Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ-ΤΣΟΥΚΑΛΑ από τη Μελβούρνη
Χαριτωμένο
κοριτσάκι η Αγγελικούλα, πανέξυπνο και πάντα με το χαμόγελο! Ήταν δεν ήταν
τεσσάρων χρονών, όταν την έστελνε η Μαμά της να πάει στη Γιαγιά, όχι πολύ
μακριά, στην Απάνου Μερία έμενε η Αγγελικούλα, στην Κάτω Μερία η Γιαγιά. Της
φορούσε μιαν ωραία ψάθα η μαμά της με ένα μεγάλο φιόγκο στα σγουρά, μακριά καστανόχρυσα μαλλιά και της έδινε ένα καλαθάκι
να κρατάει στο χέρι, που είχε μέσα μικροφιλέματα για τους ηλικιωμένους γονείς
της.
Έπρεπε να
διασχίσει τον κεντρικό δρόμο του χωριού, όπου είχε ένα-δυο μαγαζιά, πάντα
γεμάτα άνδρες, κοντά στην εκκλησία της Παναγούλας, όπου μένανε ο
νόνος κι η νόνα της! Απτόητη η μικρή, διέσχιζε καμαρωτή-καμαρωτή τον δρόμο,
χαιρετούσε όποιον συναντούσε, καλημέριζε τους θαμώνες στα μαγαζιά κι όλα
αυτά... τραγουδώντας έξω φωνή λες κι ήταν σπίτι της!
Δεν ήταν πολύς
καιρός που είχε τελειώσει ο πόλεμος και η Αγγελικούλα στο ρεπερτόριο της, είχε
συμπεριλάβει και το Κορόιδο Μουσολίνι,
που της το έμαθε η αγαπημένη της θεία, η Μαρούλα! Είχε ωραία φωνή η Αγγελικούλα
και μάλλον το γνώριζε κι η ίδια!
Δεν ήταν πολύ
ψηλή, μάλλον κοντούλα για την ηλικία της, «μια σταλιά πράμα», την αποκαλούσαν
χαριτολογώντας! Κοντούλα και κάπως στρουμπουλή. Όσο μπόι της έλειπε όμως, τόση
εξυπνάδα και σπιρτάδα διέθετε. Την αγαπούσαν όλοι στο χωριό και κρυφοψιθύριζαν
μεταξύ τους... τι κρίμα μια χαρά παιδί
και...
Κάπου εκεί,
κατάπιναν τα λόγια τους και σταματούσαν, λες και η ίδια η λέξη τους τρόμαζε, λες
και θα ξεστόμιζαν ανάθεμα!
Προσπάθησαν πολύ
οι γονείς της αλλά και όλοι στο περιβάλλον να την κάνουν να καταλάβει πως με το…
καλό μας χεράκι, το δεξί, κάνουμε το σταυρό μας, με το καλό μας χεράκι τρώμε
και με αυτό γράφουμε! Προσπαθούσε η μικρή, προσπαθούσε πολύ, γιατί ήταν
καλόγνωμο παιδάκι και δεν ήθελε να παρακούει τους γονείς, αλλά ούτε και τη νόνα
της που τη λάτρευε και είχε το όνομα της!
Όσες φιλότιμες
προσπάθειες κι αν κατέβαλε, όμως, δεν τα κατάφερνε, αυθόρμητα το αριστερό
έμπαινε μπροστά! Μικρή η κοινωνία του
χωριού, όλοι είχαν γνώμη για το τι έπρεπε να γίνει, για να διορθωθεί το κακό.
Μέχρι, της έδεναν το αριστερό χέρι της πίσω από την πλάτη, για να μη μπορεί να
το χρησιμοποιήσει. Όλα χαμένα πήγαιναν και η απελπισία των γονιών της μεγάλη!
Πώς θα πάει το παιδί σχολείο, πώς θα μπορεί να γράφει με το αριστερό... θα της
μείνει κι άντε να μεγαλώσει τώρα κορίτσι πράγμα και να τη φωνάζουν... Ζερβοκουτάλα,
όπως φώναζαν τη γριά Τασώρω μέχρι που συχωρέθηκε.
Ο πατέρας
της, της κράταγε το δεξί χέρι με υπομονή
και προσπαθούσε να την μάθει να γράφει το –ο και το –α και το –ι, που ήταν
εύκολα γράμματα. Η δε μαμά της, έκανε το ίδιο όταν έτρωγε: Της κρατούσε το
αριστερό χέρι και την ανάγκαζε να τρώει με το «καλό της» χέρι.
Με τα πολλά βάσανα
και υπομονή όλων, μέχρι να πάει σχολείο η Αγγελικούλα κατάφερνε να κάνει
στραβές κουλουρούλες για το όμικρον και το άλφα κι ένα στραβό γιώτα. Η δασκάλα
τούς παρηγορούσε ότι σιγά-σιγά θα κόψει το κακό συνήθειο και θα μάθει να γράφει
με το κανονικό της χέρι και, μολονότι δεν ήταν άγρια, πολλές φορές της έδινε και
καμιά με το χάρακα, όταν ξεχνιόταν. Η Αγγελικούλα, όμως, όταν δεν την έβλεπε
κανείς, ό,τι ήθελε να κάνει το έκανε με το αριστερό! Καημό η μαμά της κι αν πεις
για τη νόνα της την Αγγελική, μαράζι μεγάλο να βγει ελαττωματικό το κορίτσι!
Περνούσαν τα
χρόνια και η Αγγελικούλα τελικά, ούτε το δεξί της χέρι μπορούσε να
χρησιμοποιήσει άνετα και σωστά, αλλά ούτε και το αριστερό γιατί την κρατούσε
πάντα ο φόβος από μικρό παιδί πως δεν πρέπει να το χρησιμοποιεί γιατί είναι το…
κακό της χέρι. Το παρατσούκλι Ζερβοκουτάλα
τής είχε κολλήσει και, μολονότι δεν το έλεγαν μπροστά της, ήταν κοινό μυστικό.
Σκέφτομαι για πόσα
γίνονται αιτία η άγνοια και οι προκαταλήψεις των ανθρώπων! Ευελπιστώ ότι σήμερα
δεν υπάρχει κανένας που να δέχεται πως οι αριστερόχειρες είναι… ελαττωματικοί! Απεναντίας,
έχει αποδειχθεί από επιστημονικές μελέτες ότι οι αριστερόχειρες, όχι μόνο δεν
υστερούν σε τίποτα, αλλά είναι πιο νοήμονες από τους δεξιόχειρες! Οι ειδικοί,
μετά από πολυετείς μελέτες και έρευνες
αποφάνθηκαν ότι τα αίτια είναι μάλλον βιολογικά και γενετικά. Υπάρχουν δύο
«αλλόμορφα» γονίδια, το D και το C. Εκείνα τα
άτομα που φέρουν το D είναι τα δεξιόχειρα κι εκείνα που φέρουν το C αριστερόχειρα. Μας
λένε επίσης ότι το 85% του πληθυσμού τη γης είναι δεξιόχειρες και το 15% αριστερόχειρες!!!
Όμως, στα χρόνια
της Αγγελικούλας, δεν τα γνώριζαν αυτά και μεγαλώνοντας κάπου ένιωθε αδέξια,
γιατί δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει κανένα της χέρι με απόλυτη σιγουριά κι
αυτοπεποίθηση. Παρέμεινε η... Ζερβοκουτάλα!
Σίγουρα δεν ήταν η
μόνη. Πολλά παιδιά από μικρή ηλικία ταλαιπωρήθηκαν πολύ, γιατί ούτε γονείς μήτε
δάσκαλοι είχαν τις απαιτούμενες γνώσεις ώστε να μην τα κάνουν να νιώθουν
μειονεκτικά! Τραύματα της παιδικής ηλικίας που δεν αποβάλλονται ποτέ!
Με την αγάπη μου
σε όλους,
δ.μ.τ.
