Τό γεγονός τῆς σύγκρουσης πού ἔγινε στόν κεντρικό δρόμο τῆς Ναυπάκτου, τήν 3η Ἰουνίου 2026, ἀκριβῶς ἀπέναντι ἀπό τά Μητροπολιτικά Γραφεῖα, μᾶς συγκλόνισε ὅλους, ὄχι μόνον ἐδῶ στήν Ναύπακτο, ἀλλά καί σέ ὅλο τόν κόσμο. Τό κεντρικό σημεῖο τοῦ γεγονότος αὐτοῦ ἦταν ὅτι στήν μητέρα Σπυριδούλα Μπίμπα πού ἀντιμετώπισε τόν ἔσχατο κίνδυνο γιά τήν ζωή καί τῆς ἴδιας καί τοῦ παιδιοῦ της (Γεωργίας) κυριάρχησε ἡ αὐτοθυσιαστική ἀγάπη.
Ἡ ἀνάγνωση καί ἡ ἑρμηνεία τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης στήν σύγχρονη ἐποχή ὁριοθετεῖται καί σχεδόν ἐξαντλεῖται μέ κριτήριο τίς ὠφελιμιστικές διεκδικήσεις καί τίς οἰκονομικές διευρύνσεις. Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος δηλαδή καταξιώνεται στό μέτρο πού ἐξασφαλίζει τήν ἀτομική ἄνεσή του καί αὐξάνει τήν ἀποτελεσματικότητά του καί τήν παραγωγικότητά του ὑπό τις προκείμενες ἑνός ἀνεξάντλητου πλουτισμοῦ. Ἀποκτᾶ ἐπίσης καί τήν φήμη τοῦ ἠθικοῦ καί τοῦ κοινωνικά λειτουργοῦντος ἀτόμου, μέ τό νά ἀναφέρεται τό ὄνομά του στά ἔντυπα ἤ στά ἠλεκτρονικά μέσα ἐνημέρωσης ὡς χρηματοδοτήσαντος κοινωφελῆ ἔργα, τά ὁποῖα ὄντως καί εἶναι ἀπαραίτητα καί εὐπρόσδεκτα, ἀλλά ἀπαιτεῖται καί μιά ἰδιαίτερη πνευματικότητα ἡ ὁποία θά τά τροφοδοτεῖ καθώς καί ἡ ἀπουσία τῆς πρόθεσης γιά φορολογικές ἐλαφρύνσεις. Ἡ ὅποια πράξη τελεῖται, μπορεῖ νά χαρακτηρισθεῖ ὡς ἠθικῶς φερόμενη, μόνον ἐάν ὁρίζεται συνειδητῶς ὡς καθῆκον, δηλαδή χωρίς ὅρους ἀντιμισθίας καί ὑποκειμενικῆς σκοπιμότητας.
Ὅταν κάνουμε λόγο γιά Θρησκεία ἐννοοῦμε ἕνα σύστημα θρησκευτικό, πολιτικό πού ἀποτελεῖται ἀπό πιστούς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τίς ἴδιες πεποιθήσεις, τήν ἴδια λατρεία, τίς ἴδιες ἠθικές ἀξίες. Ὑπάρχουν πολλές θρησκεῖες, ἀνάλογα μέ τά χαρακτηριστικά γνωρίσματα κάθε θρησκευτικῆς ὁμάδας. Μέσα στίς Θρησκεῖες ὑπάρχουν πιστοί καί ἄπιστοι. Οἱ πιστοί ἀκολουθοῦν μέ ζῆλο καί φανατισμό τά δόγματά της, καί ὑπάρχουν καί ἄλλοι πού διαφοροποιοῦνται ἀπό τούς προγόνους τους, ἀλλά καί ἀπό τόν ἴδιο τους τόν ἑαυτό, ἀπό τά πρῶτα παιδικά βιώματα. Αὐτοί λέγονται ἄπιστοι. Ἔτσι κάθε θρησκεία ἔχει τούς πιστούς καί τούς ἀπίστους. Διάβαζα ὅμως ἕνα σχόλιο σέ Ἑφημερίδα ὅτι ὑπάρχει καί μιά «θρησκεία χωρίς ἀπίστους»!
Μαρίας Θεοδωράτου, ψυχολόγου
Στήν ἐποχή μας βρισκόμαστε ἀντιμέτωποι μέ ἕνα παράδοξο πού καθορίζει τή μοίρα τῆς σύγχρονης κοινωνίας: ἐνῶ ἔχουμε τή δυνατότητα νά ἐπικοινωνοῦμε μέ ὅλο τόν κόσμο μέσα σέ κλάσματα δευτερολέπτου, ὁλοένα καί περισσότερο αἰσθανόμαστε ἀπομονωμένοι, ἐγκλωβισμένοι σέ ἕναν κόσμο πού δέν βρίσκεται πλέον «ἔξω», ἀλλά μέσα στήν παλάμη τοῦ χεριοῦ μας. Ὁ διαδικτυακός ἐθισμός δέν ἀποτελεῖ πλέον μιά παροδική συνήθεια ἤ μιά ἀόριστη ἀνησυχία, ἀλλά μιά πραγματική πρόκληση δημόσιας ὑγείας, ἡ ὁποία ἀπαιτεῖ μιά νέα προσέγγιση.
Καλό καί κακό στρές
Στίς μέρες μας γίνεται πολύς λόγος γιά τό στρές. Ἔχουμε γίνει μάλιστα πολύ εὐαίσθητοι, σέ σημεῖο πού ξεχνᾶμε ὅτι σέ «κανονικές δόσεις» τό στρές εἶναι πολύ ὠφέλιμο· εἶναι ἡ κινητήρια δύναμη τοῦ ψυχοσωματικοῦ ὀργανισμοῦ μας, πού μᾶς κάνει δημιουργικούς καί ἀποδοτικούς σέ ὅποια ἐργασία ἐπιδιδόμαστε. Ὑπάρχει, βέβαια, καί τό κακό στρές, πού εἶναι ἐπιβαρυντικό γιά τήν ὑγεία τοῦ σώματός μας, πέρα ἀπό τίς ἐπιπτώσεις πού ἔχει στήν ψυχική μας ὑγεία.
Του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου - Καθηγητού
Ανάμεσα στην πληθώρα των ενδόξων Νεομαρτύρων, συγκαταλέγεται και ο άγιος και ένδοξος Νεομάρτυρας Μάρκος ο εν Χίω μαρτυρήσας. Ένας από τους πολλούς εξωμότες, ο οποίος συναισθάνθηκε το μεγάλο λάθος του και το ξεπλήρωσε με το αίμα του μαρτυρίου του.
