Πώς εορτάσθηκε στην Γαληνότατη Βενετία το Άγιο Δωδεκαήμερο 2015-6

Μητροπολίτης Ἰταλίας καί Μελίτης Γεννάδιος: «Τό Ἀγγελικόν Μήνυμα “Μή φοβεῖσθε” πρός τούς ταπεινούς καί γενναίους Ποιμένας, τό ὁποῖον κατ’ ἐπέκτασιν ἀπευθύνεται καί πρός τόν ἄνθρωπον τῆς σήμερον, εἶναι μήνυμα ἐπίκαιρον, μήνυμα ὑψίστης σημασίας διά τόν ἀδιάφορον καί ἐκκοσμικευμένον ἄνθρωπον, εἶναι μήνυμα εἰρήνης καί σωτηρίας».

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2015

27 Δεκεμβρίου 2015

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 2016

ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ 2016

Τό Ἅγιον Δωδεκαήμερον εἰς τήν ἄλλοτε πρωτεύουσαν τῆς ἰσχυροτάτης Δημοκρατίας τῆς Γαληνοτάτης, Βενετίαν, ὑπῆρξεν ὅπως πάντοτε πλουσιώτατον εἰς τάς Ἱεράς Ἀκολουθίας, εἰς τήν συμμετοχήν τοῦ κόσμου εἰς αὐτάς, καθώς καί εἰς τήν Θείαν Κοινωνίαν, εἰς τήν ὁποίαν ἐπρωτοστάτησαν τά μικρά παιδιά καί οἱ ἔφηβοι.

Ἡ Βενετία μέ τά ἐξαίσια καί μοναδικά χαρακτηριστικά της, τά ὁποῖα καί τήν καθιστοῦν φημισμένην ἀνά τήν ὑφήλιον, ἔχουσα, μάλιστα, ἁγίους καί ἁγίας κατά τήν παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, ἀποτελεῖ modello ἐλευθερίας, modello εἰρήνης, modello γαληναίας συμβιώσεως τῶν λαῶν, modello οἰκουμενικοῦ Διαλόγου εἰς τήν ζωήν ἐν πράξει, πόλις τήν ὁποίαν θαυμάζουν μικροί καί μεγάλοι, νέοι καί νεώτεροι, παλαιοί καί παλαιότεροι, καί διά τά ἀριστουργηματικά μέγαρα καί τά ἀρχιτεκτονικά ἔκπαγλα κέντρα της. Τό Ἅγιον Δωδεκαήμερον εἰς αὐτήν ὑπῆρξεν εἰρηνικόν καί χαρμόσυνον, μέ πλήθη τουρίστας ἀπό ὅλον τόν κόσμον, φιλακόλουθοι καί ἀνακόλουθοι, οἱ πάντες, πλούσιοι καί εὐκατάστατοι, πτωχοί καί μέσης οἰκονομικῆς καταστάσεως, ὑγιεῖς καί ἀνάπηροι, εὑρίσκουν, ἔστω καί μίαν ἡμέραν, καταφύγιον εἰς τήν εὐκλεεστάτην Βενετίαν, διά νά ἀπολαύσουν τήν γαλήνην, τήν εἰρήνην, τήν ἐλευθερίαν, νά συζητήσουν τά προβλήματα τοῦ κόσμου, τοῦ ἀνθρώπου, νά σωθοῦν ἀπό τά κυκλοφοριακά βάσανα καί τάς ὕβρεις τῶν ὁδηγῶν τῶν αὐτοκινήτων, νά ζήσουν μερικάς ἡμέρας μακράν τοῦ ἐπιγείου χάους καί τῆς ἀνθρωπίνης συγχύσεως καί ἀδιαλλαξίας, νά ἀκούσουν, χωρίς φόβον καί ἀπόγνωσιν, τάς εἰδήσεις καί τά γεγονότα τῆς ἡμέρας, νά μάθουν τά σχετικά μέ τήν κρίσιν καί τάς πολεμικάς συγκρούσεις, ἀλλά καί ἀπό τήν ἄλλην πλευράν νά ἀπολαύσουν τήν εἰρήνην καί τήν ἀγάπην, τάς χριστουγεννιάτικας γλυκυτάτας καμπάνας τῶν ἐκκλησιῶν.

Πλεῖστοι ὅσοι, ἡμέτεροι καί ξένοι, ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ προερχόμενοι, παρηκολούθησαν, μέ κατάνυξιν τάς Ἀκολουθίας τῶν Χριστουγέννων, τῆς Πρώτης τοῦ Ἔτους, καί τήν Δοξολογίαν, ἐπί τῷ Νέῳ Ἔτει, καί τῶν Θεοφανείων, οἱ ὁποῖοι, οἱ μέν διά λόγον τινα, οἱ δέ ἄλλοι δι’ ἐκεῖνον τόν λόγον, ἐξῆλθον ἐκ τοῦ μεγαλοπρεπεστάτου Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τῶν Ἑλλήνων, κατευχαριστημένοι καί ἐλπιδοφόροι.

Ἡ Προπαραμονή τῶν Χριστουγέννων ἀπετέλεσε τήν ἀρχήν τῆς πνευματικῆς καί κοινωνικῆς χαρᾶς καί ἀγαλλιάσεως τοῦ Ἁγίου Δωδεκαημέρου, διότι μέσα εἰς τόν μεγαλοπρεπέστατον καί ἀριστουργηματικόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Μάρκου ἔλαβε χώραν ἡ ἀνταλλαγή τῶν ἑορτίων εὐχῶν μεταξύ τῶν Τοπικῶν Ἀρχῶν καί τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ προηγήθη Συναυλία μέ καλλιτέχνας τῆς Ὄπερας καί τοῦ Θεάτρου Fenice Βενετίας (ἐκ τῶν καλυτέρων τοῦ κόσμου), ἡ ὁποία διῄρκησε μίαν ὥραν καί ἦτο εἰρηνική ἀνάπαυσις καί ὑπέροχος μουσική ἀγαλλίασις. Ὁ Δήμαρχος τῆς πόλεως, ὁ ἀντιπρόσωπος τοῦ Πατριάρχου Βενετίας, αὐτοῦ ἀπουσιάζοντος λόγῳ τῆς Ποιμαντορικῆς Περιοδείας του, ὁ Πρόεδρος τῆς Περιφερείας, αἱ λοιπαί Πολιτικαί, Στρατιωτικαί καί Δικαστικαί Ἀρχαί, ἅπαντες ἦσαν παρόντες. Ὁ Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας, Μητροπολίτης Ἰταλίας καί Μελίτης κ. Γεννάδιος, εἶχε τήν αἰσίαν εὐκαιρίαν ὅπως μεταφέρῃ εἰς ὅλας τάς Ἀρχάς τῆς Βενετίας τάς διαπύρους εὐχάς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, καί τήν Πατριαρχικήν εὐλογίαν, νά εὐχηθῇ καί νά συνομιλήσῃ μετ’ αὐτῶν ἐπί διαφόρων θεμάτων.

Τά ἤθη καί τά ἔθιμα ἐτηρήθησαν, καθώς καί ἡ κοπή τῆς Βασιλόπιτας εἰς τούς οἴκους, εἰς τά ἑστιατόρια, εἰς τά Γραφεῖα τῆς Μητροπόλεως. Οἱ Σύλλογοι, τά Ἱδρύματα, οἱ θεσμοί, οἱ διάφοροι ὀργανισμοί ἐχάρησαν ὅλας τάς ἡμέρας, μέ ἔξοχα ἐδέσματα καί παραδοσιακά γλυκά, μή παραλείψαντες νά στρέψουν καί τήν κεφαλήν αὐτῶν πρός τούς ἔχοντας ἀνάγκην, εἰς τούς πτωχούς καί εἰς τά ἱδρύματα.

Εἰς τά ἱστορικά ὕδατα τῶν Ἑλληνικῶν Καναλίων τῆς Γαληνοτάτης, πρωτεύοντα ρόλον ἔχει ἡ «Βενετική Γόνδολα», ἡ ὁποία καί ἐφέτος ἦτο ὁ κύριος βοηθός εἰς τήν εὕρεσιν καί παραλαβήν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἐνῶ ἠχοῦσαν αἱ σηρῆναι τῶν vaporetti καί αἱ Γόνδολαι ἐπανηγύριζον τόν θρίαμβον τῆς εὑρέσεως, μέ ἐξάλλους πανηγυρικάς φωνάς. Ἡ κ. Σταμάτα Χέλμη, Α΄ Ἀντιπρόεδρος τῆς Κοινότητος Βενετίας, παρέλαβε τόν Τίμιον Σταυρόν, βοηθουμένη ὑπό τῆς ἀρχοντικῆς «Βενετικῆς Γόνδολας», διότι ἄνευ αὐτῆς ὁ Σταυρός θά φθάσῃ εἰς τήν μεγάλην θάλασσαν τῆς Βενετίας, ἡ ὁποία ὑποδέχεται, χαιρετίζει καί φιλοξενεῖ τά πλοῖα, πάσης κατασκευῆς, πρός διαφόρους κατευθύνσεις καί δρόμους θαλασσίους ἐν συνεχείᾳ κατευθυνόμενα. Ἡ ὅλη τελετή, ἀπό τῆς Γεφύρας τῶν Ἑλλήνων (Ponte dei Greci), τῆς ρίψεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ εἰς τά Κανάλια καί τῆς εὐλογίας τοῦ ἀνθρώπου, τῶν ὑδάτων καί, γενικά, ὅλης τῆς δημιουργίας διά τοῦ Σταυροῦ, ἀποτελεῖ ἐν Βενετίᾳ “Sacro Spettacolo” εἰς τό ὁποῖον προσέρχονται ἡμέτεροι καί ξένοι, μέ προσευχήν, εὐλάβειαν καί ἀγαλλίασιν, καί ἀπολαμβάνουν τήν χάριν καί τήν εὐλογίαν τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἡ ἐπιστροφή εἰς τόν Μητροπολιτικόν Ναόν, μέ συνοδείαν τά πλήθη τῶν Ὀρθοδόξων καί ἄλλων Χριστιανῶν, εἶναι ἄκρως συγκινητική καί περιχαρής, μέσα εἰς μίαν πόλιν, ἡ ὁποία εἰς τό παρελθόν εἶχε σχέσιν στενοτάτην μέ τήν Ἱστορίαν καί τόν Πολιτισμόν τοῦ Γένους μας. Καί τώρα, ὅσον ποτέ ἄλλοτε, χάρις εἰς τήν σοβαράν καί σώφρονα Ποιμαντορίαν τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου κ. Γενναδίου, ἡ Ὀρθοδοξία ἀνεγνωρίσθη μέ κῦρος εἰς ὑψηλότατον βαθμόν, ἡ ὁποία εἰς τήν οὐσίαν εἶναι μία δύναμις ἐλευθέρα καί ἐνεργοποιός, ἡ ὁποία, ἀκολουθοῦσα τό τοῦ Κυρίου ἡμῶν ρῆμα «... μή γνώτω ἡ ἀριστερά σου», μυστικῶς καί ἀθορύβως προσφέρει μεγάλας ὑπηρεσίας εἰς την Ἰταλικήν κοινωνίαν, εἰς κάθε ἄνθρωπον ἀγαθῆς προαιρέσεως, ἄνευ διακρίσεως.

Τό Ἅγιον Δωδεκαήμερον ὑπῆρξε, περισσότερον πάσης ἄλλης ἐποχῆς, ἐποικοδομητικόν, προοδευτικόν καί καρποφόρον πνευματικά καί κοινωνικά, καθόσον εἰς τά Ἄχραντα Μυστήρια προσῆλθε μέγας ἀριθμός Ὀρθοδόξων, ἦσαν κυρίως νέοι, οἱ ὁποῖοι μέ τόν τρόπον τοῦτον διετράνωσαν τήν βαθεῖαν αὐτῶν πίστιν καί, μέ τήν νεότητα αὐτῶν, τό αἴσιον μέλλον τῆς Ὀρθοδόξου Μητροπόλεως Ἰταλίας καί Μελίτης. Πρός αὐτούς ἀπευθυνόμενος, κυρίως, ὁ Σεβ. Ποιμενάρχης ἡμῶν κ. Γεννάδιος ανέφερε, μεταξύ ἄλλων: «Τό Ἀγγελικόν Μήνυμα “Μή φοβεῖσθε” πρός τούς ταπεινούς καί γενναίους Ποιμένας, τό ὁποῖον κατ’ ἐπέκτασιν ἀπευθύνεται καί πρός τόν ἄνθρωπον τῆς σήμερον, εἶναι μήνυμα ἐπίκαιρον, μήνυμα ὑψίστης σημασίας διά τόν ἀδιάφορον καί ἐκκοσμικευμένον ἄνθρωπον, εἶναι μήνυμα εἰρήνης καί σωτηρίας. Μέσα εἰς τήν ἀνάδελφον καί ἀδιάφορον, συγκεχιμένην καί ἀναστατωμένην ἀνθρωπότητα, ἡ ὁποία μαστίζεται καί καταδιώκεται, βασανίζεται καί θανατοῦται, ὁ ἀπεσταλμένος ὑπό τοῦ Θεοῦ Ἄγγελος τῆς ἀγάπης καί τῆς εἰρήνης, εὐαγγελιζόμενος ἡμῖν μέ τό ἐκπληκτικόν καί χαρμόσυνον Μήνυμα: “Μή φοβεῖσθε”, μήνυμα δυναμικόν καί ζωηφόρον, τό ὁποῖον δηλοῖ τήν συνέχειαν τῆς κατά Χριστόν ζωῆς, διότι “χαράν μεγάλην ἐν παντί τῷ λαῷ, ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον Σωτήρ ... Χριστος, Κύριος”, οἱ ποιμένες, μέ ἄξωνα ἐνεργείας καί πυξίδα πορείας τόν ἐν Σπηλαίῳ γεννηθέντα καί ἐν φάτνῃ ἀνακλιθέντα Θεάνθρωπον Σωτῆρα μας, ἀνταποκρίνονται πρός τό ὑπερφυσικόν καί ἀνυπέρβλητον θέαμα μέ ἀγάπην, προθυμίαν, διάθεσιν, καθαρότητα καρδίας, μέ πιστότητα καί γενναιότητα, μέ τό ἀνεπίληπτον τοῦ βίου αὐτῶν καί οὕτω συμπεριλαμβάνονται εἰς τό ὑπερφυές θαῦμα, διά νά προσφέρουν τήν προσκύνησιν καί τήν λατρείαν των εἰς τό “Παιδίον τῆς Βηθλέεμ”, εἰς ὅ «ἐδόθη πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καί ἐπί γῆς» (Ματθ. 28,18)».

          Εἶναι γεγονός ἀναντίρρητον ὅτι οἱ νέοι Ὀρθόδοξοι τῆς ἐκκλησιαστικῆς ταύτης δικαιοδοσίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐκκλησιάζονται, πολλοί δέ νέοι Ἰταλοί ἐνδιαφέρονται σχετικά μέ τήν Ὀρθόδοξον Πίστιν καί ζητοῦν συναντήσεις καί ἐξηγήσεις ἐπί τῶν σπουδαίων κεφαλαίων της. Οἱ ὀκτώ ὑποψήφιοι διά χειροτονίαν ἑτοιμάζονται, μέ σύνεσιν καί ἀγαθήν διάθεσιν, ὥστε νά διακονήσουν εἰς τήν Μητρόπολιν, διά τό ἠθικόν καλόν καί τό πνευματικόν συμφέρον, ὄχι μόνον τοῦ Ὀρθοδόξου, ἀλλά καί παντός ἀνθρώπου, διότι ὁ ἄνθρωπος ἐπλάσθη διά νά σωθῇ καί νά εἰσέλθῃ εἰς τήν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν. Τήν 27^ην Δεκεμβρίου, ἡμέραν τοῦ Ἁγίου Πρωτομάρτυρος καί Ἀρχιδιακόνου Στεφάνου, ὁ Σεβασμιώτατος ἐτέλεσε τήν εἰς Πρεσβύτερον χειροτονίαν τοῦ διακόνου Δημητρίου Ζάφκου, ἐκ Ρωσίας καταγομένου, ἐν μέσῳ πυκνοτάτου ἐκκλησιάσματος. Διά τήν Μητρόπολιν Ἰταλίας καί Μελίτης, ἡ νέα χειροτονία, καί αἱ ἑπόμεναι, λίαν προσεχῶς, δίδουν εἰς τήν Μητρόπολιν ἐνίσχυσιν πολλήν καί ἱκανοποίησιν ἀληθινήν, βαθεῖαν χαράν καί θάρρος ἀκαταμάχητον εἰς τόν λαμπρότατον ἔργον τῆς Ἀναγεννήσεως τῆς Ὀρθοδοξίας, τό ὁποῖον ἔχει συντελεσθῆ μέσα εἰς τήν καρδίαν τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας.

Στιγμές από τον Αρχιερατικό Εσπερινό της Υπαπαντής στη Φανερωμένη πόλεως Ζακύνθου

Εσπέρας 1ης Φεβρουαρίου 2015, χοροστατούντος του Σεβ. Μητροπολίτου Ζακύνθου κ. Διονυσίου Δ΄

Πρώτες εντυπώσεις φθάνοντας μετανάστες στη Μελβούρνη

Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ

30 Ιανουαρίου 1968. Αιώνες πέρασαν από εκείνο το πρωινό, ακριβώς σαράντα οχτώ χρόνια πριν, που το Υπερωκεάνιο Πατρίς αγκυροβόλησε γύρω στις 5 το πρωί στο Λιμάνι της Μελβούρνης! Τριάντα οχτώ ολόκληρα μερόνυχτα διέσχιζε τους ωκεανούς! 

Κι άλλες φορές, ίσως πολλές, έχω αναφερθεί στην αναχώρηση από την αγαπημένη πατρίδα, την Κυριακή το απόγευμα, γύρω στις 4.30 μ.μ., παραμονή Χριστουγέννων, του 1967. Όμως, ανεξάντλητες οι μνήμες γι' αυτό το ανεξάντλητο θέμα του φευγιού. Σήμερα δεν θα αναφερθώ στην αναχώρηση, ούτε στο ταξίδι, πολλές φορές μιλήσαμε για αυτά, αλλά στην άφιξη στην καινούρια χώρα σε αυτήν που θα γινόταν δεύτερη πατρίδα για λίγα χρόνια, όπως πιστεύαμε ακράδαντα!

Γεμάτοι προσδοκίες όλοι λίγο πολύ. Ήλθαμε «με πρόγραμμα»! Θα δουλεύαμε μικροί μεγάλοι για τρία, άντε πέντε, χρόνια το πολύ-πολύ, θα κάναμε σκληρή οικονομία, ακόμα και στο φαγητό, θα μαζεύαμε το ποσόν που χρειαζόταν ο καθένας και θα γυρνούσαμε πίσω στον τόπο μας!

Ήταν νέοι που ήθελαν να αγοράσουν ταξί, άλλοι να παντρέψουν αδελφή, κάποιες κοπέλες να αγοράσουν καλή μηχανή να μαντάρουν κάλτσες, (για πολλά χρόνια ανθούσε στην Ελλάδα το επάγγελμα), να αγοράσουν τα απαραίτητα για να ανοίξουν Κομμωτήριο, άλλοι να επισκευάσουν το σπίτι τους στο χωριό, ν' αγοράσουν Τρακτέρ να καλλιεργούν τη γη τους, να αγοράσουν το διπλανό κομμάτι περιουσία που θα πουλούσε ο γείτονας, καθένας με τον καημό του και το όνειρό του!

Ο Κώστας, 19 χρονών παλικάρι, αγαπημένος φίλος από το Χουρχουλίδι, όπου έχουμε ακόμα πολύ στενή φιλία με τον ίδιον και την όμορφη οικογένεια που απέκτησε εδώ(!), ζει στο Σίδνεϊ από το 1961 που έφυγε. Φτωχόπαιδο και πολλά αδέλφια στη φαμελιά, έλεγε του πατέρα του πριν φύγει: Εσύ, γέρο, νάχεις το νου σου και μόλις ακούσεις πως πουλιέται σταφίδα ή λιοστάσι στο χωριό, θα μου γράφεις και εγώ θα σου στέλνω λεφτά να το αγοράζεις και σε λίγα χρόνια το μισό χωριό θα είναι δικό μας! Θα γυρίσω, ούτε τριάντα χρονών δεν θα είμαι ακόμα, θα πάρω μια καλή κοπέλα από τον τόπο μας, θα σου κάμουμε μπόλικα εγγόνια κι εσύ θα περάσεις ευτυχισμένα γεράματα και θα καμαρώνεις για την προκοπή μας…

Και ο Κώστας έκαμε προκοπή και καλή γιατί ήταν τίμιος και εργατικός! Και όμορφη οικογένεια απέκτησε με παιδιά κι εγγόνια! Το γέρο Πατέρα και τη Μάνα του, μακαρίτες από χρόνια, τους έφερε εδώ όπου έμειναν κάμποσους μήνες και χάρηκαν τη φαμελιά του και την προκοπή του, αλλά το πατρικό σπίτι πίσω στο χωριό ερήμωσε…

Η οικογένεια μου κι εγώ, δεν είχαμε συγκεκριμένο πρόγραμμα, μολονότι ΜΟΝΟ για λίγα χρόνια ήλθαμε κι εμείς, ναι, το πολύ-πολύ για πέντε! Όμως, είπα, θα μοιραστώ μαζί σας σήμερα, τις πρώτες μου εντυπώσεις, γιατί αυτές τις κρατάει η μνήμη ατόφιες, ανέπαφες, ανέγγιχτες, ανεπηρέαστες από μετέπειτα βιώματα και αλλαγές.

Τρίτη πρωί λοιπόν, ένα πρωινό μουντό, φοβερά ζεστό και με πολλή υγρασία. Οι περισσότεροι επιβάτες μαζεύτηκαν με λαχτάρα εκεί απ' όπου μπορούσαν να δουν κάτω, τον κόσμο που περίμενε με αγωνία. Μολονότι μεγάλο το ύψος για να μπορέσουν να διακρίνουν και να ξεχωρίσουν αυτούς που τους περίμεναν, στριμώχνονταν γεμάτοι περιέργεια και αγωνία για να δουν τους ανθρώπους τους, τους δικούς τους…

Οι νύφες αλλά και οι γαμπροί, που με μια φωτογραφία στο χέρι έψαχναν κάτω στην προβλήτα από τόσο ψηλά, πολλοί! Προσπαθούσαν να διακρίνουν, να δουν, αυτόν/ήν με τον οποίον θα δένανε τη ζωή τους. Έναν άνθρωπο τελείως άγνωστο. Η αγωνία αυτών των ανθρώπων, ιδιαίτερα των κοριτσιών πολύ μεγάλη. Έψαχναν ανάμεσα σε αυτούς που κρατούσαν λουλούδια… Πολλές δραματικές σκηνές διαδραματίστηκαν εκεί μπροστά στα μάτια εκατοντάδων ανθρώπων, όπου η φοβερή απογοήτευση των μεν ή των δε, ήταν αδύνατο να κρυφτεί…

Δε θα ξεχάσω, όσο ζω το περιστατικό με μία κοπέλα από τη Βόρεια Ελλάδα, που ερχόταν να παντρευτεί έναν άνθρωπο που οι γονείς της επέλεξαν χωρίς να τον ξέρουν κι αυτοί κι όπου στο καράβι γνωρίστηκε με έναν άλλον νέο που και αυτός ερχόταν να παντρευτεί μίαν άγνωστη, αγαπήθηκαν, αποφάσισαν να ενώσουν τις τύχες τους κι όταν κατέβηκαν από το καράβι, εξαφανίστηκαν αφήνοντας μπουκάλα αυτούς που θα τους υποδέχονταν φτάνοντας εδώ, με τόση λαχτάρα, όνειρα, και το μικρονοικοκυριό που καθένας είχε στήσει, έτοιμοι όλοι να παντρευτούν και να νοικοκυρευτούν! Και δεν ήταν το μόνο περιστατικό. Τουλάχιστον αυτό είχε αίσιο τέλος για τους ερωτευμένους παρά τη φοβερή απογοήτευση αλλά και ντροπή/προσβολή αυτών που τους περίμεναν.

Υπήρξαν περιπτώσεις, όμως, που παρασύρθηκε σε ερωτική περιπέτεια η κοπέλα στο καράβι, μόνο για να διαπιστώσει φτάνοντας πως ο νεαρός εξαφανίστηκε κι εκείνη έμεινε εκτεθειμένη να αντιμετωπίσει τον γαμπρό που την περίμενε στο λιμάνι θάβοντας μέσα της τη φοβερή της απογοήτευση και πικρία για την προδοσία αλλά και την επιπολαιότητά της, κρύβοντας βαθιά το μυστικό και με το φόβο να την απορρίψει και ο εδώ γαμπρός. Άλλα χρόνια εκείνα, άλλα ήθη άλλα έθιμα, άλλη νοοτροπία.

Εμάς, τον σύζυγο και τα δυο μικρά μας παιδιά, δεν μας περίμεναν δικοί, γιατί ο μοναδικός «δικός» μας άνθρωπος ήταν η μακαρίτισσα η ξαδέλφη μου η Ανδριάνα, όπου φυσικά αδιανόητο να αφήσει άνδρα και μικρό παιδί και να πάρει νυχτιάτικα τους δρόμους για το Λιμάνι που ήταν πολύ μακριά από εκεί που έμενε! Η ΔΕΜΕ είχε πληρώσει τα ναύλα μας για να έλθουμε προσκεκλημένοι της Χώρας. Έτσι, μόνο δύο-τρεις χωριανοί του συζύγου ήλθαν. Όμως δεν μπόρεσαν να περιμένουν γιατί θα περνούσαν ώρες μέχρι να βγούμε, να πάρουμε αποσκευές, να περάσουμε τελωνείο. Έπρεπε να πάνε στη δουλειά.

Όταν κάποτε τελείωσαν όλες οι διαδικασίες, πήραμε ταξί και με το χαρτί που έγραφε τη διεύθυνση που θα πηγαίναμε, θα μας πήγαινε ο ταξιτζής! Για καλή μας τύχη ο ταξιτζής δεν ήταν μόνο Έλληνας, δεν ήταν μόνο Ζακυνθινός, αλλά και Μπανατιώτης και φίλος των γονιών μου! Ήταν ο μακαρίτης ο Στέλιος ο Καποδίστριας, ο λεγόμενος «Καρκάνιας»! Μεγάλη ανακούφιση και παρηγοριά με το που πατάς το πόδι σου στην ξένη γη να βρίσκεις άνθρωπο «δικό σου»! Γνώριζε την οικογένεια που θα νοικιάζαμε, Ζακυνθινοί κι εκείνοι, κάπου εκεί κοντά έμενε κι ο ίδιος και μας πήγε με… κλειστά τα μάτια!

Η διαδρομή μεγαλούτσικη από το Λιμάνι στο Ascot Vale που θα μέναμε. Κοιτούσα γύρω μου με περιέργεια γεμάτη αγωνία. Με κυρίευσε απογοήτευση και απορία… Τι σόι μεγαλούπολη είναι αυτή αναρωτιόμουν; Τι σχέση μπορεί να έχει με τα έγχρωμα φανταχτερά φυλλάδια που μας έδωσαν στην Πρεσβεία στην Αθήνα αλλά και μέσα στο πλοίο; Έρημοι δρόμοι, τα σπίτια μικρά, χαμηλά, ξύλινα τα περισσότερα, εκατόχρονα και βάλε, μου θύμιζαν τις «λότζες» στα χωριά και τα παχνιά που έβαζαν τα ζωντανά… Πού και πού υπήρχαν κάτι παμπάλαια διώροφα. Ο μεγάλος οικοδομικός οργασμός που θα άλλαζε την πόλη, αργούσε, άρχισε δυο τρεις δεκαετίες μετά! Κολλητά το ένα με το άλλο τα περισσότερα σπίτια, όλα όμως, με μικρό ή μεγάλο κήπο μπροστά με όμορφα λουλούδια! Αργότερα φυσικά, θα διαπίστωνα ότι πίσω υπήρχε μεγάλος κήπος τόσο μεγάλος πολλές φορές που έφτανε να χτιστεί τουλάχιστον ένα σπίτι ακόμα! Και πάρκα, πολλά πάρκα με υπέροχα δένδρα, ολοπράσινα και ανθοστολισμένα!

Θα πρέπει να κόντευε μεσημέρι μέχρι να φύγουμε από το Λιμάνι μετά από πολλές ώρες ταλαιπωρία και διατυπώσεις. Οι δρόμοι σχεδόν έρημοι, όπου κι αν περάσαμε αραιά και πού περνούσε κάνα αυτοκίνητο. Το πιο παράξενο, στη μέση του δρόμου, ράγες όπου περνούσαν τα τραμ! Σε κάθε στάση, οι επιβάτες έπρεπε να διασχίσουν το δρόμο για να ανεβούν ή κατεβούν από το τραμ. Τα αυτοκίνητα υποχρεωμένα να σταματούν κόκκαλο πλησιάζοντας στις στάσεις των τραμ που ήταν πολύ κοντά η μια στην άλλη! Πολλά δυστυχήματα γίνονταν αλλά και εξακολουθούν να γίνονται, από αφηρημένους οδηγούς ή από αυτούς που δεν γνωρίζουν ότι λίγα μέτρα πιο πέρα έχει στάση το τραμ και χτυπούν επιβάτες που κατεβαίνουν ή ανεβαίνουν.

Φτάνοντας στο σπίτι χωριανού του συζύγου, που μας είχε νοικιάσει δωμάτιο για να μείνουμε, έμεινα εμβρόντητη μην γνωρίζοντας τις εδώ συνθήκες. Το σπίτι πολύ παλιό και πολύ μεγάλο με τέσσερα σχετικά μεγάλα υπνοδωμάτια, ένα για τον νοικοκύρη και από μια οικογένεια στα άλλα. Σε ένα στενό δωμάτιο σαν διάδρομο χωρίς παράθυρο, δυο πολύ στενά κρεββάτια όπου έμεναν δύο κοπέλες, ξένες μεταξύ τους! Μία κουζίνα για όλους, όπου μαγείρευες με σειρά προτεραιότητας, φυσικά η «μπόσενα», δηλαδή η νοικοκυρά του σπιτιού προηγείτο σε όλα, κι αν δεν προλάβαινες, έτρωγες σάντουιτς. Ένα τραπέζι στην κουζίνα, η τραπεζαρία και να υπήρχε, είχε διαμορφωθεί σε κοιτώνα όπου συνήθως έμεναν… μπεκιάρηδες, (όπως αποκαλούσαν τους ανύπαντρους άνδρες), όπου έναντι αδρής αμοιβής, εκτός από το ενοίκιο, πλήρωναν και για τα ρούχα που τους έπλενε η «μπόσενα» και για το πιάτο το φαΐ που τους έδινε από ό,τι μαγείρευε για τη φαμελιά της. Μία τουαλέτα κι εκείνη εξωτερική τέρμα κάτω στο πίσω μέρος του κήπου για όλους, καζάνι με ζεστό νερό που άναβε με κάρβουνα ΜΟΝΟ το Σάββατο για να κάνουν όλοι ντους! Βέβαια, όσοι προλάβαιναν μόνο… Όμως, για όλα αυτά έχω γράψει εκτενώς στο διήγημα Το Τρακτέρ στο βιβλίο μου «Του Φιόρου και του Μισεμού», εκδόσεις Περίπλους, Αθήνα, 2013, έτσι δεν θα επεκταθώ.

Φτάσαμε Τρίτη, το απόγευμα ήλθαν πολλοί Ζακυνθινοί και για να μας γνωρίσουν αλλά και να μας καλωσορίσουν. Ζεστάθηκε κάπως η ψυχή. Παρηγορήθηκα με κάποια στωικότητα, διαπιστώνοντας πως όλοι με τις ίδιες συνθήκες ζούσαν. Πολλές όμορφες φιλίες δημιούργησα από εκείνο το απόγευμα όπου κρατάνε ακόμα μ' εκείνους που μείναμε, γιατί κάποιοι επαναπατρίστηκαν και πολλοί αναχώρησαν για το μεγάλο ταξίδι!

Το Σάββατο το απόγευμα μάς περίμενε η ξαδέλφη μου που έμενε οικογενειακώς στης Ελισάβετ, (αγαπημένη φίλη μέχρι σήμερα), να περάσουμε λίγες ώρες μαζί. Πήγαμε με τα πόδια, δεν ήταν μεγάλη απόσταση κάπου δυο χιλιόμετρα. Σάββατο απόγευμα, ντάλα καλοκαίρι όπου, από όπου κι αν περάσεις στην Ελλάδα, ακόμα και στο πιο μικρό χωριό θα σφύζει από ζωή, νέκρα παντού εδώ! Δεν συναντήσαμε ζώσα ψυχή, όλα κατάκλειστα και ζήτημα αν σε όλη τη διαδρομή πέρασαν δυο-τρία αυτοκίνητα!

Με το που μας είδε από μακριά η αγαπημένη μου ξαδέλφη, άρχισε όχι απλά να γελάει, αλλά να χαχανίζει ακράτητα. «Μωρή μουρλάσω», μου λέει, «πού νομίζεις πώς πάτε και στολιστήκατε έτσι;» και δώστου γέλια… Κοιταχτήκαμε με απορία με το σύζυγο και τα παιδιά μου γιατί κάθε άλλο παρά… σημαιοστολισμένοι είμαστε. Βέβαια, δεν άργησα να καταλάβω τι εννοούσε, όταν αρχίζοντας να κυκλοφορώ κάπως, διαπιστώνω πως ουδείς εδώ έδινε σημασία στην εξωτερική εμφάνιση, αφού άνετα κυκλοφορούσαν με σαγιονάρες ή τις… παντόφλες, με ρούχα ασιδέρωτα ή τόσο παραμελημένα και ατημέλητοι οι περισσότεροι, όπου εμείς στην πατρίδα ούτε στην αυλή του σπιτιού μας δεν θα βγαίναμε έτσι!

Λίγες μέρες μετά, πήρα το τραμ να πάω στην κοντινή αγορά. Μου έκανε εντύπωση η τάξη με την οποία περίμεναν όλοι οι επιβάτες να επιβιβαστούμε… Ούτε στριμωξίδι, ούτε φωνές ούτε τίποτα! Ανεβαίνοντας στο ασφυκτικά γεμάτο τραμ, αν έριχνες καρφίτσα μέσα, θα ακουγόταν νεκρική σιγή, οι επιβάτες διάβαζαν, πολλές γυναίκες έπλεκαν ή κοιτούσαν αδιάφοροι έξω από το παράθυρο!

Θεέ μου, σκέφτηκα, σε τι κοινωνία ήλθα να ζήσω όπου οι άνθρωποι για να αποφύγουν να κοιτάξουν ή να συνομιλήσουν με τον διπλανό τους καταφεύγουν στο διάβασμα ή στο πλέξιμο ακόμα και αν πηγαίνουν δυο στάσεις πιο πέρα! Πού η Ελλαδίτσα μας, όπου χαλάει ο κόσμος από κουβέντες, γέλια, ε, και μικροκαβγάδες ενίοτε!!!

Βέβαια, σήμερα έχουν όλα αλλάξει χάρη σε μας τους Μετανάστες, κυρίως τους Ευρωπαίους, Έλληνες, Ιταλούς κ.λπ. Αρχικά, η Μελβούρνη σήμερα είναι πανέμορφη! Για πέμπτη συνεχή χρονιά ψηφίστηκε από τους ειδικούς ως η ομορφότερη και πιο βιώσιμη πόλη στον Κόσμο!!! Πολυπολιτισμική, κοσμοπολίτικη και πολύμορφη, όπου συνυπάρχουμε ειρηνικά εκατομμύρια άνθρωποι, με διαφορετική καταγωγή, χρώμα, γλώσσα, θρησκεία, ήθη και έθιμα, από κάθε γωνιά της Γης!

Η ανοικοδόμηση που άρχισε πάνω από τριάντα χρόνια πριν και συνεχίζει ακάθεκτη, τα υπέροχα κτίρια, τα μαγαζιά κάθε είδους όπου βρίσκεις ό,τι προϊόν θελήσεις από όποια γωνιά της γης, τα ατελείωτα εσωτερικά αλλά προ παντός εξωτερικά καφέ, όπου κατακλύζονται πολύχρωμα, πολύβουα γεμάτα από κόσμο που μιλάει, επικοινωνεί, με χέρια με μάτια με φωνή με ολόκληρο το είναι τους, καλοντυμένοι καλόγουστα και με ό,τι πιο μοντέρνο κυκλοφορεί στο χώρο της παγκόσμιας μόδας.

Τα πεζοδρόμια σχεδόν σε ολόκληρη τη Μελβούρνη, γεμάτα με πολύχρωμες ομπρέλες, τραπέζια και καρέκλες όπου όλες τις ώρες σχεδόν του 24ώρου είναι γεμάτα από ανθρώπους κάθε φυλής και ηλικίας που απολαμβάνουν τον καταγάλανο, συνήθως, ουρανό την ημέρα και το καφεδάκι της αρεσκείας τους με ωραία γλυκά και εδέσματα! Οι ψησταριές και τα εστιατόρια από όλες τις χώρες και κουζίνες του κόσμου, φημισμένα παγκοσμίως, για κάθε γούστο και κάθε τσέπη, σε κάποια η μερίδα τιμάται… $400 με $500 το άτομο, δεν θυμίζει σε τίποτα τη Μελβούρνη που αντίκρισα εκείνο το μελαγχολικό από κάθε άποψη πρωινό της 30ή^ς του Ιανουαρίου του 1968!

Ευλογημένη Χώρα η Αυστραλία!

Με την αγάπη μου σε όλους,

δ.μ.

Λειτουργία στο Βασίλειο της Swaziland | Ετοιμάζεται ο πρώτος Ορθόδοξος Ναός

28 Ιανουαρίου 2016, στην πρωτεύουσα Mbabane τού λιλιπούτειου αυτού αφρικανικού βασιλείου. Τη θεία Λειτουργία τέλεσε ο οικείος Μητροπολίτης Σεβ. Καλής Ελπίδος κ. Σέργιος. 

Στο πλαίσιο αυτής της ποιμαντικής επίσκεψης, ο Σεβ. κ. Σέργιος, συνοδευόμενος από τον Πρόξενο της Ελλάδος στο Ντέρμπαν της Νοτίου Αφρικής κ. Σάββα Στυλιανού, επισκέφτηκαν τον πρώτο ορθόδοξο ναό στο Βασίλειο, ιδιοκτησίας του κ. Γιώργου Σοφοκλέους, που αυτό τον καιρό ευπρεπίζεται για να δοθεί στη δημόσια λατρεία.

Στιγμιότυπα από την ενθρόνιση του νέου Μητροπολίτου Άκκρας κ. Ναρκίσσου

Άκκρα της Γκάνας, 31 Ιανουαρίου 2016
Πηγή: Ι. Μ. Λαρίσης και Τυρνάβου 

Επαφές του Οικουμενικού Πατριάρχου εν όψει της Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδοξίας στην Κρήτη

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐδέχθη εἰς ἀκρόασιν: Τούς Σεβ. Ἀρχιεπίσκοπον Κρήτης κ. Εἰρηναῖον καί Μητροπολίτας Γαλλίας κ. Ἐμμανουήλ, Σασίμων κ. Γεννάδιον καί Κισάμου καί Σελίνου κ. Ἀμφιλόχιον, τούς Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτας κ. Βαρθολομαῖον, Ἀρχιγραμματέα τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, καί κ. Πρόδρομον Ξενάκην, Ὑπογραμματέα τῆς Ἱ. Ἐπαρχιακῆς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης, καί τόν Ἐλλογ. κ. Κωνσταντῖνον Ζορμπᾶν, Γεν. Διευθυντήν τῆς Ὀρθοδόξου Ἀκαδημίας Κρήτης, συνεργασθείς μετ᾿ αὐτῶν διά τήν ὀργάνωσιν τοῦ προγράμματος τῆς ἐκεῖσε συγκληθησομένης Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ ΤΗΣ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΙΣΑΜΟΥ ΚΑΙ ΣΕΛΙΝΟΥ ΠΛΗΡΟΦΟΡΟΥΜΑΣΤΕ: 

Συνάντηση με την ΑΘΠ τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. κ. Βαρθολομαίο είχαν σήμερα ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Κρήτης κ. Ειρηναίος μετά του Σεβ. Μητροπολίτου Κισάμου κ. Αμφιλοχίου, του Υπογραμματέως της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας Κρήτης Παν. Αρχ. Προδρόμου Ξενάκη και του Γεν. Δ/ντού της Ορθόδοξου Ακαδημίας Κρήτης Δρ. Ζορμπά Κωνσταντίνου. Μετείχαν επίσης ο Σεβ. Μητροπολίτης Σασίμων κ. Γεννάδιος, ο Σεβ. Μητροπολίτης Γαλλίας κ. Εμμανουήλ και ο Αρχιγραμματέας του Οικουμενικού Πατριαρχείου Παν. Αρχ/της κ. Βαρθολομαίος Σαμαράς.

Σκοπός της συναντήσεως η σύγκλιση της  Αγίας κ Μεγάλης Ιεράς Συνόδου των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, η οποία θα πραγματοποιηθεί εις τους χώρους της Ορθόδοξου Ακαδημίας Κρήτης, στο Κολυμπάρι Κισάμου, Ίδρυμα φέρον την αναφορά του εις το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Ο Παναγιώτατος χαιρέτισε και καλωσόρισε τους συνομιλητές Του, υπογραμμίζοντας την σημασία και σπουδαιότητα της Πανορθοδόξου Συνόδου, χαρακτηρίζοντας την "ιστορικό γεγονός". "Μεγάλη η ευλογια, η τιμή και η ευθύνη της Εκκλησίας Κρήτης και της Ορθόδοξου Ακαδημίας Κρήτης, η οποία θα είναι το σημείο αναφοράς", σημείωσε ο Παναγιώτατος. 

Ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Κρήτης κ. Ειρηναίος μετέφερε τα σεβάσματα και τις ευχαριστίες των Ιεραρχών της Μεγαλονήσου, του Ιερού Κλήρου και του λαού της Κρήτης δια την επιλογή ως τόπος σύγκλισης της Αγίας και Μεγάλης Ιεράς Συνόδου. Ο Σεβ. Μητροπολίτης μας  κ. Αμφιλόχιος, ως Πρόεδρος του ΔΣ της ΟΑΚ, εξέφρασε την βαθιά ευγνωμοσύνη κ τις ευγνώμονες ευχαριστίες του Ιδρύματος δια "την εμπιστοσύνη κ επιλογή" πραγματοποιήσεως του ιστορικού αυτού γεγονότος, "σταθμό" στην ιστορία της Ακαδημίας.