Η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού 2018 στη μικρή Ενορία του Δράκα Ζακύνθου

Πρωί 14ης Σεπτεμβρίου 2018, στον Ναό του Αγίου Δημητρίου, της μικρής ενορίας του συνοικισμού Δράκα Ζακύνθου, λειτουργούντος του οικείου Εφημερίου π. Ιωάννου Ρένεση.

Πατριαρχική Χοροστασία κατά την εορτή της Υψώσεως του Σταυρού + άλλα νέα εκ Φαναρίου (14.9.2018)

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ 

Ἐκκλησιαστικαί εἰδήσεις 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐπί τῇ ἑορτῇ τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἐχοροστάτησεν ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ, κατά τήν Θείαν Λειτουργίαν τῆς Παρασκευῆς, 14ης Σεπτεμβρίου, συγχοροστατούντων Αὐτῷ τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν Φιλαδελφείας κ. Μελίτωνος, Μύρων κ. Χρυσοστόμου, Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στεφάνου, Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρου, Κυδωνιῶν κ. Ἀθηναγόρου καί Σηλυβρίας κ. Μαξίμου.

Ἐκκλησιάσθησαν ἡ Εὐγεν. κ. Γεωργία Σουλτανοπούλου, Γεν. Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος ἐν τῇ Πόλει, καί πιστοί ἐντεῦθεν καί ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. 

* * *

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν:

- Τόν Πανοσιολ. Μ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Βησσαρίωνα, Ἀρχειοφύλακα τῶν Πατριαρχείων, ὑποβαλόντα σέβη καί ἐξαιτησάμενον τήν ἁγίαν Πατριαρχικήν εὐχήν καί εὐλογίαν, ἐπί τοῖς ὀνομαστηρίοις αὐτοῦ.

- Τόν Ὁσιώτ. Μοναχόν κ. Νικόλαον Διονυσιάτην. 

-  Τόν Ἐντιμ. κ. Ἀρίωνα Πετάσην, Διευθυντήν τῆς Συμβουλευτικῆς Ἑταιρίας Τραπεζικῶν Ἱδρυμάτων «PROMONTORY», ἐκ Λευκωσίας. 

- Τόν Ἐντιμ. κ. Ἀλέξανδρον Μεϊντάν, μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Σοφίας καί τοῦ υἱοῦ αὐτῶν Λουκᾶ, ἐντεῦθεν. 

- Τόν Ἐντιμ. κ. Νικόλαον Καρανικόλαν, μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Μαρίας Ζορλοῦ, ἐκζητήσαντας τήν ἁγίαν Πατριαρχικήν εὐχήν καί εὐλογίαν ἐπί τοῖς πρότριτα τελεσθεῖσιν ἐν Ἴμβρῳ γάμοις αὐτῶν. 

* * *

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐξεπροσωπήθη: 

- Ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γλυφάδας κ. Παύλου, κατά τήν κηδείαν τοῦ ἀειμνήστου Πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγοπούλου, ἐκ τοῦ Ἱ. Ναοῦ Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου (Δικηγορικῶν) Γλυφάδας, τήν Πέμπτην, 13ην Σεπτεμβρίου. 

- Ὑπό τοῦ Θεοφιλ. Ἐπισκόπου Ἀβύδου κ. Κυρίλλου, Καθηγητοῦ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν, κατά τήν διοργανωθεῖσαν ὑπό τῆς Ἑστίας Κωνσταντινουπολιτῶν «Βραδυάν Γηροκομείου», ἐν τοῖς κήποις τοῦ ἐν Παλαιᾷ Φωκαίᾳ Ἀττικῆς Γηροκομείου αὐτῆς, τήν Παρασκευήν, 14ην ἰδίου. 

- Ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτου κ. Διονυσίου Τζίτζου, Κληρικοῦ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πριγκηποννήσων, κατά τάς διοργα-νωθείσας ὑπό τῆς ΡΚαθολικῆς Ἐπισκοπῆς τῆς Πόλεως ἐκδηλώσεις διά τήν προστασίαν τοῦ φυσικοῦ περιβάλοντος, ἐν τῷ ἐν Πριγκήπῳ ΡΚαθολικῷ Ναῷ «San Pacifico», τό Σάββατον, 1ην τ.μ..

Μια άλλη προσέγγιση του εκκλησιαστικού Ουκρανικού ζητήματος

Γράφει ο Επίσκοπος Χριστουπόλεως Μακάριος

Πολλά γράφονται τον τελευταίο καιρό σχετικά με την απονομή αυτοκεφαλίας στην Ουκρανία, τα περισσότερα από την πλευρά της Ρωσσικής Εκκλησίας, η οποία, όπως φαίνεται, έχει επιστρατεύσει όλο τον επικοινωνιακό της μηχανισμό, προκειμένου να πείσει τον Ορθόδοξο κόσμο ότι όλα τα δίκαια είναι με το μέρος της.

Δυστυχώς, όμως, με όλη την προσπάθεια αυτή, θέλω να πιστεύω άδολα και ακούσια, προωθούνται ιστορικές ανακρίβειες και διοχετεύονται ψευδείς πληροφορίες, που φανερώνουν κατάσταση πανικού και αντίδραση «κατά συναρπαγήν», όπως αναφέρει ο 33ος Κανόνας των Αγίων Αποστόλων. Βεβαίως, ήταν αναμενόμενο ότι θα υπήρχε αντίδραση από τη ρωσσική πλευρά, γι’ αυτό θέλω να πιστεύω ότι κάθε καλοπροαίρετος άνθρωπος, Ορθόδοξος και μη, που παρακολουθεί τα τεκταινόμενα, δείχνει απόλυτη κατανόηση και αντιλαμβάνεται πλήρως τη «ρωσσική εκκλησιαστική διπλωματία», όπως λέγεται, μια ορολογία, ωστόσο, την οποία προσωπικώς δυσκολεύομαι να αποδεχτώ, γιατί στην Ορθόδοξη Εκκλησία επικρατεί η αλήθεια και όχι η διπλωματία. Αν έχεις την αλήθεια με το μέρος σου, δεν έχεις να φοβηθείς απολύτως τίποτα! Αν όμως δεν την έχεις, τότε, κατά το κοινώς λεγόμενο, «το καζάνι βράζει» και μπορεί να περάσουν ακόμη και τριακόσια ολόκληρα χρόνια, αλλά τη μεγάλη έκρηξη δεν θα την αποφύγεις.

Το πρώτο ερώτημα που τίθεται σχετικά με το Ουκρανικό είναι: Με ποιό δικαίωμα η Ρωσσία σήμερα και επί τη βάσει ποίων Ιερών Κανόνων διεκδικεί την εκκλησιαστική και διοικητική εξάρτηση της Μητροπόλεως Κιέβου από αυτήν; Η δικαιοδοσία τής κάθε αυτοκέφαλης Εκκλησίας (εκτός των Πρεσβυγενών Πατεριαρχείων και της Εκκλησίας Κύπρου των οποίων τα όρια έχουν καθοριστεί από Οικουμενικές Συνόδους), είναι καθορισμένη και καταγεγραμμένη στον Τόμο που της παραχωρήθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Αν λοιπόν ανατρέξουμε στο Χρυσόβουλο, το οποίο έλαβε το Πατριαρχείο της Μόσχας το 1590 από την Κωνσταντινούπολη, θα διαπιστώσουμε ότι μέσα στις δικαιοδοσίες της δεν συμπεριλαμβάνεται η Μητρόπολη Κιέβου. Αυτό το οποίο λέγεται περί σχέσεως 1030 ετών μεταξύ Μόσχας και Κιέβου είναι επιχείρημα που μάλλον εντάσσεται στο πλαίσιο της «ρωσσικής εκκλησιαστικής διπλωματίας», αλλά δεν είναι αληθινό γεγονός, πράγμα που αποδεικνύεται πολύ εύκολα από τις πηγές.

Ωστόσο, κάποιος από τους σύγχρονους μελετητές θα μας πει: «ας αφήσουμε τις προσωπικές δηλώσεις Ιεραρχών, κληρικῶν, καθηγητών και θεολόγων. Εδώ υπάρχουν ντοκουμέντα». Και όντως, με την ανακίνηση του ζητήματος της Ουκρανίας αναγκαστήκαμε όλοι να ανατρέξουμε σ’ αυτά «τα ντοκουμέντα», για να δούμε τί πληροφορίες μάς δίδουν σχετικά με την πορεία της Μητροπόλεως Κιέβου, κυρίως μετά την πραξικοπηματική απόσχιση της Μόσχας από τη Μητέρα της Εκκλησία το 1448 και την μετέπειτα αποκατάστασή της και κανονική αναγνώρισή της ως Πατριαρχείου από τον Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμία. Το βασικό αρχειακό υλικό που υπάρχει είναι οι επιστολές του Οικουμενικού Πατριάρχου Διονυσίου Δ΄ προς τους Τσάρους Ιωάννη και Πέτρο και τον Πατριάρχη Μόσχας Ιωακείμ, το 1686.

Οι επιστολές αυτές έχουν χρησιμοποιηθεί κατ᾽ εξακολούθησιν από τη ρωσσική πλευρά – κι αυτό εύκολα μπορεί να διαπιστωθεί με μια πρόχειρη έρευνα στο διαδίκτυο – ως η μοναδική και αυθεντική γραπτή μαρτυρία «υπαγωγής» της Μητροπόλεως Κιέβου στη Μόσχα, παρότι στα γράμματα αυτά γίνεται ξεκάθαρα λόγος για χορήγηση άδειας του Κωνσταντινουπόλεως προς τον Μόσχας να τελεί τη χειροτονία του Μητροπολίτου Κιέβου. Σημειώνεται χαρακτηριστικά στο κείμενο ότι προτρέπεται: «ο εν Αγίω Πνεύματι αγαπητός και περιπόθητος αδελφός και συλλειτουργός της ημών μετριότητος (ο Μόσχας) έχη επ’ αδείας χειροτονείν Κιόβου Μητροπολίτην κατά την εκκλησιαστικήν διατύπωσιν». Αλλά ακόμη και στην περίπτωση που δεχθούμε τις όποιες περί υπαγωγής ερμηνείες της ρωσσικής πλευράς, τα κείμενα θέτουν έναν όρο, ο οποίος αποτελεί τεράστιο «οδόφραγμα» για οποιαδήποτε συζήτηση περί εδαφικής και κυριαρχικής παραχωρήσεως της Μητροπόλεως Κιέβου στην Ρωσσική Εκκλησία: «ενός μόνου φυλαττομένου, δηλαδή ήνικα ο Μητροπολίτης Κιόβου ιερουργών είη την αναίμακτον και θείαν μυσταγωγίαν εν τη παροικία ταύτη, μνημονεύοι εν πρώτοις του σεβασμίου ονόματος του παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου».

Υπαγωγή εδαφικής δικαιοδοσίας που δεν συνοδεύεται από τη μνημόνευση του επισκόπου, στην επαρχία του οποίου προστίθενται τα συγκεκριμένα γεωγραφικά όρια, δεν υφίσταται στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Κι αυτό είναι μία βασική εκκλησιολογική και κανονική αρχή, που δεν έχει μέχρι σήμερα δεχτεί καμμία εξαίρεση στην υπερ-δισχιλιετή πορεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Με άλλα λόγια, η μνημόνευση του ονόματος του επισκόπου αποτελεί μαρτυρία των εκκλησιαστικών του ορίων και της δικαιοδοσιάς του.

Όπου μνημονεύεται κανονικά ο Ρωσσίας, εκεί ευρισκόμαστε σε εκκλησιαστικό έδαφος του Ρωσσίας, όπου μνημονεύεται κανονικά ο Ρουμανίας, εκεί βρισκόμαστε σε δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Ρουμανίας, όπου μνημονεύεται ο Κωνσταντινουπόλεως, εκεί βρισκόμαστε σε κανονικό έδαφος του Κωνσταντινουπόλεως κ.ο.κ. Επομένως, η παραχώρηση μιας συγκεκριμένης εδαφικής περιοχής σε άλλη εκκλησιαστική οντότητα διαπιστώνεται από το μνημόσυνο του επισκόπου και όχι από τις εικασίες ή ερμηνείες που μπορεί να κάνει ο οποιοσδήποτε. Αν το Οικουμενικό Πατριαρχείο είχε παραχωρήσει, όπως ισχυρίζονται κάποιοι Ρώσσοι αδελφοί μας, την εδαφική κυριότητα της Μητροπόλεως Κιέβου στον Μόσχας, τότε τα κείμενα θα προέτρεπαν τον εκάστοτε Κιέβου να μνημονεύει τον Μόσχας και όχι τον Κωνσταντινουπόλεως. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει. Αντίθετα μάλιστα, τίθεται ως απαραίτητος όρος η μνημόνευση του Κωνσταντινουπόλεως, γεγονός που δηλώνει ότι καμμία υπαγωγή της Μητροπόλεως Κιέβου στον Μόσχας δεν υφίσταται, παρά τις ερμηνείες που θέλουν να δώσουν κάποιοι σήμερα.

Μέσα σε αυτό το πνεύμα αντιλαμβανόμαστε ότι όχι μόνο δεν υφίσταται εισπήδηση του Κωνσταντινουπόλεως στην Ουκρανία, αλλά, αντιθέτως, θα πρέπει να μελετηθεί εκκλησιολογικώς και κανονικώς γιατί ο Κιέβου σήμερα δεν μνημονεύει τον κανονικό του Πρώτο, που είναι ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Υπάρχει άραγε κάποια άλλη Πατριαρχική Επιστολή ή Συνοδική πράξη με την οποία ο Οικουμενικός Πατριάρχης να αποποιείται τα δικαιώματά του επί της Μητροπόλεως Κιέβου, προτρέποντάς τον να μνημονεύει ευχαριστιακώς τον Ρωσσίας;

Τα πράγματα πάντως δεν είναι έτσι, όπως μονομερώς παρουσιάζονται. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο και ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, παρά τις προσωπικές επιθέσεις που δέχονται με εκφράσεις που ουδόλως αρμόζει να λέγονται από εκκλησιαστικά πρόσωπα, δεν είναι αδαείς στα θέματα των Ιερών Κανόνων και της εκκλησιαστικής ιστορίας. Είναι το λιγότερο αφέλεια να πιστεύει κάποιος ότι όλοι οι άλλοι ξέρουν Κανονικό Δίκαιο, Εκκλησιολογία, Ιστορία και όλα τα σχετικά, εκτός της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως. Καλό θα είναι επίσης, όλοι όσοι ασχολούμαστε με θέματα εκκλησιαστικά, κυρίως σε στιγμές κρίσιμες για την ιστορία, να περιοριζόμαστε σε εκκλησιαστική και κανονική επιχειρηματολογία.

Απειλές, συκοφαντίες, ανοίκειοι χαρακτηρισμοί προσώπων και κυρίως Eπισκόπων και Πατριαρχών ή ακόμη και αμφισβητήσεις αιωνόβιων θεσμών, δεν βοηθούν, δεν οικοδομούν και σίγουρα δεν οδηγούν σε κάποια λύση. Ακόμη και στις διαφορές μας πρέπει να επικρατεί η ειρήνη του Θεού. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο και εμπειρία έχει και τους Κανόνες γνωρίζει και έχει αποδείξει ότι ξέρει να διαχειρίζεται τις υποθέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Και αυτό θα φανεί αναμφίβολα, για μία ακόμη φορά, στην προκειμένη περίπτωση, δηλαδή στην υπόθεση της Ουκρανίας. Χρειάζεται πολλή προσευχή και λίγη υπομονή.

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ: Παλαιότερες αποφάσεις και εκκλήσεις των Ουκρανών Ιεραρχών για χορήγηση αυτοκεφάλου

Καθώς λέγεται, μέσα εις το πλαίσιο των συζητήσεων για το Ουκρανικό εκκλησιαστικό θέμα, ότι οι Ουκρανοί ιεράρχες δεν ζητούν αυτοκέφαλο, παρατίθενται ακολούθως αλλεπάλληλες αποφάσεις και εκκλήσεις των, από τις οποίες φαίνεται ότι επιμόνως άρχισαν να ζητούν και την πλήρη εκκλησιαστικήν των ανεξαρτησίαν μόλις έγινε η χώρα των ανεξάρτητον και κυρίαρχον κράτος. Παρά το γεγονός ότι οι Ουκρανοί Ιεράρχαι έπρεπε να απευθύνουν το αίτημά τους στο Οικουμενικό Πατριαρχείο – μόνο αρμόδιο να χορηγεί το αυτοκέφαλο, αξιοσημείωτο τυγχάνει ότι μεταξύ εκείνων που υπογράφουν υπέρ του αυτοκεφάλου είναι και ο σημερινός Μητροπολίτης Κιέβου Ονούφριος.

Πάντως, εάν η Μόσχα είχε δεχθεί τότε το αίτημα των Ουκρανών και το διεβίβαζε στο Φανάρι, ούτε σχίσμα θα ακολουθούσε ούτε σήμερα θα υπήρχαν προβλήματα και στεναχώριες. 

Ακολουθούν οι αποφάσεις (σε μετάφραση και τα αυθεντικά κείμενα)

1ο Κείμενο        1-3 Νοεμβρίου 1991

ΕΚΚΛΗΣΗ

ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΤΑΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΜΟΣΧΑΣ ΚΑΙ ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΡΩΣΙΩΝ ΑΛΕΞΙΟ Β´ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Αγιώτατε!

Σεβασμιώτατοι!

Η Κληρολαϊκή Συνέλευση της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία συναντήθηκε από 1-3 Νοεμβρίου 1991, στην πόλη του Κιέβου, στο αρχαίο ιερό – στη Λαύρα των Σπηλαίων της Κοιμήσεως της Θεοτόκου εν Κιέβω, υπό την προεδρία του Μακαριωτάτου Φιλαρέτου, Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας, έλαβε απόφαση για την εκκλησιαστική ζωή στην Ουκρανία, σχετικά με τις νέες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες, την απόκτηση ενός ανεξάρτητου κράτους από την Ουκρανία.

     Τα μέλη της Συνελεύσεως, τα οποία αντιπροσωπεύουν το σύνολο της ουκρανών επισκόπων, κληρικών, λαϊκών, μοναστηριών και θρησκευτικών σχολείων, ομόφωνα αποφάσισαν να απευθύνουν έκκληση προς την Αγιότητά Σας και την ιεραρχία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας με την αίτηση για τη χορήγηση της πλήρους κανονικής ανεξαρτησίας, δηλαδή αυτοκεφαλίας, της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, για να διευκολυνθεί η αναγνώριση της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας από όλες τις Τοπικές Εκκλησίες ως ισότιμες αδελφές-εκκλησίες στην οικογένεια των Ορθοδόξων Εκκλησιών και να προωθήσουν την ίδρυση του Πατριαρχείου Κιέβου από τους Πατριάρχες της Ανατολής και τους αρχηγούς άλλων τοπικών εκκλησιών.

     Σύμφωνα με τον ορισμό αυτό, εμείς, ταπεινά, απευθύνουμε έκκληση σε Σας, Αγιώτατε, και σε όλη την ιεραρχία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας για αυτό το ζωτικό αίτημα. Πιστεύουμε ότι μια θετική λύση στο πρόβλημα αυτό θα φέρει την επιθυμητή ειρήνη και την ενότητα, την οποία οι πιστοί μας περιμένουν τόσο πολύ, οι οποίοι είχαν υποστεί μια σειρά από διαφορετικές δοκιμές για την ακανθώδη πορεία για την αναβίωσή τους.

     Ταυτόχρονα, εφαρμόζουμε με σεβασμό τους ορισμούς της Συνελεύσεως της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, οι οποίοι δικαιολογούν πλήρως το αίτημά μας. Ελπίζουμε ότι η χορήγηση πλήρους ανεξαρτησίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας θα επιτρέψει στην παρούσα φάση, όχι μόνο να ξεπεραστεί η διαίρεση, αλλά και να οδηγήσει με ευημερία τον λαό του Θεού προς σωτηρίαν, να διατηρήσει την ενότητα, την οποία διέταξε ο Κύριος στην ένωση ειρήνης και προσευχόμενη κοινωνία με τη Μητέρα Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία και με όλες τις Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες.

     Με αγάπη εν Κυρίω,

     Εκ μέρους των συμμετεχόντων στη Συνέλευση, η Ιεραρχία της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας:

ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ, ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΙΕΒΟΥ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ

ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ, ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΧΑΡΚΩΦ ΚΑΙ ΜΠΟΓΟΝΤΟΥΧΩΦ

ΛΕΟΝΤΙΟΣ, ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΧΕΡΣΩΝΟΣ ΚΑΙ ΤΑΥΡΙΑΣ

ΑΝΤΩΝΙΟΣ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΣΕΡΝΙΓΩΦ  ΚΑΙ ΝΕΖΥΝ

ΘΕΟΔΩΡΟΣ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΒΙΝΝΙΤΣΗΣ ΚΑΙ ΜΠΑΡ

ΣΑΒΒΑΣ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΟΛΤΑΒΑΣ ΚΑΙ ΚΡΕΜΕΝΤΣΟΥΓ

ΙΩΒ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΖΙΤΟΜΙΡ ΚΑΙ ΟΥΒΡΟΥΤΣΚΥ

ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΟΒΝΟ ΚΑΙ ΟΣΤΡΟΓ

ΛΑΖΑΡΟΣ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΟΔΥΣΣΟΥ ΚΑΙ ΙΣΜΑΗΛΙΑΣ

ΝΙΚΑΝΩΡ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΟΥΜΟ ΚΑΙ ΑΛΤΣΕΒΣΚ

ΙΩΑΝΝΙΚΙΟΣ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΛΟΥΓΑΝΣΚ ΚΑΙ ΣΤΑΡΟΜΠΕΛ

ΕΥΦΗΜΙΟΣ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΟΥΚΑΤΣΕΒΟΥ ΚΑΙ ΟΥΖΓΟΡΟΝΤ

ΔΑΝΙΗΛ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΙΡΟΒΟΓΚΡΑΝΤ ΚΑΙ ΝΙΚΟΛΑΕΒ

ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΒΟΛΥΝΙΑΣ ΚΑΙ ΛΟΥΤΣΚ

ΝΗΦΩΝ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΜΕΛΝΙΤΣΚΥ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑΝΕΤΣ-ΠΟΝΤΟΛΣΚΥ

ΑΝΔΡΕΑΣ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΛΒΟΒ ΚΑΙ ΝΤΡΟΓΟΜΠΥΤΣΚΥ

ΓΚΛΕΜΠ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΔΝΕΠΡΟΠΕΤΡΩΒΣΚ ΚΑΙ ΖΑΠΟΡΟΖΙΕ

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΥΜΦΕΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΚΡΙΜΑΙΑΣ

ΟΝΟΥΦΡΙΟΣ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΣΕΡΝΟΒΤΣΙ ΚΑΙ ΒΟΥΚΟΥΒΙΝΑΣ

ΣΕΡΓΙΟΣ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΕΡΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΚΡΕΜΕΝΕΤΣ

ΙΛΑΡΙΩΝ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΒΑΝΟ-ΦΡΑΝΚΟΦΣΚ ΚΑΙ ΚΟΛΟΜΙΑΣ

ΑΛΥΠΙΟΣ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΝΤΟΝΕΤΣΚ ΚΑΙ ΣΛΑΒΙΑΝΣΚ

ΙΑΚΩΒΟΣ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΟΤΣΑΓΙΕΦ, ΒΙΚΑΡΙΟΣ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΚΙΕΒΟΥ

Δείτε το αυθεντικό κείμενο με τις υπογραφές των Ουκρανών Ιεραρχών: 

2ο Κείμενο

RESOLUTIONS

OF THE COUNCIL OF THE UKRAINIAN ORTHODOX CHURCH

ON THE QUESTION OF THE FULL INDEPENDENCE OF UKRAINIAN ORTHODOX CHURCH

1-3 November 1991

The Council of the Ukrainian Orthodox Church, chaired by the Most His Beatitude Metropolitan Filaret of Kiev and All Ukraine examined and comprehensively discussed the question of the complete independence of the Ukrainian Orthodox Church.

     Guided by the sacred canons and the principles of the granting of autocephaly and wishing to have blessed peace, the God-pronounced love of Christ and brotherly unity with the Mother Church, as well as with all the local Orthodox Churches, with the cooperation of God, fulfilling the will of the Orthodox people of Ukraine, the Council determines:

     1. To address to His Holiness Patriarch of Moscow and All Russia Alexei II and the Episcopate of the Russian Orthodox Church with a request to give the Ukrainian Orthodox Church full canonical independence, i.e. autocephaly, since only the highest organ of the local Church in the person of the Synod of Bishops can declare autocephaly.

     2. The reason for such an appeal is as follows: The Local Council of the Russian Orthodox Church, 7-8 June 1990, adopted a resolution stating: “Our multinational Church blesses the national-cultural revival of the peoples that are part of it, but rejects chauvinism, separatism and national hostility. In response to the legitimate aspiration of the Orthodox in Ukraine, Ukrainian dioceses were united into the self-governing Ukrainian Orthodox Church. This Church, with its broad autonomy, retains a legitimate canonical relationship with both the Moscow Patriarchate and all other local Orthodox Churches. The creation of an independent Ukrainian Orthodox Church opens up the opportunity, avoiding the split and isolation from the Universal Orthodoxy, to further improve its self-rule, while not stifling the sacred canons while preserving love and peace among the Church’s children.”

     On October 25-27, 1990, the Synod of Bishops of the Russian Orthodox Church, under the chairmanship of His Holiness Patriarch Alexei II, composed of 91 bishops, carefully studied and comprehensively discussed the appeal of the Ukrainian episcopate, gave the Ukrainian Orthodox Church independence and autonomy in its management. On the basis of this decision, His Holiness the Patriarch of Moscow and All Russia, Alexei II presented the blessed certificate to Metropolitan Filaret of Kiev and All Ukraine, who on June 9, 1990 was unanimously elected by the Ukrainian hierarchy, the Primate of the Ukrainian Orthodox Church.

     The religious situation in Ukraine, under the conditions of the declaration of independence of the Ukrainian state, requires a new status of the Ukrainian Orthodox Church. The council believes that this status should be complete self-rule and independence, that is, autocephaly as a further improvement of the autonomy of the Ukrainian Orthodox Church in the spirit of the resolutions of the above-mentioned Councils, in order to prevent a split from Ecumenical Orthodoxy, without violating the sacred canons, in the name of preserving love and peace between our Churches.

     3. Realizing that the main purpose of the proclamation of autocephaly is for the good of the Church, that is, the fulfillment of its salvific mission in certain historical conditions, the Council believes that the bestowment of autocephaly to the Ukrainian Orthodox Church will contribute to strengthening the unity of Orthodoxy in Ukraine, to facilitate the elimination of the autocephalous split that has arisen, to oppose the Uniate and Catholic expansion, to reconcile and establish an agreement between the current opposing confessions, the unification of citizens of all nationalities living in Ukraine, and thus contribute to the consolidation of strengthening the unity of the entire Ukrainian people.

     4. Since the conditions for the granting of autocephaly to the condition of the independent existence of a part of the Church are assimilated without the assistance of another church authority, the Council unanimously testifies that the Ukrainian Orthodox Church now has all the necessary conditions for its full independent existence.

     In the territory of Ukraine, it has: 22 dioceses, 23 bishops, 35 million Orthodox Christians, three theological seminaries and three religious schools (in 1992 the Kiev Theological Academy will open), 32 monasteries, including two lavras: the Kievan Caves and Pochaiv, and also about five and a half thousand parishes with the tendency to increase their number.

     5. When discussing the issue of the Russian Orthodox Church granting full independence and self-rule to the Ukrainian Orthodox Church, the Council considered the interests of our people and the proclaimed state independence of Ukraine; therefore, an independent Church in an independent state is canonically justified and historically inevitable.

     6. Since the local Orthodox Churches do not live and act separately, but as part of a united Holy, Catholic and Apostolic Church, the Ukrainian Orthodox Church, after the granting of its full canonical independence from the Mother Church, will preserve the unity of spirit in a union of peace with the Russian Orthodox Church and all the local Churches, will be governed by the divine and sacred canons and the customs of the Catholic Orthodox Church inherited from the holy fathers.

     7. Taking into account that each newly formed local church should be recognized by all other local Churches, the Council of the Ukrainian Orthodox Church simultaneously appeals to His Holiness Patriarch Alexei of Moscow and All Russia and the hierarchy of the Russian Orthodox Church to promote the recognition of the Ukrainian Orthodox Church by all the local Churches as equal sister Churches in the family of Orthodox Churches.

     8. Taking into account the thousand-year history of the Metropolis of Kiev, the direct successor of which is the Ukrainian Orthodox Church, which has a 35-million-member flock, the Council asks the Russian Orthodox Church, after giving full self-rule to the Ukrainian Orthodox Church, to facilitate the establishment of the Kiev Patriarchate by the Eastern Patriarchs and heads of other local Churches.

FILARET, METROPOLITAN OF KIEV AND ALL UKRAINE

Diocese of Kiev

1. Protopriest Boris Tabachek

2. Mikhail Kapitan

3. Archimandrite Sofroniy

4. Abbess Margarita, Superior of the Pokrovsky Monastery in Kiev

5. Abbess Antonia, Superior of the Florivsky Monastery of Kiev

6. Abbot Augustine, Superior of Krasnogorsky Women’s Monastery

7. Igumen Daniel, Acting Rector of the Kiev Theological Seminary

Diocese of Vinnytsia 

1. Archbishop Feodosiy of Vinnytsia and Bratslavy 

2. Protopriest Vasily Ryzhko

3. Nun Iusinia, nun of the Brailov Monastery

4. Igor Lampitsky

Diocese of Volyn 

1. Bishop Varfolomey of Volyn and Lutsk 

2. Protopriest Petro Vlodek

3. Protopriest Nikandr Tsibel.

4. Nun Stephania, acting Superior of Svyatogorsk Zimnensky Monastery

5. Evhen Borusevich

Diocese of Dnipropetrovsk 

1. Bishop Hlib of Dnipropetrovsk and Zaporizhia

2. Protopriest Oleg Semenchuk

3. Dmytro Avramovych Vas’ko

Diocese of Donetsk 

1. Bishop Alipiy of Donetsk and Slov’yansk

2. Protopriest Serhiy Kiriyenko

3. Ivan Vasylovych Tolstykh

Diocese of Zhytomyr 

1. Archbishop Iov of Zhytomyr i Ovruts'kyi 

2. Protopriest Savva Yakimchuk

3. Archimandrite Oleksandr, Superior of St. George’s Horodnytsky Monastery

4. Abbess Gabriella, Superior of the Holy Vasylivsky Women’s Monastery

5. Oleksiy Oleksandrovych Stretovych

Diocese of Ivano-Frankivsk 

1. Bishop Ilarion of Ivano-Frankivsk and Kolomyia 

2. Protopriest Orest Levytsky

3. Masyk Mykhaylo Vasyl’ovich

Diocese of Kirovograd

1. Bishop Vasyliy of Kirovograd and Mykolaiv

2. Protopriest Andriy Stashyshyn

3. Volodymyr Stepanovych Myrchenko

Diocese of Luhansk 

1. Bishop Ioannikiy of Luhansk and Starobel’ 

2. Protopriest Vasyl’ Soyik

3. Ivan Tykhonovich Chasovskyi

Diocese of Lviv 

1. Bishop Andriy of Lviv and Drohobych 

2. Protopriest Pavel Kochkodan

3. Mykola Ivanovyich Pysyak

Diocese of Mukachiv 

1. Bishop Yevfymiy of Mukachivskyi and Uzhgorod 

2. Protopriest Heorhiy Chuley

3. Archimandrite Ephraim, Superior of the Holy Trinity Monastery

4. Abbess Eugenia, Superior of the Holy Ascension Monastery

5. Abbess Feodosia, Superior of the Holy Seraphimsky Monastery

6. Abbess Valentina, Superior of the Holy Dormition Monastery

7. Abbess Mitrodor, Superior of St. Michael’s Monastery

8. Abbess Kateryna, Superior of the Holy Dormition Monastery

9. Abbess Ol’ha, Superior of Holy Nativity of the Theotokos Monastery

10. Abbess Feofaniya, Superior of St. Nicholas’ Monastery

11. Mykhaylo Ivanovych Vas’ko

Diocese of Odessa 

1. Archbishop Lazar of Odessa and Izmail

2. Protopriest Antonin Diakovsky

3. Archimandrite Tikhon, Professor of the Odessa Theological Seminary

4. Archimandrite Vadim, monk of the Holy Dormition Monastery, Odessa

5. Abbess Efrosiniya, Superior of the Holy Nativity of the Theotokos Monastery

6. Mykhaylo Pavlovych Buryak

Diocese of Poltava 

1. Archbishop Savva of Poltava and Kremenchug

2. Igumen Lavrentiy

3. Nun Alevtina

4. Mykola Andriyovich Belas’

Pochaiv Lavra

1. Bishop Yakiv of Pochaiv

2. Igumen Petro, Ecclesiarch of Pochaiv Lavra

Diocese of Rivne 

1. Archbishop Ireney of Rivne and Ostroh

2. Protopriest Roman Maksymchuk

3. Hieromonk Feodor, acting Superior of the Holy Trinity Monastery, Mezhirichi

4. Nun Veronika, acting Superior of the Holy Trinity Monastery, Derman’

5. Oleksandr Leonidovych Tarasenko

Diocese of Simferopol 

1. Bishop Vasyliy of Simferopol and Crimea

2. Protopriest Georgiy Polyakov

3. Mykola Oleksandarovych Vidyashin

4. Nun Magdalena, Superior of the “All Sorrows Joy” Monastery

Diocese of Sumy 

1. Bishop Nikanor of Sumy and Okhtyrsky 

2. Protopriest Bohdan Panovnyk

3. Mykola Fedorovych Kapran

Diocese of Ternopil 

1. Bishop Serhiy of Ternopil and Kremenets’

2. Protopriest Serhiy Slobodyanyuk

3. Abbess Cherubim, Superior of the Theophany Monastery, Kremenets’

4. Mykola Vasyl’ovych Haysan

Diocese of Kharkiv 

1. Metropolitan Nikodim of Kharkiv and Bohodukhiv

2. Archimandrite Vitaly, acting Superior of Pokrovsky Men’s Monastery

3. Protopriest Mikhail Skorik

4. Volodymyr Ivanovych Zayko

Diocese of Kherson 

1. Metropolitan Leontiy of Kherson and Tavria 

2. Protopriest Pavel Halunenko

3. Maria Stepanivna Ryabchenko

4. Protopriest Vitaly Doroshko

Diocese of Khmelnitsky 

1. Bishop Nifont of Khmelnytsky and Kamianets-Podilsky

2. Protopriest Volodymyr Rovynsky

3. Mykola Vasyl’ovych Noyanko

Diocese of Chernihiv 

1. Archbishop Antoniy of Chernihiv and Nizhyn

2. Protopriest Peter Godun

3. Oleksandra Pavlivna Pohulyaeva

Diocese of Chernivtsi 

1. Bishop Onufriy of Chernivtsi and Bukovyna 

2. Protopriest Ivan Byvolar

3. Igumen Vladimir, Superior of the Khreshchatyk Monastery

4. Fedir Anatolyevich Paraschuk

Δείτε το αυθεντικό κείμενο με τις υπογραφές των Ουκρανών Ιεραρχών:

3o Κείμενο        22 Ιανουαρίου 1992

ΕΚΚΛΗΣΗ

ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΜΟΣΧΑΣ ΚΑΙ ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΡΩΣΙΩΝ ΑΛΕΞΙΟ Β´, ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Αγιώτατε,

Αγαπημένοι εν Χριστῷ Σεβασμιώτατοι

αρχιερείς της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας!

Πέρασαν περίπου τρεις μήνες μετά την Συνέλευση της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (1-3 Νοεμβρίου 1991), η οποία Σας ζήτησε να χορηγήσετε την πλήρη κανονική ανεξαρτησία της Εκκλησίας μας, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχουμε λάβει καμία απάντηση. Έχουμε την εντύπωση ότι η θετική απόφαση αυτού του θέματος είναι σκόπιμα καθυστερημένη.

     Εν τω μεταξύ, το θρησκευτικό κλίμα, το οποίο άρχισε να μαλακώνει μετά την Συνέλευση της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας επιδεινώθηκε και πάλι. Ορισμένες δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων εκείνων από τη Μόσχα, σπέρνουν αναταραχή μεταξύ των μοναχών, των κληρικών και των λαϊκών σε ορισμένες περιοχές και συνεπώς εργάζονται πράγματι εναντίον της Ορθοδοξίας στην Ουκρανία. Ορισμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης της Μόσχας ξεκίνησαν μια συκοφαντική εκστρατεία κατά του προκαθημένου της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, προσπαθώντας, με βρώμικη συκοφαντία, να συγχέουν τα μυαλά και τις καρδιές των ανίδεων ανθρώπων.

     Εχθρικές Ορθόδοξες! Εκκλησιαστικές δυνάμεις, οι οποίες σκοντάφτουν κατά το μαρτύριο στις δεκαετίες του 20 και 30, συνεχίζουν να αγωνίζονται με την Ορθοδοξία με νέες μεθόδους: ψέματα, συκοφαντίες, διασπάσεις, υποκινώντας ο ένας τον άλλον, και άλλα διαβολικά μέσα.

     Με εμπιστοσύνη στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, ο οποίος είπε: «οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Μτ. 16,18), απορρίπτουμε την δυσφήμηση της Εκκλησίας μας, η οποία στις πιο σκληρές συνθήκες της κρατικής αθεΐας, όταν αυτοί, οι οποίοι πιστεύουν ότι είναι οι δίκαιοι, έχουν αφήσει τα πρόβατα και φεύγουν. / Ιω. 10,12-13 /, συνέχισε την σωτηριώδη διακονία της, διατηρώντας την πίστη του λαού στον Θεό και τα ηθικά θεμέλια, υποβάλλοντας σε διαφόρους ταπείνωση για τη σωτηρία των ανθρώπινων ψυχών. Καταδικάζουμε επίσης τις συνεχιζόμενες συκοφαντικές επιθέσεις εναντίον του Προκαθημένου της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, του Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Φιλαρέτου, θεωρώντας αυτές ως επιθέσεις κατά της ανεξαρτησίας μας.

     Όπως μάθαμε, στην τελευταία συνάντηση της Ιεράς Συνόδου της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (26-27 Δεκεμβρίου 1991) εκφράστηκε η άποψη ότι η έκκλησή μας στη Συνέλευση της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (1991) έγινε υπό την πίεση του κράτους και ότι, κατά τους ισχυρισμούς, οι Ουκρανοί αρχιερείς, οι οποίοι υπέγραψαν τα έγγραφα του Συνελεύσεως, συμφωνούν με τις αποφάσεις που ελήφθησαν.

     Από αυτήν την άποψη, δηλώνουμε ταπεινά ότι η επιθυμία μας να αποκτήσουμε πλήρη κανονική ανεξαρτησία, την οποία επιβάλλουν οι νέες ιστορικές συνθήκες, υπαγορεύεται αποκλειστικά για το καλό της Ορθοδοξίας στην Ουκρανία, και όχι από την πίεση του κράτους. Επιβεβαιώνουμε επίσης την ομοφωνία και την συμφωνία μας σε αυτό το θέμα, διότι πιστεύουμε ότι μόνο η πλήρης κανονική ανεξαρτησία της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, καθώς και η ενότητα των αρχιερέων γύρω από τον Προκαθήμενό τους, μεταξύ τους και με το ποίμνιο μπορεί, με την βοήθεια του Θεού, να διαφυλάξει την Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ουκρανία από την καταστροφή.

     Ορισμένοι Ρώσοι αρχιερείς εξέφρασαν την επιθυμία να διενεργήσουν εκκλησιαστικό δημοψήφισμα στην Ουκρανία σχετικά με το θέμα της πλήρους κανονικής ανεξαρτησίας. Ωστόσο, η ιστορία της αρχαίας Εκκλησίας, καθώς και η ιστορία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, αγνοούν εκκλησιαστικά δημοψηφίσματα και οι κανόνες δεν προβλέπουν την επίλυση ορισμένων θεμάτων με δημοψηφίσματα. Επομένως, πιστεύουμε ότι η διεξαγωγή εκκλησιαστικού δημοψηφίσματος στην Ουκρανία είναι λάθος και δεν βοηθάει, διότι θα φέρει την κοσμική αρχή στη ζωή της Εκκλησίας.

     Καθοδηγείται από την ανησυχία για την ευημερία της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, προκειμένου να διατηρηθεί η αδελφική ενότητα με την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία στους κόλπους της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, στο όνομα της αγάπης και της ειρήνης και για να αποφύγει την αντιπαράθεση μεταξύ της Ουκρανίας και της Ρωσίας, απευθύνουμε και πάλι έκκληση προς την Αγιότητά σας και προς τους συναδέλφους Ρώσους αρχιερείς μας για να επιλυθεί θετικά το ζήτημα της πλήρους κανονικής ανεξαρτησίας της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας το συντομώτερο δυνατόν.

     Ταυτόχρονα, παρακαλούμε να μην θεωρείτε την επανειλημμένη μας έκκληση ως ένδειξη αδυναμίας και αβεβαιότητας, αλλά ως αδελφική αγάπη και μαρτυρία του σεβασμού προς τους συναδέλφους μας – τους επισκόπους της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

     Με αγάπη εν Χριστῷ Ἰησοῦ 

ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ, ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΙΕΒΟΥ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ

ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ, ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΧΑΡΚΩΦ ΚΑΙ ΜΠΟΓΟΝΤΟΥΧΩΦ

ΛΕΟΝΤΙΟΣ, ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΧΕΡΣΩΝΟΣ ΚΑΙ ΤΑΥΡΙΑΣ

ΑΝΤΩΝΙΟΣ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΣΕΡΝΙΓΩΦ  ΚΑΙ ΝΕΖΥΝ

ΘΕΟΔΩΡΟΣ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΒΙΝΝΙΤΣΗΣ ΚΑΙ ΜΠΑΡ

ΣΑΒΒΑΣ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΟΛΤΑΒΑΣ ΚΑΙ ΚΡΕΜΕΝΤΣΟΥΓ

ΙΩΒ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΖΙΤΟΜΙΡ ΚΑΙ ΟΥΒΡΟΥΤΣΚΥ

ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΟΒΝΟ ΚΑΙ ΟΣΤΡΟΓ

ΛΑΖΑΡΟΣ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΟΔΥΣΣΟΥ ΚΑΙ ΙΣΜΑΗΛΙΑΣ

ΝΙΚΑΝΩΡ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΟΥΜΟ ΚΑΙ ΑΛΤΣΕΒΣΚ

ΙΩΑΝΝΙΚΙΟΣ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΛΟΥΓΑΝΣΚ ΚΑΙ ΣΤΑΡΟΜΠΕΛ

ΕΥΦΗΜΙΟΣ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΟΥΚΑΤΣΕΒΟΥ ΚΑΙ ΟΥΖΓΟΡΟΝΤ

ΔΑΝΙΗΛ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΙΡΟΒΟΓΚΡΑΝΤ ΚΑΙ ΝΙΚΟΛΑΕΒ

ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΒΟΛΥΝΙΑΣ ΚΑΙ ΛΟΥΤΣΚ

ΝΗΦΩΝ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΜΕΛΝΙΤΣΚΥ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑΝΕΤΣ-ΠΟΝΤΟΛΣΚΥ

ΑΝΔΡΕΑΣ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΛΒΟΒ ΚΑΙ ΝΤΡΟΓΟΜΠΥΤΣΚΥ

ΓΚΛΕΜΠ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΔΝΕΠΡΟΠΕΤΡΩΒΣΚ ΚΑΙ ΖΑΠΟΡΟΖΙΕ

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΥΜΦΕΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΚΡΙΜΑΙΑΣ

ΟΝΟΥΦΡΙΟΣ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΣΕΡΝΟΒΤΣΙ ΚΑΙ ΒΟΥΚΟΥΒΙΝΑΣ

ΣΕΡΓΙΟΣ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΕΡΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΚΡΕΜΕΝΕΤΣ

ΙΛΑΡΙΩΝ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΒΑΝΟ-ΦΡΑΝΚΟΦΣΚ ΚΑΙ ΚΟΛΟΜΙΑΣ

ΑΛΥΠΙΟΣ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΝΤΟΝΕΤΣΚ ΚΑΙ ΣΛΑΒΙΑΝΣΚ

ΙΑΚΩΒΟΣ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΟΤΣΑΓΙΕΦ, ΒΙΚΑΡΙΟΣ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΚΙΕΒΟΥ

Δείτε το αυθεντικό κείμενο με τις υπογραφές των Ουκρανών Ιεραρχών:

Ο Τίμιος Σταυρός

Βοήθειά μας ο Τίμιος Σταυρός!

Το Τίμιο Ξύλο, που ποτίστηκε από το αίμα του Χριστού, υψώθηκε για να το βλέπουμε εμείς οι Χριστιανοί και να νιώθουμε ασφάλεια, ανάπαυση και θεραπεία από κάθε προσβολή του πειρασμού. Ας σηκώσουμε το βλέμμα μας αντικρίζοντάς Το! 

Θα Το δούμε αιματοβαμμένο, τρύπιο από τα καρφιά. 

Επάνω Του κράτησε τον Βασιλέα της δόξης!

Επάνω Του δέχθηκε όλο το φορτίο του πόνου, που ένιωσε ο Χριστός!

Επάνω Του έσβησε η αμαρτία!

Επάνω Του έληξε η δυναστεία του θανάτου!

Αυτό το Ξύλο έγινε σύμβολο νίκης για τους Χριστιανούς.

Έληξε ο φόβος που τυραννεί τον άνθρωπο, αδελφοί μου. Το βροντοφωνάζει η θέα του Σταυρού. Ας νιώσουμε αυτήν την βεβαιότητα και την ασφάλεια που μας χαρίζει η θέα Του! Ας χαράσσουμε νοητά επάνω μας το σημείο του Σταυρού, δείχνοντας ότι είμαστε ακόλουθοι του Εσφαγμένου Αρνίου, του Ιησού Χριστού, ο Οποίος έχυσε το αίμα Του, για να σβήσει κάθε αμαρτία από το ανθρώπινο γένος, που του στέρησε τον παράδεισο.

Ο Τίμιος Σταυρός έγινε για κάθε ένα μας το κλειδί, για να ανοίξουμε πάλι τον παράδεισο!

Χρόνια πολλά!

+Αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος, Καθηγούμενος Ι.Μ. Εσφιγμένου Αγίου Όρους

Πανεύοσμος ο Ναός της Παναγούλας εν Βανάτω Ζακύνθου για την εορτή Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού

Εσπέρας 13ης Σεπτεμβρίου 2018, στον Ναό της Παναγούλας Μπανάτου

Έτοιμος και πανεύοσμος είναι ο δίσκος (το πατροπαράδοτο "βατσέλι" του ναού), με το πανσέβαστο Ξύλο του Σταυρού βασιλικοστόλιστο, για την αυριανή ανάμνηση της Υψώσεως του Σταυρού του Χριστού. Αυτή η ημέρα -κατά την εκκλησιαστική παράδοση- φέρει τα ίσα της Μεγάλης Παρασκευής. 

Καλές Ενορίτισσες κι Ενορίτες μας έφεραν στον Ναό της Παναγούλας μας (εδώ στο Μπανάτο της Ζακύνθου, όπου αύριο θα γίνει η Ευχαριστιακή Σύναξη), τις βασιλικές γλάστρες της ευλάβειάς τους, τις οποίες προσέφεραν είτε για την ετοιμασία του δίσκου της Τελετής της Υψώσεως του Σταυρού, είτε για τον στολισμό του Ναού.

Έτσι ο Ναός μας μυρίζει ολάκερος βασιλικούς και καλεί όλους μας προς εκκλησιασμόν!