Στιγμές από την αποψινή μεγάλη Συναυλία των Ιεροψαλτών της Ζακύνθου

Ωραία η εκδήλωση απόψε στο Αμφιθέατρο του Μουσικού Σχολείου Ζακύνθου. Η Ενορία της Θείας Αναλήψεως και Αγίων Τεσσαράκοντα πόλεως διοργάνωσε με ικανοποιητική επιτυχία μια πρώτη Συνάντηση των Ιεροψαλτών της Ζακύνθου, τιμώντας έτσι την καθοριστική συμβολή τους στην αρτίωση των Ιερών Ακολουθιών και Τελετών.

Την εκδήλωση άνοιξε ο εμπνευστής της Αρχιμανδρίτης Αλέξιος Ξένος, ο και ιερατικώς προϊστάμενος του ιστορικού ναού της πόλης μας, ο οποίος μάλιστα απέδωσε και ορισμένα ψάλματα του Τριωδίου.

Την κεντρική Ομιλία έκαμε ο Πρωτοπρεσβύτερος Παναγιώτης Καποδίστριας, Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ι. Μητροπόλεως Ζακύνθου, με θέμα: "Ο σταυροαναστάσιμος χαρακτήρας των Ύμνων της Μεγάλης Σαρακοστής", στηριζόμενος κυρίως στο ποιητικό κείμενο του Μεγάλου Κανόνος του Ανδρέου Κρήτης. 

Το κείμενο της Ομιλίας αυτούσιο μπορείτε να το αναγνώσετε κάνοντας κλικ εδώ ή εκτενή αποσπάσματα να δείτε και ν' ακούσετε στο βίντεο που ακολουθεί ευθύς αμέσως:

Μελωδήματα από το Τριώδιο απέδωσε κατανυκτικά ο κ. Νικόλαος Καραμαλίκης, Πρωτοψάλτης του ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου Πισινώντα (έδρας του Δήμου Λαγανά) Ζακύνθου.

Σεμνοπρεπώς έψαλε στη συνέχεια ο κ. Σπυρίδων Αρβανιτάκης, Πρωτοψάλτης του Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Νικολάου των Ξένων Ζακύνθου.

Ακολούθησε η Χορωδία του Ναού Αγίου Λαζάρου πόλεως Ζακύνθου, υπό τον Χοράρχη κ. Βασίλειο Σούρμπη.

Σαρακοστιανούς ύμνους απέδωσε επίσης η Χορωδία του ναού Θείας Αναλήψεως και Αγίων Τεσσαράκοντα, υπό τον Πρωτοψάλτη-Χοράρχη κ. Διονύσιο Πόθο.

Το τελευταίο χορωδιακό σχήμα που παρουσιάστηκε ήταν η Χορωδία του ιατρού κ. Ιωάννη Σούλη, Πρωτοψάλτη της Μονής του Προστάτη και Πολιούχου μας Αγίου Διονυσίου. Σημειωτέον ότι στη Χορωδία αυτή συμμετείχαν και οι κ. Δημήτρης Κάνδηλας και Αντώνης Κλάδης. Απέδωσε υμνογραφήματα κατά το ιδιάζον ζακύνθιο ύφος της Εκκλησιαστικής Μουσικής, το οποίο εξόχως -εννοείται- συγκινεί τους Ζακυνθινούς. Αξίζει να παρακολουθήσουμε τρία από αυτά:

Πριν από το κλείσιμο της βραδιάς απέδωσαν ζακυνθινότροπα το ΙΒ΄ Ευαγγέλιο της Μεγάλης Πέμπτης και άλλα μελωδήματα ο Αρχιμανδρίτης Αλέξιος Ξένος και ο Πρεσβύτερος Διονύσιος Τσουκαλάς, Εφημέριος ναού Αγίου Λέοντος τού ομώνυμου χωριού.

Την εκδήλωση τίμησε με την παρουσία του ο Σεβ. Μητροπολίτης Ζακύνθου κ. Χρυσόστομος Β΄, ο οποίος κάλεσε στο τέλος τους παριστάμενους Ιεροψάλτες και ακροατήριο να ψάλουν όλοι μαζί το ζακυνθινό "Χριστός Ανέστη", συγχαίροντας για την διοργάνωση!

*** Για το φωτορεπορτάζ εργάστηκε ο π. Σεραφείμ Κονίδης,τον οποίον ευχαριστούμε για τη μέριμνά του.

Ανακοίνωση Μουσικοθεολογικής Βραδιάς

Η Ενορία Θείας Αναλήψεως και Αγίων Τεσσαράκοντα πόλεως Ζακύνθου μάς ανακοινώνει ότι διοργανώνει μεγάλη Συναυλία με ύμνους του Τριωδίου, στην οποία θα ψάλουν, ευγενώς προσφερόμενοι, οι πλέον έγκριτοι Ιεροψάλτες της Ζακύνθου.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Αμφιθέατρο του Μουσικού Σχολείου Ζακύνθου στο Ποτάμι, αύριο Κυριακή Δ΄ των Νηστειών, 14 Μαρτίου, στις 7 το βράδυ.

Εισαγωγικά της Εκδήλωσης θα ομιλήσει ο Πρωτοπρεσβύτερος Παναγιώτης Καποδίστριας, Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως Ζακύνθου, με θέμα: "Ο σταυροαναστάσιμος χαρακτήρας των Ύμνων της Μεγάλης Σαρακοστής".

Σκοπός της Συναυλίας είναι η γνωριμία κι εντρύφηση στους κατανυκτικούς ύμνους του Τριωδίου. Τα έσοδα της εκδήλωσης αυτής θα διατεθούν εξ ολοκλήρου φιλανθρωπικά. Τιμή εισόδου κατ' ελάχιστον 5 ευρώ.

Έργα εξωραϊσμού στην Πλατεία Λάμπρου Ζήβα

Στο ιστορικό κέντρο του Μπανάτου, πρωτεύουσας μέχρι τώρα (μια και ο... "Καλλικράτης" επέρχεται όπου νάναι) του Δήμου Αρκαδίων Ζακύνθου, κείται παραθεωρημένη μια κατωφερής και αμφιθεατρική πλατεία επ' ονόματι του Λάμπρου Ι. Ζήβα, αξιομνημόνευτου αγωνιστή της Δημοκρατίας, αλησμόνητου Δημάρχου Ζακυνθίων και αγαπητού Μπανατιώτη.

Η Πλατεία Λάμπρου Ζήβα λοιπόν, στο κέντρο της οποίας δεσπόζει το Ηρώο των Πεσόντων, αντιμετωπίσθηκε για πρώτη φορά σοβαρά, με την πρωτοβουλία κι επιστασία του Μέλους του Τοπικού Συμβουλίου Μπανάτου κ. Χαραλάμπους Δ. Κοντονή. Καθαρίστηκε ο τόπος, κόπηκαν τα δέντρα, βάφτηκαν τα κάγκελα και τα παγκάκια, αποκαταστάθηκαν οι δημόσιες τουαλέτες, μπήκαν νέα φωτιστικά και ήδη είναι σχεδόν έτοιμη να δεχθεί δικούς και ξένους για αναψυχή.

Εν τω μεταξύ ο Δήμος μερίμνησε ώστε να ενοποιηθεί η Πλατεία Λάμπρου Ζήβα με την παρακείμενη Πλατεία του ναού της Φανερωμένης μας, στρώνοντας το ενδιάμεσο γραφικό καντούνι με όμορφο σταμπωτό πλακόστρωτο, όπως δείχνουν οι παραπάνω δύο φωτογραφίες.

"Χαίρε, ότι τον πολύρρυτον αναβλύζεις ποταμόν"

Η Δ΄ Στάση των Χαιρετισμών ψάλθηκε απόψε στην Παναγούλα Μπανάτου με την παρουσία ευάριθμων ενοριτών μας. Για μιαν ακόμη φορά χαιρετήσαμε τη Μητέρα του Θεού και όλων μας, εκζητώντας την διαρκή πρεσβεία και τη στοργική ενίσχυσή Της στην πορεία μας προς το Πάσχα.

Ο συνεργάτης μας Πορφύρης φρόντισε ώστε το σχετικό οπτικοακουστικό υλικό από τους Χαιρετισμούς μας να είναι αυτή τη στιγμή στις οθόνες Σας.

Κατά την αποψινή Ακολουθία δεν λησμονήσαμε δύο επετείους:  Σαν σήμερα, λοιπόν:

α) Το 2008 είχαμε κοντά μας, εδώ στην Ενορία μας,  μια καλλίφωνη Κερκυραϊκή Χορωδία και αγαπητούς συν-αδελφούς. Ξαναδείτε τη σχετική ανάρτηση εδώ.

β) Το 2009 τελέσαμε τους Δ΄ Χαιρετισμούς στον Μητροπολιτικό Ναό Ευαγγελιστρίας στη Λευκάδα. Ξαναδείτε το φωτορεπορτάζ του ταξιδίου εκείνου εδώ.

Αναδρομή στα περασμένα της ζακυνθινής εκπαίδευσης από μια Ζακυνθινιά

Άρθρο της λογοτέχνιδας Άννας Τσουκαλά-Κουφού

Μόλις το φερυ-μπώτ έρριχνε κάβους στο λιμάνι και φθάναμε στο νησί τρεις σκέψεις στριφογύριζαν στο νου μου, εξαιρουμένου βέβαια του πατρικού μου στο Σώχωρο Σαρακινάδου, να επισκεφθώ τον Πολιούχο μας Άγιο Διονύσιο. Τον κουβαλώ στην ψυχή μου από μικρό παιδάκι και σε κάθε δυσκολία της ζωής είναι πρώτος που επικαλούμαι, καθώς και όλοι οι Ζακυνθινοί. Και γνωρίζομε καλά ότι οι περισσότεροι Επτανήσιοι κυρίως οι άρρενες είναι άκρως βλάσφημοι προ πάντων οι παλιότεροι με τους Κεφαλονίτες να κρατούν τα σκήπτρα. Το παράδοξο όμως για τους Ζακυνθίους είναι ότι ποτέ Ζακύνθιος δεν θα βλασφημίσει τον Προστάτη του Άγιο Διονύσιο. Τόση η αγάπη και ο σεβασμός στον Άρχοντα, καλόγερο-Δεσπότη που επί τετρακόσια χρόνια στέκει εκεί ακοίμητος φρουρός του.

Η επόμενη σκέψη μου είναι να επισκεφθώ το πρώτο μου σχολείο το Δημοτικό σχολείο μου που έμαθα τα πρώτα γράμματα, το μετασεισμικό του Μπανάτου με εσωτερική προγραμματισμένη και γυμνασμένη συνείδηση και ακολούθως η επίσκεψή μου στο Ψήλωμα να επισκεφθώ το παλιό εξατάξιο Γυμνάσιο Θηλέων σημερινό 1ο Λύκειο Ζακύνθου. Να αναπολήσω τα όμορφα εφηβικά μου χρόνια. Αυτό επαναλαμβάνονταν κάθε καλοκαίρι από τότε που παντρεύτηκα τον άνδρα μου και εγκαταστάθηκα μονίμως στη Βόρεια Ελλάδα. Tα ιερά προσκυνήματά μου δεν ήταν τυχαία. Τροφοδοτούσαν την ψυχή μου, στέγαζαν μνήμες όμορφες κι ευγενικές και διατηρούσαν στην ψυχή μου την αγάπη στην ιδιαίτερη πατρίδα μου.

Το Δημοτικό Σχολείο μου ήταν το μετασεισμικό σχολείο του Μπανάτου, αφού μεταγραφήκαμε από το του Σαρακινάδου. Όλα τα παιδιά του Σώχωρου Σαρακινάδου. Η μεταγραφή δεν ήταν αποτέλεσμα ανώριμης σκέψης και επιπόλαιου πείσματος που συναντάται πολλάκις στα χωριά,όχι. Ήταν ισχυροί οι λόγοι και εναργέστατη η σκέψη της απόφασης και ο πατέρας μας πειστικός και ασυμβίβαστος. Ο δρόμος για το σχολείο του χωριού μας ήταν απροσπέλαστος όταν οι βροχές ήταν αφθονες τον χειμώνα και οι απουσίες μας συχνές λόγω των πολλών πλημμυρών. Ακόμη του Σαρακινάδου ήταν μονοθέσιο και τελικά η απόσταση από το σπίτι μας και των δύο σχολείων ήταν περίπου η ίδια. Εντούτοις η δασκάλα μου, η κ. Ψάρρη Μαύρα, λίγο που δεν δάκρυσε για την απόφαση του πατέρα μας. Σ' αυτό έχω να πω αυτό που είχε πει ο Πασκάλ: "Όταν ακούτε να γίνεται λόγος για κάτι, δεν πρέπει να το πιστέψετε, αν δεν το εξετάσετε σα να μην το είχατε ακούσει ποτέ".

Ο άνθρωπος κατά τούτο γίνεται λεία του άλλου ανθρώπου,δυστυχώς σ' όλες τις εποχές. Έτσι λοιπόν στην Δευτέρα τάξη του Δημοτικού ξεκινούσα στην καινούργια μαθητική μου κοινωνία μαζί με τά παιδιά του Σώχωρου. Μέσα στις άγρυπνες ψυχές των γονέων μας υπήρχε ο πόθος του καλύτερου και θυσιάζονταν γι' αυτό. Φεύγαμε από την έδρα μας και πηγαίναμε συνεσταλμένα, λίγο φοβισμένα και αναποφάσιστα στο καινούργιο μας σχολείο. Για να παρουμε τις πρώτες γνώσεις. Η πραγματικότητα όμως γραμμένη στα πρόσωπα των δασκάλων μας, στα φωτεινά χαμόγελα των συμμαθητών μας μας έδωσε δύναμη και κουράγιο. Οι μετασεισμικές αίθουσες ήταν απέριττες, αλλά μέσα βασίλευε η χριστιανική αγάπη, ο σεβασμός στο ανθρώπινο πρόσωπο ο πνευματικός αγώνας στα μέτρα των δυνατοτήτων. Υπήρχε η εγρήγορση και η συνεχής δράση, ό,τι καλύτερο για να ανυψώνονται οι μικρές ψυχές μας προς τον ουρανό.

Έτσι λοιπόν το Μπανάτο έγινε το δεύτερο χωριό μας. Οδοιπορούσαμε καθημερινώς ακολουθώντας τον δρόμο της Φανερωμένης, μια γλυκειά ανηφόρα και μετά φθάναμε στο σχολειό μας. Μα και τις Κυριακές κάναμε τη διαδρομή ,για τον εκκλησιασμό που ήταν υποχρεωτικός. Και οι εναλλάξ εκκλησιασμοί, μια στην Παναγούλα μια στην Φανερωμένη, ήταν αξέχαστες μυσταγωγίες με τον αξέχαστο Παπά-Χαραλάμπη Κοντονή και τους εξαιρετικούς Ψάλτες Κάνδηλα και Σκοπιώτη. Οι δασκάλες μας Κούλα Κοντονή-Ζήβα, κόρη του Παπά Χαραλάμπη, ήταν πραγματικά ωραίος άνθρωπος με καλωσύνη και αγάπη για τα παιδιά με διάθεση να μας μεταδώσει τη γνώση, δυστυχώς όμως τώρα μας βλέπει από τους ουρανούς. Το ίδιο καλή ήταν και η κυρία Κατίνα η Κουρτέση με την υπέροχη φωνή στο τραγούδι, την πολλή υπομονή, την δύναμη της γνώσης, την καλωσύνη, αλλά και την αυστηρότητα όταν και όπου χρειαζόταν. Της εύχομαι να ’ναι πάντα καλά και να έχει μακροημέρευση. Η τελευταία μου δασκάλα στην έκτη Δημοτικού ήταν η αείμνηστη πλέον, αν και μικρότερη στα χρόνια από τις προηγούμενες, Μαρία Κοντονή-Βλαχιώτη. Μάθαμε πολλά πράγματα μαζί της. Ήταν αυστηρή αλλά δίκαιη, απαιτούσε πολλά αλλά έδινε και πολλά, αγωνιούσε πολύ για την προκοπή μας, όπως όλες άλλωστε. Η βιβλιοθήκη της ήταν πάντοτε στη διάθεσή μου, τότε που τα βιβλία ήταν είδος εν ανεπαρκεία. Όταν δε έφθασε ο καιρός να δώσουμε εξετάσεις για το εξατάξιο Γυμνάσιο για να πάρουμε περισσότερες γνώσεις όσα παιδιά είχαν τη διάθεση και την θέληση των γονέων τους η αείμνηστη Μαρία Κοντονή-Βλαχιώτη αγωνιούσε πραγματικά για την επιτυχία μας. Γιατί τότε η επιτυχία των μαθητών στις εισαγωγικές εξετάσεις αντικατρόπτιζε την αξία του δασκάλου. Οι δασκάλες μας ήταν πολύ ευαίσθητες σ’ αυτόν τον τομέα.

Όταν όμως περάσαμε στις εξετάσεις και μπήκαμε στο εξατάξιο ετέθη αυτομάτως το ερώτημα ποιος θα είναι ο τρόπος μεταφοράς μας στο σχολείο. Ο πατέρας μου a priori απαγόρευε τη χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς. Από προκατάληψη, από οικονομικής πλευράς, τα θεωρούσε ασύμφορα ή γιατί τα δρομολόγια δεν εξυπηρετούσαν.  Όπως και να έχει το θέμα, οδοιπορικώς ανέτειλε το φως για μάθηση στο νέο πνευματικό ίδρυμα της πόλης μας της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, στο Ψήλωμα . Ήταν και το μοναδικό εξατάξιο Γυμνάσιο στο νησί. Πέντε χιλιόμετρα το πρωί, πέντε το μεσημέρι επιστροφή. Προβλημάτιζε η ανηφόρα και η απόσταση, αλλά νίκησε η αγάπη για μάθηση, αλλά καθώς λέγει ένα στοχατής του περασμένου αιώνα "άνθρωπος που δεν προβληματίζεται βρίσκεται πιο κάτω από τον αληθινό προορισμό του". Πεύκα, ελιές και μυρτιές στη διαδρομή , ένας παράδεισος που ξαπόστειλε ο Θεός για μας τους ταπεινούς, για να θαυμάζουμε το πανάγαθο βλέμμα του. Να περνάς καθημερινά δίπλα από τον Λόφο του Στράνη ήταν πράγματι μια ψυχική ανάταση και συνεχίζοντας την πορεία πολύ κοντά στο εκκλησάκι των Φιλικών ακόμη μεγαλύτερη. Στη μια να έρχεται στο νου σου ο Σολωμός και ο ύμνος στην ελευθερία στην άλλη ο Κολοκοτρώνης γονατιστός να ορκίζεται από τον ιερέα των Φιλικών και να γίνεται μέλλος της Φιλικής Εταιρίας σιγοψυθιρίζοντας τον όρκο. Όταν όμως έχεις το βάρος της σχολικής τσάντας, την κούραση του δρόμου και στο μυαλό σου τα μαθήματα της ημέρας , αυτόματα εξατμίζεται και χάνεται ο ενθουσιασμός σου. Εν τούτοις τη χρονιά αυτή τη θυμάμαι με πολλή νοσταλγία και πολλή αγάπη κι ας ήταν δύσκολη γιατί έθεσε τις βάσεις για τη μετέπειτα εξέλιξή μου. Στο σχολείο οι καθηγητές μας ήταν εξαιρετικοί και όλα λειτουργούσαν εύρυθμα. Την επόμενη χρονιά ο αείμνηστος πατέρας μου, βλέποντας τον αγώνα μου και τη θέλησή μου μού αγόρασε ποδήλατο. Ομολογώ ότι για μένα εκείνο το ποδήλατο ήταν η αγορά του αιώνα. Ακόμα υπάρχει στο πατρικό μου σπίτι. Εκείνη τη χρονιά ανέλπιστα έγινε κάτι σαν μόδα στο ποδήλατο, όλα τα παιδιά του κάμπου κορίτσια και αγόρια με τα ποδήλατά τους άρχισαν να κατευθύνονται στο εξατάξιο Γυμνάσιο. Θρίαμβος δηλαδή. Έτσι κι εγώ έγινα αυτόνομη και ανεξάρτητη στη μετακίνησή μου. Ο χρόνος τώρα ήταν 15 λεπτά η μετάβαση και 15 η επιστροφή και ετηρείτο με θρησκευτική ευλάβεια, διαφορετικά έπρεπε να έχω απολογία. Ο αείμνηστος Γυμνασιάρχης μας ο Δρακόπουλος μάς επέτρεπε να το σταθμεύουμε έξω από το γραφείο των καθηγητών. Το ίδιο και ο μετέπειτα Γυμνασιάρχης μας Ζερβός, καθώς και ο Π. Στήνιος Γυμνασιαρχών στην Έκτη τάξη του Γυμνασίου, γιατί στην αρχή της χρονιάς συνταξιοδοτήθηκε ο Ζερβός πήραμε απολυτήρια από τον αξέχαστο Π. Στήνιο.

Ύστερα από το εξατάξιο απλώσαμε τις φτερούγες μας για όσες σπουδές είχε τη δυνατότητα η καθεμία μας, ανάλογα με τις οικονομικές και πνευματικές της ικανότητες. Λέω κάθε μία γιατί τελειώσαμε ως εξατάξιο Γυμνάσιο Θηλέων. Πιστεύω όμως απόλυτα ότι όλες βρήκαμε τον δρόμο μας και γίναμε χρήσιμα μέλη της κοινωνίας, της κοινωνίας που μας όρισε ο Θεός να ζούμε. Θα σταθώ για λίγο στον αείμνηστο καθηγητή μας Π. Στήνιο τον οποίο είχαμε και στην έκτη στο μάθημα των Μαθηματικών και ήταν Γυμνασιαρχών. Αυτά που γράφω σίγουρα μπορούν να τα επιβεβαιώσουν συμμαθήτριές μου της εποχής εκείνης. Πιστεύω πως λίγοι εκ των μαθητών της εποχής εκείνης, ομιλώ για την δεκαετία του 1970, αντιλήφθηκαν ποτέ την ευγενική ψυχή τη γνώση και την καλοσύνη αυτού του ανθρώπου. Η έλλειψη ορθοφωνίας ήταν το ελλάττωμά του, αλλά διέθετε γνώση, καλωσύνη και αγάπη για τους νέους και μία ξεχωριστή ευγένεια. Η μαθητιώσα νεολαία δυστυχώς δεν τον εκτίμησε όσο έπρεπε, εν ζωή τουλάχιστον. Και να φαντασθεί κανείς ότι η έλλειψη ορθοφωνίας ήταν αποτέλεσμα τραύματός του στόν πόλεμο. Που κανονικά έπρεπε να τον αντιμετωπίζουμε σαν ήρωα. Τι καλωσύνη έκρυβε έκείνος ο ήσυχος άνθρωπος που μας ανέλυε τα θεωρήματα τις εξισώσεις τις προόδους και τις στατιστικές. Μέσα του έκρυβε έναν ποιητή και πραγματικά ασχολήθηκε με την ποίηση.

Πέρασαν τα χρόνια, όλα μεταβλήθηκαν, η Παιδεία έγινε "ο άρτος της ζωής" για τον καθέναν, αλλά μας τρομάζει το γεγονός πως δεν επικυρώνεται από άμεσες εφαρμογές στην καθημερινή ζωή . Ολα είναι διαφορετικά στα σημερινά σχολεία προς το καλύτερο, λεωφορεία παραλαμβάνουν και μεταφέρουν τους σημερινούς μαθητές και μάλιστα δωρεάν. Χαίρομαι γι' αυτό και καλοτυχίζω τους νέους. Έχουμε όμως λόγους να αποκαρδιωνόμαστε. Εν τούτοις, σαν αισιόδοξο άτομο πιστεύω ότι η "ανθρωπιά" ζει και θα ζει, αν και είναι μια λέξη που κυκλοφορεί ευρύτατα, νόμισμα που κυκλοφορεί σ' όλα τα χέρια γιατί η αξία του είναι μεγάλη. Μα ανθρωπιά σημαίνει μια καθημερινή άσκηση, για να κάνει κάποιος το καλό, για να κάνει πιο εύκολο τον μόχθο του συνανθρώπου, για να αλαφρώσει τον ζυγό των κοπιώντων . Σ’ αυτές τις ατραπούς ευχόμαστε να συναντούμε την Παιδεία κατά συνέπεια τον πεπαιδευμένο Άνθρωπο.

Στη φωτό: Ο Σύλλογος των Καθηγητών του Γυμνασίου-Λυκείου Ζακύνθου κατά την δεκαετία του '70. Προέρχεται από φωτογραφικό Αρχείο της Μπανατιώτισσας καθηγήτριας Διονυσίας Ζαρκάδη, κόρης παπα-Ιωάννη Ζαρκάδη, σήμερα στην κατοχή Μαρίνου Καποδίστρια.

Ένα νέο βιβλίο για την "Πορεία στο ιερό Τριώδιο"

Ο ετήσιος λειτουργικός κύκλος οδηγεί ξανά τα κουρασμένα βήματά μας δια της Μεγάλης Σαρακοστής στην εμπειρία της Μεγάλης Εβδομάδας και όσων πρόκειται να διαδραματισθούν έως την Ανάσταση του Κυρίου Ιησού, ήδη μάλιστα ο καθένας μας αγωνίζεται, ασθμαίνοντας συνήθως, στο "στάδιο των αρετών", δηλαδή το Τριώδιο.

Η μακρά αυτή ασκητική περίοδος του Τριωδίου μάς παρέχει ομολογουμένως πολλαπλές ευκαιρίες επανεπι-κοινωνίας με την χαμένη μας αθωότητα, ώστε άξια να συμμετάσχουμε στο Φως της Λαμπρής Κυριακής.

Ο νέος και ταλαντούχος Διάκονος Ιωαννίκιος Ζαμπέλης από την όμορφη Λευκάδα, επιχειρεί μια ψηλάφιση των πνευματικών αποτυπωμάτων κατά την πορεία του σύγχρονου πολυαγχωμένου ή και πολυτραυματισμένου ανθρώπου προς την Ποθητή Ημέρα της Ανάστασης, μέσ'  από το νέο του βιβλίο υπό τον τίτλο "Πορεία στο Ιερό Τριώδιο", το οποίο εκδόθηκε πρόσφατα από το Κέντρο Νεότητος της Ιεράς Μητροπόλεως Λευκάδος και Ιθάκης (Λευκάδα 2010, σελίδες 78, με Πρόλογο του Σεβ. Μητροπολίτη Λευκάδος και Ιθάκης κ. Θεοφίλου).

Θεωρούμε ότι η θεολογική αρματωσιά του π. Ιωαννικίου, δια του ανά χείρας ευσύνοπτου και καλοτυπωμένου πονήματός του, προσεγγίζει σεβαστικά και με τρόπο προσιτό τα δρώμενα της κατανυκτικής αυτής περιόδου, δυνάμενο να χειραγωγήσει με ασφάλεια τον κάθε ενδιαφερόμενο προς την Συνάντηση με τον "Κύριο της Δόξης"!

Εύγε, αγαπητέ π. Ιωαννίκιε! Καλή συνέχεια, με συνέπεια στην αναστάσιμη βεβαιότητα!

π. Π.Κ.

Ευώδης προσκύνηση του Τίμιου Ξύλου σήμερα στο Μπανάτο

Με την πρέπουσα κατάνυξη τιμήσαμε ως Ενορία σήμερα το πρωί στον Ναό της Παναγούλας μας τον πανσεβάσμιο Σταυρό του Χριστού, σύμφωνα με τις διατάξεις της Γ΄ Κυριακής των Νηστειών. Ευάριθμοι Μπανατιώτες προσήλθαν στη Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου, αρκετοί μετείχαν των Αχράντων Μυστηρίων, παρακολούθησαν την Τελετή της Σταυροπροσκυνήσεως κι έλαβαν ως ευλογία τα καθιερωμένα "ματζέτα" με τα λουλούδια. Η ημέρα "απαιτεί" -κατά παράδοσιν- μόνον βιολέτες, αλλά ελλείψει τους εφέτος (εξαιτίας του χειμώνα που ακόμη διαρκεί) χρησιμοποιήθηκαν και άλλα διάφορα λουλούδια, προσφέροντας έτσι και αυτά ευώδη προσκύνηση στον Σταυρό! 

Ο Εφημέριός μας ομίλησε επίκαιρα προς το εκκλησίασμα για τον απολυτρωτικό ρόλο του Τιμίου Ξύλου στην πνευματική ζωή μας. Ολόκληρο το σχετικό Κήρυγμα μπορείτε κι εσείς ν' αναγνώσετε εδώ. 

"Χαίρε, σεπτού μυστηρίου θύρα"

Το οπτικοακουστικό υλικό μας προέρχεται από τους αποψινούς Γ΄ Χαιρετισμούς, οι οποίοι ψάλθηκαν για πρώτη φορά εφέτος στο νέο Παρεκκλήσιό μας των Αγίων Παμμεγίστων Ταξιαρχών και Νικολάου Μπανάτου, με τη συμμετοχή πυκνού εκκλησιάσματος, τόσον ενοριτών μας, όσο και από την τριγύρω περιοχή και την πόλη.

Για τους Τρίτους Χαιρετισμούς

Ανακοινώνεται στους Ενορίτες μας, ότι οι αυριανοί Γ΄ Χαιρετισμοί θα ψαλούν για πρώτη φορά στο νεόδμητο ναΰδριό μας των Παμμεγίστων Ταξιαρχών και Νικολάου (πίσω ακριβώς από το Κοιμητήριο του Μπανάτου), στις 6.30 το βραδάκι, όπως αναγγέλλει και η εκφραστική αφίσα που έφτιαξε για την περίπτωση ο συνεργάτης μας Πορφύρης.

Όσοι πιστοί προσέλθετε, για ν' απολαύσετε το ευφρόσυνο και κατανυκτικό περιβάλλον της νέας αυτής ιερής στέγης!

Μάρτης, γδάρτης

γράφει η διονυσία μούσουρα-τσουκαλά

Καλό μας μήνα, Μάρτης σήμερα!! Ας τον καλωσορίσουμε με αγάπη και με την ελπίδα ότι θα φανεί καλός ιδιαίτερα στην αγροτιά κι όχι Μάρτης - γδάρτης και κακός παλουκοκάφτης, όπως τον αποκαλούσαν παλιά.

Δε μου λέτε, βάλατε μάρτη να μη σας κάψει ο ήλιος;;;

Μετά από τόσα χρόνια απουσίας από τη γενέτειρα λίγο δύσκολο να γνωρίζω κατά πόσον τα παλιό έθιμο τηρείται ακόμα ή όχι.

Στην εποχή μου πάντως ήταν θυμάμαι κανόνας απαράβατος κυρίως για τα νεαρά κορίτσια. Αλήθεια αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί όλα αυτά τα έθιμα, (ιδιαίτερα τα απαγορευτικά / περιοριστικά), ίσχυαν περισσότερο και κυρίως -για να μην πω αποκλειστικά- για τις γυναίκες;

Η συχωρεμένη η νόνα μου η Αντριάνα ουκ ολίγες φορές πήρε τους δρόμους και ήλθε σπίτι μας την πρώτη του Μάρτη για να βεβαιωθεί ότι δεν θα τολμούσαμε η αδελφή μου κι εγώ να βγούμε έξω από την πόρτα όλο το μήνα χωρίς το χαρακτηριστικό δίχρωμο, άσπρο και κόκκινο μεταξένιο «δαχτυλίδι» στο αριστερό χέρι. Άλλο και τούτο πάλι, ντε και σώνει στο αριστερό ακριανό δάχτυλο, λες κι αν το βάζαμε στο δεξί δεν θα έπιανε ο μάρτης και θα μάς μαύριζε ο ήλιος...

Τότε τα κορίτσια έπρεπε να είναι «άσπρα σαν το γάλα» ροδομάγουλα και αν όχι χοντρούτσικα τουλάχιστον ευτραφή σημείο καλής υγείας και ευπορίας. Τα μαυροτσούκαλα, που τις είχε μαυρίσει ο ήλιος, τις κοκαλιάρες αδύνατες και τις κιτρινιάρες σαν το χτικιό, αυτές που δεν «έσταζε αίμα» το μάγουλο τους, τις απέρριπταν ασυζητητί. Αυτά όλα φυσικά αναφέρονταν στις προοπτικές τους να κάνουν έναν καλό γάμο, εκτός βέβαια κι αν είχαν πολύ μεγάλη προίκα οπότε όλα αυτά παραμερίζονταν.

Θυμάμαι ακόμα τη συχωρεμένη τη νόνα μου που με μάλωνε συνέχεια όταν μ' έβλεπε να φορώ τα γυαλιά αστιγματισμού που χρειαζόμουν. Θύμωνε για καλά γιατί φοβόταν πως θα μείνω στο ράφι αν μαθευτεί πως είχα στραβωμάρα κι από τα 16 μου έπρεπε να φοράω... ξένα μάτια. Άδικα προσπάθησα μερικές φορές κι εγώ και οι γονείς μου να της εξηγήσουμε πως πρέπει να τα φοράω κι ότι δεν είναι δα και έγκλημα για ένα κορίτσι να έχει κάποιο πρόβλημα με τα μάτια αυτή όμως εκεί ανένδοτη.

Κάποιες φορές υπάκουα και μόλις την έβλεπα να έρχεται ή πήγαινα εγώ σπίτι της έβγαζα τα γυαλιά και τα έκρυβα στην τσέπη. Άλλες φορές πάλι, για να την... τσιγκλίσω, τα φορούσα επιδεικτικά και καμάρωνα κιόλας... Εκεί να δεις κυνηγητό και φωνές η Αντριάνα... "Μωρή φρουστάδα" μου φώναζε "τέτοια κάνε να διαφημίζεις τη στραβωμάρα σου, να δούμε τι θα σε κάνει ο παπάς και πώς θα σε παντρέψει με τα μυαλά που κουβαλείς". Μετά τα έβαζε με τους γονείς μου, που μ' έχουν έτσι... αμπολυτή κι όχι μόνο κάνω του κεφαλιού μου, αλλά βγάζω και γλώσσα από πάνω... Εκεί στο «βγάζω γλώσσα» κάπου μαζευόμουνα, γιατί όλα κι όλα καλά τα καλαμπούρια, αλλά έτσι κι έπαιρνε χαμπάρι ο παπάς ότι αντιμιλούσα... ε δεν θα την έβγαζα καθαρή...

Τελικά παρά τους φόβους της νόνας μου δεν έμεινα στο ράφι... 19 και κάτι, μπήκα... στο χορό της κυρά-ζωής.

Το μάρτη λοιπόν έπρεπε να τον φορούμε στο χέρι όλο το μήνα. Μερικές έστριβαν το άσπρο και κόκκινο μετάξι και το έκαναν βραχιολάκι φορώντας το στον καρπό αντί στο δάχτυλο. Ισχυρίζονταν πως έτσι έπιανε καλύτερα και δεν υπήρχε ούτε μία στο εκατομμύριο περίπτωση να τις μαυρίσει ο Μαρτιάτικος ήλιος.

Όμως, κόσμος άλλαξε, αλλάξαν οι καιροί. Αλήθεια, τι θα έλεγε αν ζούσε σήμερα ο αείμνηστος τροβαδούρος Τόνυ Μαρούδας, αν παραπονιόταν πάνω από 50 χρόνια πριν για τον αλλαγμένο κόσμο; Λέτε να τον γνώριζε σήμερα ή θα τρόμαζε νομίζοντας πως βγήκε σε λάθος πλανήτη και θα έπαιρνε άρον-άρον το δρόμο του... γυρισμού για την αιώνια κατοικία του;

Όπως λέει μια γριούλα ηλικιωμένη, κόρη μου ήλθαν τα πάνω κάτω σήμερα.

Στην εποχή μας, ουδείς ενοχλείται αν μια κοπέλα φοράει γυαλιά, (αυτό δα έλειπε). Μια στιγμή όμως μάλλον κάνω λάθος γιατί, αν είναι έτσι, πώς εξηγείται το ότι οι περισσότερες γυναίκες ανεξαρτήτως ηλικίας επιλέγουν τους φακούς επαφής αντί των παραδοσιακών γυαλιών; Λέτε στην ουσία να μην έχουν αλλάξει και τόσο τα πράγματα;

Εκεί όμως που σίγουρα έγινε αλλαγή είναι στην όλη εμφάνιση. Απεναντίας, αν δεν κάνω λάθος, οι νέοι δεν ελκύονται και πολύ πλέον από τις ροδομάγουλες, τις... γαλατερές και τις τροφαντές ή κάνω λάθος κι εδώ;

Γιατί αν δεν κάνω λάθος, τότε ξεχάστε τον ασπροκόκκινο μεταξένιο μάρτη και χαρείτε τον ήλιο χωρίς υπερβολές όμως αλλά για άλλους λόγους πλέον... Όχι βέβαια για να μην κινδυνεύετε να μείνετε στο ράφι αλλά για να μην κινδυνεύετε από μελανώματα.

Καλό και χαρούμενο Μάρτη λοιπόν να έχετε όλοι / όλες, είτε φοράτε μάρτη είτε όχι,

Με την αγάπη μου πάντα,

δ.μ.τ.

"Χαίρε, πύρινε στύλε οδηγών τους εν σκότει"

Το ανωτέρω οπτικοακουστικό υλικό προέρχεται από την αποψινή Β΄ Στάση των Χαιρετισμών προς την Θεοτόκο Μητέρα μας, στον ναό της Παναγούλας Μπανάτου. Για να φτάσουν στις οθόνες σας μερίμνησε -ως συνήθως- ο συνεργάτης μας Πορφύρης, ο οποίος άγει σήμερα τη β΄ ονομαστική εορτή και τα γενέθλιά του!

Το Μπανάτο αφ' υψηλού [2]

Πάντοτε βλέπουμε τα πράγματα διαφορετικά από ψηλά. Αποστασιοποιημένοι, νοιώθουμε τις μικρότητες αφημένες χάμου, ενώ κοιτώντας απ' το ύψος όλα δείχνουν πολύ ομορφότερα και ιδανικότερα.

Θαυμάστε το χωριό μας αφ' υψηλού λοιπόν (συγκεκριμένα από το καμπαναρίο της Φανερωμένης) και μη ρωτάτε για τις ...γήινες λεπτομέρειες!!! 

Ξεφυλλίζοντας τα "Χρωματιστά Ευαγγέλια"

Η Ορθοδοξία δια των Εικόνων

[Λόγος του Πρωτοπρεσβυτέρου Παναγιώτη Καποδίστρια, κατά την εθιμική εορτή της Λιτάνευσης της Παναγίας της Λαουρένταινας (βλ. φωτό), επί τη Κυριακή της Ορθοδοξίας. Ναός Αγίας Τριάδος πόλεως Ζακύνθου, 21 Φεβρουαρίου 2010, ώρα 7 μ.μ.]

Πρώτη Κυριακή των Νηστειών. Επινίκια της Ορθοδοξίας εορτή, έναντι των παντοειδών εχθρών και διωκτών της και ανάμνηση ταυτόχρονα της αναστήλωσης των ιερών Εικόνων μετά τη φοβερή και μακρά εκείνη περίοδο των Εικονομαχιών, μιαν έκτακτη κατάσταση, που ταλαιπώρησε πολύ και τραυμάτισε βαθύτατα τη σύνολη Εκκλησία κατά τους Η΄ και Θ΄ αιώνες.

Οι Εικόνες των ναών μας αποτελούν πράγματι ένα πολυσήμαντο κεφάλαιο μέσα στον λειτουργικό χωροχρόνο, ένα στοιχείο δυναμικό της πνευματικής μας οντότητας και σημείο αναφοράς των πιστών για την ανάταση και την αναγωγή της ψυχής σε άλλες πραγματικότητες, πέρα για πέρα υπερλογικές. Το κάθε εικονιζόμενο ιερό πρόσωπο (μάλιστα δε χωρίς υπόνοια προσωπείου) μας θέλγει και μας χειραγωγεί έξω και πέρα από τα τετριμμένα και βασανιστικά πράγματα της καθημερινότητας. Θα έλεγε κανείς ότι με το σκεπτικό αυτό η Εικόνα καθίσταται μέσο αρπαγής και φυγάδευσής μας σε καταστάσεις κι εμπειρίες ουράνιες. Είναι οι σχεδίες για το διασωτικό επιτέλους πέρασμά μας από την κυματώδη έως τρικυμιώδη εγκόσμια ζωή μας στο επέκεινα. Έχει μάλιστα προσφυέστατα γραφεί από τον Ernst Suttener ότι αποτελούν το «Χρωματιστό Ευαγγέλιο», το οποίο κηρύσσει και νουθετεί δια των χρωματικών παραστάσεων. Γι’ αυτό και οι παρακάτω λόγοι του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού (του υπέροχου αυτού υπερασπιστή των εικόνων) θα ημπορούσαν να χαρακτηρισθούν ως το ορθοδοξότερο περί των Εικονισμάτων μανιφέστο, επειδή συνοψίζουν με τρόπο ξεκάθαρο και σαφή το περί του θέματός ορθόδοξο δόγμα: «ου προσκυνώ την ύλη, προσκυνώ δε τον της ύλης δημιουργόν, τον ύλη δι' εμέ γενόμενον, και εν ύλη κατοικήσαι καταδεξάμενον και δι' ύλης την σωτηρία μου εργασάμενον, και σέβων ου παύσομαι την ύλην, δι' ης η σωτηρία μου είργασται».

Ο θρίαμβος όμως των Εικόνων (όπως καθετί στην πίστη μας) αφορά εν πρώτοις στην αναστήλωση του ορθόδοξου φρονήματος και βιώματος κυρίως, το οποίο -ατυχώς- εκπίπτει κάποτε από ορθοδοξία σε ιδιοτροπία. Εννοούμε ότι πολλές φορές στο διάστημα των χρόνων μέχρι και σήμερα διάφοροι παράγοντες (εκκλησιαστικοί και μη) προβάλλουν ως «ορθόδοξο» την προσωπική τους περί των πραγμάτων θεώρηση, την δική τους γνώμη. Για τούτο, ανέκαθεν η Εκκλησία -η οποία, σχοινοβατώντας πάνω στην Αλήθεια, διαφυλάσσει το δόγμα ως ασφαλιστική δικλείδα της πνευματικής ολοκληρίας και όχι βέβαια ως πεισματική εμμονή- πατά γερά στην Παράδοσή της, αρδεύεται καινιζόμενη ολοένα από την αυθεντία των αγίων πατέρων, την εκπεφρασμένη πάντως δια των Οικουμενικών Συνόδων και καυχιέται για το Αίμα των Μαρτύρων της, οι οποίοι διατήρησαν μέχρι αυτοθυσίας ανόθευτο τον θησαυρό που παρέλαβαν από τους προγενέστερους, για να τον παραδώσουν ανεπηρέαστο προσμίξεων ή κάθε λογής αλλοιώσεων στους επόμενους.

Το ιδιότροπο στην ορθόδοξη πνευματικότητα αποτελεί απόπειρα επιβολής του πεπερασμένου και μερικού επί του Όλου, προσπάθεια κατακερματισμού της κοινής πίστης. Μιας πίστης αμιγούς, η οποία ψηλαφίζεται, όχι με αδιέξοδους σχολαστικισμούς και λογικούς συνειρμούς, αλλά μόνον και μόνον, εάν γενναιόψυχα αποδεχθούμε ότι, δια της ζωντανής συμμετοχής μας στην εκκλησιαστική ζωή, αποτελούμε τη συνέχεια των ακριβών εκείνων κρίκων μιας πολύτιμης αλυσίδας, η οποία παραπέμπει άμεσα σε αυτόν τον ίδιο τον Θεάνθρωπο. Ως εκ τούτου ο ενταγμένος στην Εκκλησία άνθρωπος και μάλιστα ο σύγχρονος δεν πρέπει, δεν μπορεί, αλλά και δεν θέλει να μορφώνει δική του περί Θεού θεώρηση. Διότι, αναδεικνύοντας νέα περί Θεού θεωρήματα, προβαίνει συνήθως σ’ ερμηνευτικές των ιερών Γραφών ακρότητες ή αυθαιρεσίες και, κατά συνέπειαν, σπάζει βιαιότατα την αλυσίδα της Παράδοσης, διακόπτει τη συνέχεια της πίστης και πολύ εύκολα ύστερα εκπίπτει στην αίρεση.

Με άλλους λόγους, η Κυριακή της Ορθοδοξίας μάς παρέχει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία (μιαν ακόμη ευκαιρία), ώστε, μένοντας ακλόνητοι στα παραδεδομένα και δοκιμασμένα δια του ζέοντος βιώματος των απ’ αιώνων Χριστιανών πιστεύματά μας, να διατηρήσουμε την Εικόνα του ζώντος Θεού αλώβητη «έμπροσθεν των ανθρώπων». Μια Εικόνα, η οποία εκφέρεται και δια των εικονισμάτων των ναών μας, διότι εκεί πάνω στο ιστορημένο ταπεινό πρώην σανίδι ή στον άσημο και άψυχο τοίχο αποτυπώνονται με τρόπο θαυμάσιο κι ένθεο οι Γραφές, οι αγώνες των Πατέρων, η ορθόδοξη ασκητική, οι θυσίες ολόκληρου «νέφους μαρτύρων», οι πτώσεις και οι αναστάσεις, η δόξα τους εντέλει που απολαμβάνουν ως ουρανοπολίτες. Με μια φράση: η διαδρομή του θρησκευτικού συναισθήματος στο μακρύ διάστημα της δισχιλιετούς πορείας του Χριστιανισμού μέσα στον κόσμο. Παρελθόντα, παρόντα και μέλλοντα αποκαλύπτονται πάνω σ’ ένα Εικόνισμα!

Για τούτο χρειάζεται να γίνει συνείδηση όλων μας πλέον, ότι απαιτείται

• η επανασυσπείρωση σύμπαντος του ορθόδοξου λαού στη θαλπωρή της εκκλησιαστικής πραγματικότητας και

• η όξυνση ταυτόχρονα της όσης ευαισθησίας μάς έχει απομείνει, όταν συχνά πυκνά διακυβεύεται η κοινή πίστη των Πατέρων, την οποίαν ήδη κατέχουμε και ως κόρη οφθαλμού χρειάζεται να προσέχουμε, ώστε να συνεχίσουμε να την διαθέτουμε.

Μιλώντας εδώ για όξυνση, σε καμιά περίπτωση δεν υπονοούμε την ανάπτυξη κάποιας μορφής θρησκευτικού σοβινισμού ή την αναζωπύρωση της όποιας ευσεβότροπης μισαλλοδοξίας (νοσηρών οπωσδήποτε φαινομένων και ως εκ τούτου καταδικαστέων), αλλά εννοούμε την καλλιέργεια της ακλόνητης πεποίθησης ότι μέσα στην Ορθόδοξη Κοινότητα και Κοινωνία συν-χωρείται ο συνειδητός πιστός με τον συν-άνθρωπο κατ’ αρχήν και με τον Θε-άνθρωπο κατά συνέπειαν (τον «αχώρητον παντί», τον έξω, πάνω και πέρα από τον δικό μας λογικό ή και παράλογο -αν και υπόλογο για τα όσα δεινά μας- Χρόνο) και που συναντιέται μόνο βιωματικά στο τέρμα μιας ιδιαίτερα κοπιαστικής πορείας, ενός Γολγοθά, που απαιτεί κάθε λογής θυσίες και σταυρώσεις, αναμφισβήτητα όμως οδηγεί στην Ανάσταση.

Δεόμενοι στην Παναγία την Λαουρένταινα επί τη αναστηλώσει των Εικόνων

Απόψε, στον περικαλλή Ναό της Αγίας Τριάδος στην πόλη της Ζακύνθου πραγματοποιήθηκε μια εθιμική λατρευτική Σύναξη. Κάθε χρόνο, το εσπέρας της Α΄ Κυριακής των Νηστειών, ψάλλεται ο Μικρός Παρακλητικός Κανόνας προς την Παναγία, την Κυρά την Λαουρένταινα, της οποίας το περίπυστο Εικόνισμα θησαυρίζεται στο ναό, σε υπέροχο χρυσοξυλόγλυπτο Θρόνο, μοναδικό και θαυμαστό δείγμα του ζακυνθινού μπαρόκ (βλέπετε φωτογραφίες παρακάτω). 

 

Κατά την διάρκεια της εφετινής Παράκλησης ομίλησε ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας, με θέμα:

"Ξεφυλλίζοντας τα Χρωματιστά Ευαγγέλια.

Η Ορθοδοξία δια των Εικόνων".

Εκτός από το παραπάνω μικρό απόσπασμα στο βίντεο, το κείμενο ολόκληρης της Ομιλίας μπορείτε ν' αναγνώσετε εδώ.

Τον Παρακλητικό Κανόνα έψαλε κατά το ζακύνθιο μουσικό ύφος η Χορωδία του κ. Σάββα Βοζαΐτη. 

Ακολούθησε, σύμφωνα με την τοπική Τυπική Τάξη, η λιτάνευση της ιερής Καθέδρας της Λαουρένταινας τρεις φορές μέσα στον Ναό και η εναπόθεσή Της στον Θρόνο.

Τέλος, έγινε η καθιερωμένη Δέηση μπροστά στη Χάρη Της από τους παριστάμενους Ιερείς υπέρ υγείας όλων!

Ο δραστήριος Εφημέριος του Ναού, ο π. Αντώνιος Καλόφωνος, είχε φροντίσει να είναι όλα άψογα. Και του χρόνου, με πνευματική αγαλλίαση, υγεία και χαρά!