Το Ψυχοσάββατο είναι μια ημέρα σιωπηλής φωνής και συνομιλίας με το πέραν των Ορωμένων. Είναι το Σάββατο των ψυχών: των προσφιλών, των λησμονημένων, των γνωστών και αγνώστων, των κεκοιμημένων όλων των αιώνων. Μια ημέρα, κατά την οποίαν η Εκκλησία, «ον τρόπον επισυνάγει όρνις τα νοσσία εαυτής υπό τας πτέρυγας» (Ματθ. 23,3), δηλαδή ως μάνα στοργική, σηκώνει τα μάτια της προς τον Ουρανό και αναφωνεί προσευχητικά: «Μνήσθητι, Κύριε, ὡς ἀγαθὸς τῶν δούλων σου, καὶ ὅσα ἐν βίῳ ἥμαρτον, συγχώρησον· οὐδεὶς γὰρ ἀναμάρτητος, εἰμὴ σὺ ὁ δυνάμενος, καὶ τοῖς μεταστᾶσι δοῦναι τήν ἀνάπαυσιν».
