Σεμνοπρεπώς προεορτάστηκε η μνήμη του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου εν Βανάτω Ζακύνθου | Αποχαιρετισμός Διακόνου Ιωάννου Ρένεση

Μέσα στο ευφρόσυνο, κατανυκτικό και σεμνό περιβάλλον της Ευχαριστιακής Συνάξεως της σημερινής Κυριακής, 10ης Ιουλίου 2016, τιμήσαμε ως Ενορία την ιερή μνήμη του νέου Οσίου της Ορθοδοξίας Παϊσίου του Αγιορείτου, ενός πολυσέβαστου αγίου των τελών του 20ού αιώνα. Έγινε Αρτοκλασία, ευλογήθηκαν τα Κόλυβα (δεητικές προσφορές της ευλαβούς Οικογενείας του Διακόνου Ιωάννου Ρένεση) και όλοι οι εκκλησιασθέντες κατέθεσαν την ικεσία τους στον κοσμαγάπητο Γέροντα, του οποίου επιτυχημένη Εικόνα ιστορήθηκε πέρυσι, δωρεά της κ. Ντενίκας Κοντονή. Σημειωτέον, ο ανθοστολισμός της Εικόνας ήταν προσφορά του κ. Παύλου Δεσύλλα. Για τον τιμώμενο νέο Όσιο ομίλησε ο εκπαιδευτικός θεολόγος κ. Σταμάτιος Ζούλας, ο οποίος εστίασε στην προσωπικότητα Παϊσίου μες από τις πολλαπλές ασθένειές Του, τις οποίες υπόμεινε μέχρι την εκδημία Του αγόγγυστα. Στο τέλος της θείας Λειτουργίας διανεμήθηκαν σε όλους από μια εικόνα του οσίου Παϊσίου σε ξύλο και από ένα μικρό παιδικό βιβλίο με τον βίο του, από τις Εκδόσεις Ποταμίτου, αμφότερες προσφορές ευσεβούς διαδικτυακού φίλου.

Στην απόλυση ο Εφημέριος π. Παναγιώτης Καποδίστριας ανακοίνωσε προς το εκκλησίασμα ότι η σημερινή Κυριακή ήταν η τελευταία φορά που βρισκόταν λειτουργικώς ανάμεσά μας ως Διάκονος ο π. Ιωάννης Ρένεσης, δεδομένου ότι την επόμενη Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016, πρόκειται να χειροτονηθεί Πρεσβύτερος από τον οικείο Μητροπολίτη Σεβ. Ζακύνθου κ. Διονύσιο Δ΄, στον πανηγυρίζοντα Ναό του γενέθλιου χωριού του π. Ιωάννη, την Αγία Μαρίνα του Φαγιά, όπου μάλιστα θα αναλάβει εφημεριακή ευθύνη. Ο π. Παναγιώτης ευχαρίστησε τον μέχρι τώρα Διάκονο εκ μέρους της Ενορίας και του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου για την ευγενική, καταλυτική, διακριτική και σεμνή παρουσία του στο Μπανάτο επί ένα ολόκληρο έτος, ευχόμενος εκ βαθέων να αναδειχθεί άξιος λειτουργός του ιερού Θυσιαστηρίου και καλός στρατιώτης Ιησού Χριστού. Τέλος, ο π. Παναγιώτης τού προσέφερε συμβολικά το προσωπικό του ολοκέντητο Ιερατικό Βιβλίο ως ελάχιστη ένδειξη επιβράβευσης της άριστης μαθητείας, την οποία επέδειξε πλάι του ο π. Ιωάννης, όπως ακριβώς είχε ορίσει, ένα έτος πριν, ο Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Διονύσιος Δ΄.

[Φωτορεπορτάζ: Ιωάννης Πορφύριος Καποδίστριας]

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, ο Αγιασμένος Άνθρωπος

Ομιλία του ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ Σπ. ΖΟΥΛΑ, Δ.Μ.Σ. Θεολογίας-Εκπαιδευτικού, κατά τον προ-εορτασμό της μνήμης του Οσίου, την Κυριακή, 10 Ιουλίου 2016, στον ναό της Παναγούλας Μπανάτου εν Ζακύνθω

«Ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν» αλλά «και καυχώμεθα εν ταίς θλίψεσιν».

Σεβαστοί πατέρες, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,

Μέσα στην Εκκλησία μας, τα πάντα υπάρχουν. Και αυτά τα ‘‘πάντα’’ προσφέρονται στους πιστούς, από τον Χριστό μας, Θε-ανθρώπινα. Εδώ ο άνθρωπος καλείται να σκέπτεται, να λογίζεται, να ενεργεί και να πράττει ‘‘καθώς και ο Χριστός’’. Ο άνθρωπος της Εκκλησίας, αποδέχεται τα πάντα από τον Χριστό (πίστη, ταπείνωση, αγάπη, υπακοή αλλά και δοκιμασίες και ασθένειες που επιτρέπει ο Θεός, προς παιδαγωγίαν μας). Ο άνθρωπος της Εκκλησίας, αυτό που λέμε ‘‘ο αγιασμένος άνθρωπος’’, «έχει νουν Χριστού» και έτσι ανυψώνει την ύπαρξη του στο χώρο της ζωής του Θεού και προγεύεται τη Βασιλεία Του. Ένας τέτοιος αγιασμένος άνθρωπος που προγευόταν τη βασιλεία του Θεού από ζωντανός, είναι ο γνωστός σε όλους μας και μεθαύριο εορταζόμενος, Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης. Δεν θα μιλήσουμε για το βίο του, γιατί είναι λίγο – πολύ γνωστός, αλλά για τις ασθένειες και τις δοκιμασίες που πέρασε και μέσα από τις οποίες, υπομένοντας τις αγόγγυστα, τελειοποίησε τη δύναμη του Θεού μέσα του.

Το 1966 ο γέροντας νοσηλεύθηκε στο Νοσοκομείο Παπανικολάου λόγω βρογχιεκτασιών. Μετά την επέμβαση για την αφαίρεσή τους και λόγω της χρήσης ισχυρών αντιβιοτικών ο γέροντας έπαθε ψευδομεμβρανώδη κολίτιδα, η οποία του άφησε μόνιμα δυσπεπτικά προβλήματα. Κάποια στιγμή, ενώ εργαζόταν στην πρέσα που είχε στο κελί του και έφτιαχνε ξύλινα σταυρουδάκια και εικονίτσες, έπαθε βουβωνοκήλη. Αρνήθηκε να νοσηλευτεί και υπέμεινε καρτερικά την ασθένεια, η οποία του έδινε φοβερούς πόνους για τέσσερα ή πέντε χρόνια. Κάποια μέρα σε μια επίσκεψή του στη Μονή του Αγίου Ιωάννου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης, κάποιοι γνωστοί του γιατροί κυριολεκτικά τον απήγαγαν και τον οδήγησαν στο Θεαγένειο νοσοκομείο, όπου και χειρουργήθηκε. Παρά την αντίθεση των γιατρών, ο γέροντας συνέχισε τη σκληρή ασκητική ζωή και τις χειρωνακτικές εργασίες κάτι που επιδείνωσε και άλλο την κατάσταση της υγείας του.

Μετά το 1993 άρχισε να παρουσιάζει αιμορραγίες για τις οποίες αρνούνταν να νοσηλευτεί λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «όλα θα βολευτούν με το χώμα». Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους ο Παΐσιος βγαίνει για τελευταία φορά από το Όρος και πηγαίνει στη Σουρωτή, στο Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου για τη γιορτή του Αγίου Αρσενίου (10 Νοεμβρίου). Εκεί μένει για λίγες μέρες και ενώ ετοιμάζεται να φύγει ασθενεί και μεταφέρεται στο Θεαγένειο, όπου του γίνεται διάγνωση για όγκο στο παχύ έντερο. Στις 4 Φεβρουαρίου του 1994 ο γέροντας χειρουργείται.

Παρότι η ασθένεια δεν σταμάτησε (παρουσίασε μεταστάσεις στους πνεύμονες και στο ήπαρ), ο γέροντας ανακοίνωσε την επιθυμία του να επιστρέψει στο Άγιο Όρος στις 13 Ιουνίου. Ο υψηλός πυρετός όμως και η δύσπνοια τον ανάγκασαν να παραμείνει.

Στο τέλος του Ιουνίου οι γιατροί τού ανακοινώνουν ότι τα περιθώρια ζωής του ήταν δύο με τρεις εβδομάδες το πολύ. Τη Δευτέρα, 11 Ιουλίου, (γιορτή της Αγίας Ευφημίας) ο γέροντας κοινώνησε για τελευταία φορά γονατιστός μπροστά στο κρεβάτι του. Τις τελευταίες μέρες της ζωής του αποφάσισε να μην παίρνει φάρμακα ή παυσίπονα, παρά τους φρικτούς πόνους της ασθένειάς του.

Τελικά την Τρίτη 12 Ιουλίου 1994, με το νέο ημερολόγιο (γιατί στο Άγιο Όρος χρησιμοποιούν το παλαιό) και ώρα 11:30 το βράδυ την ησυχία τάραξε μια δυνατή βροντή! Κατόπιν με συνεχείς αστραπές φωτιζόταν όλο το Άγιο Όρος.

Το απόγευμα έγινε γνωστό ότι ο γέροντας είχε περάσει πια στην αιωνιότητα.

Ενταφιάστηκε στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης. Έκτοτε, κάθε χρόνο στις 11 προς 12 Ιουλίου, στην επέτειο κοιμήσεως του Γέροντος, τελείται αγρυπνία στο Ιερό Ησυχαστήριο, με συμμετοχή χιλιάδων πιστών.

Πολλοί είναι οι άνθρωποι που γνώρισαν το Γέροντα Παΐσιο. Καθένας από αυτούς μπορεί να πει μια ιστορία για το Γέροντα ή να θυμηθεί την απλότητά του. Οι πιο κοντινοί στο Γέροντα Παΐσιο άνθρωποι που ζούνε ακόμα σήμερα είναι:

Ο πατήρ Παΐσιος ο μαθηματικός που ζει σε ένα κελλάκι κοντά στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους. Αυτός έλαβε το όνομα του Γέροντα και είναι ο πνευματικός της Μονής του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή.

Ο ιερομόναχος Αρσένιος και ο μοναχός Ησαΐας που μένουν στο κελλάκι της Παναγούδας, την κατοικία του δηλαδή στο όρος, όπως ο ίδιος ο γέροντας Παΐσιος επιθυμούσε. Οι δύο μοναχοί κρατούν το κελλάκι όπως το είχε ο γέροντας και δέχονται με μεγάλη χαρά όσους επισκέπτονται το σπιτάκι που έζησε ο γέροντας Παΐσιος.

Οι μοναχές της Σουρωτής στη γυναικεία Ιερά Μονή αγίου Ιωάννου του Θεολόγου κατέχουν δύο πολύτιμους θησαυρούς: Τα λείψανα του αγίου Αρσενίου και τον τάφο του γέροντος Παϊσίου. Στο μοναστήρι της Σουρωτής καθημερινά συρρέουν πολλοί προσκυνητές από ολόκληρο τον κόσμο για να προσκυνήσουν στον τάφο του γέροντος Παϊσίου.

Υπάρχουν βεβαίως και πάρα πολλοί άλλοι άνθρωποι που γνώρισαν το Γέροντα Παΐσιο, άκουσαν τη διδασκαλία του, διαπίστωσαν την αγιότητά του, δέχτηκαν τα δώρα της προσευχής του. Όλοι αυτοί ομολογούν πως ο γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης είναι ένας από τους πιο σημαντικούς αγίους ασκητές του 20ού αιώνα.

Ο Γέρων Παΐσιος ήταν ένας πολύ απλός άνθρωπος, ο οποίος πίστευε στο λόγο του Ευαγγελίου, κάνοντας τρόπο ζωής τον μοναστικό βίο και τις διδαχές της ορθόδοξης ασκητικής παράδοσης. Οι εγκύκλιες γνώσεις του περιορίζονταν στο επίπεδο του δημοτικού. Παρ' όλα αυτά ξεχώριζε για την «χαριτωμένη» απλότητά του και την έντονη αγωνία που τον διακατείχε για την βοήθεια των συνανθρώπων του, που αναζητούσαν ένα πνευματικό καθοδηγητή. Ο ίδιος αποτελούσε παράδειγμα ανθρώπου αφιερωμένου στον Θεό, αφαιρώντας τις προσωπικές επιδιώξεις και τα προσωπικά θελήματα. Η υπακοή, η άσκηση, η ταπείνωση, η ευσέβεια, το φιλότιμο και πάνω από όλα η αγάπη και η μακροθυμία, αποτελούσαν τρόπο ζωής για τον ίδιο, αλλά και διδαχές για όσους αποζητούσαν ένα λόγο παρηγοριάς ή κάποια επίλυση προσωπικού προβλήματος.

Μεγάλο βάρος έδινε στον λογισμό ο Γέροντας. Πάντα ανέφερε ότι όλα ξεκινούν από τους καλούς λογισμούς, οι οποίοι αποδιώκουν τους κακούς. Να σκεπτόμαστε θετικά για τον συνάνθρωπο και όχι αρνητικά, γιατί αλλιώς εισέρχεται η πονηριά στον άνθρωπο και η ισχυρογνωμοσύνη. Μάλιστα ανέφερε να μην εμπιστευόμαστε και τους δικούς μας λογισμούς και να δίνουμε χώρο στο θέλημα του Θεού, γιατί όποιος κάνει κάτι τέτοιο βγαίνει πάντα κερδισμένος.

Ο Γέροντας επίσης, διαρκώς ανέφερε ότι οι άνθρωποι πρέπει να έχουν και αρχοντική αγάπη. «Ό,τι προσφέρουμε ή κάνουμε», έλεγε «πρέπει να γίνεται φιλότιμα και όχι αναγκαστικά και συμφεροντολογικά. Να μην ακολουθούμε από φόβο αλλά να έχουμε θέληση και καλή προαίρεση, όπως και ο Χριστός όταν ήρθε σε αυτόν τον κόσμο».

Ανέφερε διαρκώς πως αν ο άνθρωπος θέλει να ομοιάσει στους Αγίους πρέπει να εφαρμόζει την Θεία δικαιοσύνη και όχι την ανθρώπινη. Η ανθρώπινη δικαιοσύνη κατά τον Γέροντα είναι τυφλή και υπάρχει για να αποτρέπει τους κακούς και πονηρούς ανθρώπους. Η Θεία δικαιοσύνη όμως στοχεύει να εξυπηρετεί τον αδύναμο άνθρωπο και αυτούς που έχουν ανάγκη. Όταν εφαρμόζουμε την Θεϊκή δικαιοσύνη τότε αποφεύγουμε τις έριδες, τις κατακρίσεις και τις διαφορές με τους συνανθρώπους μας.

Και κάτι για την Θεία πρόνοια, την οποία αναφέρει και το σημερινό Ευαγγέλιο. Η Θεία πρόνοια, έλεγε, είναι ανεξιχνίαστη και ανεξερεύνητη, στοχεύει στη σωτηρία του ανθρώπου και την αιώνια ζωή. Επεσήμανε πως δεν πρέπει συνέχεια να μεριμνούμε για τα «βιοτικά» πράγματα, γιατί ο Θεός προνοεί έτσι ώστε να μας δίνει αυτό που ποθούμε, πολλές φορές πριν καν το ζητήσουμε, αρκεί το μυαλό μας να βρίσκεται σε Αυτόν και να προσευχόμαστε. Όταν συμβαίνει κάτι άσχημο, σε κάποιον, είναι παραχώρηση από το Θεό και όχι σταλμένο από Αυτόν, έτσι ώστε να εκπαιδεύσει του ανθρώπους ένεκα της οικονομίας Του.

Και λίγο προσοχή για τις προφητείες του οσίου Παϊσίου, που συνεχεία γίνεται λόγος περί αυτών στα μέσα ενημέρωσης και κυρίως στο διαδίκτυο. Ο Γέροντας πραγματοποίησε όντως και αρκετές προφητείες. Δυστυχώς όμως πολλοί καπηλεύτηκαν τις διδαχές του γέροντος, λέγοντας πολλά πράγματα, είτε για ίδιον όφελος, είτε για εθνικά φρονήματα, που ο ίδιος ποτέ δεν ανέφερε, κάτι που τον λυπούσε ενώ ήταν ήδη εν ζωή. Οι περισσότερες από αυτές αφορούσαν τα τεκταινόμενα που έχουν να κάνουν με την Κωνσταντινούπολη, επεξηγήσεις πάνω στις προφητείες του Κοσμά του Αιτωλού αλλά και περί Αντιχρίστου. Πολλή προσοχή, γιατί πολύ λίγες από αυτές ανήκουν όντως στον όσιο Παΐσιο.

Την ευχή του να έχουμε όλοι όσοι θα προσκυνήσουμε αυτές τις ημέρες την τίμια εικόνα του, και ας προσευχόμαστε να μεσιτεύει στον άγιο Θεό για ολόκληρη την πατρίδα μας, την ορθοδοξία και τον κόσμο άπαντα, αμήν!

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

-Σταματίου Ζούλα, Η Διάκριση ως Ποιμαντική Αρετή στο Συμβουλευτικό Έργο Συγχρόνων Γερόντων, (Μεταπτυχιακή Διπλωματική Εργασία), Αθήνα 2006

-Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Επιστολές, έκδοση Ι. Ησυχαστηρίου «Ευαγγ. Ιωάνννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης 1995

-Μελισσάρη Αθανασίου, Παϊσίου ρήματα ζωής, εκδ. Επέκταση, Κατερίνη 1997

-Σταυρόπουλου Αλέξανδρου, Πνευματική Γεωγραφία, Αθήνα 1992.    

Ο Αρχιερατικός Εσπερινός της θερινής πανηγύρεως των Αγίων Τιμοθέου και Μαύρας στο Μαχαιράδο Ζακύνθου [φωτογραφίες + ενδεικτικό video]

Κατά την τοπική παράδοση, η πανήγυρις της εορτής των Αγίων Τιμοθέου και Μαύρας, στην κωμόπολη του Μαχαιράδου εν Ζακύνθω, μετατίθεται κάθε χρόνο από τις 3 Μαΐου στην δεύτερη Κυριακή του Ιουλίου. 
          Έτσι, απόψε εψάλη ο Αναστάσιμος Εσπερινός, χοροστατούντος του Σεβ. Μητροπολίτου Ζακύνθου κ. Διονυσίου Δ΄, με την συμμετοχή πολλών προσκυνητών από όλο το νησί και ιερέων της περιοχής. Ομίλησε επίκαιρα -αναθέσει Σεβ. Μητροπολίτου- ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος π. Παναγιώτης Καποδίστριας. 
          Κατά τα ειθισμένα, στην διάρκεια της αποψινής νύχτας γίνεται το λαϊκό γλέντι, τα χαράματα θα ψαλεί ο Όρθρος της Κυριακής, τότε θα γίνει και η μεγαλοπρεπής Λιτανεία της περίπυστης Εικόνας της Αγίας Μαύρας, το δε πρωί της αυριανής Κυριακής θα τελεσθεί η Αρχιερατική Θεία Λειτουργία από τον οικείο Μητροπολίτη Σεβ. Διονύσιο Δ΄.   

[Φωτογραφίες: Γιάννης Κλάδης και Σπύρος Νέγκας]

Σημειωτέον ότι πριν και μετά τις Ακολουθίες ακούγεται το πατροπαράδοτο "ταμπουρλονιάκαρο".

Ο άνθρωπος δεν μπορεί να υπηρετεί δύο κυρίους

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Κυριακής Γ΄ Ματθαίου

10 Ιουλίου 2016

(Ματθ. στ΄ 22-23)

Γράφει ο π. Αναστάσιος Στεργιώτης 

Πολλές φορές ο άνθρωπος, ενώ έχει δεδομένα τα δώρα του Θεού, τα περιφρονεί, τα απαξιώνει και στρέφεται στο σκοτάδι των παθών, λατρεύοντας το συμφέρον και την ύλη, που τελικά θα τον οδηγήσουν στην απώλεια.

Στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, εύστοχα, δίνεται ένας παραλληλισμός: Όπως είναι το μάτι για το σώμα, το ίδιο είναι και ο νους για την ψυχή. Εάν το μάτι είναι φωτεινό, όλο το σώμα κινείται άνετα και γίνεται και το ίδιο φωτεινό. Δεν σκοντάφτει στα εμπόδια, ούτε πέφτει από τους γκρεμούς. Αντίθετα, εάν το μάτι είναι σκοτισμένο, τότε και το σώμα είναι σκοτεινό, επιρρεπές σε κάθε σκόνταμμα, κίνδυνο και τραυματισμό. Το ίδιο ισχύει και για τον νου του ανθρώπου, δηλαδή τον πνευματικό οφθαλμό. Ο φωτεινός καθοδηγεί στο αγαθό την ψυχή, ο σκοτεινός την κατευθύνει προς την απώλεια.

Ο άνθρωπος δεν μπορεί να υπηρετεί δύο κυρίους, τον Θεό και τον Μαμμωνά, το πνεύμα και την ύλη. Ο αλληθωρισμός προς τον κόσμο και τις αμαρτωλές τέρψεις του, προς την υπέρτατη κοσμικότητα και υλοφροσύνη, οδηγεί στην καταστροφή. Βέβαια, ουδέποτε ο Κύριος Ιησούς περιφρόνησε την τίμια εργασία. Αντιθέτως, ευλογεί την εργασία που αποσκοπεί στη συνετή και αξιοπρεπή συντήρησή μας, χωρίς να αποτελεί αυτοσκοπό και εφαλτήριο για άκρατο πλουτισμό και εκμετάλλευση των Άλλων. 

Πρώτα χρειάζεται να ζητάμε την Δικαιοσύνη του Θεού, την Ουράνια Βασιλεία Του και για όλα τα άλλα θα μεριμνήσει ο Παντοδύναμος Θεός να μας δοθούν, όσα βέβαια κρίνει σωστά και απαραίτητα για εμάς.

Ο άνθρωπος που έχει σκοτισμένα τα μάτια της ψυχής, οδηγείται στην πώρωση και την απώλεια. Ακούει την Αλήθεια, αλλά δεν την προσέχει. Έχει μπροστά του το Καλό και το Φως, αλλά δεν θέλει να το βλέπει. Δεν ανέχεται τον δίκαιο συνάνθρωπό του, αλλά τον ζηλεύει, τον μισεί και τον καταδιώκει. Πολεμάει την διδασκαλία του Ευαγγελίου και κυριεύεται από αντιχριστιανική μανία, διότι το Ευαγγέλιο αποτελεί τον καθρέπτη, μες από τον οποίον ατενίζει έντρομος την ηθική ασκήμια του. Η τύφλωσή του αυτή δεν οφείλεται στον Θεό. Ο ίδιος την επιδίωξε, τυφλώνοντας τον εαυτό του. Αυτός έβρισε και εγκατέλειψε τον Θεό. 

Όλοι, λοιπόν, οφείλουμε να μην υποδουλωνόμαστε στις υλικές μέριμνες, αλλά, έχοντας ως παράδειγμα τα πλάσματα της φύσης, να προσδοκούμε από τον Θεό την ικανοποίησή τους. Και πάντοτε χρειάζεται να περιπατούμε ως «τέκνα φωτός», για να γίνουμε έτσι Υιοί Θεού «κατά χάριν». Γένοιτο!

Προ-εορτάζουμε τον Όσιο Παΐσιο τον Αγιορείτη εν Βανάτω (10.7.2016)

Την ερχόμενη Κυριακή, 10 Ιουλίου 2016, προ-εορτάζουμε σεμνοπρεπώς την πανεύφημη μνήμη του νέου Οσίου της Εκκλησίας μας Παϊσίου του Αγιορείτου, στον Ναό της Παναγούλας Μπανάτου (8-10 π.μ.). 

Στο πλαίσιο της Ευχαριστιακής Συνάξεως θα γίνει Αρτοκλασία, ευλογία των Κολλύβων, ο δε κ. Σταμάτιος Ζούλας (Μάστερ Θεολογίας - Εκπαιδευτικός) θα ομιλήσει περί των ζωοποιητικών μηνυμάτων, τα οποία νυχθημερόν εκπέμπει ο τιμώμενος Όσιος προς τον κόσμο μας.

Σημειωτέον ότι σε όσους εκκλησιασθούν εκείνη την ημέρα στον ναό μας, θα διανεμηθούν αντίτυπα παιδικού βιβλίου για τον άγιο Παΐσιο, από τις δραστήριες Εκδόσεις Ποταμίτου, καθώς επίσης κομψά εικονίδιά του, για ευλογία πάντων και πασών!

Τιμή Νεομάρτυρος Μιχαήλ του Πακνανά στον Νέο Κόσμο και χειροτονία Διακόνου

Πανηγύρισε ο Ιερός Ναός Αναλήψεως Νέου Κόσμου την μνήμη του αγίου Νεομάρτυρος Μιχαήλ του Πακνανά, στον οποίον είναι αφιερωμένο το δεξιό κλίτος του Ναού.

Στον εσπερινό και τον όρθρο προς τιμήν του νεαρού νεομάρτυρα των Αθηνών,  χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Βρεσθένης Θεόκλητος, ο οποίος τέλεσε και τα μυστήρια της Θείας Ευχαριστίας και Χειροτονίας διακόνου.

Ο νεοχειροτονηθείς Δανιήλ Μρέϊχ, Λιβανέζος στην καταγωγή, πνευματικό ανάστημα του Μητροπολίτου όρους Λιβάνου Γεωργίου, έλαβε κατά την εις υποδιάκονον χειροθεσία το όνομα Δαμασκηνός. Την συμμαρτυρία πριν την χειροθεσία ανέγνωσε ο πνευματικός του πατήρ Αρχιμανδρίτης Ιωακείμ Βενιανάκης, πρωτοσύγκελος του Μητροπολίτου Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβροσίου. Η χειροτονία έγινε με ευλογία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερωνύμου και εντολή του Μητροπολίτου Ιλίου Αχαρνών και Πετρουπόλεως Αθηναγόρα, στην Μητρόπολη του οποίου και θα  υπηρετήσει.

Είναι απόφοιτος της Θεολογικής Αθηνών και ταλαντούχος Αγιογράφος, πολύγλωσσος, ενώ έχει ασχοληθεί και με την Βυζαντινή μουσική.

Ο Μητροπολίτης Θεόκλητος αφορμούμενος εκ της Ευαγγελικής περικοπής επεσήμανε προς τον χειροτονούμενο τις δυσκολίες του ιερατικού υπουργήματος και τον επαίνεσε για την απόφαση του να εισέλθει σε τέτοιες δύσκολες εποχές στην ιερωσύνη.

Μετά το πέρας των ακολουθιών, ο πρόεδρος του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου του Ναού Αρχιμανδρίτης Νικόδημος Καβαρνός ευχαρίστησε τον Μητροπολίτη για την παρουσία του και όλους όσους συμμετείχαν στο διήμερο του εορτασμού.

Εκ του Ναού