ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Αὐστραλίας Μακάριο
Πάντοτε ἡ προσπάθεια ὅλων «ἡμῶν τῶν ζώντων καὶ περιλειπομένων» (πρβλ. Α’ Θεσ. δ’, 17), μετὰ τὸν ἀδόκητο θάνατο ἑνός ἀγαπημένου προσώπου, νὰ ἀρθρώσουμε λόγον παρηγορίας καὶ παρακλήσεως ἢ ἀκόμη καὶ νὰ χαράξουμε ὀλίγες γραμμές, ὡς ἀντιστάθμισμα στὴ φθοροποιὸ δράση τοῦ χρόνου, ἔρχεται ἀντιμέτωπη μὲ τὸ ἀμετάβλητο καὶ ὁριστικὸ τῆς πραγματικότητος τοῦ τέλους τῆς ζωῆς. Ἡ λογική μας συντρίβεται μπροστὰ στὸ «ἀνείδεον» καὶ «ἄπνουν» τοῦ νεκροῦ σώματος καὶ ἡ καρδία ἀρνεῖται νὰ ἀποδεχτεῖ ὅτι «ματαιότης ματαιοτήτων, τὰ πάντα ματαιότης» (Ἐκκλ. α’, 2).
