π. Γεωργίου Λέκκα
Υπάρχουν αυτοί που ζουν με κέντρο τον εαυτό τους κι αυτοί που ζουν με κέντρο τον Θεό. Οι πρώτοι είναι δούλοι του εαυτού τους κι οι δεύτεροι είναι τα «παιδιά του Θεού».
Υπάρχουν αυτοί που ζουν με κέντρο τον εαυτό τους κι αυτοί που ζουν με κέντρο τον Θεό. Οι πρώτοι είναι δούλοι του εαυτού τους κι οι δεύτεροι είναι τα «παιδιά του Θεού».
Του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου – Καθηγητού
Οι πρώτοι χριστιανοί προέρχονταν από όλες τις κοινωνικές τάξεις και όχι μόνον από τους φτωχούς και τους δούλους, όπως ισχυρίζονται κάποιοι σύγχρονοι χριστιανομάχοι. Πλούσιοι και φτωχοί, ελεύθεροι και δούλοι, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, μαζί με τις οικογένειές τους, Ιουδαίοι και Εθνικοί, πίστευαν στον Χριστό, βαπτίζονταν και εντάσσονταν στο εκκλησιαστικό σώμα.
Του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου - Καθηγητού
Η Φραγκοκρατία (1204-1489) είναι μια σκοτεινή και συνάμα τραγική εποχή για την Εκκλησία και το Γένος μας. Οι βάρβαροι Φράγκοι, αιρετικοί χριστιανοί, παρακινούμενοι και χρηματοδοτούμενοι από τον παπισμό, ο οποίος είχε μεταλλαχτεί σε εγκόσμιο οργανισμό, στράφηκαν στην Ορθόδοξη Ανατολή και με τις γνωστές σταυροφορίες, ιδιαίτερα την Δ΄ Σταυροφορία (1204), κατέλυσαν με απίστευτη βία το βυζαντινό κράτος. Έργο τους ήταν, με διωγμούς, να επιβάλλουν την παπική εξουσία και τις δυτικές κακοδοξίες στους ορθοδόξους πιστούς. Την εποχή αυτή αναδείχτηκαν αρκετοί άγιοι ομολογητές, οι οποίοι αντέδρασαν στην παπική βία και έδωσαν τη ζωή τους για την Ορθόδοξη Πίστη. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Άνθιμος Μητροπολίτης Αθηνών και Ευρίπου, ο ομολογητής.
ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
Κυριακή Θ’ Λουκά 22/11/2026
Του π. ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΠΟΜΟΝΗ
Ο Ιησούς -θέλοντας να καταδείξει τη ρηχότητα που κρύβεται μέσα στην αμετροεπή δίψα για πλουτισμό και συγκέντρωση αγαθών που ουσιαστικά εγκλωβίζουν μέσα τους την ανθρώπινη ύπαρξη-, παρουσιάζει τη σύντομη αλλά τόσο ουσιαστική παραβολή του άφρονα πλουσίου.
«Ένας Κύριος, μία πίστη, ένα βάπτισμα, ένας Θεός και Πατέρας όλων, που είναι πάνω σε όλους και διαμέσου όλων και μέσα σε όλους».
Του π. Δημητρίου Μπόκου
Ένα βασικό λάθος επισημαίνει στον άφρονα (ανόητο) πλούσιο ο Χριστός, στη σχετική παραβολή. Ο άνθρωπος αυτός στηρίχτηκε αποκλειστικά στον πλούτο του. Τον θεώρησε ατράνταχτο στήριγμα, στη δύναμή του ένιωσε απόλυτη σιγουριά. Νόμισε πως τώρα έχει όλο τον κόσμο στο πιάτο του και δεν έχει πια να φοβηθεί τίποτε. Τέρμα οι αγωνίες και οι ανασφάλειες. Μπορούσε να ζει πλέον ανέμελα, να χαίρεται, να ευφραίνεται, να απολαμβάνει τα πάντα. Μια βαθειά ευφορία πλημμύρισε την ψυχή του.
Ἀφορμή γιά νά διηγηθεῖ ὁ Κύριος τήν σημερινή παραβολή στάθηκε ἡ φιλονεικία δύο ἀδελφῶν σέ κληρονομικά ζητήματα. Προφανῶς ὁ Χριστός γνώριζε ὅτι καί οἱ δύο τους εἶχαν παραδοθεῖ στήν πλεονεξία, γι’ αὐτό καί ἀρνήθηκε, ὅταν τοῦ ζητήθηκε, νά γίνει «δικαστής» τους καί νά μοιράσει τήν περιουσία τους. Μάλιστα, ἀπευθυνόμενος στό πλῆθος πού παρίστατο, τόνισε: «Νά προσέχετε καί νά φυλάγεσθε ἀπό κάθε εἴδους πλεονεξία, γιατί τά πλούτη, ὅσο περίσσια καί ἄν εἶναι, δέν δίνουν στόν ἄνθρωπο τήν ἀληθινή ζωή» (Λουκ. 12, 13-16). Μέ αὐτή τήν προτροπή ὁ Κύριος μᾶς βοηθᾶ νά ἀποφεύγουμε τήν ἀσθένεια, τό πάθος τῆς πλεονεξίας, γι’ αὐτό καί διηγεῖται τήν παραβολή τοῦ ἄφρονος πλουσίου, σάν μία διαρκῆ ὑπόμνηση γιά τήν σωστή στάση πού πρέπει νά ἔχει ὁ πιστός ἔναντι τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν.