Στέφανος, Φίλιππος, Πρόχορος, Νικάνωρ, Τίμων, Παρμενάς και Νικόλαος

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Κυριακή Γ’ από του Πάσχα, των Μυροφόρων γυναικών,  26/ 4/2026

Του π. ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΠΟΜΟΝΗ

Η εκλογή των επτά πρώτων διακόνων είναι το σημερινό θέμα του αποστολικού αναγνώσματος που ακούσαμε. Στο έκτο κεφάλαιο των Πράξεων, τμήμα του οποίου και η σημερινή περικοπή, εμφανίζεται η δυσαρέσκεια των ελληνόφωνων έναντι των εβραιόφωνων χριστιανών για την αντιμετώπιση των χηρών τους που παραθεωρούνταν στην καθημερινή, εντατική διακονία.

Οι Απόστολοι θέλοντας να δώσουν μια λύση στο πρόβλημα αυτό,  αποφασίζουν την εκλογή επτά ανδρών, οι οποίοι ήταν πλήρεις Πνεύματος Αγίου και σοφίας. Έτσι ζήτησαν από τους πιστούς να τους προτείνουν ανθρώπους ευσεβείς και με αγαθή προαίρεση για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στη κοινότητα, για να μπορέσουν εκείνοι αναπόσπαστοι από τη βιοτική μέριμνα να αφοσιωθούν στα πνευματικά τους καθήκοντα, την προσευχή και το κήρυγμα. Ενώπιον αυτών έφεραν τους Στέφανο, Φίλιππο, Πρόχορο, Νικάνορα, Τίμωνα, Παρμενά και Νικόλαο. Οι απόστολοι προσευχήθηκαν και έθεσαν τα χέρια τους επί των επτά και έτσι τους χειροτόνησαν διακόνους. Αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος ή καλύτερα της οργάνωσης της πρώτης αυτής εκκλησίας ήταν η αποτελεσματικότερη διάδοση του Ευαγγελίου και κατά συνέπεια η αύξηση των πιστών και του ιερατείου.

            Η πρώτη αυτή χειροτονία των επτά διακόνων από τους αποστόλους αποτελεί εκτός από ιστορικό γεγονός, και μια αφετηρία -θα λέγαμε- για την περαιτέρω οργάνωση του θεανθρώπινου αυτού οργανισμού που λέγεται Εκκλησία. Η συμβολή των επτά αυτών διακόνων στην πορεία της Εκκλησίας υπήρξε καθοριστική. Με την πορεία και το έργο τους ενίσχυσαν το έργο των δώδεκα πρώτων αποστόλων. Όπως γνωρίζουμε και από την εξέλιξη του βίου του αρχιδιακόνου Στεφάνου και του μαρτυρικού του θανάτου έγινε πρότυπο χριστιανού, που δεν δίστασε να ομολογήσει τον Χριστό ακόμα και τη ύστατη ώρα που αντίκριζε τον θάνατο.

            Αγαπητοί μου, μαθαίνοντας σήμερα για την εκλογή και χειροτονία των πρώτων διακόνων, αντιλαμβανόμαστε ότι οι ανάγκες των μελλών της πρώτης εκκλησίας άρχιζαν να αυξάνονται προοδευτικά με την εισαγωγή μεγάλου αριθμού πιστών από τα Ιεροσόλυμα αλλά και τις γύρω περιοχές. Έτσι ήταν λογικό να δημιουργηθεί από τους αποστόλους το ιερατείο, που συν τω χρόνω  θα εξυπηρετούσε τις πνευματικές ανάγκες των πιστών.  

Γνωρίζοντας σήμερα τους πρώτους μετά τους Αποστόλους, εργάτες του ευαγγελίου, βλέπουμε ότι οι άνθρωποι αυτοί είχαν τον σεβασμό των συνανθρώπων τους και με τη χάρη του Παναγίου Πνεύματος έγιναν εκείνοι που θα υπηρετούσαν τον Θεό αλλά και τον άνθρωπο με αγάπη, υπομονή και ταπεινότητα. Κι εμείς σήμερα ως άλλοι διάκονοι οφείλουμε να οικοδομήσουμε μια υγιή σχέση με τον Θεό και τον άνθρωπο. Μια σχέση που θα πρέπει να στηρίζεται στις αρετές των πρώτων εκείνων διακόνων. Αμήν!