Ἡ σημερινὴ Ἀποστολικὴ περικοπὴ ἀποτελεῖ ἕναν παιᾶνα νίκης καὶ ἕνα σάλπισμα ἀπελευθερώσεως. Μὲ τρόπο θριαμβευτικό, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, σὲ αὐτὸ τὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν Πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολή του, μᾶς καλεῖ νὰ πανηγυρίσουμε μαζί του τὸν ἐρχομὸ τῆς νέας ζωῆς, τὴν ὁποία μᾶς προσέφερε ὁ Χριστὸς καὶ νὰ Τὸν ἀκολουθήσουμε στὴν ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν θάνατο.
«Μὲ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Χριστοῦ», γράφει, «εἶστε πλέον ἐλεύθεροι ἀπὸ τὸ ζυγὸ τῆς ἁμαρτίας καὶ ὑπηρετεῖτε τὸ καλὸ καὶ τὸ δίκαιο. Μὴν ξεχνᾶτε πώς, ὅσον καιρὸ ἤσασταν ὑπόδουλοι στὴν ἁμαρτία, ἤσασταν μακριὰ ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Τώρα, ὅμως, εἶστε ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ ἀνήκετε στὸν Θεό. Καρπὸς τῆς καινούριας ζωῆς σας εἶναι ἡ ἁγιοσύνη καὶ τὸ τέλος τῆς πορείας σας εἶναι ἡ αἰώνια ζωὴ» (Ρωμ. 6:18,20,22).
Πόση χαρά, πόση ἐλπίδα καὶ πόσες προοπτικὲς κρύβουν αὐτὲς οἱ φράσεις! Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι κάθε ἐποχῆς βιώνουν, ἡμέρα μὲ τὴν ἡμέρα, τὴν ἐξασθένηση τῶν δυνάμεων τους, τὴν φθορά, τὴν ἀπογοήτευση, τὸν φόβο καὶ τὴν ἀπελπισία. Αὐτὴ ὑπῆρξε καὶ συνεχίζει νὰ ὑπάρχει ἡ κατάσταση τοῦ πεσμένου ἀνθρώπου. Καὶ ξαφνικά, ἔρχεται τὸ χαρμόσυνο μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως καὶ ἡ ὁλόφωτη παρουσία τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ. Τοῦ Μόνου ἰσχυρότερου ἀπὸ τὸν θάνατο, τοῦ Μόνου ποὺ ἀνοίγει δρόμο ἀνάμεσα στὸ σκοτάδι, τοῦ Μόνου ποὺ ὑπόσχεται φῶς, ζωὴ καὶ χαρὰ χωρὶς τέλος.
Σὲ κάθε Θεία Λειτουργία, ὁ ἴδιος παιᾶνας ἀντηχεῖ καὶ τὰ ἴδια συναισθήματα κατακλύζουν τὴν ψυχὴ ἐκείνων ποὺ δέχονται μέσα τους τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἴδιος ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς, ὁ Ὁποῖος, μόλις πρὸ ὀλίγου, βρισκόταν μέσα στὸ Ἅγιο Ποτήριο, ἔχει γίνει πλέον κτῆμα ἐκείνου ποὺ κοινώνησε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Ἡ ὕπαρξη του πλέον, ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ μεταμορφωθεῖ, νὰ ἀναγεννηθεῖ καὶ νὰ βιώσει ὁλοκληρωτικὰ καὶ κατὰ χάριν τὴν ἴδια ζωὴ ποὺ ἀνέστησε τὸν Ἰησοῦ καὶ τὸν μετέβαλε σὲ Πηγὴ ἀφθαρσίας καὶ αἰωνιότητας.
Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, ἀμέσως μόλις ὁλοκληρωθεῖ ἡ Θεία Κοινωνία, ὁ ἱερέας, καλύπτοντας τὸ Ἅγιο Ποτήριο, τὸ ὑψώνει καὶ καλεῖ τὸν Θεὸ νὰ ἐπιβεβαιώσει μὲ τὴν παρουσία Του τὴ σωτηρία τοῦ λαοῦ του, λέγοντας: «Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαόν σου καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου».
Ὅμως, ἡ σωτηρία ἔχει ἤδη συντελεστεῖ. Τὸ σκοτάδι ἔχει διαλυθεῖ, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἔχει ἐγκατασταθεῖ στὶς ψυχὲς ὅσων κοινώνησαν καὶ ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλέον σὲ θέση νὰ ἐπιβεβαιώσει μὲ ὅλη του τὴν ὕπαρξη, τὴν σωτήρια καὶ ἄκτιστη ἐνέργεια τῆς Ἁγίας Τριάδος. Αὐτὴν ἐξυμνεῖ καὶ ὁ χορὸς τῶν ἱεροψαλτῶν: «Εἴδομεν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ἐλάβομεν Πνεῦμα ἐπουράνιον, εὕρομεν πίστιν ἀληθῆ, ἀδιαίρετον Τριάδα προσκυνοῦντες· αὕτη γὰρ ἡμᾶς ἔσωσεν».
Ἕνα γεγονὸς ἀνώτερο ἀπὸ ἐκεῖνο τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Χριστοῦ ἔχει συντελεστεῖ ἐνώπιόν μας. Τότε, ὅπως ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, τὸ Ἄκτιστο Φῶς τῆς Θεότητος φώτισε ἐξωτερικὰ τὸν Πέτρο, τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη. Μόλις τώρα ὅμως, ὁ περίλαμπρος Ἀναστημένος Κύριος ἐγκαταστάθηκε μέσα μας καὶ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, διὰ τῆς Θείας Κοινωνίας, μεταβληθήκαμε κατὰ χάριν σὲ πηγὴ φωτὸς (Ε.Π.Ε., 2, 230).
Ἂν ἡ ἁγιότητα τοῦ βίου μας ἐπέτρεπε νὰ διανοιχθοῦν πλήρως οἱ πνευματικοί μας ὀφθαλμοὶ καὶ νὰ ἀτενίσουμε τὰ Ἱερὰ Μυστήρια, ὅπως συμβαίνει μὲ τοὺς ἐξαγιασμένους ἀσκητὲς τῆς ἐρήμου, θὰ διαπιστώναμε πώς, ἀμέσως μετὰ τὴν Θεία Κοινωνία, ὁλόκληρος ὁ Ἱερός Ναὸς εἶναι κατάφωτος ἀπὸ Ἄκτιστο φῶς καὶ ὁ κάθε πιστὸς ποὺ κοινώνησε, ἀκτινοβολεῖ.
Ἀλλά, ὄχι μόνον αὐτό: Διὰ τῆς Θείας Μεταλήψεως, ὁ ἄνθρωπος βιώνει τὴν προσωπική του Πεντηκοστή, καθὼς λαμβάνει Πνεῦμα Ἐπουράνιο. Ὅσα χάρισε κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα στοὺς φοβισμένους μαθητές, εἶναι πλέον διαθέσιμα καὶ στὸ κάθε μέλος τῆς Ἐκκλησίας· τὸ θάρρος, ἡ χαρά, ὁ ζῆλος τοῦ κηρύγματος, ἡ ἀκλόνητη βεβαιότητα τῆς διαρκοῦς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ ἀνάμεσά μας, ἡ ἀντοχὴ στὶς δυσκολίες, ἡ ἐνδυνάμωση ἐναντίον τῶν πειρασμῶν, ἡ περιφρόνηση τῆς δυνάμεως τοῦ κόσμου τούτου, ἡ ἔνταξη σὲ μιὰ νέα κοινωνία, ἡ ἐνσωμάτωση στὴν Ἐκκλησία. Ὅλα αὐτά, πλέον, μᾶς ἀνήκουν καὶ ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἐμᾶς τὸ κατὰ πόσον θὰ τὰ καλλιεργήσουμε, ὥστε νὰ πολλαπλασιάσουμε τοὺς καρπούς τους.
Τὰ πάντα εἶναι πλέον φανερά: Ὁ φωτισμένος νοῦς μας ἀτενίζει, πρόσωπο πρὸς πρόσωπο, τὴν ἀλήθεια ποὺ ἐπὶ αἰῶνες ἀναζητοῦσαν οἱ ἄνθρωποι, κατασκευάζοντας ἀπατηλὲς δοξασίες γιὰ τὸ τί εἶναι ὁ Θεὸς καὶ τὸ τί ζητάει ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. Ἔφτασε ὅμως ἡ ὥρα, ὅπου «εὕρομεν πίστιν ἀληθῆ», ὥστε, ὁ καθένας ἀπ΄ ὅσους κοινώνησαν, νὰ ὑποδεχθεῖ τὴν ἀληθινὴ πίστη, τὴν πίστη πρὸς τὸν Τριαδικὸ Θεό, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἀγάπη καὶ ὡς ἀγάπη προσφέρεται πρὸς ὅσους Τὸν ἀναζητοῦν μὲ θερμὴ πίστη καὶ ὁλοκληρωτικὴ ἀφοσίωση.
Ἐνῷ ὁ χορὸς τῶν ἱεροψαλτῶν ψάλλει τὸ «Εἴδομεν τό φῶς τὸ ἀληθινόν…», μέσα στὸ Ἅγιο Βῆμα ὁλοκληρώνεται ἡ μυστηριακὴ πράξη τῆς Θείας Κοινωνίας. Ὁ ἱερέας, μὲ εὐλάβεια, τοποθετεῖ τὸ Ἱερὸ Ποτήριο πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα καὶ θυμιατίζει, θέλοντας, μὲ τὸ εὐωδιαστὸ θυμίαμα, νὰ ἀπεικονίσει τὴν οὐράνια εὐωδία τῶν χαρισμάτων τοῦ Πνεύματος. Κατὰ τὴν στιγμὴ αὐτή, ἁρμόζει μόνον ἀναγνώριση τοῦ μεγαλείου τοῦ Θεοῦ καὶ δοξολογία . Γι΄ αὐτὸ καὶ λέει: «Ὑψώθητι ἐπὶ τοὺς οὐρανούς, ὁ Θεός, καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν ἡ δόξα Σου. Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, πάντοτε νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τὸὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων».
Κάνοντας λόγο γιὰ τὴν ὕψωση τοῦ Θεοῦ, εἶναι σὰν νὰ ἐπαναλαμβάνεται ἐνώπιόν μας ἡ Ἀνάληψη τοῦ Χριστοῦ. Ἐκεῖνο, δηλαδή, τὸ γεγονός, τὸ ὁποῖον ὁλοκλήρωσε τὴν ἐπίγεια καὶ αἰσθητὴ παρουσία τοῦ Κυρίου ἀλλὰ καὶ ἐγκαινίασε μιὰ ἄλλη παρουσία Του, παρουσία μυστική, ἡ ὁποία πραγματοποιεῖται διαρκῶς καὶ ἐνισχύεται κάθε φορὰ ποῦ τελεῖται τὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας.
* * *
Οἱ ἄνθρωποι μιλοῦν γιὰ ἕναν ἀπολογισμὸ ποὺ πρέπει συχνὰ νὰ πραγματοποιοῦμε, προκειμένου νὰ κάνουμε τὴν αὐτοκριτική μας καὶ νὰ ἐπιλέγουμε νέους στόχους. Πῶς, ὅμως, μπορεῖ νὰ γίνει ἕνας τέτοιος ἀπολογισμός, ὅταν οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι ζοῦν διαρκῶς στὸ σκοτάδι τῶν παθῶν καὶ στὴν ἀποστασιοποίηση ἀπὸ τὴν ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ; Μὲ τί κριτήριο θὰ ἀξιολογήσουν τὶς πράξεις τους; Μὲ ποιόν τρόπο θὰ προσφέρουν στὴν ζωὴ τοὺς νέους στόχους, ὅταν ἡ ἀπογοήτευση καὶ ὁ φόβος τοῦ θανάτου καταλαμβάνουν, ἡμέρα μὲ τὴν ἡμέρα, ὅλο καὶ περισσότερο χῶρο στὴν ψυχή;
Ἐμεῖς, ὅμως, ἀτενίζοντας «το φῶς τὸ ἀληθινόν», ἔχουμε πλέον τὴν δυνατότητα νὰ ἀξιολογήσουμε τὴν ζωή μας. Μόνο μέσῳ αὐτοῦ τοῦ φωτὸς βρισκόμαστε σὲ θέση νά ἀναγνωρίσουμε τὶς σκοτεινὲς πτυχὲς τῆς ὑπάρξεώς μας καὶ νὰ διακρίνουμε μὲ ἀπόλυτη εὐκρίνεια τὰ λάθη καὶ τὶς πτώσεις μας.
Ἡ αὐτογνωσία αὐτὴ δὲν εἶναι εὔκολη. Συχνά, ἡ ἀξιολόγηση τῆς ζωῆς μας εἶναι ἀπογοητευτικὴ καὶ ὑπάρχει κίνδυνος νὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴν παραίτηση. Τὸ «φῶς τὸ ἀληθινόν», ὅμως, φωτίζει ἀλλὰ καὶ παρηγορεῖ, ἀκριβῶς διότι προέρχεται, ὄχι μόνον ἀπὸ τὸν Κύριο τοῦ Φωτὸς τῆς ἀληθείας, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸν Κύριο τοῦ ἐλέους. Ἐκεῖνον, ποὺ μὲ τὴν θυσία Του, ἔδωσε στὸ ἀνθρώπινο γένος μιὰ νέα δυνατότητα ἐπανόρθωσης καί, μέσῳ τῆς Θείας Εὐχαριστίας, παρέχει διαρκῶς νέες ἀνάλογες εὐκαιρίες στὸν καθέναν ἀπὸ ἐμᾶς.
Μὲ τὴν βεβαιότητα, λοιπόν, τῆς θείας φιλανθρωπίας, ἂς προστρέχουμε μέχρι τέλους τῆς ζωῆς μας στὸν φωτισμὸ καὶ τὴν παρηγοριὰ τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων καὶ ἂς μὴν ἀμφιβάλλουμε οὔτε στιγμὴ πώς, τὸ μόνο ποὺ περιμένει ἀπὸ ἐμᾶς ὁ Θεός, εἶναι ἡ διαρκὴς μετάνοια καὶ ἡ ἀνόρθωσή μας μετὰ ἀπὸ κάθε πτώση.
Ἔρχονται, πράγματι, στιγμές, κατὰ τὶς ὁποῖες, ἡ ἀναγέννηση αὐτὴ φαίνεται νὰ ξεπερνᾶ τὶς δυνάμεις μας. Τότε, ὁ Παράκλητος, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, τὸ Ὁποῖο κατοικεῖ πλέον ἀνάμεσά μας καὶ προσφέρεται μέσῳ τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων καὶ ἰδιαίτερα τῆς Θείας Κοινωνίας, ἀναλαμβάνει νὰ ἀποκαθαίρει διαρκῶς τὴν ὕπαρξή μας «ἀπὸ πάσης κηλῖδος» καὶ νὰ σώζει κάθε στιγμὴ «τὰς ψυχὰς ἡμῶν». Ἀμήν.
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου