Ἀγρός τῆς ψυχῆς καί μπλόκα τῶν δρόμων της - Δικαίωμα στίς τύψεις

Ὁ ἀγρός τῆς ψυχῆς καί τά μπλόκα τῶν δρόμων της

Δέν εἴμαστε εἰδικοί γιά νά μιλήσουμε γιά τά αἰτήματα τῶν ἀγροτῶν ἤ τούς τρόπους διεκδίκησής τους. Αὐτό πού γενικά μποροῦμε νά ποῦμε εἶναι ὅτι κάθε λαϊκή ἀντίδραση συνήθως ἔχει ὡς αἰτία κάποια ἀδικία, ἡ ὁποία βλάπτει κυρίως τούς ἀδύναμους. Ὁ τρόπος διεκδίκησης, ὅμως, θά πρέπει νά μήν ἀδικῆ κανέναν ἄλλον ἀδύναμο, ἄλλης κοινωνικῆς ἤ ἐπαγγελματικῆς κατηγορίας. Πρέπει οἱ ἀδικούμενοι νά κινοῦν τόν δίκαιο θυμό τους «ἐνδικώτατα». Πράγμα ὁμολογουμένως πολύ δύσκολο. Ἡ ἀναφορά μας στίς κινητοποιήσεις τῶν ἀγροτῶν δέν ἔγινε γιά νά σχολιάσουμε ἤ νά ἀναλύσουμε τήν κατάσταση πού ἔχει δημιουργηθῆ. Τά μπλόκα τους τά εἴδαμε ὡς τύπο γιά κάποιες καταστάσεις πού ἀφοροῦν τήν πνευματική ζωή τῶν Χριστιανῶν.

Τὰ μπλόκα, λοιπόν, τῶν ἀγροτῶν στοὺς ἐθνικοὺς δρόμους φέρνουν ἀναγωγικά στό νοῦ μας, ἀφ’ ἑνός μέν τήν ψυχή ὡς ἀγρό πού ἔχει ἀνάγκη καλλιέργειας καί σπορᾶς ὑγιοῦς λόγου, γιά νά δώση πλούσια συγκομιδή καί πνευματικό κέρδος, ἀφ’ ἑτέρου δέ τούς δρόμους πού πρέπει ἡ ψυχή ἐξελισσόμενη νά διανύση, στούς ὁποίους συναντᾶ ποικίλα ἐμπόδια, πού τήν ὁδηγοῦν σέ παρακαμπτήριους δρόμους, τούς ὁποίους πρέπει νά γνωρίζη καλά, γιά νά μή βρεθῆ μακριά ἀπό τόν προορισμό της. Ὡς ψυχή ἐννοοῦμε τόν ὅλο ἄνθρωπο, τόν «κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ» πλασμένο.

Συνοπτικά ἀναφέρουμε ὅτι φραγμός στόν πνευματικό δρόμο τοῦ ἀνθρώπου εἶναι τά λανθασμένα δόγματα γιά τήν πίστη καί τήν ζωή, γιά τόν Θεό καί τόν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος δημιουργήθηκε ἀπό τόν Θεό «[κτισθείς] ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ ἐπὶ ἔργοις ἀγαθοῖς». Ἐπίσης, φραγμός εἶναι τά ἀθεράπευτα πάθη τῆς ἐπιθυμίας, τοῦ θυμοῦ καί τοῦ λογισμοῦ. Ἡ ἐπιθυμία στραμμένη στό σῶμα καί στά ὑλικά πράγματα, ὅταν δέν ἱκανοποιεῖται, ἐκταράσσει τό θυμικό, κινεῖ τόν ἄλογο θυμό καί οἱ λογισμοί φορτίζονται μέ εἰκόνες πού σχηματοποιοῦνται ἀπό τήν φαντασία μέ τά ἀντικείμενα τῆς ἐπιθυμίας καί τοῦ θυμοῦ. Αὐτός ὁ κόσμος τῶν ἀθεράπευτων παθῶν, μέ τήν συμμαχία τοῦ κοσμικοῦ κοινωνικοῦ περιβάλλοντος, φράζει τόν δρόμο τῆς ψυχῆς. Χρειάζεται νά γνωρίζη καλά τούς παρακαμπτήριους δρόμους τῆς ταπεινῆς προσευχῆς, τῆς ἐπίγνωσης τῶν ἀδυναμιῶν, τίς ὁποῖες μόνον ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ «ἡ τά ἀσθενῆ θεραπεύουσα καί τά ἐλλείποντα ἀναπληροῦσα» μπορεῖ νά θεραπεύση, ἄν εἰλικρινά καί ἔμπρακτα τῆς ζητηθῆ.

Δικαίωμα στίς τύψεις

Ἡ μετάνοια μέ θεμέλιο τήν ὀρθή πίστη, ὄχι μόνο παρακάμπτει τούς φραγμούς τῆς πνευματικῆς πορείας τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά στήν κυριολεξία τούς ὑπερβαίνει ἤ μᾶλλον εἰρηνικά τούς διαλύει. Ὑπάρχουν ὅμως στίς μέρες μας κάποιες ἐξωτερικές ἐπιρροές πού ἀντιστρατεύονται τήν διδασκαλία περί μετανοίας, ἀλλά ἐν τέλει καί στήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού ἐφελκύει ἡ μετάνοια.

Ἀναφερόμαστε σέ κάποιες ψυχοθεραπευτικές μεθόδους πού δέν ἀφήνουν στόν ἄνθρωπο τό δικαίωμα στίς τύψεις, στόν βασανισμό τῆς συνείδησης, πού μπορεῖ μέ τήν ἔμπονη μετάνοια νά θεραπεύση τά πάθη. Διδάσκουν στούς «ἀσθενεῖς» τους νά αἰσθάνονται καλά μέ τόν ἑαυτό τους, ὅπως εἶναι.

Πρέπει νά ἐπισημανθῆ ὅτι τύψεις ἔχουν αὐτοί πού δέν αἰσθάνονται τόν Θεό ὡς δικαστή πού ἡ σχέση μαζί Του δημιουργεῖ ἐνοχές. Αἰσθάνονται τήν ἀγάπη καί τήν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ καί τύπτονται στήν συνείδηση γιατί μέ τίς πράξεις τους προδίδουν αὐτήν τήν ἀγάπη. Ὁ πόνος τῶν τύψεων μέ τήν αἴσθηση τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καρποφορεῖ τήν θεραπευτική μετάνοια, πού ὑπερβαίνει ὅλα τά «μπλόκα» τῶν παθῶν.

π.Θ.Α.Β.