Του π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ
Με βαθιά λύπη πληροφορήθηκα την εκδημία του Πρωτοπρεσβυτέρου Γερασίμου Ζαμπέλη (1956-8.10.2026), ενός εκλεκτού και αγαπημένου κληρικού της Λευκάδας, ο οποίος αναχώρησε για την αιωνιότητα, ύστερα από πολυετή και επίπονη δοκιμασία της υγείας του. Τα τελευταία χρόνια υποβαλλόταν σε αιμοκάθαρση, σηκώνοντας με υπομονή και αξιοπρέπεια τον προσωπικό του σταυρό.
Ο π. Γεράσιμος υπήρξε από εκείνους τους ιερείς που τίμησαν το ράσο τους με την πνευματική και συγγραφική εργασία του. Άνθρωπος καλλιεργημένος, φιλομαθής, ακούραστος ερευνητής και πολυγραφότατος συγγραφέας, αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του στη μελέτη της εκκλησιαστικής ιστορίας και στην ανάδειξη της πνευματικής κληρονομιάς του τόπου του. Τα πολυάριθμα γραπτά του, ολόκληρη βιβλιοθήκη 100 τίτλων, γύρω από θέματα πίστεως, εκκλησιαστικής ζωής και ιστορίας, μαρτυρούν την αγάπη του για την Εκκλησία και τον μόχθο του να διασώσει πρόσωπα, γεγονότα και μνήμες από τη λήθη του χρόνου. Για το σημαντικό έργο του σχετικά με την ιστορική διαδρομή της Εκκλησίας της Λευκάδας τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών, επισφραγίζοντας έτσι μια μακρά και γόνιμη συγγραφική πορεία.
Πέραν όμως από την εκτίμησή μου για την ιερατική και συγγραφική του παρουσία, κρατώ μέσα μου και κάτι βαθύτερα προσωπικό. Είχα την ευλογία να γευθώ τη γαλαντομία της φιλοξενίας του, την αρχοντιά και την εγκαρδιότητα με την οποία με υποδέχθηκε στο σπιτικό του, μαζί με την καλή του Πρεσβυτέρα και τα αγαπημένα τους τέκνα, κυρίως δε με τον ιερωμένο υιό του, Αρχιμανδρίτη Ιωαννίκιο Ζαμπέλη. Θυμάμαι εκείνη τη ζεστασιά, την ευγένεια των ανθρώπων, την αβίαστη οικειότητα που κάνει τον φιλοξενούμενο να αισθάνεται δικός τους. Κάποιες τέτοιες ώρες μένουν στη μνήμη για χρόνια, μαζί με τα πρόσωπα που τις χάρισαν.
Ο μακαριστός ανήκε σε μια ιδιαίτερη κατηγορία κληρικών, που η αγάπη τους για την Εκκλησία συναντά την αγάπη για τα γράμματα και την ιστορική έρευνα. Η γραφίδα του υπήρξε προέκταση της ιερατικής του ευαισθησίας, ενώ η αφοσίωσή του στη Λευκάδα και στην εκκλησιαστική της παράδοση έδωσε στο έργο του ξεχωριστό χαρακτήρα. Μια ζωή γεμάτη ενδιαφέροντα, μελέτη και πνευματικές αναζητήσεις, που αξίζει να τη θυμόμαστε με ευγνωμοσύνη.
Τώρα που έφθασε η ώρα του αποχαιρετισμού, αισθάνομαι την ανάγκη να του εκφράσω, έστω και από μακριά, ένα προσωπικό ευχαριστώ. Κυρίως για την καλοσύνη του και για την ανοιχτή πόρτα του σπιτιού του. Η σκέψη και η προσευχή μου στρέφονται με πολλή αγάπη προς την Πρεσβυτέρα του, τα παιδιά του και ιδιαιτέρως προς τον αγαπητό μου π. Ιωαννίκιο, στον οποίον απευθύνω τα πιο εγκάρδια και αδελφικά συλλυπητήρια. Εύχομαι ο Θεός να τους ενισχύει και να τους παρηγορεί στην οδύνη του αποχωρισμού, χαρίζοντάς τους τη γλυκιά βεβαιότητα πως η αγάπη συνεχίζεται και πέρα από τα όρια της επίγειας ζωής.
Άξιος του Παραδείσου, αγαπημένε μου π. Γεράσιμε! Εύχομαι ο Κύριος, τον Οποίον διακόνησες με την ιεροσύνη, τη γνώση και τον λόγο σου, να σε αναπαύσει πλησίον Του, στο ουράνιο Θυσιαστήριο, ύστερα από τόσους κόπους και δοκιμασίες. Τα βιβλία σου θα εξακολουθήσουν να μιλούν για σένα, ενώ εμείς που σε γνωρίσαμε θα κρατούμε και την ανθρώπινη ανάμνησή σου, την ευγένεια και την αρχοντιά της καρδιάς σου.
Αιωνία και θεοχαρίτωτη η μνήμη σου!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου