Η Μαρία Ρουσέα, που έφυγε από τη ζωή στις 4 Οκτωβρίου 2026, σε ηλικία εκατό ετών, είχε μια παλιά και αγαπητική σχέση με το Μορφωτικό Κέντρο Λόγου και Τέχνης «Αληθώς» και τον Εφημέριο Βανάτου π. Παναγιώτη Καποδίστρια. Γι’ αυτό και ο αποχαιρετισμός μας έχει λόγους προσωπικούς. Μας πηγαίνει μάλιστα πίσω, στον Απρίλιο του 2021 και σε μια χειρονομία της, την οποία η αναχώρησή της κάνει ακόμη πολυτιμότερη.
Στις 21 Απριλίου εκείνης της χρονιάς η Μαρία πρόσφερε στην Ενορία Βανάτου δύο έργα από την προσωπική συλλογή της. Ήθελε έτσι να εκφράσει τη μακρόχρονη φιλία της με τον π. Παναγιώτη, καθώς και την εκτίμησή της για την πολιτιστική παρουσία του «Αληθώς» στη Ζάκυνθο. Ήταν μια προσφορά με ιστορία πίσω της, καθώς και τα δύο έργα είχαν βαθιές ρίζες στο νησί και στην οικογένεια Ρουσέα.
Το πρώτο, μια μεγάλων διαστάσεων «Δευτέρα Παρουσία», ήταν έργο του πατέρα της, Χρήστου Ρουσέα (1896-1978), σημαντικού αγιογράφου, ζωγράφου και δασκάλου των εικαστικών της προσεισμικής και μετασεισμικής Ζακύνθου. Το έργο βρισκόταν επί χρόνια στο σπίτι της Οικογένειας Ρουσέα, στο Ψήλωμα. Η προσφορά του στην Ενορία είχε και μια ωραία συνέχεια: ο Χρήστος Ρουσέας είχε αγιογραφήσει τον κυρίως Ναό της Φανερωμένης Βανάτου. Ένα έργο του, λοιπόν, έφευγε από το οικογενειακό σπίτι και ερχόταν στον τόπο όπου τα χέρια του είχαν εργαστεί πολλά χρόνια πριν.
Το δεύτερο έργο ήταν της ίδιας της Μαρίας. Ένα μεγάλο κολάζ, γεννημένο από τη συγκίνησή της για την πυρκαγιά που, τον Δεκέμβριο του 2005, κατέκαψε τον ιστορικό Ναό της Αγίας Μαύρας στο Μαχαιράδο μαζί με ανεκτίμητα έργα αγιογραφίας, ξυλογλυπτικής και αργυροχοΐας. Η Μαρία είχε πονέσει πολύ για εκείνη την καταστροφή. Ο πόνος πέρασε στα χέρια της κι έγινε τέχνη.
Η ίδια άλλωστε κουβαλούσε μια ολόκληρη εποχή της Ζακύνθου. Κόρη του Χρήστου Ρουσέα και αδελφή της ηθοποιού Τζένης Ρουσέα, έζησε εκατό χρόνια μέσα σε εικόνες, χρώματα, μνήμες και ανθρώπους. Γνώρισε το νησί πριν από τους Σεισμούς, έζησε την καταστροφή του 1953, είδε τη νέα Ζάκυνθο να χτίζεται πάνω στα ερείπια της παλιάς και συνέχισε τη δική της εικαστική πορεία, με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα και την ευαισθησία της.
Για το «Αληθώς» εκείνη η προσφορά του 2021 έχει πλέον τη θέση ενός πολύτιμου ενθυμήματος. Τα δύο έργα βρίσκονται στο Βανάτο. Το ένα φέρει τα χέρια του πατέρα της. Το άλλο τα δικά της. Και τα δύο πέρασαν από το σπίτι στο Ψήλωμα στην Ενορία με τη θέληση της ίδιας. Αυτό από μόνο του λέει πολλά για τη σχέση της Μαρίας Ρουσέα με τον χώρο μας και αξίζει να καταγραφεί τώρα που έκλεισε ο επίγειος κύκλος της.
Το «Αληθώς» την αποχαιρετά με ευγνωμοσύνη και την ευχαριστεί για την εκτίμηση και τη φιλία της, για την εμπιστοσύνη της και για εκείνα τα δύο έργα που θέλησε να μας παραδώσει ως κομμάτι από τον δικό της κόσμο.
Η Μαρία έφυγε. Τα έργα της έμειναν στο Βανάτο. Κι από το Ψήλωμα, όπου έζησε τόσα χρόνια, η μνήμη της πήρε πια τον δρόμο για ένα άλλο Ψήλωμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου