* * *
Παναγιώτατε Πατριάρχα τῆς ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως κύριε Βαρθολομαῖε,
Μεγαλειότατε,
Σεβασμιώτατοι,
Θεοφιλέστατοι,
Σεβαστοὶ πατέρες,
Ἀγαπητοὶ ἐν Κυρίῳ ἀδελφοὶ,
Μετ’ ἀδελφικῆς ἀγάπης ἐν τῷ Σωτῆρι Χριστῷ, μετὰ τιμῆς, σεβασμοῦ καὶ ἰδιαιτέρας πνευματικῆς χαρᾶς, καλωσορίζομεν καὶ πάλιν ἐν μέσῳ ἡμῶν, κατ’ αὐτὴν ταύτην τὴν σημερινὴν ἀναστάσιμον ἡμέραν, τοὺς ὑψηλοτάτους καὶ προσφιλεῖς ἐπισκέπτας ἡμῶν ἐκ τῆς ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἀνταποκρινόμενοι εἰς τὴν ἡμετέραν πρόσκλησιν, ἦλθον διὰ νὰ τιμήσωμεν ἀπὸ κοινοῦ, ἐν ἑνότητι καὶ κοινωνίᾳ τῆς πίστεως ἀδελφικῇ, τὴν μνήμην τοῦ ἐν Ὁσίοις θαυμαστοῦ πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου, τοῦ ἐρημίτου τῆς Ῥίλας καὶ θαυματουργοῦ, οὐρανίου προστάτου καὶ πρεσβευτοῦ σύμπαντος τοῦ βουλγαρικοῦ λαοῦ. Μόνον μοιραζομένη μὲ τοὺς συνανθρώπους μας, ἡ χαρὰ δύναται νὰ πολλαπλασιασθῇ καὶ νὰ καταστῇ ἔτι πληρεστέρα καὶ οὕτω τελειοτέρα. Καὶ ἐὰν τοῦτο ἰσχύῃ διὰ κάθε ἀνθρωπίνην χαράν, πολλῷ δἒ μᾶλλον ἰσχύει διὰ τὴν χαρὰν τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία πηγάζει ἀπὸ τὸν Θεμελιωτὴν τῆς πίστεώς μας, Ὅστις καὶ σήμερον μᾶς καλεῖ, ὅπως ἄλλοτε τοὺς ἁγίους Αὐτοῦ μαθητάς, καὶ λέγει: «Χαίρετε!» (Ματθ. 28,9).
Ἡ πληρότης αὕτη τῆς ἐν Κυρίῳ χαρᾶς εἶναι ὁ γλυκὺς καρπὸς τῆς ἡμετέρας ἑνότητος ἐν τῇ πίστει, ἐν τοῖς Μυστηρίοις καὶ ἐν τῇ κληρονομίᾳ τῶν Ἁγίων. Τὴν πληρότητα αὐτὴν μαρτυρεῖ καὶ ὁ ἅγιος ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν εἰς τὴν πρὸς Φιλιππησίους Ἐπιστολὴν αὐτοῦ προτρέπει· «… πληρώσατέ μου τὴν χαράν, ἵνα τὸ αὐτὸ φρονῆτε, τὴν αὐτὴν ἀγάπην ἔχοντες, σύμψυχοι, τὸ ἓν φρονοῦντες» (Φιλιπ. 2, 2). Καὶ πράγματι, εἶναι δυνατὸν ἆράγε νὰ ὑπάρχῃ χαρὰ ἐκεῖ ὅπου δὲν ὑφίσταται ἡ ἑνότης ὁμοῦ μετὰ τῆς ὁμοφροσύνης; Ἡ σχέσις μεταξὺ χαρᾶς καὶ ἑνότητος εἶναι ἄμεσος καὶ φυσική. Ἡ μία ἀπορρέει ἀνεκβίαστα ἀπὸ τὴν ἄλλην· ἀντιστρόφως, ἡ ἔλλειψις ἑνότητος εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ σημαίνει καὶ ἔλλειψιν πληρότητος καὶ ἀπουσίαν τῆς ἐν Χριστῷ χαρᾶς.
Εἰς αὐτὴν ταύτην τὴν ηὐλογημένην καὶ πλήρη χάριτος ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τῆς ἐν τῷ Ἀναστάντι Κυρίῳ χαρᾶς μᾶς προσκαλεῖ πάντοτε καὶ ἡ μνήμη τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ. Οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μᾶς συνδέουν τόσον μεταξύ μας, ὅσον καὶ μὲ τοὺς ἰδίους καὶ μὲ τὸν Κύριον, πρὸς τὸν Ὁποῖον ὁμοιοῦνται, καὶ μᾶς ὑπομνηματίζουν διαρκῶς ὅτι «… εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα· εἷς Θεὸς καὶ πατὴρ πάντων, ὁ ἐπὶ πάντων καὶ διὰ πάντων καὶ ἐν πᾶσιν ἡμῖν» (Ἐφ. 4,5-6). Διὰ τοῦτο μᾶς ἑνώνει ἀρραγῶς καὶ ἡ τιμὴ ποὺ ἀποδίδομεν εἰς τοὺς ἁγίους, καθὼς ὅλοι ἀποτελοῦν τὴν πλέον λαμπρὰν μαρτυρίαν διὰ τὴν ἀλήθειαν τῆς ἀμωμήτου καὶ σωτηρίου ἡμῶν πίστεως.
Διὰ τοῦτο καὶ ἀντηχεῖ μὲ τόσην δύναμιν ἡ συνταχθεῖσα ὑπὸ τοῦ ὁσίου καὶ θεοφόρου πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου τῆς Ῥίλας Διαθήκη, ἥτις ἀπευθύνεται πρὸς ὅλους ἡμᾶς: «Καὶ πρὸ πάντων σᾶς ἀφήνω ὡς παρακαταθήκην νὰ διαφυλάσσητε τὴν ἁγίαν πίστιν ἄμωμον καὶ ἀλώβητον ἀπὸ κάθε κακολογίαν, ὅπως τὴν παρελάβομεν ἀπὸ τοὺς ἁγίους πατέρας, χωρὶς νὰ τὴν ἀναμειγνύητε μὲ ξένας καὶ διαφόρους διδασκαλίας». Καὶ ἀκόμη προσθέτει: «Καὶ ὅπως σᾶς συνήγαγεν εἰς ἓν ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, οὕτω καὶ ὑμεῖς νὰ προσπαθῆτε νὰ ζῆτε μὲ ὁμοψυχίαν καὶ ὁμοφροσύνην». Εἰς τοὺς λόγους αὐτοὺς ἐμπεριέχεται καὶ ἡ παρακαταθήκη ἡ ἀφορῶσα εἰς τὴν ἡμετέραν διακονίαν. Ἡ ὁμοψυχία, εἰς τὴν ὁποίαν μᾶς προσκαλεῖ ὁ ὅσιος, δὲν εἶναι ἀδιαφορία πρὸς τὴν ἀλήθειαν, ἀλλὰ καρπὸς καὶ ἀπόσταγμα τῆς κοινῆς ἡμῶν ζωῆς ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ.
Ὁ ὅσιος δὲν μᾶς κληροδοτεῖ ἐπίγειον πλοῦτον, ἀνθρωπίνην δόξαν ἢ πρόσκαιρον καὶ ἐπίκηρόν τι μεγαλεῖον. Μᾶς καταλείπει τὸ πολυτιμότερον: ἤτοι αὐτὴν ταύτην τὴν ὀρθόδοξον πίστιν, τὴν ὁποίαν ἐκήρυξαν οἱ ἀπόστολοι, ὡμολόγησαν οἱ πατέρες καὶ ἐπεκύρωσαν αἱ Οἰκουμενικαὶ Σύνοδοι. Ἡ πίστις αὕτη δὲν εἶναι ἀνθρώπινον εὐμετάβλητον θέσπισμα, ἀλλὰ ἡ ἴδια ἡ ἀποκαλυφθεῖσα ἀλήθεια, ἥτις μόνη δύναται σῶσαι τὸν κόσμον. Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Πρωτοκορυφαῖος μᾶς προτρέπει: «Ἄρα οὖν, ἀδελφοί, στήκετε καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις ἃς ἐδιδάχθητε, εἴτε διὰ λόγου εἴτε δι’ ἐπιστολῆς ἡμῶν» (Β΄ Θεσ. 2, 15).
Ἡ πιστότης πρὸς τὴν Παράδοσιν ταύτην ἀποτελεῖ τὸ θεμέλιον τῆς ἀληθοῦς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος. Διότι ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι ἁπλῶς ἐξωτερικὴ συμφωνία, οὔτε καρπὸς ἀποκλειστικῶς ἀνθρωπίνων προσπαθειῶν καὶ συνεννοήσεων. Εἶναι δωρεὰ τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἑνότης ἐν τῇ ἀληθείᾳ, ἐν τῇ ἀγάπῃ καὶ ἐν τῇ κοινῇ ὁμολογίᾳ τῆς μιᾶς, ἁγίας, καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας.
Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς προσευχόμενος πρὸς τὸν οὐράνιον Πατέρα Του διὰ τοὺς ἁγίους Αὐτοῦ μαθητὰς λέγει: «Ἵνα πάντες ἓν ὦσιν» (Ἰω. 17, 21). Ἡ ἑνότης, ὅμως, αὕτη ἐκπορεύεται ἀπὸ τὴν ἀλήθειαν: «Ἁγίασον αὐτοὺς ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου· ὁ λόγος ὁ σὸς ἀλήθειά ἐστιν» (Ἰω. 17, 17).
Διὰ τοῦτο ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ἀλήθεια δὲν δύνανται νὰ ἀντιπαρατίθενται. Ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη δὲν ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴν ἀλήθειαν, ἐνῶ ἡ ἀληθινὴ προσήλωσις εἰς τὴν πίστιν δὲν ἐπιτρέπει τὴν ἔχθραν καὶ τὴν σκληροκαρδίαν μεταξὺ τῶν ἀδελφῶν. Ὅταν παραμένωμεν ἐν τῇ ἀληθείᾳ τοῦ Χριστοῦ, τότε παραμένομεν καὶ εἰς τὴν ἀγάπην Του. Αὕτη εἶναι ἡ βασιλικὴ ὁδός, ἡ ὁποία μᾶς προφυλάσσει τόσον ἀπὸ τὴν ἐγκατάλειψιν τῆς ἀληθείας ὅσον καὶ ἀπὸ τὸν πειρασμὸν νὰ μετατρέψωμεν τὸν ζῆλον ὑπὲρ τῆς πίστεως εἰς ἀφορμὴν διαιρέσεως, κατακρίσεως καὶ ἀμοιβαίας ἀποξενώσεως.
Σήμερον, εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς τρίτης μετὰ Χριστὸν χιλιετίας, τὸ ἀνθρώπινον γένος βιώνει μίαν περίοδον κατὰ τὴν ὁποίαν ὀξύνονται παλαιοὶ καὶ νέοι βαθεῖς διχασμοί. Οἱ διχασμοὶ οὗτοι ἐπηρεάζουν ἀναποφεύκτως καὶ τὴν ζωὴν τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία δὲν εἶναι ἀπομονωμένη ἀπὸ τὸν κόσμον, ἀλλὰ ζῇ καὶ συμπάσχει μὲ τὸν πόνον καὶ τὰ παθήματά του. Εἰς καιροὺς ὅπως οἱ σημερινοί, ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἑνότης εἶναι περισσότερον ἀπὸ ποτὲ ἄλλοτε ἀναγκαία. Διὰ τοῦτο εἶναι ἀκόμη μεγαλυτέρα καὶ ἡ εὐθύνη τῶν ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας νὰ ἐπιδιώκουν καὶ νὰ διαφυλάττουν τὴν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ηὐλογημένην ταύτην ἑνότητα. Ἡ ἄρνησις ἀναλήψεως τῆς εὐθύνης αὐτῆς συνιστᾷ ἐν ταὐτῷ καὶ ἄρνησιν τῆς ἰδίας τῆς οὐσίας τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Ἰδίου τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος λέγει: «… καὶ γενήσεται μία ποίμνη, εἷς ποιμήν» (Ἰω. 10, 16). Ὅπως ὁ Χριστὸς ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον δι’ ὁλόκληρον τὸν κόσμον καὶ δι’ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, «… ἵνα ζωὴν ἔχωσι καὶ περισσὸν ἔχωσιν» (Ἰω. 10,10), οὕτω καὶ ἡ Ἐκκλησία Του, «… ἣν περιεποιήσατο διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος» (Πράξ. 20,28), ὑπάρχει εἰς τὸν κόσμον δι’ ὁλόκληρον τὸν κόσμον καὶ διὰ τὴν σωτηρίαν ὅλων τῶν ἀνθρώπων ἀνεξαιρέτως. Ἡ φωνὴ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἰσχυρὰ καὶ ἐνεργὸς ὅταν οὖσα ἑνιαία ἐκφράζει ἓν κοινὸν φρόνημα.
Σήμερον εἴμεθα συνηγμένοι καὶ ἡνωμένοι ἐν τῇ πίστει, ἐν τῇ προσευχῇ καὶ ἐν τῷ Μυστηρίῳ τοῦ Ἁγίου Ποτηρίου, εἰς τὴν θείαν Εὐχαριστίαν, τὴν ὁποίαν ὁ Χριστὸς παρέδωκεν ἡμῖν ἵνα τελῶμεν αὐτὴν εἰς τὴν Αὐτοῦ ἀνάμνησιν (πρβλ. Λουκ. 22,19). Ἔχομεν συναχθῆ ἐπὶ τὸ αὐτὸ διὰ νὰ τιμήσωμεν ἕνα ἀπὸ τοὺς πλέον θαυμαστοὺς καὶ μεγάλους ἁγίους τοῦ Θεοῦ, τὸν ὅσιον Ἰωάννην τῆς Ῥίλας, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ Θεὸς δοξάζει καὶ καταγλαΐζει σήμερον τὸν ὀρθόδοξον βουλγαρικὸν λαόν. Διὰ τοῦτο, ἡ ἡμέτέρα χαρὰ εἶναι πλήρης καὶ ἀληθινή. Εἶναι ἡ χαρὰ τὴν ὁποίαν, κατὰ τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου, οὐδεὶς καὶ οὐδὲν δύναται νὰ μᾶς ἀφαιρέσῃ (πρβλ. Ἰω. 16,22). Διὰ τοῦτο, ἂς ἀποτελέσῃ ἡ σημερινὴ προσευχητικὴ ἡμῶν σύναξις μαρτυρίαν ὅτι ἡ ὁδὸς πρὸς τὴν ὑπέρβασιν τῶν δυσχερειῶν καὶ τῶν διαιρέσεων διέρχεται διὰ τῆς ταπεινώσεως, τῆς μετανοίας, τοῦ ἀδελφικοῦ διαλόγου καὶ, πρὸ πάντων, διὰ τῆς κοινῆς πιστότητος πρὸς ὅσα παρελάβομεν παρὰ τῶν ἁγίων ἀποστόλων καὶ πατέρων.
Παναγιώτατε,
Σᾶς εὐχαριστοῦμεν θερμῶς διὰ τὴν παρουσίαν Σας καὶ διὰ τὴν κοινὴν χαρὰν τῆς προσευχῆς κατ’ αὐτὴν ταύτην τὴν εὔσημον ἡμέραν. Εἴθε αἱ πρεσβεῖαι τοῦ ὁσίου Ἰωάννου τῆς Ῥίλας τοῦ θαυματουργοῦ νὰ ἐνισχύουν τὰς ἀδελφικὰς σχέσεις μεταξὺ τῶν ἡμετέρων Ἐκκλησιῶν καὶ νὰ μᾶς ἐμπνέουν νὰ διακονῶμεν μὲ ἀκόμη μεγαλυτέραν προθυμίαν τὴν ἀλήθειαν τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Εἰς πάντας ὑμᾶς, ἀγαπητοὶ ἐν Κυρίῳ ἀδελφοί, εὐχόμεθα πνευματικὴν προκοπήν, ἀκλόνητον πίστιν καὶ δαψιλεστάτην τὴν ἐπικουρίαν τοῦ Παναγίου Πνεύματος ἐπὶ τὰ ἀγαθὰ ὑμῶν ἔργα.
Εἴθε, διὰ τῶν πρεσβειῶν τοῦ οὐρανίου ἡμῶν προστάτου, ὁ Θεὸς νὰ διαφυλάξῃ τὸ ηὐλογημένον Ὀρθόδοξον γένος, νὰ ἐνισχύσῃ τὴν ἁγίαν Αὐτοῦ Ἐκκλησίαν καὶ νὰ πληρώσῃ πάντα τὰ πρὸς σωτηρίαν αἰτήματα.
Ταῖς πρεσβείαις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τοῦ ἐν Ὁσίοις πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου τῆς Ῥίλας, τῶν σήμερον ἑορταζομένων ἁγίων, τοῦ ἀποστόλου καὶ εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ, τῆς ἁγίας νεομάρτυρος Χρυσῆς τῆς ἐν Μογλενοῖς, καὶ πάντων τῶν ἁγίων, εἴθε ἡ εἰρήνη καὶ ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἐν τῷ Παναγίῳ Πνεύματι ἡ κοινωνία εἴησαν ἀεὶ μεθ’ ἡμῶν!
Πολλὰ καὶ εὐλογημένα ἔτη!
† ΔΑΝΙΗΛ
Πατριάρχης Βουλγαρίας καὶ Μητροπολίτης Σόφιας
_______
Φωτό:Νίκος Παπαχρήστου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου