβαίνει.

   Την περασμένη Κυριακή,  λοιπόν, 28 Οκτωβρίου 2012, επέτειο της έσχατης εθνικής μας γιορτής, το «Αληθώς» τίμησε την ημέρα με μια πολύπλευρη και πολύμορφη εκδήλωση. Στην εκκλησία της Παναγούλας η αρχαιολόγος και Διευθύντρια του Μουσείου Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων, Κατερίνα Δεμέτη παρουσίασε με επιστημονική μέθοδο και γλαφυρότητα την συμβολή των ντόπιων εικαστικών στον πόλεμο του Σαράντα και στη συνέχεια ο μουσικός Διονύσης Μπουκουβάλας μάς παρουσίασε τον Ζακύνθιο συνθέτη της Αντίστασης, Αλέκο Ξένο, που φέτος το νησί μας έχει αφιερώσει τη χρονιά που διανύουμε στην επέτειο της συμπλήρωσης εκατό χρόνων από το θάνατό του και αυτό ποικιλότροπα το γιορτάζει.

    Η βραδιά – μυσταγωγία έκλεισε με τραγούδια του τιμώμενου συνθέτη, τα οποία απέδωσαν άψογα δύο νέα και ταλαντούχα ζακυνθινόπουλα, η Κατερίνα Μποτώνη και ο Αλέξανδρος Αμανατίδης, τα οποία έδειξαν στο κοινό πως δίπλα στις καλοπληρωμένες μολόχες των κακοκαλλιεργημένων περιβολιών μπορούν ν’ ανθίσουν ανάργυρα και τα πιο ευωδιαστά κρίνα της θάλασσας.

  Δεν είναι σκοπός αυτού του κειμένου να κάνει κριτική και αποτίμηση της συγκεκριμένης αυτής εκδήλωσης, ούτε να αξιολογήσει την ποιότητα και το ταλέντο των συντελεστών της. Ο κόσμος, κατά καιρούς, τους έχει κρίνει και αυτό αρκεί.

   Σκοπός του σημερινού μας σημειώματος είναι να πούμε πως, εκτός από την απαραίτητη γνώση και παιδεία, που θίξαμε και στην αρχή, απαιτείται και οργάνωση και πως, αν θες πράγματι να προσφέρεις, πρέπει να κουραστείς και να ιδρώσεις. Είναι αυτός ακριβώς που θησαυρίζει η τζαντιώτικη λαϊκή σοφία λέγοντας, πως «ο πηλός αν δεν δαρθεί, δεν κάνει κεραμίδι».

   Υλικό, όπως συχνά τελευταία διαπιστώνουμε, υπάρχει και πάλι στο νησί μας. Ξεφύγαμε πια, ευτυχώς, από την πρώτη, μετασεισμική περίοδο του ερασιτεχνισμού και προχωράμε προς την επαγγελματική αντιμετώπιση των απαιτήσεων.

   Εκείνο το βράδυ, στην εκκλησία της Παναγούλας του Μπανάτου, ακούγοντας την Κατερίνα Δεμέτη, κατάλαβα καλύτερα την εικαστική μοναδικότητα –στην όποια της αξία– των εικόνων του Χρίστου Ρουσέα, που κοσμούσαν την ουρανία και το ταπέτσο του ναού που μας φιλοξενούσε και αισθανόμενος τις νότες του Ξένου, από το ταλέντο των δαχτύλων του Μπουκουβάλα και τις «εξαίσιες φωνές», τις όμοιες με τις αποχρώσεις των εικόνων της πίσωθεν προσπετίβας, της Μποτώνη και του Αμανατίδη, κατάλαβα πως ακόμα μπορούμε να ελπίζουμε σε τούτο το νησί, που από εσχατιά, κάποτε, της Ευρώπης, κινδυνεύει να γίνει απρόσωπη ανυπαρξία και τόπος εκτόνωσης παντοειδών καταπιεσμένων της εσπερίας.

   Το είχε επιχειρήσει και ξεκινήσει παλιότερα η Θεοδώρα Παπαδάτου , με τις μουσικές βραδιές στα ΤΕΙ. Το συνεχίζει σήμερα ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας στο Μπανάτο. Μεθοδικά και με επαναλήψεις θεμελιώνουν πολιτισμό.

    Αν βρεθούν και άλλοι, μπορούμε να ελπίζουμε σε οικοδόμημα.

Το video τής ομιλίας τού συνθέτη Διονύση Μπουκουβάλα για τον Μουσουργό Αλέκο Ξένο στο Κέντρο Λόγου "Αληθώς"

Μπανάτο Ζακύνθου, βράδυ 28ης Οκτωβρίου 2012

Όσοι επιθυμούν, όχι μόνο ν' ακούσουν και να δουν, αλλά και ν' αναγνώσουν την ανωτέρω ομιλία τού Διονύση Μπουκουβάλα για τον Αλέκο Ξένο, μπορούν να κάνουν κλικ στο αρμόδιο ράφι τής Ψηφιακής Βιβλιοθήκης τού e-περιοδικού μας, μ' ένα κλικ εδώ. 

Μεγαλειώδες το Αφιέρωμα τού Κέντρου Λόγου «Αληθώς» στην Ζακυνθινή Τέχνη του '40

 Απόψε στην Παναγούλα Μπανάτου 
  Φωτορεπορτάζ: Ιωάννης Πορφύριος Καποδίστριας  

Η πνευματική Ζάκυνθος (μουσικοί, λογοτέχνες, εικαστικοί, ηθοποιοί, εκπαιδευτικοί), ο επιστημονικός κόσμος τού νησιού και απλός λαός ήταν όλοι παρόντες στον ασφυκτικά γεμάτο ναό της Παναγούλας Μπανάτου, απόψε στις 7 το βράδυ, κατά την μεγάλη κι επίσημη 3^η Σύναξη τού β΄ κύκλου δραστηριοτήτων τού Κέντρου Λόγου «ΑΛΗΘΩΣ», η οποία ήταν αφιερωμένη στην μνημοσύνη τού Απελευθερωτικού Αγώνα τού Σαράντα και της Αντίστασης των Ελλήνων, ειδικότερα μάλιστα στο πώς οι Ζακυνθινοί Καλλιτέχνες απέδωσαν την εμπειρία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. 

Η βραδιά ξεκίνησε με μιαν ιδιαίτατα ενδιαφέρουσα διάλεξη από την Αρχαιολόγο – Διευθύντρια του Μουσείου Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων Κατερίνα Δεμέτη, με θέμα: «Η συμβολή των Ζακυνθίων Εικαστικών στον Πόλεμο του Σαράντα». 

Η κ. Δεμέτη, μεταχειριζόμενη πλούσιο εποπτικό υλικό, παρουσίασε τον Μεγάλο Πόλεμο και την αξιοθαύμαστη Αντίσταση του ελληνικού λαού μες από τα μάτια εντοπίων δημιουργών, όπως του χαράκτη Γιάννη Κεφαλληνού και του εργαστηρίου του, της γλύπτριας Κατερίνας Χαριάτη-Σισμάνη, των ζωγράφων Χρήστου και Μαρίας Ρουσέα. Πρωτοπαρουσιάστηκαν μάλιστα δεκατέσσερα άγνωστα παιδικά σχέδια της Μαρίας Ρουσέα, σχολιαστικά της εμπειρίας του Σαράντα.

Ο μουσουργός Αλέκος Ξένος (1912-1995),
δια χειρός Θάλειας Ξενάκη

Το δεύτερο μέρος τής βραδιάς ήταν μουσικό και το παρουσίασε ευσύνοπτα ο συνθέτης ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΠΟΥΚΟΥΒΑΛΑΣ, ομιλώντας με θέμα: «Ο μουσουργός Αλέκος Ξένος, ως μουσικός της Εθνικής Αντίστασης». Σημειωτέον, φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου Μουσουργού (1912-1995), η δε μητέρα του καταγόταν από το Μπανάτο, οπότε η εν λόγω αναφορά στην πολυκύμαντη ζωή και το σπουδαίο έργο του αποτέλεσε ελάχιστη εξόφληση οφειλόμενης τιμής στη μνήμη του. Η μορφή του μάλιστα δέσποζε στον χώρο, καθότι είχε εκτεθεί σε σχέδιο, το οποίο ζωγράφισε η Ζακυνθινή Ζωγράφος Θάλεια Ξενάκη.

Στη συνέχεια κι ενώ στο πιάνο βρισκόταν ο Διονύσης Μπουκουβάλας, δυο πολλά υποσχόμενα ζακυνθινόπουλα, ταλαντούχοι νέοι καλλιτέχνες, ο τενόρος Αλέξανδρος Αμανατίδης και η μέτζο σοπράνο Κατερίνα Μποτώνη απέδωσαν πέντε συνθέσεις του Αλέκου Ξένου, συγκινώντας βαθύτατα τους παρευρισκόμενους.

Προτού κλείσει η βραδιά, ο υπεύθυνος του Μορφωτικού Κέντρου, Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτης Καποδίστριας,  ευχαρίστησε θερμά τόσο τους Σεβ. Μητροπολίτες Ζακύνθου κ. Διονύσιο και Δωδώνης κ. Χρυσόστομο για την αυτοπρόσωπη παρουσία τους και την εν γένει στήριξή τους, το Ιερατείο που παρίστατο, τον Αντιδήμαρχο Ζακυνθίων Διονύσιο Φιλ. Τουρκάκη, τον Πρόεδρο Μπανάτου Χαράλαμπο Δημ. Κοντονή, τον Πρόεδρο της Εθελοντικής Ομάδας Σπυρίδωνα Διον. Κοντονή, τον Δημοτικό Σύμβουλο Διονύσιο Παν. Στραβοπόδη, το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο της Ενορίας, τον Διευθυντή τού Γυμνασίου Βανάτου Γιάννη Αγαλιανό και τον Σύλλογο Διδασκόντων  τού ίδιου Σχολείου για όσα προσφέρουν εκάστοτε στις δράσεις του «Αληθώς». Τόνισε, τέλος, αφενός μεν ότι οι ανοικτές αυτές μηνιαίες συνάξεις του Κέντρου στοχεύουν στην «ψυχαγωγία» ως αγωγή της ψυχής, αφετέρου δε ότι η συγκεκριμένη εκδήλωση τιμής και μνήμης τού πνεύματος του '40, με τα μηνύματα που εξέπεμψε, αποβλέπει στην ευαισθητοποίηση όλων μας υπέρ της Ειρήνης και της Αδελφοσύνης στον καιρό και στον τόπο μιας Νέας Κατοχής. 

[Κατά τις επόμενες ημέρες θα δημοσιευθούν, αφενός μεν videos από την εκδήλωση, αφετέρου δε οι δύο διαλέξεις. Μείνετε συντονισμένοι.]

Η μνήμη του "ΟΧΙ" των Ελλήνων στο Μπανάτο

Με ιδιαίτερα άσχημο καιρό γιορτάσαμε σήμερα το πρωί, στον ναό της Παναγούλας Μπανάτου, την επέτειο του "ΟΧΙ" των Ελλήνων στον Κατακτητή τού Σαράντα. Κατά την Θεία Λειτουργία και μάλιστα στην Δοξολογία, που ακολούθησε, παρέστησαν εκ μέρους των τοπικών αρχών, ο Αντιδήμαρχος Ζακυνθίων κ. Διονύσης Φιλ. Τουρκάκης και ο Πρόεδρος Μπανάτου κ. Χαράλαμπος Δημ. Κοντονής. 

Τον πανηγυρικό της ημέρας εκφώνησε ο Καθηγητής Πληροφορικής κ. Δημήτριος Σεμιτέκος, ο οποίος καταχειροκροτήθηκε από τα σχολεία και τους παρισταμένους, λόγω του μεστού, αποφασιστικού και αγέρωχου πνεύματος, με το οποίο παρουσίασε τον αγώνα των Ελλήνων κατά παντός εναντίου, τότε και τώρα! 

Στο τέλος ο Εφημέριος π. Παναγιώτης ευχήθηκε προς όλους να πρυτανεύει η Ενότητα και η Αλλεγγύη, στις δίσεκτες ημέρες μας ιδιαίτερα, κατά τις οποίες ελλοχεύει ο κίνδυνος "να φάει ο ένας τον άλλον", κατά το κοινώς λεγόμενο. 

Στη συνέχεια έγινε υποτυπώδης παρέλαση των Μαθητών της περιοχής μας (Γυμνασίου Βανάτου και Πειραματικού Ολοήμερου Δημοτικού 1ου Κάμπου) και κατάθεση στεφάνων στο Μνημείο των Πεσόντων. Εξαιτίας -μάλλον- της οικονομικής Κρίσης δεν συμμετείχε η Φιλαρμονική της περιοχής μας (όπως συνηθιζόταν), μήτε πραγματοποιήθηκε η καθιερωμένη μικρή δεξίωση. O tempora, o mores...

[Φωτογραφίες: Ιωάννης Πορφύριος Καποδίστριας]