e-περιοδικό της Ενορίας Μπανάτου εν Ζακύνθω. Ιδιοκτήτης: Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτης Καποδίστριας (pakapodistrias@gmail.com), υπεύθυνος Γραφείου Τύπου Ι. Μητροπόλεως Ζακύνθου. Οι δημοσιογράφοι δύνανται να αντλούν στοιχεία, αφορώντα σε εκκλησιαστικά δρώμενα της Ζακύνθου, με αναφορά του συνδέσμου των αναδημοσιευόμενων. Η πνευματική ιδιοκτησία προστατεύεται από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2014

Κηδεύτηκε ο δάσκαλος και πολιτικός Διονύσης Μυλωνάς (+6.12.2014)

Γράφει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Μετά από σύντομη ασθένεια, στην πρόωρη ηλικία των 59 ετών, απεβίωσε χθες και κηδεύτηκε σήμερα το απόγευμα, στο γενέθλιο χωριό του, τον Αγκερυκό της Ζακύνθου, ο Διονύσης Μυλωνάς, γνωστός και αγαπητότατος Ζακυνθινός, ενεργός πολιτικός της τελευταίας 20ετίας στο νησί μας.  

Ο Διονύσης Μυλωνάς υπήρξε εκπαιδευτικός στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, Διοικητής του Νομαρχιακού Νοσοκομείου Ζακύνθου, Δήμαρχος Αρκαδίων της πρώτης εποχής των καποδιστριακών Δήμων (1998-2002), Πρόεδρος του Νομαρχιακού Συμβουλίου Ζακύνθου, Αντιπεριφερειάρχης Ζακύνθου και τελευταία Αντιπρόεδρος του Περιφερειακού Συμβουλίου Ιονίων Νήσων. 

Διακρινόταν για το ήπιο και φιλικό τού χαρακτήρα του, σε μιαν εποχή σχεδόν απολίτικη, κατά την οποία οι πολλοί και διάφοροι (αδιάφοροι) πολιτευόμενοι μετέρχονται θεμιτά και αθέμιτα μέσα, ώστε να επιπλεύσουν και να πείσουν - μαγνητίσουν προς το μέρος τους τους υποψιασμένους πολίτες, τους "πάντοτε ευκολοπίστευτους και πάντα προδομένους", σύμφωνα με τον Διονύσιο Σολωμό. 

Εμείς, ως εκκλησιαστικοί άνθρωποι του Μπανάτου, τον γνωρίσαμε εκ του σύνεγγυς ως εκλεγμένο Δήμαρχο Αρκαδίων και συνεργαστήκαμε άψογα κατά πάντα μαζί του, για την ωφέλεια της περιοχής μας. Υπήρξε πάντοτε συνεπής στις υποχρεώσεις και σχέσεις με την Ενορία του Μπανάτου -θυμίζουμε ότι το Μπανάτο ήταν πρωτεύουσα του τότε καποδιστριακού Δήμου-, συμπαραστάτης των αναξιοπαθούντων, σύμφωνα με προσωπικές μαρτυρίες, τις οποίες πληροφορηθήκαμε αυτές τις ημέρες της δοκιμασίας και του αδόκητου χαμού του. Πολλοί μας κατέθεσαν ότι τους επισκεπτόταν κατ' οίκον και τους ενίσχυε οικονομικά ή με κάθε άλλο δυνατό τρόπο, κάτι που δεν είχε γνωσθεί μέχρι τώρα. Η με ταπείνωση και εν κρυπτώ βοήθεια των παραθεωρημένων της ζωής είναι ασυνήθιστη ή ανύπαρκτη ως κοινωνική πρακτική σήμερα! 

Κυριολεκτικά χιλιάδες Ζακυνθινών και εκπροσώπων της Περιφέρειας από τα άλλα Ιόνια Νησιά, στάθηκαν υπομονετικά σε ουρές ωρών έξω από τον Ναό των Αγίων Κηρύκου και Ιουλίττης Αγκερυκού, για να προσκυνήσουν τη σορό του μακαριστού Μυλωνά, αποχαιρετώντας τον. Στην εξόδιο Ακολουθία προέστησαν οι Σεβ. Μητροπολίτες Ζακύνθου κ. Διονύσιος Δ΄ και Δωδώνης κ. Χρυσόστομος.

Από τη θέση αυτήν ευχόμαστε και προσευχόμαστε ο Κύριος της Ζωής να παρηγορήσει την Κεβή (την καλή σύζυγό του) και τα υπέροχα παιδιά του! Η καλή φήμη που κληρονομούν από τον Σύζυγο και πατέρα τους ας είναι φωτεινός σηματοδότης στην περαιτέρω βιοτή τους!






Στιγμές από τη Χειροτονία του Επισκόπου Βερενίκης κ. Χρυσοστόμου (Καραγκούνη) του Τιθορέως

Δόξη και τιμή πραγματοποιήθηκε το πρωί της 6ης Δεκεμβρίου 2014, ημέρα κατά την οποία η Εκκλησία μας τιμά τον Άγιο Νικόλαο, η Χειροτονία σε Επίσκοπο, βοηθό του Πατριάρχου Αλεξανδρείας, του αγαπητού μας π. Χρυσοστόμου Καραγκούνη, υπό τον τίτλο "Βερενίκης", τον οποίον οι αναγνώστες μας γνωρίζουν από διάφορες ανταποκρίσεις του από την Τρίπολη της Λιβύης στο Νυχθημερόν.










































Η Χειροτονία τελέστηκε στον πανηγυρίζοντα Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Νικολάου Καΐρου από τον Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας κ. Θεόδωρο Β΄, συμπαρισταμένου από άλλους Αλεξανδρινούς Αρχιερείς, αλλά και ιερείς από την Ελλάδα, πνευματικούς αδελφούς και φίλους του Εψηφισμένου. Πιο συγκεκριμένα, συμμετείχαν οι Σεβ. Μητροπολίτες Τριπόλεως κ. Θεοφύλακτος, Ερμουπόλεως κ. Νικόλαος, Λεοντοπόλεως κ. Γαβριήλ - Πατριαρχικός Επίτροπος Αλεξανδρείας, Μέμφιδος κ. Νικόδημος - Πατριαρχικός Επίτροπος Καΐρου, Πηλουσίου κ. Νήφων - Ηγούμενος της Ιεράς Πατριαρχικής Μονής Αγίου Γεωργίου Καΐρου. Στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό προσήλθε πλήθος πιστών της αιγυπτιακής πρωτευούσης. 

Ο Πατριάρχης, κατά την ομιλία Του, με συγκίνηση είπε τα εξής:

Θεοφιλέστατε ἐψηφισμένε Ἐπίσκοπε Βερενίκης καὶ ἐν Κυρίῳ ἀγαπητέ ἀδελφέ κ. Χρυσόστομε,
«Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί, ἐδικαιώθη ἐν Πνεύματι, ὢφθη ἀγγέλοις, ἐκηρύχθη ἐν ἔθνεσιν, ἐπιστεύθη ἐν κόσμῳ, ἀνελήφθη ἐν δόξῃ.» (Τιμ. Α΄, 3, 16). Μὲ τὴν περιεκτικότατη αὐτὴ περιγραφὴ, μέσα σὲ δύο μόνο γραμμὲς, ὁ μέγας Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος, περιέγραψε ὅλο τὸ περιεχόμενο τῆς θείας οἰκονομίας. Πῶς ὁ ἀπερίγραπτος καὶ ἐν ἀπροσπελάστῳ γνόφῳ ἐγκρυπτόμενος  Θεὸς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὅταν ἦρθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐφανερώθη ἐν σαρκὶ, ἔλαβε σάρκα καὶ ὀστὰ, ἔγινε ὅμοιος μὲ ἐμᾶς ἄνθρωπος, γιὰ ἕνα καὶ μόνο λόγο· «ἵνα ἀθετήσῃ τὴν φθορὰν», κατὰ τὸν Πατέρα ἡμῶν Ἀθανάσιον τὸν Μέγαν, ἔτσι «ὥστε ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν»,  (Ρωμ. 6, 4).

Σ’ αὐτὴν τὴν ὄμορφη περίοδο ποὺ διανύουμε, τῆς προετοιμασίας μας νὰ ἑορτάσωμεν τὴν σάρκωσιν τοῦ Θεοῦ καὶ Λόγου, τὰ Ἅγια Χριστούγεννα, ἄς ἀνεβάσουμε τὸν λογισμὸ μας μὲ τὴν θεολογικὴ σκέψη τῶν ἁγίων Πατέρων μας, καὶ μὲ τὴν δραστικὴ πρεσβεία τοῦ Μεγάλου Ἱεράρχου μας, Ἁγίου Νικολάου, τοῦ ἑορτάζοντος σήμερα, μέσα σ’ αὐτὸν τὸν περικαλλέστατον πανηγυρίζοντα Ἱερὸν Ναὸν. Πῶς κατόρθωσε ὁ Ἅγιος Νικόλαος καὶ ἔγινε οἰκουμενικὸς Ἅγιος; Σὲ ὅλες τὶς γωνιὲς τῆς γῆς, σὲ βουνὰ καὶ σὲ θάλασσες, σὲ χωριὰ καὶ σὲ μεγαλουπόλεις νὰ ὑπάρχουν μεγαλοπρεπεῖς ναοὶ ἀλλὰ καὶ ταπεινὰ ἐρημοκκλήσια ἀφιερωμένα στὸ ὄνομὰ του; 

Στὸ ἀπολυτίκιό του δίνεται μιὰ ἐξήγηση: ὑπῆρξε ὁ ἅγιος Νικόλαος, κανόνας πίστεως, καὶ εἰκόνα πραότητος· διδάσκαλος ἐγκρατείας, ποὺ μὲ τὴν ταπείνωσὴ του κατέκτησε τὰ ὑψηλὰ, γενόμενος κατὰ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, «εὔχρηστον σκεῦος» (Τιμ. Β΄, 2, 22). Δαπάνησε ὅλη τὴν ἁγία ζωὴ του διακονώντας ἀθόρυβα τοὺς ἀνθρώπους, εὐεργετώντας τους κρυφὰ, ὑλικὰ καὶ πνευματικὰ. Μὲ αὐτὸ τὸ ἅγιο παράδειγμά του, μᾶς διδάσκει ὅτι, ὅποιος ἀφήνει ἀνέγγιχτους τοὺς ἄλλους ἀπὸ τὴν παρουσία του, καὶ ἡ μόνη σχέση μαζὶ τους εἶναι αὐτὴ τῆς διακονίας, αὐτὸς εἶναι ὁ ἠγαπημένος. Ἀντίθετα, ὅποιος συνέχεια γκρινιάζει, ὑπερασπιζόμενος τὸν ἑαυτὸ του, τὴν γνώμη του, τὸ δίκαιό του, ὅποιος ζητᾶ θέσεις καὶ καταξίωση, αὐτὸς μένει μόνος του, καὶ ὅλοι τὸν ἀποφεύγουν.

Θεοφιλέστατε ἐψηφισμένε Ἐπίσκοπε Βερενίκης, καὶ ἀγαπητὸ μου παιδὶ π. Χρυσόστομε,
Ἐβάδισες καὶ σὺ αὐτὴ τὴν εὐλογημένη ὁδὸ τῆς ταπείνωσης καὶ τῆς ὑπακοῆς καθ’ ὅλην τὴν διάρκεια τῆς μέχρι τοῦδε ἱερατικῆς σου διακονίας, ὅπου καὶ ἄν σὲ ὁδήγησε ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ἰδιαιτέρως δὲ στὴν Λιβύη, ὅπου ὡς Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Τριπόλεως, μαζὶ μὲ τὸν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην σου κ. Θεοφύλακτον, μὲ συγκινητικὴ ἀφοσίωση καὶ μέχρις ἐσχάτων αὐταπάρνηση, ἀνηλώθης ὑπηρετώντας ἀθόρυβα τὴν τοπικὴν ἐκκλησία, σὲ καταστάσεις ἐμπολέμους, μὴ ὑποστέλλων τὴν σημαίαν τοῦ καθήκοντος, γενόμενος ζωντανὸ παράδειγμα πρὸς μίμηση ὑπομονῆς καὶ ὑπακοῆς στὴν Ἐκκλησία. 

Αὐτὴ τὴν μεγάλη ἀρετὴ τῆς ὑπακοῆς σου, ἐπεβράβευσε καὶ ἡ Ἁγία καὶ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου μας, μετὰ ἀπὸ ἡμετέρα πρότασιν καὶ προτροπὴν, ἐκλέγοντάς σε Ἐπίσκοπον τῆς πάλαι ποτὲ διαλαμψάσης Ἐπισκοπῆς Βερενίκης, ἡ ὁποία ἦταν μία ἐκ τῶν πέντε Ἐπισκοπῶν τῶν συναποτελούντων τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν Πενταπόλεως τῆς ἐν Λιβύῃ.

Εἶσαι ἀναντίρρητα ἄξιος, λόγῳ τοῦ ἐγνωσμένου ἐκκλησιαστικοῦ σου φρονήματος νὰ ἐργασθεὶς καὶ νὰ ἀναδειχθεὶς καλὸς Ἐπίσκοπος, ἐργαζόμενος πρὸς καλλιέργεια τοῦ πνευματικοῦ γεωργίου ποὺ σοῦ ἐμπιστεύεται ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀλεξανδρείας. Εἶσαι ὁμολογουμένως ἱκανός νὰ καταστείς ἀντάξιος τῶν χρηστῶν προσδοκιῶν τοῦ Πατριάρχη σου, ποὺ περιμένει πολλά ἀπό σένα. 

Κατὰ τὸ πρότυπο τοῦ σήμερα ἑορταζομένου μεγάλου Ἱεράρχου Νικολάου, ὀφείλεις νὰ προστατεύεις τὰ ὀρφανὰ, νὰ τρέφεις τοὺς πεινώντας, νὰ ἐλεεῖς τοὺς πενομένους, νὰ συνδράμεις τοὺς ἐν ἀσθενείᾳ καὶ τοὺς φυλακισμένους, νὰ εἶσαι δίπλα στοὺς ἀδελφοὺς μας τοὺς ἐλαχίστους «ὑπὲρ ὧν Χριστὸς ἀπέθανεν» (Ρωμ. ιδ΄, 15). Νὰ θυμᾶσαι πάντα πὼς ἡ Ἀρχιερατικὴ πορεία εἶναι διαρκὴς καὶ θυσιαστικὴ μαρτυρία ἀγάπης. Καὶ ὅλα αὐτὰ μὲ τὴν χάρη τοῦ ἐνδυναμοῦντος σὲ Χριστοῦ, καὶ τὴν εἰλικρινῆ πατρικὴ ἀγάπη καὶ τὴν προσευχὴ τοῦ Πατριάρχου σου, ποὺ ἀνύστακτα θὰ βρίσκεται στὸ πλευρὸ σου, εὐχόμενος νὰ καταστεῖς μιμητὴς τοῦ Ἀρχιποίμενος Χριστοῦ στὴν διάδοση τοῦ εὐαγγελικοῦ μηνύματος τῆς ἀγάπης.

Ἀγαπητὲ μου, π. Χρυσόστομε, 
Στὴν προσωπικὴν σου Πεντηκοστὴ, στὴν εἰς Ἐπίσκοπον χειροτονίαν σου, μαζὶ μὲ τὴν ἀγάπην ὅλων ἡμῶν ποὺ ἤλθαμε νὰ χαροῦμε μαζὶ σου, ἀοράτως παρίστανται καὶ ὅλη ἡ χορεῖα τῶν μεγάλων Ἁγίων τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξανδρείας, τῶν μεγάλων Ἱεραρχῶν μας καὶ τῶν Ὁσίων τῆς ἐρήμου τῆς Θηβαΐδος, ἐξαιρέτως δὲ ὁ σήμερον ἑορταζόμενος Ἅγιος Νικόλαος, ἀλλὰ καὶ ὁ ἐν τῇ ἰδίᾳ ταύτῃ Ἁγίᾳ τραπέζῃ χειροτονηθεὶς ὡς ἀρχιερεὺς Ἅγιος Νεκτάριος ὁ Πενταπόλεως. Εὔχομαι ὁ Θεὸς νὰ σοῦ χαρίσει στὴν Ἀρχιερατικὴ σου πορεία, τὴν ἀνεξικακία καὶ τὴν ἐλεήμονα καρδία τῶν Ἁγίων αὐτῶν Ἱεραρχῶν μας, τὴν ἁπλότητα καὶ ὑπομονὴ τους. 
Εἴσελθε λοιπὸν, π. Χρυσόστομε, «εἰς τὸ ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος διακρατῶν ὡς ἄγκυραν τὴν προκειμένην ἐλπίδα, ὅτι πρόδρομος ὑπὲρ ἡμῶν εἰσῆλθεν Ἰησοῦς, κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδὲκ, ἀρχιερεὺς γενόμενος εἰς τὸν αἰῶνα», (Ἑβρ. στ΄, 19). 


Ο Θεοφ. κ. Χρυσόστομος ανέφερε:

Μακαριώτατε,
Σεπτή χορεία των Αγίων Αρχιερέων, 
Σεβαστοί Πατέρες και αγαπητοί αδελφοί, 

Σήμερον "Πεντηκοστήν εορτάζομεν και Πνεύματος Αγίου επιδημίαν". Το Άγιον Πνεύμα συνήγαγεν ημάς σήμερον εις τον περικαλλή τούτον Πατριαρχικόν Ναόν του Αγίου Νικολάου εις προσευχήν και δοξολογίαν της Αγίας Τριάδος.

Δόξαν και ευχαριστίαν αναπέμπω τω εν Τριάδι Αγίω Θεώ "δι' 'οσα μεγάλα , θαυμαστά και ένδοξα τελούνται εις εμέ τον ελάχιστον κατα τας ημέρας ταύτας".

Συνέχομαι τρόμω αναλογιζόμενος το ύψος του Επισκοπικού αξιώματος. Διότι ο Επίσκοπος πρέπει να ειναι τόσον καθαρός και άγιος, όσον οι Άγιοι Άγγελοι εν τω ουρανώ. "H γάρ Ιερωσύνη", διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος "τελείται μέν επί της γής, τάξιν δε επουρανίων έχει πραγμάτων. Ου γάρ άνθρωπος, ούκ Άγγελος, ούκ Αρχάγγελος, ουκ άλλη τις κτιστή δύναμις, αλλ' αυτός ο Παράκλητος διετάξατο αυτήν".

Προς τούτοις δε ο Επίσκοπος έχει να επιτελέση το Μέγα των Αγίων Αποστόλων έργον, αποστολήν ιερωτάτην της οποίας κέντρον και σκοπός είναι η σωτηρία του ανθρώπου δια την οποίαν ο Θεός, "τον Υιόν Αυτού τον Μονογενή έδωκεν". 

Καλείται ο Επίσκοπος υπό του Κυρίου να ποιμάνη τα λογικά πρόβατα κατά το παραδειγμα Του, ουχί ως μισθωτός ποιμήν αλλ' ως καλός, έτοιμος να δώσει και την ζωήν υπέρ των προβάτων.

Έχομαι όμως δι' ελπίδος εις τους οικτιρμούς της ευσπλαχνίας του Θεού που μέχρι τώρα με συνετήρησε, με διεκυβέρνησε οσίως, μοι έδωκε πλουσίως τους οικτιρμούς και τα ελέη Του, με εστήριξε, με εφώτισε και διεφύλαξε κατά τρόπον θαυμαστόν, ότι και τώρα θα ενδυναμώσει την αδυναμίαν μου, ώστε η δύναμις Αυτού να τελειούται εν ταις ασθενείαις μου.

Στηρίζω δε, τας ελπίδας μου εις την Πανάχραντον και αειπάρθενον Μητέραν του, εις τον Τίμιον Πρόδρομον, εις τον μεγαλομάρτυρα Γεώργιον του οποίου η ασπίδα πολλές φορές με προστάτευσε, εις τον σήμερον εορταζόμενο Άγιο Νικόλαο και τον προστάτην μας Άγιο Νεκτάριο τον θαυματουργό.

Επιτρέψατε μοι, Μακαριώτατε κατα την στιγμήν ταύτην την Ιεράν, να εκφράσω ευγνωμόνους ευχαριστίας και προς πρόσωπα σεβαστά και αγαπητά, τα οποία διεδραμάτισαν σπουδαίον ρόλον κατα την πορείαν της ζωής μου και ταπεινής διακονίας μου.

Και πρώτον προς Υμάς Μακαριώτατε Τελετουργέ της Προσωπικής μου Πεντηκοστής, με περιβάλετε με την αγάπην σας και την εμπιστοσύνην σας εδώ και δέκα χρόνια που διακονώ στο Ιεραποστολικό μας Πατριαρχείο. 

Το χαμόγελο σας και τα καλά σας λόγια για το πρόσωπον μου, ενδυναμώνουν την διακονίαν μου. Μου δίνουν δύναμη και κουράγιο ώστε να συνεχίσω. Με προτείνατε δια τον τρίτον βαθμόν της Ιερωσύνης, τον Επισκοπικόν. Σας εκφράζω τον άπειρον σεβασμόν μου, την εσαεί ευγνωμοσύνην μου την υιικήν μου αγάπην, την υπακοήν μου και την εσαεί υπόσχεση μου, να προσεύχομαι θερμά και αδιαλείπτως προς τον ύψιστον υπέρ υγείας και μακροημερευσεώς σας επ' αγαθώ της Αγίας του Χριστού Εκκλησίας και του Πατριαρχείου μας.

Εν ευλαβεία πολλή εκφράζω τας θερμάς μου ευχαριστίας πρός τούς Σεβασμιωτάτους Αρχιερείς, τούς στηρίζοντας με διά των προσευχών τους.

Μετά συγκινήσεως και ευγνωμοσύνης πολλής στρέφω τον νούν και την καρδίαν μου προς τον αείμνηστον Γεροντά μου Μητροπολίτην Φθιώτιδος κυρόν Δαμασκηνόν, τον Ιεράρχην της Αγάπης, από τα χέρια του οποίου έλαβα τους δύο βαθμούς της Ιερωσύνης.

Αδιαλείπτως προσεύχομαι υπέρ αυτού, υπέρ μακαρίας μνήμης και αιωνίου αναπαύσεως του εν σκηναίς δικαίων και Αγίων.

Μετά συγκινήσεως πολλής στρέφω την σκέψιν μου προς τους αειμνήστους γονείς μου, τον Μαργαρίτην και την Παναγιώτα και ιδιαιτέρως στον Ήρωα πατέρα μου που κρατήθηκε αιχμάλωτος στα ναζιστικά στρατόπεδα των Γερμανών κατά τα σκληρά χρόνια της κατοχής.

Στρέφω τον νούν μου στον Ιερέα του χωριού μου τον συμμαρτυρήσαντα με αείμνηστο πατέρα Σταύρο Ντούρο. Με παρέλαβε παιδάκι στο Ιερό και με παρέδωσε άνδρα τέλειο στην Εκκλησία.

Ενθυμούμαι την ώραν ταύτην τον αείμνηστον και πολύκλαυστο αδελφό μας Ισίδωρο τον φίλο, τον αδελφό, τον συγκυρηναίο, που τόσο νέος και απρόοπτα έφυγε απο κοντά μας. Πιστεύω οτι σήμερα θα χαίρεται απο τον ουρανό.

Ευχαριστώ απο καρδίας μου τους κατα σάρκα συγγενείς μου, την αγαπημένη νύφη μου Παναγιώτα και τα ανήψια μου Γεώργιο και Δημήτριο.

Άπειρες ευχαριστίες και ευγνωμοσύνη πολύ προς τον Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Λεοντοπόλεως κ.κ. Γαβριήλ για την αγάπην του και το ενδιαφέρον του για μένα. Υπήρξε αληθινός και είναι αδελφός και φίλος, συμπαραστάτης, ολοπρόθυμος και ανιδιοτελής κατά πάντα. Του οφείλω πολλά και ανεξόφλητα, τον σέβομαι μετ' ιδιαζούσης τιμής.

Τον Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Περιστερίου κκ. Χρυσόστομον ευχαριστώ εκ βάθους καρδίας όστις εκ του περισεύματος της επιείκιας και αγαθότητος αυτής περιέβαλε την αναξιότηταν μου δι' εμπιστοσύνης και στοργής και ο οποίος εις τας δυσκολίας της ζωής μου υπήρξε αντιλήπτωρ ταχύς και προστάτης άγγελος. Στο ωμοφόριο του με παρέδωσε ο Γεροντάς μου Μητροπολίτης Φθιώτιδος Δαμασκηνός δύο μήνες πρίν κοιμηθεί, λεγοντάς μου να κάνω υπακοή στο προσωπό του γιατί τον ξεχώριζε και τον αγαπούσε πολύ, και εκεινος ανοιξε τις πόρτες της Μητροπόλεως του και της καρδιά του και με δεχθήκε σε μια δύσκολη για μένα ώρα όταν έχασα και τους δύο γονείς μου. Τον ευχαριστώ για όσα επραξε και πράτει για μένα, γνωρίζω οτι η καρδιά του σήμερα χαίρει και σκιρτά γιατί ποθούσε διακαώς να με δεί Επίσκοπο της εκκλησιας του Χριστου.

Ευχαριστώ τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Φθιώτιδος κ.κ. Νικόλαο, τον Ιεράρχη της ιδιαιτέρας μου πατρίδος για την αγάπη του και το ενδιαφέρον του κάθε φορά που επισκέπτομαι το χωριό μου και την Μητρόπολιν Φθιώτιδος.

Με αγάπη πολλή βλέπω τον αγαπημένο μου φίλο και αδελφό νεοκλεγέντα Μητροπολίτη Πηλουσίου κ.κ. Νήφωνα. Τριάντα χρόνια βαδίζουμε μαζί με κοινά όνειρα και σχέδια. Ας είναι η νέα του διακονία πολύκαρπος και καλλίκαρπος. 

Τους Σεβ. Μητροπολίτη Πτολεμαΐδος κ.κ. Εμμανουήλ και Αρχιμανδρίτην Αιμιλιανόν Παπαδάκην ευχαριστώ δια τας ευεργεσίες προς το προσωπόν μου, η ευγνωμοσύνη μου θα ειναι παντοτινή.

Τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μέμφιδος κ.κ. Νικόδημον και τους Ιερείς της Επιτροπείας Καΐρου απο καρδίας ευχαριστώ.

Ευχαριστίες πολλές στους διδασκάλους και καθηγητές μου.

Στους ομογενείς αδελφούς μας της Λιβυής και του Καΐρου. 

Ευχαριστώ τον παριστάμενο Ιερέα του χωριού μου τον Πατέρα Μιχαήλ, που εκπροσωπεί τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Φθιώτιδος κ.κ. Νικόλαο. Αγαπημένε μου αδελφέ, μου έφερες σήμερα εδώ την αγάπη των συγχωριανών μου και την ζεστασιά της ιδιατέρας πατρίδος μου, της αγαπημένης μου Τιθορεας Φθιώτιδος. 

Ευχαριστώ τους παρισταμένους αδελφούς που ήρθαν απο την Ελλάδα για να παραβρεθούν και να προσευχηθούν σήμερα στήν χαρά μου.

Ευχαριστώ τον αδελφό και φίλο τον Πανοσ. Αρχιμ. Γεράσιμο Καραμολέγκο Γραμματέα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και Ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως Περιστερίου, όστις και εκπροσωπεί τον πολίον και περισπούδαστον Μητροπολίτην και Γέροντα μου κκ. Χρυσόστομον ως δε και τον Θεοφιλέστατον επίσκοπον Μεθώνης κκ. Κλήμεντα Αρχιγραμματέα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Ευχαριστώ την Γενική Πρόξενο του Καΐρου κα. Κομίνη. Ευχαριστώ τον Πρόεδρο της Ελληνικής Κοινότητας Καΐρου κ. Χρήστο Καβάλη. Ευχαριστώ τον Πρόεδρο των αραβοφώνων Κα'ι'ρου κ. Χοσνί Ρομπέρ. Ευχαριστώ και την Μάνα μας στο Κα'ι'ρο την κα. Στέλλα Κυριάζη Αρχόντισσα των Εκκλησιών.

Αφήνω τελευταίο και εκφράζω ιδιαιτέρως την άπειρη ευγνωμοσύνη μου και την ανεξόφλητον υποχρέωσιν μου προς το πρόσωπον του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μου, Άχρι τούδε Μητροπολίτου Τριπόλεως κκ. Θεοφύλακτον, δι' όσα σοφά και συνετά εδιδάχθην κοντά του εις την μαρτυρικήν και δεινός σήμερον δοκιμαζομένην Ιεράν Μητρόπολιν του της Λιβύης.

Μακαριώτατε, γνωρίζω πολύ καλά οτι είναι μέγα και βαρύ το αξίωμα της αρχιερωσύνης, βαρύ και δυσχερές. Καθώς λέγει ο μέγας της εκκλησίας Πατήρ ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος "Έργον εστί το πράγμα ούκ άνεσις, φροντίς ου τρυφή, λειτουργία υπεύθυνος, ούτε αρχή ανεξέταστος, πατρική κηδεμονία, ου τυραννική αυτονομία, οικονομική προστασία, ουκ αλογοθέτητος εξουσία".

Δια τούτο παρακαλώ όπως οι πάντες ευχήθητε, να υποδεχθώ εν ταπεινώσει πολλή την μεγάλην ταύτην χάριν του Αγίου Πνεύματος, να αναδειχθώ εκλεκτός του Θεού Αρχιερεύς, να τηρήσω ανεπίληπτον την Αρχιερωσυνήν μέχρι τέλους και να κατακοσμώ εαυτόν κατά το Ευαγγέλιον εν πάση ευσεβεία και σεμνότητι.

Και νύν Μακαριώτατε μετά συγκινήσεως πολλής και συναισθήσεως πλήρους, κλίνω τα γόνατα και τον αυχένα προ του Αγίου θυσιαστηρίου το της δουλείας πρόσχημα σημαίνων, τω Θεώ και Πατρί μου, και αποδέχομαι την δι' Υμών κατερχομένην Θείαν Χάριν, την τα ασθενή θεραπεύουσαν και τα ελλείποντα αναπληρούσαν "Ιδού εγώ, Κύριε". Γεννηθήτω το θελημά σου. Αμήν.




Οι δύο τελευταίες φωτογραφίες προέρχεται από την σημερινή τέλεση της κυριακάτικης θείας λειτουργίας από τον νέο Επίσκοπο! 

Ευχόμαστε στον θεοφ. Επίσκοπο Βερενίκης να διατηρεί πάντα αλώβητη την αρχιεροσύνη του προς δόξαν του Πρώτου Αρχιερέως Χριστού! 

Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2014

Το Ιερατικό Συλλείτουργο της Κυριακής, 30 Νοεμβρίου 2014, στη Φανερωμένη Μπανάτου [πλήρες video]

Εορτή του Αγίου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου. Συλλειτούργησαν οι: π. Δημήτριος Κοσκινάς από την Κέρκυρα, π. Παναγιώτης Καποδίστριας και Διάκονος Δημήτριος Αποστολόπουλος 






Νοικοκυρούλα χαρωπή ή, η «αδικία» τέχνας κατεργάζεται!

Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ


Μικρή όταν ήμουνα
Σαν κόρη... ιερέως
Πρότυπο πάντα
έπρεπε να είμαι εγώ!
Σε όλα μου να σκέφτομαι,
Να φέρνομαι...ευθέως
Όπως ταιριάζει σε κορίτσι
Από... σπιτικό καλό!!!

Έτσι αρχίζουν κάποιοι στίχοι, που έγραψα κάπου 20 χρόνια πριν!  Αυτό το σύνδρομο της καλής και υπάκουης κόρης, δεν με άφησε ποτέ,  με ακολούθησε σε όλη μου τη ζωή, χωρίς να με εμποδίσει, όμως, να κάνω τις μικρές ή μεγάλες σκανταλιές μου! (Μαρία Σιδηροκαστρίτη, για σένα το λέω αυτό, επειδή με πείραξες πως... ήμουν διαβολάκι!). Βέβαια, μπροστά στις σκανταλιές που έκαναν τα άλλα κορίτσια της γειτονιάς, αγγελάκι εγώ - ό,τι πέρασε από το χέρι μου, όμως, το έκανα!

Η Μαμά μου, ανέθετε σ’ εμάς τα κορίτσια -δύο τον αριθμό κι εγώ η δευτερότοκη- να κάνουμε κάποιες δουλειές στο σπίτι, ώστε και να βοηθάμε αλλά και να μαθαίνουμε! Έλα μου, όμως, που εγώ ποτέ δεν έγινα «νοικοκυρούλα χαρωπή». Απεχθανόμουν κι απεχθάνομαι το νοικοκυριό, χωρίς φυσικά να σημαίνει αυτό ότι δεν ήμουν καλή νοικοκυρά!
Μολονότι, η πολύ αγαπητή μου πεθερά, που ζήσαμε αρμονικότατα στην Ελλάδα για 7 χρόνια πριν την αναχώρηση για Μελβούρνη και δεν ξεπεράσαμε ποτέ το χωρισμό μας, παραμείναμε πολύ αγαπημένες μέχρι την τελευταία της στιγμή, δεν μπορούσε να χωνέψει ότι νοικοκυρά πράμα και δε φόρεσα ποτέ μπροστέλα ό,τι δουλειά και να έκανα! Όμως, με αγαπούσε, όπως κι εγώ εκείνην και παράβλεπε!

Η αδελφή μου, λοιπόν, σαν μεγαλύτερη και σαΐνι, αγαθοκουταβάκι εγώ γαρ, από δω το ‘φερνε από ‘κει το πήγαινε, σε μένα έπεφτε ο κλήρος  τις περισσότερες φορές να πλένω τα πιάτα! Δουλειά που απεχθανόμουν πολύ και ήμουν όλο διαμαρτυρίες και παράπονα, προτιμούσα το ξεσκόνισμα, αλλά με πολύ αληθοφανείς δικαιολογίες, εκείνη προλάβαινε πάντα να αρπάζει το ξεσκονόπανο και να ξεσκονίζει και για μένα έμενε η λάντζα. 

Βαρύ, πολύ βαρύ το έφερνα! Κάπου ένιωθα αδικημένη, ακόμη κι η Μαμά μου όταν παραπονιόμουν, μου έλεγε «εεε, τα έπλυνε προχθές, δεν τα πλένεις πάντα εσύ, άλλωστε εκείνη είναι μεγαλύτερη και προσέχει περισσότερο μη σπάσει τίποτα στο ξεσκόνισμα». Εκείνο το... μήπως σπάσει, σφηνώθηκε για καλά στο μυαλό μου. Αρχικά σκέφτηκα, μπορεί να ‘χει και δίκιο, κοντούλα εγώ θ’ ανέβω σε καρέκλα, μπορεί και να σπάσω κάτι, ενώ η αδελφή μου, ψηλότερη κι ανεπτυγμένη, είναι πιο προσεκτική. Σιγά-σιγά, όμως, όπως το δούλευα στο μυαλό μου, σαν κάτι να μη μου άρεσε  ή μάλλον, μου καλοάρεσε, γιατί άλλες σκέψεις τρύπωσαν στο νιονιό!

Λίγο μετά, μια μέρα που μουτρωμένη και γεμάτη αγανάκτηση για την τόση αδικία, έπλενα τα πιάτα, μου γλίστρησε τυχαία, ένα φλιτζανάκι του καφέ, επόμενο, όπως έπεσε κάτω να γίνει θρύψαλα. Εντάξει, δε μίλησε κανένας, απεναντίας, με παρηγόρησαν που φαινόμουν φοβισμένη! Λίγες μέρες αργότερα, μου ξέφυγε ένα γυαλόρακο. (Δε θυμόσαστε τι είναι; Μα, μικρό ποτηράκι του ποτού). Η παπαδιά μού έκανε παρατήρηση πως είμαι απρόσεκτη, αλλά το κατάπιε! Εε, έβαλα μυαλό για κάμποσες μέρες και...ήμουν πιο προσεκτική. Δύσκολα χρόνια και τα γυαλικά ακριβά.

Τι τα θέλεις όμως, όσο κι αν πρόσεχα, δεν πέρασαν πολλές μέρες και να, μου γλιστράει από το χέρι, ένα ποτήρι του νερού! «Μπα σε καλό σου», φώναζε η παπαδιά, «τι έπαθες τώρα τελευταία και κάνεις όλο ζημιές, για συμμάζεψε το μυαλό σου γιατί αλίμονο σου αν ξανασπάσεις τίποτα». Μα, όσο κι αν φαινόμουν να προσέχω, όλο  και κάτι  μου ξέφευγε από τα χέρια. Την ημέρα που έσπασα ένα από τα καλά μας πιάτα καλύτερα να μη σας πω τι έγινε. Ηρέμησα για κάποιο διάστημα, γιατί οι μπούκλες πονούσαν ακόμα από το τράβηγμα! 

Έλα μου, όμως, που το διαβολάκι κουνούσε την ουρά του συνεχώς κι εγώ όλο κι αγανακτούσα περισσότερο για τη «μεγάλη αδικία», με το που τελειώναμε το φαγητό να πρέπει να πλένω τα πιάτα! Και καλά τα πιάτα, αλλά είχε και σκουτέλες, και πιατέλες και παδέλες και κουτάλες και τελειωμό δεν είχαν. Όλες μου οι διαμαρτυρίες, στο βρόντο! Κι αν συνέχιζα, η τιμωρία μου ήταν να τα πλύνω μια φορά παραπάνω από την αδελφή μου! Κι εγώ να τσιρίζω και να φωνάζω: «Όχι μόνο μου τα φορτώνεις εμένα συνεχώς, αλλά λες και το κάνεις επίτηδες, όταν είναι η σειρά μου φτιάχνεις πιτιτέλια για να έχω να πλένω πολλά».

Ε, κάπου εκεί άρχισαν πάλι να γλιστρούν από τα χέρια  μου μια το ένα μια το άλλο! Μα, την ημέρα που μου γλίστρησε η καλή πιατέλα κι έγινε χίλια κομμάτια, ε, τότε πια η παπαδιά έγινε έξω φρενών!!! Και σας ορκίζομαι, να, φιλώ σταυρό, αν δεν με πιστεύετε, δεν μου «γλίστρησε», αλλά γλίστρησε στ’ αλήθεια! Άκουσα ουκ ολίγα! Η παπαδιά είχε πονηρευτεί ότι επίτηδες μου γλιστρούσαν, αλλά επέμενε μπας και βάλω μυαλό, αλλά  εγώ πού, σιγά που με ενδιέφερε το μυαλό, να απαλλαγώ από την αγγαρεία ήθελα!

Μετά το σπάσιμο της πιατέλας, η φουκαριάρα η παπαδιά θα το πήρε απόφαση ότι τούτο το θηλυκό παραείναι ξεροκέφαλο, έτσι δεν μου ανάθεσε άλλη φορά τη λάντσα! Κάποιες φορές, μ’ έπιανε το φιλότιμο και προθυμοποιόμουν να πλύνω τα πιάτα... Ε, ρε και μ’ έπαιρνε χαμπάρι η παπαδιά... με κυνήγαγε μέχρι έξω! Και μου έψελνε τον ανηθομάραθο!

Σε μια από τις προσωρινές επιστροφές μου (αχ πόσο με θλίβει αυτό το «προσωρινές» κι όμως όλες προσωρινές), ανάμεσα σε άλλες θύμησες από το χθες, γελάσαμε όσο δε λέγεται που, επιτέλους, ομολόγησα το, «αδικία» τέχνας κατεργάζεται. Και για πρώτη φορά παραδέχτηκα πως η πιατέλα μας η καλή μόνο δεν είχε «γλιστρήσει» τυχαία κι από λάθος ξεπίτηδες!

Με την αγάπη μου σε όλους,
δ.μ. 

Η τυπολατρία είναι μια μεγάλη αρρώστια

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
της Κυριακής 7ης Δεκεμβρίου 2014
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΛΟΥΚΑ
(Λουκ. ιγ’, 10-17)

Γράφει ο Αρχιμανδρίτης Αναστάσιος Στεργιώτης


Οι υποκριτές, απανταχού της γης και σε όλες τις εποχές, δεν υστερούν ποτέ σε επινοητικότητα. Ακόμη και την Αγία Γραφή είναι σε θέση να διαστρέψουν. Πολλές φορές παρουσιάζονται ως υπερπατριώτες, φανατικά θεοσεβείς, υπέρμαχοι των παραδόσεων και της τάξης, προκειμένου να βλάψουν αυτούς που μισούν.
Αποκρουστικό παράδειγμα είναι ο Αρχισυνάγωγος της ευαγγελικής περικοπής. Ο Ιησούς Χριστός εισήλθε, ημέρα Σάββατο, σε κάποια Συναγωγή. Εκεί μαζεύτηκε πλήθος πολύ. Μεταξύ τους υπήρχε μια ταλαιπωρημένη γυναίκα. Έπασχε από οδυνηρή ασθένεια, που της κρατούσε δεκαοκτώ έτη το σώμα σκυμμένο, χωρίς να μπορεί να ορθωθεί, όπως οι φυσιολογικοί άνθρωποι. Έτσι ζούσε ένα μαρτύριο. Την μεγάλη όμως στεναχώρια της ανακούφιζε η μεγάλη υπομονή και η βαθιά ευσέβειά της. Ο Κύριός μας, βλέποντας την πίστη της, την θεραπεύει, χωρίς αυτή να το ζητήσει. Έτσι θεραπευμένη, με δακρυσμένα μάτια, κοίταζε τον Ευεργέτη της και δόξαζε εκ βάθους τον Θεό. Όλοι θαύμασαν αυτό το μεγαλειώδες συμβάν. Ένας όμως εξ αυτών –ο Αρχισυνάγωγος– κυριεύτηκε από κακία και φθόνο.
Ο άνθρωπος αυτός, που ποτέ έμπρακτα δεν βοήθησε κανέναν συνάνθρωπό του, αλλά περιοριζόταν στην προσωπική καλοπέραση και στα παχιά λόγια, ενοχλήθηκε βλέποντας το θαύμα αυτό. Προσπάθησε να συκοφαντήσει τον Ιησού ως ασεβή και προσποιήθηκε ότι ο ίδιος είναι άγρυπνος, φύλακας του Μωσαϊκού Νόμου. Προσπάθησε να ακυρώσει την αξία του θαύματος αυτού, επειδή συνέβη ημέρα Σάββατο, που ήταν η θρησκευτική αργία των Ιουδαίων. Όμως, ποια αξία έχουν οι αργίες και οι τύποι μπροστά στις ανάγκες του πάσχοντος συνανθρώπου μας; Και πόσο μάλλον, όταν ούτε το ζώο μας δεν αφήνουμε να χαθεί ή να κακοπαθήσει κατά την διάρκεια μιας αργίας.
Ο άνθρωπος αποτελεί την κορωνίδα της Δημιουργίας. Όλοι οι τύποι: θρησκευτικοί, νομικοί, κοινωνικοί, δεν φτιάχτηκαν για να τον βασανίζουν, αλλά να τον υπηρετούν και να τον βοηθούν να σωθεί! Η τυπολατρία, λοιπόν, είναι μια μεγάλη αρρώστια που μαστίζει την κοινωνία, αλλά δυστυχώς και τον εκκλησιαστικό χώρο. Η υποκρισία αναπτύσσεται κυρίως μεταξύ φαινομενικά ευσεβών ανθρώπων, που, καταλαμβάνοντας πολλές φορές αξιώματα, παρεξέκλιναν και έγιναν αλαζόνες και φιλάργυροι, έχασαν την πρώτη αγνή Αγάπη τους στο Θεό και κυριεύτηκαν από πάθη. Η καρδιά τους είναι γεμάτη κακία, φθόνο, δολιότητα, ενώ φαίνονται άγιοι και βαθιά ευσεβείς.
Ο Θεός ας μας φυλάττει από όλους αυτούς και ας τους έχουμε παράδειγμα προς αποφυγήν, για να κερδίσουμε έτσι την Ουράνια Βασιλεία. Γένοιτο!

Η εορτή του Αγίου Νικολάου των Καρκαναίων, στα Μετόχια του Μπανάτου

 Πρωί 6ης Δεκεμβρίου 2014 






































Μέσα σε ένα ηλιόλουστο περιβάλλον, μετά τη νυχτερινή και πρωινή βροχή, εορτάσαμε σήμερα τη μνήμη του Αγίου Νικολάου στο ομώνυμο εξωκλήσι του Μπανάτου. Αρκετοί φιλάγιοι εκκλησιάστησαν, είτε από την ενορία μας, είτε από άλλες περιοχές της Ζακύνθου, κυρίως φίλοι της ιδιοκτήτριας οικογένειας Γεωργίας χήρας Ιωάννου Καποδίστρια. 

Πολλοί κοινώνησαν των Αχράντων Μυστηρίων, μετά δε το πέρας της θείας Λειτουργίας, ο Εφημέριος επισκέφτηκε τρία σπίτια περιοίκων, για να μεταλάβουν Σώματος και Αίματος Ζωής άνθρωποι της γειτονιάς, οι οποίοι έχουν σοβαρά προβλήματα υγείας και δεν μπορούν να μετακινηθούν. 

Στην ομιλία του ο π. Παναγιώτης ευχαρίστησε την Οικογένεια για την διοργάνωση και του εφετινού γραφικού πανηγυριού του Άι Νικόλα και, αναφερόμενος στην αγιασμένη προσωπικότητά του, είπε ότι ο Πατέρας των Μυρέων της Λυκίας αποτελεί στοργικό καταφύγιο όλων των προβληματιζόμενων του σύγχρονου αβίωτου βίου, διότι καθ' όλη τη ζωή του άσκησε την παρηγορητική αγάπη προς τον πλησίον, με τα λόγια και τα έργα του. 

Μόλις ολοκληρώθηκε το λειτουργικό μέρος της εορτής, υπήρξαν κεράσματα για όλους στο σπίτι της κτήτορος Οικογένειας, όπου αντηλλάγησαν θερμές ευχές για καλό υπόλοιπο του Αγίου Σαρανταημέρου και για χριστιανικό Άγιο Δωδεκαήμερο, που επίκειται!