Άλλος προσέρχεται μπροστά στην εικόνα της με ευχαριστία. Άλλος με αγωνία. Άλλος κρατώντας στα χέρια του ένα μικρό παιδί. Άλλος συνοδεύοντας έναν ασθενή. Άλλος αναζητώντας φως για μια δύσκολη απόφαση. Όλοι αισθάνονται ότι η μητρική της παρουσία παραμένει ζωντανή μέσα στην Εκκλησία.
Γι' αυτό και ο Δεκαπενταύγουστος έγινε η πιο οικεία γιορτή του Γένους μας. Από τα μεγάλα προσκυνήματα μέχρι τα πιο ταπεινά ξωκλήσια, από τις ενορίες της πατρίδας μας μέχρι τις κοινότητες της Ορθόδοξης Διασποράς, ακούγεται η ίδια απλή και βαθιά προσφώνηση: «Παναγία μας». Μέσα σε αυτές τις δύο λέξεις χωρά ολόκληρη η ιστορία του λαού μας. Χωρά η προσευχή της μάνας για τα παιδιά της. Η αγωνία του ναυτικού μέσα στο πέλαγος. Η ελπίδα του ασθενούς. Η ευχαριστία εκείνου που γεύθηκε την ευεργεσία του Θεού. Η παράκληση του ανθρώπου που αναζητεί παρηγοριά. Η δοξολογία εκείνου που αισθάνεται τη χάρη του Θεού να επισκέπτεται τη ζωή του. Η Παναγία συγκεντρώνει όλες αυτές τις ανθρώπινες φωνές και τις προσφέρει στον Υιό της με τη μητρική της παρρησία." [Ολόκληρη την ομιλία μπορείτε να αναγνώσετε ΕΔΩ!]






































































Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου