Συνεχίζεται η Έκθεση Παραδοσιακών Ενδυμασιών σε μινιατούρες της Σοφίας Τσιάρα στο "Αληθώς"

Συνεχίζεται για τα τρία επόμενα απογεύματα (7, 8 και 9 Σεπτεμβρίου 2019, από τις 6 έως τις 9 το βράδυ) η λειτουργία της Έκθεσης 55 Εθνικών Ενδυμασιών σε μινιατούρες της Σοφίας Αθ. Τσιάρα, ιατρού και καλλιτέχνιδος, στην αίθουσα της Ενοριακής Βιβλιοθήκης Μπανάτου, ακριβώς απέναντι από το καμπαναριό της Παναγούλας. 

Η έκθεση -ως γνωστόν- έχει διοργανωθεί στο πλαίσιο των πολιτισμικών δράσεων του Μορφωτικού Κέντρου Λόγου Μπανάτου "Αληθώς". Όσοι επιθυμούν να την δουν πρέπει να σπεύσουν στις επόμενες ημέρες, διότι δεν πρόκειται να δοθεί παράταση.

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι αποτυπώσεις μερικών από τις επισκέψεις, ο δε φακός μας συνέλαβε την καλλιτέχνιδα κ. Τσιάρα, στα μεσοδιαστήματα των επισκέψεων, να συνεχίζει την παρασκευή νέων ενδυμασιών για κάποια άλλη ενδεχομένως Έκθεση!

Σύμπλους προς μαύρη και αβέβαιη θάλασσα, προς βορράν...

Γράφει ο Αρχιμανδρίτης Ρωμανός Αναστασιάδης,

Κληρικός του Οικουμενικού Πατριαρχείου εκ Κρήτης.

«Ἀνέκαθεν, πάτερ, ἡ Ἐκκλησία εἶναι Μάνα καὶ κάνει καὶ ἐπιείκεια, κάνει καὶ συγκατάβαση, κάνει καὶ πὼς δὲν βλέπει, κάνει πὼς δὲν ἀκούει, νὰ μὴ γίνει σχίσμα! Ὄχι. Καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ποὺ πῆγε ἐξορία, οἱ ἄλλοι Δεσποτάδες ρωτοῦσαν. Ὄχι, λέει νὰ συλλειτουργήσετε, νὰ μὴ γίνει σχίσμα, πρὸς Θεοῦ!»

Οι λόγοι αυτοί του «φορέα της εμπειρικής Θεολογίας» μακαριστού Γέροντος Εφραίμ Κατουνακιώτη, κατά τον Καθηγητή κ. Τσελεγγίδη, έρχονται να διδάξουν όσους είναι εύκολοι στο να οδηγούν στο σχίσμα και στη διαίρεση το σώμα της Εκκλησίας μας.

Μαζί με τις ορδές των εκ Βορρά Αρχιερέων που οργώνουν αυτές τις ημέρες την Ελλάδα μας, προφανώς για να διδάξουν στους αγίους Αρχιερείς το πόσο «σχισματικός» είναι ο Οικουμενικός Πατριάρχης (το κάνουν δε με τέτοιο ζήλο, ώστε δεν τους ενοχλεί καν ότι συλλειτουργούν με Ιεράρχες του Θρόνου, και να ψάλλεται η φήμη του Πατριάρχου και να Τον μνημονεύουν οι συλλειτουργοί τους, αυτό βέβαια είναι καλό διότι αίρει εν τη πράξει τη διακοπή κοινωνίας), έρχονται και άρθρα αδελφών κληρικών και επιστολές εγκρίτων Καθηγητών, όπως του κ. Τσελεγγίδη, η οποία φαίνεται να ενόχλησε αρκετούς Μητροπολίτες, οι οποίοι και είχαν την καλοσύνη να μου την στείλουν και έτσι δεν έχασα και εγώ ο ταπεινός την ευκαιρία να μελετήσω αυτό το... μάθημα προς την Ιερά Σύνοδο!

Φάνηκε περίεργο στους Μητροπολίτες αυτούς αυτό το συμπτωματικό των βόρειων επισκέψεων, των άρθρων και των επιστολών αυτών. Ο συγχρονισμός τους σπουδαίος. Σαν να κατευθύνονται από το ίδιο Κέντρο. Μοσχο-βολά το εγχείρημά τους!

Λοιπόν κ. Καθηγητά, πάνω στα δικά σας:

Α) «Τον είδε ο Πατέρας του και τον ευσπλαγχνίσθη. Γιατί Πατέρας ήταν στην αγαθότητα αν και υπήρχε Θεός στην φύση. Έτρεξεν ο Πατέρας και έπεσεν επάνω στον τράχηλόν του και τον θερμοφίλησε. Δεν περίμενε τον αμαρτήσαντα να έλθει πλησίον Του, αλλά αυτός ο Πατέρας έσπευσε και προαπάντησε τον υιόν. Και δεν συχάθηκε τον τράχηλόν του, που ήταν γεμάτος από κηλίδες της ασωτείας και ακαθαρσίας. Αλλά αφού τον αγκάλιασε με τα άχραντα χέρια του, τον καταφιλούσε αχόρταγα, αυτόν που πάντοτε ποθούσε. Ω της αφάτου και φοβεράς ευσπλαγχνίας! Ω παραδόξου φιλανθρωπίας! Ω ξένων σπονδών! Ω ξένων καταλλαγών! Έπεισεν αμέσως τον Θεόν σε μια ροπήν, ώστε να συγκαταβεί στα δάκρυα και να παραβλέψει πλήθος αμέτρητον αμαρτημάτων. Εθαύμασες, βλέποντας τον Θεόν να κολακεύει αμαρτωλόν; Ω της στοργής των πατρικών σπλάγχνων!». Με αυτά τα λόγια ο Προκάτοχος του Οικουμενικού Πατριάρχου, Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, αναφέρεται, στον λόγο του πάνω στην Παραβολή του Ασώτου, στο μέγα της μετανοίας μυστήριο. Και είναι όντως μυστήριο η μετάνοια, κ. Καθηγητά, όχι διότι εξουθενώνεται ο φταίχτης αλλά διότι είναι ελεήμων και φιλάνθρωπος ο Θεός! Αληθινός σκοπός της μετανοίας είναι η βίωσις ότι μπροστά στον Θεό και μέσω της Εκκλησίας Του καμία αμαρτία δεν μπορεί να έχει ισχύ. Γι’ αυτό και η Εκκλησία, στο διάβα των χρόνων, έκρινε ότι η εξομολόγηση είναι καλό να γίνεται κατ’ ιδίαν και όχι δημόσια. Διότι δημόσια αμαρτάνουμε ίσως. Όμως, η μετάνοια, η επιστροφή προς τον Πατέρα, γίνεται δημόσιο γεγονός μόνο εκ του αποτελέσματος καθώς είναι κυρίως εσωτερική υπόθεση! Αυτό ισχύει κυρίως στα ποιμαντικά, στα πρόσωπον προς πρόσωπον ζητήματα εξομολόγου και εξομολογουμένου. Στα μείζονα ζητήματα η Εκκλησία ανέκαθεν επεδείκνυε Οικονομία και συγκατάβαση ώστε να κερδίσει τον αδελφό, και όχι να τον εξουθενώσει. Πού απαιτεί λίβελο; Στην αποκήρυξη μερικών αιρέσεων. Οι αδελφοί μας Ουκρανοί, σε ποιο δογματικό μέρος χώλαιναν; Καθ’ όλα Ορθόδοξοι! Απλώς δεν ήθελαν τον εκρωσσισμό τους από τη Μόσχα, όπως γινόταν σταδιακά και με μεθοδικότητα! (Στο βίντεο αυτό, στο  11.45-13.00, ο εν Οδησσώ Μητροπολίτης του Ονουφρίου Αγαθάγγελος μνημονεύει τον Μόσχας -τόσο... ανεξάρτητοι- και λέει τις εκφωνήσεις στα ρωσσικά). Ήθελαν να έχουν τη δική τους γλώσσα και τη δική τους παράδοση. Όχι να είναι παραμάγαζο της πόλης που ήρθε στο προσκήνιο των Ρως πολύ μετά το Κίεβο, και εννοώ τη Μόσχα. Αυτό ήταν το «αμάρτημα» των αδελφών μας. Για αυτό το «αμάρτημα» υπέστησαν τόσες εκκλησιαστικές ποινές. Έμειναν στο σχίσμα τόσες δεκαετίες! Ποιος Θεός επιτρέπει τέτοια αδιαφορία;

Β) Το αν μετενόησαν ή όχι το απέδειξαν με τα πολλαπλά έκκλητα που έστειλαν στο Φανάρι. Το έκκλητο αυτόν το χαρακτήρα έχει, αφ’ ενός της ευρέσεως δικαίου όταν η υπόθεση έχει τελεσιδικήσει μέσα στην Τοπική Εκκλησία και αφ’ ετέρου επιστροφής στην κανονικότητα όταν μιλάμε για αφορισμούς κοκ. Πώς η Εκκλησία αντιμετώπισε την περίπτωση της επιστροφής των Βουλγάρων από το σχίσμα του 1872; Έγραψε σχετικά με αυτό παραθέτοντας όλες τις αποδείξεις, ο καλός και ακαταπόνητος αδελφός Παναγιώτης Ανδριόπουλος («ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ 2Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ»).

Γ) Οι αδελφοί μας αυτοί της Ουκρανίας ΔΕΝ καταδικάστηκαν από Πανορθόδοξη Σύνοδο. Αντίθετα οι αδελφοί μας Βούλγαροι είχαν καταδικαστεί από την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο του 1872, ενώ η επιστροφή τους έγινε μόνο μέσω της Μητρός Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, η οποία τι ζήτησε; Να δηλώσουν απλώς ότι είναι λυπημένοι που δεν έχουν κοινωνία μαζί τους! Εδώ ταιριάζει το Χρυσοστομικό: «Ω της στοργής των πατρικών σπλάχνων».

Δ) Οι επιστολές που έλαβαν οι δύο επικεφαλής των ποτέ σχισμάτων ήταν συγχωρητικές επιστολές του Οικουμενικού Πατριάρχου, βασισμένες στα κείμενα των Προκατόχων Του και με αυτές, ως εκ της ευθύνης Του να δέχεται έκκλητες προσφυγές (Κανόνες θ’ και ιζ’ της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου), τους απάλλαξε από τις ποινές καθώς αυτές δεν είχαν επιβληθεί για μείζονες λόγους, δηλαδή για νοθεία της πίστης κοκ, αλλά για δευτερεύοντες. Όμως αυτής της επιστολής προηγήθηκαν οι αλλεπάλληλες έκκλητες προσφυγές συγγνώμης! Δηλαδή, έπρεπε να τους φέρει στην πλατεία Συντριβανίου, κ. Καθηγητά, να τους ευλογήσετε και να τους δώσετε, δίκην ιεροδικείου, άφεση εσείς από τα παράθυρα της Θεολογικής σας Σχολής;

Ε) Όλα τα περιγραφόμενα στην επιστολή σας -συγχωρέστε με, θα το πω με πολύ σεβασμό- είναι μια τρικυμία νοημάτων, εννοιών, προτάσεων, απόψεων. Συγχέετε την προσωπική μετάνοια, τη μετάνοια επί προσωπικών αμαρτημάτων ή τη μετάνοια λόγω επιστροφής από αίρεση, με τη θεραπεία ενός σχίσματος. Εξάλλου, όταν ο Σεβ. Φιλάρετος απευθύνθηκε με επιστολή του στη Μόσχα, ώστε να επέλθει ειρηνη, αυτό τι ήταν; Γιατί δεν άρπαξαν την ευκαιρία οι γνήσιοι -τάχα- γεννήτορες και πνευματικοί πατέρες του Κιέβου Μοσχοβίτες ώστε να αποδείξουν τα σπλάχνα οικτιρμών; Ήθελαν να τους καθυποτάξουν. Αυτή είναι η απάντηση. Στην περίπτωση του Μελιτιανού Σχίσματος ο Μελίτιος είχε θυσιάσει μέχρι και στα είδωλα και επειδή δεν άντεξε το επιτίμιο έκανε δική του Ιεραρχία! Πώς όμως επέστρεψαν οι Εικονομάχοι; Ήταν ή δεν ήταν αίρεση η Εικονομαχία; Ο Γέροντας παπα-Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, που για χρόνια ήταν στο σχίσμα από υπακοή στον Γέροντα του παπα-Νικηφόρο, ενώπιον ποίων μετενόησε δημόσια και έτσι επέστρεψε στην κανονικότητα; Ο Όσιος παπα-Εφραίμ, έτσι; Διότι περί όντως Οσίου ανδρός πρόκειται. Όχι για ό,τι να ’ναι.

Κύριε Καθηγητά,

Παλιά άκουγα το όνομά σας με ένα σεβασμό, όμως μετά που είδα τον ιδεολογικό συμφυρμό με αποτειχισμένους, με διακοπομνημονευτές, με κάθε ταραχοποιό στοιχείο της ενότητας του εν Ελλάδι σώματος της Εκκλησίας, κατενόησα ότι λάθος είχα καταλάβει. Τώρα εσείς, ο επικριτής της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, σύμπλοος προς μαύρη και αβέβαιη θάλασσα, προς βορράν, έρχεστε να συμβουλεύετε τους Σεβ. Αρχιερείς με επιχειρήματα που δεν στέκουν. Λυπάμαι πολύ.

Τα 4 σημεία-κλειδιά που περιλαμβάνει η εισήγηση των Επιτροπών της ΔΙΣ για το Ουκρανικό

Μαρίνα Ζιώζιου | εφημερίδα ΤΟ ΕΘΝΟΣ

Πολλοί ιεράρχες αναρωτιούνται γιατί την εισήγηση για το ουκρανικό ζήτημα οι πρόεδροι των Επιτροπών της ΔΙΣ την κρατούν ως «επτασφράγιστο μυστικό»; Υπάρχει κάτι που φοβούνται;

Ηεισήγηση των δύο Συνοδικών Επιτροπών της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, της Επιτροπής Δογματικών και Κανονικών Ζητημάτων και της Επιτροπής Διορθοδόξων και Διαχριστιανικών Σχέσεων, είναι θετική για την αναγνώριση της νέας Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες του ethnos.gr, 4 είναι τα σημεία-κλειδιά που περιλαμβάνονται στη συγκεκριμένη εισήγηση, η οποία, όπως μαθαίνουμε, έχει πολλά κοινά σημεία με την εισήγηση του καθηγητή κ. Βλασίου Φειδά.

Ωστόσο, πολλοί ιεράρχες αναρωτιούνται γιατί την εισήγηση για το Ουκρανικό ζήτημα οι πρόεδροι των Επιτροπών της ΔΙΣ την κρατούν ως «επτασφράγιστο μυστικό»; Υπάρχει κάτι που φοβούνται; Ποιο είναι το σκεπτικό που δεν μπορεί να δοθεί στη δημοσιότητα μια εισήγηση για ένα τόσο σοβαρό θέμα;

Να θυμίσουμε ότι η Διαρκής Ιερά Σύνοδος αποφάσισε πρόσφατα, μετά τις εισηγήσεις των αρμόδιων Επιτροπών για το ουκρανικό ζήτημα, να αναγνωρίσει το κανονικό δικαίωμα του Οικουμενικού Πατριάρχη για την παραχώρηση του Αυτοκεφάλου, καθώς και το προνόμιο του Προκαθημένου της Εκκλησίας της Ελλάδος να χειρισθεί περαιτέρω το ζήτημα της αναγνωρίσεως της Εκκλησίας της Ουκρανίας.

Ωστόσο, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος επιθυμεί να ενημερώσει για τη συγκεκριμένη απόφαση την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος που θα συνέλθει σε τακτική Συνεδρίασή της τον προσεχή Οκτώβριο.

Μια απόφαση που- όπως είχαμε γράψει από την πρώτη στιγμή- αναδεικνύει και ενισχύει τον σεβασμό που τρέφει ο Μακαριώτατος για τη δημοκρατική λειτουργία του συνοδικού συστήματος, αλλά είναι και μία πρώτης τάξεως ευκαιρία όλοι οι ιεράρχες - προσωπικά- να αναλάβουν το μερίδιο της ευθύνης που τους αναλογεί σχετικά με το ουκρανικό ζήτημα.

Ας δούμε, λοιπόν, τα σημεία αυτά πιο αναλυτικά.

Πρώτον. Οι Επιτροπές στην εισήγησή τους καταλήγουν ότι η Ουκρανία ποτέ δεν αποτελούσε το κανονικό έδαφος οποιασδήποτε άλλης Εκκλησίας, εκτός του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Γράφει, μεταξύ άλλων, ο κ. Φειδάς για το ίδιο θέμα:« Tο Οικουμενικό Πατριαρχείο, ως Μητέρα Εκκλησία της Εκκλησίας της Ουκρανίας, όχι μόνο ουδέποτε παραιτήθηκε με την Πατριαρχική και Συνοδική Πράξη του 1686, όπως ακρίτως υποστηρίζεται, αλλ’ αντιθέτως επέμεινε πάντοτε στην κανονική δικαιοδοσία του για να υπερασπισθεί τα κανονικά δικαιώματα της Μητροπόλεως Κιέβου και πάσης Ουκρανίας, σε αντίξοες μάλιστα ιστορικές συγκυρίες ή ιδιαίτερα χαλεπούς καιρούς, αφ’ ετέρου, δε, ότι το Πατριαρχείο Μόσχας ουδέποτε απέκτησε κανονική δικαιοδοσία και ουδέποτε ενήργησε κανονικές εκκλησιαστικές πράξεις στις επαρχίες της δικαιοδοσίας της Μητροπόλεως Κιέβου.

Το συμπέρασμα, λοιπόν, αυτό επιβεβαιώνεται και από την απαντητική Επιστολή της Ι. Συνόδου της Εκκλησίας της Ρωσσίας στην πρόσκληση του Οικουμενικού Πατριάρχη για την εκπροσώπησή της στη Μεγάλη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως για το βουλγαρικό ζήτημα (1872), αφού σε αυτή ''υπέδειξεν ως ουδετερώτερον μέρος προς τούτο το αρχαίον Κίεβον'' για τη συνέλευση της Συνόδου (Γ. Παπαμιχαήλ, Αποκαλύψεις περί της ρωσσικής πολιτικής εν τη Ορθοδόξω Ελληνική Ανατολή, Αθήναι 1909 σελ. 8-10)».

Δεύτερον. Το δεύτερο σημείο-κλειδί που περιλαμβάνει η εισήγηση της Επιτροπής Δογματικών και Κανονικών Ζητημάτων και η Επιτροπή Διορθοδόξων και Διαχριστιανικών Σχέσεων είναι ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης είχε και έχει πάντοτε το αποκλειστικό κανονικό δικαίωμα να δέχεται ή να απορρίπτει το υποβαλλόμενο Έκκλητον αρχιερέως από οποιοδήποτε πατριαρχικό θρόνο. Το έκκλητο, με απλά λόγια, είναι το δικαίωμα που δίδεται σε μητροπολίτες Εκκλησιών να προσφεύγουν στο Φανάρι, ως ένα είδος Αρείου Πάγου της εκκλησιαστικής Δικαιοσύνης.

Ο διακεκριμένος καθηγητής αναφέρει για το θέμα: «Ο Οικουμενικός Πατριάρχης, ως Προκαθήμενος τόσο του Πρώτου θρόνου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, όσο και της Μητρός Εκκλησίας της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας, είχε και έχει πάντοτε το αποκλειστικό κανονικό δικαίωμα να δέχεται το Έκκλητον αρχιερέων όχι μόνο της κανονικής δικαιοδοσίας του, αλλά και από την κανονική δικαιοδοσία των άλλων Πατριαρχικών θρόνων ή αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών, όπως αυτό συνάγεται από την ομόφωνη κανονική παράδοση και από τη διαχρονική εκκλησιαστική πράξη.

Άλλωστε, με αυτές συμφωνεί πλήρως και το εσφαλμένως χρησιμοποιούμενο από το Πατριαρχείο Μόσχας, ως δήθεν αντίθετο προς το κανονικό αυτό δικαίωμα, μοναδικό σχόλιο του εγκρίτου βυζαντινού κανονολόγου Ιωάννη Ζωναρά (ΙΒ’ αιώνα) στους κανόνες 9 και 17 της Δ’ Οικουμενικής συνόδου (451), αφού το σχόλιο αποκλείει την κρίση από τον Οικουμενικό πατριάρχη μόνο των μη προσφευγόντων («ακόντων») μητροπολιτών και όχι βεβαίως των ασκησάντων το κανονικό δικαίωμά τους με το Έκκλητον («εκόντων») στο Οικουμενικό Πατριαρχείο».

Σε άλλο σημείο γράφει ο κ. Φειδάς: «…Προφανώς, ο αντικανονικώς και ακρίτως καταδικασθείς από το Πατριαρχείο Μόσχας μητροπολίτης Φιλάρετος, για τους γνωστούς πλέον λόγους, είχε το αυτονόητο κανονικό δικαίωμα, ούτως ή άλλως, να ασκήσει το Έκκλητον στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για τις εναντίον του καταδικαστικές αποφάσεις, όταν αυτό κατέστη δυνατόν για τους γνωστούς και ευνόητους λόγους. Συνεπώς, ο Οικουμενικός Πατριάρχης είχε και έχει πάντοτε όχι μόνο το αποκλειστικό κανονικό δικαίωμα, αλλά και την αυτονόητη δεσμία υποχρέωση να εξετάσει σε βάθος όλα τα στοιχεία του υποβληθέντος φακέλου και να αποφανθεί επί της ουσίας σχετικώς, γι’ αυτό αποδέχθηκε, κατά την έμφρονα κρίση του και την κρίση της Πατριαρχικής Συνόδου, την άμεση αποκατάστασή του στην εκκλησιαστική κοινωνία...».

Τρίτον. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης έχει το κανονικό δικαίωμα να χορηγεί αυτοκεφαλία. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, στην εισήγηση των Επιτροπών της ΔΙΣ γίνεται μια ιστορική αναδρομή ως προς το αποκλειστικό δικαίωμα του Οικουμενικού Πατριάρχη να δίδει την αυτοκεφαλία και πάνω-κάτω καταλήγει σε ό,τι γράφει ο κ. Φειδάς.

Γράφει λοιπόν ο κ. Φειδάς: «Ο Οικουμενικός Πατριάρχης είχε και έχει πάντοτε απαραμείωτο το κανονικό δικαίωμα όχι μόνο να μεριμνά οφειλετικώς για την υποστήριξη των εμπεριστάτων ή δοκιμαζομένων Ορθοδόξων Εκκλησιών, αλλά και τη δεσμία κανονική υποχρέωση να αναλαμβάνει εγκαίρως όλες τις αναγκαίες πρωτοβουλίες για την πρόληψη, την αποτροπή ή τη θεραπεία των επικινδύνων απειλών ή δοκιμασιών του εκκλησιαστικού τους σώματος.

Άλλωστε, η όλη ιστορία του Οικουμενικού πατριαρχείου, ήτοι τόσο σε ευτυχείς, όσο και σε χαλεπούς καιρούς, αποτελεί πράγματι μία υπέροχη μαρτυρία της πάντοτε ανιδιοτελούς ή και θυσιαστικής προσφοράς του προς όλες τις εμπερίστατες Ορθόδοξες Εκκλησίες.

Συνεπώς, ο Οικουμενικός Πατριάρχης είχε πάντοτε και έχει πολύ περισσότερο σήμερον το κανονικό δικαίωμα ή μάλλον την μητρική ευθύνη να αναλαμβάνει τις αναγκαίες πρωτοβουλίες, με ή και χωρίς την προηγούμενη συναίνεση όλων των άλλων αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών, οι οποίες μπορούν να εκφράσουν τη συναίνεσή τους και μετά την ανακήρυξη της δοκιμαζομένης μεγάλης Εκκλησίας της Ουκρανίας».

Τέταρτον. Τέλος, στην εισήγηση των Επιτροπών της ΔΙΣ σημειώνεται ότι εφόσον δόθηκε η αυτοκεφαλία, αυτός που τη χορηγεί εξετάζει κατά πόσο οι αρχιερείς έχουν αποστολική διαδοχή και κανονική ιεροσύνη.

Γράφει σχετικά ο κ. Φειδάς: «Ο Οικουμενικός Πατριάρχης είχε και έχει πάντοτε το κανονικό δικαίωμα να δεχθεί σε εκκλησιαστική κοινωνία όλους τους σχισματικούς αρχιερείς όχι μόνο από τη δική του εκκλησιαστική δικαιοδοσία, αλλά και από τη δικαιοδοσία των άλλων πατριαρχικών θρόνων, αν ο ηγέτης των σχισματικών αυτών αρχιερέων αποκαταστάθηκε κανονικώς στην εκκλησιαστική κοινωνία.

Πράγματι, συμφώνως προς την ομόφωνη κανονική παράδοση και τη συνεπή προς αυτή εκκλησιαστική πράξη, η αποκατάσταση στην εκκλησιαστική κοινωνία του πρώην μητροπολίτη Κιέβου Φιλαρέτου, ηγέτη των αποσχισθέντων από το Πατριαρχείο Μόσχας κληρικών, μοναχών και λαϊκών, συνεπαγόταν αυτομάτως και την κανονική αποκατάσταση στην εκκλησιαστική κοινωνία των 60 περίπου αρχιερέων, του μεγάλου αριθμού κληρικών και μοναχών και πολλών εκατομμυρίων ευλαβών ορθοδόξων πιστών.

Συνεπώς, η οφειλετική άμεση αποδοχή στην εκκλησιαστική κοινωνία εκατομμυρίων ουκρανών πιστών αποτελεί όχι μόνο τη δικαίωση της αποφάσεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου για την ανακήρυξη της αυτοκεφαλίας της δεινώς δοκιμαζομένης Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας, αλλά και την πλήρη απαξίωση των ακρίτων ιδεοληπτικών ή υποβολιμαίων μεμψιμοιριών των ελαχίστων αντιφρονούντων».

Συνάντηση Αρχιεπισκόπων Θυατείρων και Αθηνών

6.9.2019 . Ρεπορτάζ: Μάκης Αδαμόπουλος | Φωτογραφίες: Χρήστος Μπόνης

Ο Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας κ. Νικήτας επισκέφθηκε σήμερα τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο.

Ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε τον Αρχιεπίσκοπο για την υποδοχή και του ζήτησε να προσεύχεται για το έργο της τοπικής Εκκλησίας, αλλά και για τον ίδιο, ενώ τον κάλεσε να επισκεφθεί την Αγγλία.

Ο Μακαριώτατος καλωσόρισε τον Σεβασμιώτατο και του ευχήθηκε καλή δύναμη στο έργο του και «πολύκαρπη διακονία την οποία χρειαζόμαστε, διότι είναι μεγάλος ο αριθμός των Ελλήνων εκεί και αυξάνεται διαρκώς», ενώ τον ευχαρίστησε για την τιμητική επίσκεψη και επεσήμανε ότι «κάνουμε ό,τι μπορούμε, με τις μικρές μας δυνάμεις, ώστε να ενισχύουμε με τις αποσπάσεις των κληρικών το έργο σας. Παρόλο, μάλιστα, που δεν έχουμε αρκετούς ιερείς η Ιερά Σύνοδος υποστήριξε ότι πρέπει να συνεχίσουμε να ενισχύουμε τις αποσπάσεις».

Δυο δημοσιεύσεις, μία η ερώτηση: τι ισχύει τελικά;

Γράφει ο Αρχιμανδρίτης Ρωμανός Αναστασιάδης,

Κληρικός του Οικουμενικού Πατριαρχείου εκ Κρήτης.

Όσο πλησιάζει η ώρα για να αρχίσει το ξήλωμα του φορέματος της προπαγάνδας από μέρους των φίλων του Γένους μας, τόσο εντείνεται η προσπάθεια δημιουργίας της κατάλληλης εικόνας με σκοπό τον αποπροσανατολισμό της κοινής ή καλύτερα αρχιερατικής γνώμης. Έτσι λοιπόν, και με αφορμή την επίσκεψη του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μινσκ κ. Παύλου στα Ιεροσόλυμα, είδαμε δυο δημοσιεύματα ή καλύτερα δυο κατηγορίες δημοσιευμάτων. Το ένα εδώ, όπου φέρεται ο Μακαριωτατος Ιεροσολύμων να λέει: “I recognize only Orthodox Church in Ukraine, which is headed by Metropolitan Onuphry” και το άλλο εδώ, που μιλά αντίθετα και δίνει έμφαση στο επιδιωκόμενο από τους Λευκορώσσους δικό τους αυτοκέφαλο, προφανώς για να απαγκιστρωθούν από την... Αγία Ρωσσία.

Την απάντηση φυσικά στην ερώτηση: «τελικά, τι ισχύει;», μόνο το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων είναι αρμόδιο να δώσει.

Έχω όμως μερικές παρατηρήσεις-απορίες:

1. Γιατί στην περίπτωση των Αθηνών όλοι ρίχνουν το βάρος στη Σύνοδο, ενώ στην των Ιεροσολύμων τους αρκεί η «άποψη του Πατριάρχου» (αν ειπώθηκε, όπως ειπώθηκε);

2. Γιατί οι φήμες θέλουν να πιέζεται από βόρειους ανέμους το πλοίο της Γενησαρέτ, υπό την απειλή ότι, αν δεν συμπλεύσει με τους ανέμους αυτούς, εκείνοι θα ξεσηκώσουν -όπως τόσο καλά ξέρουν- το αραβόφωνο πλήρωμα εις βάρος του Μακαριωτάτου; Γιατί οι φήμες θέλουν οι άνεμοι αυτοί οι βόρειοι να απειλούν με κάθε τρόπο το Πατριαρχείο μας εκεί κάτω, χρησιμοποιώντας κάθε πολιτική τους επιρροή;

3. Γιατί τις μέρες αυτές αρχιερείς της Μόσχας λυμαίνονται «προσκυνηματικώς» τις Επαρχίες της Βορείου Ελλάδος; Ξέχασα ναι... οι αδελφοί εκ Βορρά έχουν μεγάλη ευλἀβεια εκτός από τον άγιο Σπυρίδωνα και στην Οσία Σοφία της Κλεισούρας, η οποία Οσία τους έβαλε κλειδί στο στόμα κατά την προσφιλή της φράση.

Αδελφοί συνέλληνες,

Αν τώρα, σε αυτή τη δύσκολη καμπή, ξεχάσουμε ότι στο παρελθόν, ότι κατά την πλούσια Ιστορία μας, ΚΑΝΕΙΣ ΜΑ ΚΑΝΕΙΣ εκ του «ξανθού Γένους» δεν μας βοήθησε στην πραγματικότητα χωρίς αντίδωρο, αν ξεχάσουμε ότι δεν τους απασχολούν ούτε οι χειροτονίες (εδώ αναγνώρισαν τη ROCOR με συμβόλαιο!) ούτε οι σχισματικοί, ούτε τίποτε, τίποτε, τίποτε άλλο! Τους καίει ότι ο Κωνσταντινουπόλεως, ο «Τούρκος», ο «Πατριάρχης της Ισταμπούλ», ο ποιμένας των ολίγων, έχει τέτοιες ευθύνες που τις νομίζουν οι αδελφοί για λίθους πολυτελείς και τις διεκδικούν μάταια επί τόσους αιώνες! Αυτό τους καίει, συνέλληνες! Ας το συνειδητοποιήσουμε όσο είναι νωρίς!

Μας έφαγαν με τις ψευτοευσέβειές τους. Εκμεταλλεύτηκαν τους επί κομμουνισμού αγίους για να κρύψουν τα αίτια του κομμουνισμού που ήταν η ασυδοσία πολιτικών και εκκλησιαστικών. Ο κατήφορος που είχαν πάρει. Μας μιλούν για στάρετς, εμάς που ξεχάσαμε ποιων απόγονοι είμαστε. Μας χτίζουν κρεμμυδόσχημους ναούς, σε εμάς τους απογόνους του Ανθεμίου και του Ισιδώρου! Μας το παίζουν πνευματικοί και μας έκαναν να χάσουμε την ανατολίτικη, τη λεβέντικη, την ακομπλεξάριστη, την βαθειά, απλή και ανεπιτήδευτη ευλάβειά μας. Την ευλάβεια του Κόντογλου, που μυρίζει λιβάνι από μαστίχα. Μας χάλασαν, μας αλλοίωσαν, σιγά σιγά. Με προπαγάνδα, με «ασκητικότητα», με ταινίες, βίντεο, κηρύγματα, «διά Χριστόν σαλούς», με μανδύες πολύχρωμους, με εισαγωγή τυπικού σλαβονικού! Εμάς! Που τους βαφτίσαμε, που τους διδάξαμε, που τους δώσαμε τα φώτα! Λέμε ότι μας χρωστούν οι Ευρωπαίοι. Εκείνοι μας χρωστούν το ζην. Οι βόρειοι το ευ ζην. Διότι τους δώσαμε την πίστη.

Περικυκλώστε με λεβεντιά τα Πατριαρχεία μας. Αν τώρα κάνουν έτσι για το Φανάρι μας, σε λίγο θα θελήσουν με πράξη να πάρουν τα ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ! Στο γένος εκείνο έδωσε την ευθύνη της φύλαξης των προσκυνημάτων μας η Ιστορία; Δεν το λέω από εθνικισμό. Ίσα ίσα. Αλλά να ξέρουμε και πού πηγαίνουμε, πού πορευόμαστε! Αναγνωρίστε από χιλιόμετρα την προπαγάνδα. Εκείνοι που αφόρισαν τον Φιλάρετο (αν ο αφορισμός ήταν αληθινός και όχι ένα πανούργο τέχνασμά τους ώστε να μην πετύχει ποτέ η Αυτοκεφαλία στην Ουκρανία), τώρα χωρίς ντροπή δίνουν χρήματα και εξαγοράζουν συνειδήσεις και επηρεάζουν επίσημες αποφάσεις! Εκείνος υπέγραψε τη διάλυση του «Πατριαρχείου Κιέβου» με άλλα πόσα πρόσωπα. Κανένα από αυτά δεν υπογράφει την αναβίωσή του. Ποιά δικαιοσύνη θα παραβλέψει τόσες υπογραφές για χάριν μιας; Δεν σας κάνει εντύπωση αυτό; Δηλαδή δεν είμαστε και τόσο ανόητοι! Μια δικαιοσύνη, ίσως, που απάντησε ήδη στο δίλημμα: «Οὐδεὶς οἰκέτης δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ» (Λουκ. 16,13).

Αν εμείς, το Γένος μας, δεν αντισταθούμε έμπρακτα, όλοι, Ιεράρχες, κλήρος, λαός, τότε η ευθύνη θα είναι στους ώμους μας. Η υπόθεση της Ουκρανίας θα λήξει αίσια για το Φανάρι μας. Να το ξέρετε. Διότι το έργο του Αγίου Πνεύματος δεν ηττάται. Αλλά σκοπός είναι να έχουμε συμβάλει και εμείς, ο καθένας από τη θέση του, στον ιερό αυτό αγώνα, τώρα που ξεκαθαρίζει η υγιής από την άρρωστη εκκλησιολογία, η ήρα από το στάχυ. Υπάρχει Θεός, αδελφοί, όσο κι αν Τον ξεχνάμε στη ζωή μας.

ΥΓ. Και στο υστερόγραφο απαντώ σε εσάς, π. Αναστάσιε Γκοτσόπουλε, σχετικά με το παράδειγμα του Αγίου που αναφέρετε:

Ο από δοκίμων σε ουνίτικο μοναστήρι Άγιος Μάξιμος μαρτύρησε για την πίστη μας και ο βίος του γνωστός. Τον Μάρτιο του 2019, ο τάχα επιβληθείς Μακαριώτατος Προκαθήμενος της Αγιωτάτης Εκκλησίας της Ουκρανίας Μητροπολίτης Κιέβου Επιφάνιος, στην είδηση ότι οι Ελληνόρρυθμοι ήθελαν το Ναό όπου ενθρονίστηκε, τον ιστορικό Ναό της Αγίας Σοφίας Κιέβου ώστε να τελέσουν εκεί τη λειτουργία τους για την εορτή του Ευαγγελισμού, διεμήνυσε στον τότε Πρόεδρο και παντού ότι: στην πόρτα της Εκκλησίας αυτής θα σταθώ, αλλά και κανείς άλλος δεν θα περάσει μέσα σε αυτήν να λειτουργήσει. Αυτός είναι ο Μακαριώτατος Επιφάνιος, π. Αναστάσιέ μου. Ένας γνήσια Ορθόδοξος Ιεράρχης. Ένα παλικάρι. Ένας άνθρωπος του Θεού. Που ξέρει μεν να συνεργάζεται, να έχει καλή και πολιτισμένη επικοινωνία με τα άλλα δόγματα κτλ, αλλά όταν πρόκειται να διακυβευθούν τα της πίστης μας γίνεται ακατάβλητος. Έτσι αποφεύχθηκε εκείνη η λειτουργία εξαιτίας της επιμονής και αποφασιστικότητας του Μακαριωτάτου.

Όσο για τις δηλώσεις του πολιτικού ανδρός (οι ψήφοι δεν αναγράφουν θρησκεία) κ. Ποροσένκο, ήδη ο στενός συνεργάτης του κ. Παβλένκο διευκρίνισε το περιεχόμενο.

Εσείς, λοιπόν, διαβάστε την ακολουθία του Αγίου Μαξίμου στο Απόδειπνο, και τιμήστε δεόντως το εν Χώναις θαύμα του Ταξιάρχου μας. Είδατε πού κατέληξαν τα ορμήματα των ποταμών....! Και αν θέλετε ελάτε να πάμε μαζί στην Βασιλεύουσα να προσκυνήσουμε κάπου εκεί κοντά στο Πατριαρχείο μας το στόμιο από το άνοιγμα που έκανε τότε στη Φρυγία ο Αρχάγγελος. Είναι στον ομώνυμο Ναό του.

Λοιπόν, συνέλληνες! Όλοι κοντά στα Πατριαρχεία μας, στους Πατριάρχες μας! Επιτρέπεται να τους αφήνουμε να δίνουν εντύπωση φοβισμένων από τους βοριάδες (εκτός του Κωνσταντινουπόλεως φυσικά); Εμείς εκεί, στον αγώνα!

ΥΓ2. Τελικά το τι ισχύει με τις δηλώσεις του Μακαριωτάτου, μόνο το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο των Ιεροσολύμων μπορεί να απαντήσει!

Διευκρινίσεις σχετικά με παρερμηνεία δηλώσεων του Προέδρου Ποροσένκο

Του Ρωστισλάβου Παβλένκο,

βουλευτού του Ουκρανικού Κοινοβουλίου,

συμβούλου του Προέδρου Ποροσένκο.

Η αναγνώριση της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας προχωρεί, αλλά ο αγώνας συνεχίζεται. Οι αντίπαλοι επιστρατεύουν κάθε μέθοδο, συμπεριλαμβανομένης της παρερμηνείας δηλώσεων, ώστε να εμφανίζουν έννοιες που δεν αναφέρθηκαν. Για παράδειγμα, μερικά μέσα μαζικής ενημερώσεως επιχείρησαν να δώσουν διαφορετικό νόημα στις δηλώσεις του Προέδρου Ποροσένκο, αναφορικά με την ευχή που εξέφρασε για ενότητα ανάμεσα στους Ορθοδόξους και Ελληνόρρυθμους Καθολικούς, προχωρώντας σε αυθαίρετα συμπεράσματα. Στην προσπάθειά τους αυτή, επιστρατεύτηκαν παλαιοί και μακροχρόνιοι μύθοι.

Ο Πρόεδρος Ποροσένκο ομιλεί πάντοτε ξεκάθαρα. Ο Πρόεδρος έδωσε μεγάλους αγώνες ώστε να απαλλαγεί η εκκλησιαστική ζωή της Ουκρανίας από έξωθεν παρεμβάσεις και από την προπαγάνδα. Πέτυχε την Οικουμενική αναγνώριση της Εκκλησίας μας. Η Αυτοκεφαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας, υπό τον Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κ. Επιφάνιο, και η θέση της ως ίση ανάμεσα σε ίσους στον Ορθόδοξο κόσμο αποτελεί τη βάση της πνευματικής ανεξαρτησίας, καθώς και ένα δυνατό παράγοντα ασφάλειας της Ουκρανίας.

Εν τω μεταξύ, οι Εκκλησίες στην Ουκρανία συνεργάζονται στην ανάπτυξη της πνευματικότητας στην κοινωνία, στην ενίσχυση της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας, στην παροχή βοήθειας προς τους ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων των υπερασπιστών της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας. Αυτή είναι η ενότητα, για την οποία ομιλεί πάντοτε ο Πρόεδρος Ποροσένκο. Και κάτι ακόμη: στο πνεύμα της προσευχής για ειρήνη και ενότητα ολόκληρου του κόσμου, οι Ορθόδοξες Εκκλησίες - το Οικουμενικό Πατριαρχείο και όλες οι τοπικές Εκκλησίες, συμπεριλαμβανομένης της Μόσχας - καθοδηγούν τον θεολογικό διάλογο, για παράδειγμα, με το Βατικανό. Ο Πατριάρχης της Μόσχας μπορεί να συναντήσει τον Πάπα της Ρώμης στην Κούβα - χωρίς να προκαλέσει οποιαδήποτε δυσαρέσκεια.

Εκείνοι που ακολουθούν τη ρωσική προπαγάνδα στη χειραγώγηση συμπερασμάτων, πρέπει να θυμούνται αυτό. Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας είναι αυτοκέφαλη, ανεξάρτητη -γεγονός που πιστοποιείται από τον Τόμο του Οικουμενικού Πατριαρχείου- και θα παραμείνει πάντα έτσι.

*     *     *

Справа визнання Української Православної Церкви (ПЦУ) рухається, але боротьба триває. Опоненти пускають в ход усі засоби, включно з пересмикуванням і приписуванням думок, які не озвучувались. Зокрема, деякі ЗМІ намагаються надати інший сенс висловлюванням Президента Порошенка про його бажання єдності православних та греко-католиків, роблячи далекосяжні умовиводи. При тому тиражуються старі, багато разів спростовані міфи. 

Президент Порошенко чітко висловлює свою позицію. Він доклав величезних зусиль, щоб позбавити церковне життя України від зовнішньої втручання та пропаганди, і домогтися Вселенського визнання незалежності нашої Церкви. Автокефалія УПЦ (ПЦУ) під проводом Митрополита Епіфанія, її статус як рівної серед рівних у православному світі - запорука і духовної незалежності України, і потужний безпековий чинник. А Церкви разом працюють над розвитком духовності суспільства, зміцненням незалежності України, допомогою людям, закрема захисникам країни. Саме про таку єдність завжди говорить Президент Порошенко.

І ще. У дусі моління за мир і єдність усього світу, православні Церкви - і Вселенська Патріархія, і всі помісні Церкви, включно з Московською - ведуть теологічний діалог, зокрема, з Ватиканом. Патріарх Московський може зустрічатися з Папою Римським на Кубі - і це не створює жодного обурення.

Тим, хто робить слідом за російською пропагандою маніпулятивні висновки, слід про це пам‘ятати. ПЦУ є автокефальною, незалежною, що стверджено Томосом Вселенського Патріарха, і такою пребуде.

*     *     *

Recognition of the Ukrainian Orthodox Church (OChU) moves on, yet the struggle continues. The opponents employ any methods, including misinterpretation and giving the meanings, which were not stated. For instance, some media tried to give a different meaning to statements of President Poroshenko regarding his wish of unity among the Orthodox and the Greek Catholic, making far-reaching conclusions. In doing so, old and long-dismissed myths are used. 

President Poroshenko states his position very clearly. He made great efforts to liberate the ecclesiastical life of Ukraine from the outside interference and propaganda. He succeeded in obtaining the Ecumenical recognition of our Church. Autocephaly of the UOCh (OChU), under the Metropolitan Epiphanius of Kyiv and all Ukraine, its status as equal among equals in the Orthodox world - is a basis of spiritual independence, as well as a strong security factor. 

Meanwhile, the Churches in Ukraine cooperate in development of spirituality of society, fortifying the independence of Ukraine, helping people, including the defenders of Ukraine’s independence. It is this unity, that President Poroshenko always speaks of. And another thing: in the spirit of praying for peace and unity of the whole world, the Orthodox Churches - the Ecumenical Patriarchate and all the local Churches, including Moscow, alike - lead the theological dialogue, for instance, with the Vatican. The Patriarch of Moscow can meet the Pope of Rome in Cuba - without rising any discontent. 

Those, who follow Russian propaganda in manipulative conclusions, should remember this. Orthodox Church of Ukraine is autocephalous, independent, which is certified by the Tomos of the Ecumenical Patriarchate, and will always remain so.

Σχετικά με την κατάσταση στην τέως Εξαρχία Ορθοδόξων Παροικιών Ρωσικής Παραδόσεως στη Δυτική Ευρώπη

Γράφει ο Αρχιμανδρίτης Ρωμανός Αναστασιάδης,

Κληρικός του Οικουμενικού Πατριαρχείου εκ Κρήτης.

Τον Νοέμβριο του 2018, το Οικουμενικό Πατριαρχείο ανεκάλεσε τον Τόμο του 1999 και προσεκάλεσε τους κληρικούς και τους πιστούς της τέως Εξαρχίας Ορθοδόξων Παροικιών Ρωσικής Παραδόσεως στη Δυτική Ευρώπη, να ενταχθούν στις κατά τόπους Μητροπόλεις του Οικουμενικού Θρόνου, στις χώρες όπου διαμένουν. Από την στιγμή εκείνη ο τέως Έξαρχος, Πανιερ. Αρχιεπίσκοπος κ. Ιωάννης, κανονικώς δεν είχε κανένα δικαίωμα ανάμιξης στα πράγματα της Εξαρχίας, η οποία παλαιότερα είχε ανατεθεί σε αυτόν. 

Ο Πανιερ. Αρχιεπίσκοπος κ. Ιωάννης αρχικά είχε χειροτονηθεί ως Βοηθός Επίσκοπος του Οικουμενικού Πατριάρχου και είχε τεθεί στη διάθεση του τότε Εξάρχου, Πανιερ. Αρχιεπισκόπου Τελμησσού κ. Ιώβ, βάσει αποφάσεως της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Αργότερα, όταν ο Πανιερ. Αρχιεπίσκοπος Τελμησσού κ. Ιώβ μετετέθη, με απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου, σε άλλη θέση, ο Πανιερ. Αρχιεπίσκοπος κ. Ιωάννης, μετά από πρόταση της Γενικής Συνελεύσειως της Εξαρχίας, εξελέγη από την Αγία και Ιερά Σύνοδο ως Έξαρχος και ανυψώθη σε τιτουλάριο Αρχιεπίσκοπο Χαριουπόλεως του Οικουμενικού Θρόνου. Ο Πανιερ. Αρχιεπίσκοπος κ. Ιωάννης δεν υπήρξε ποτέ επαρχιούχος επίσκοπος, δηλαδή δεν υπήρξε επίσκοπος του τόπου. Ήταν μόνον Έξαρχος του Οικουμενικού Πατριάρχου, δηλαδή αντιπρόσωπός Του, με το δικαίωμα να ενεργεί μόνον εκ προσώπου και εν ονόματι του Οικουμενικού Πατριάρχου. Η Εξαρχία δεν είναι μία Επαρχία, αλλά αποτελεί ένα σύνολο των πατριαρχικών ενοριών σε συγκεκριμένους γεωγραφικούς τόπους, όπου υπάρχουν άλλοι τοπικοί Επαρχιούχοι Επίσκοποι.

Ο τιτουλάριος αρχιερέας, λοιπόν, δεν έχει Επαρχία. Έχει μόνο ψιλό τίτλο και μπορεί να εξασκεί λειτουργικά και ποιμαντικά καθήκοντα μόνον κατ’ ανάθεσιν του αρχιερέα του τόπου. Στον κ. Ιωάννη, ως τιτουλάριο Αρχιεπίσκοπο, ανετέθη το συγκεκριμένο έργο της διοικήσεως της τέως Εξαρχίας Παροικιών Ρωσικής Παραδόσεως στη Δυτική Ευρώπη. Από τη στιγμή όμως της διαλύσεως της τέως Εξαρχίας ο Πανιερ. Αρχιεπίσκοπος κ. Ιωάννης δεν είχε δικαίωμα για καμία ανάμιξη -διοικητική, ποιμαντική και λειτουργική- στις ενορίες, τον κλήρο και τους πιστούς της πρώην Εξαρχίας. Εκείνος όμως, χωρίς να έχει πλέον σχετική εξουσιοδότηση, συνέχισε να ασκεί τα παλαιά του καθήκοντα, πράγμα που τιμωρείται από τους Ιερούς Κανόνες. Έτσι, ο 35^ος Κανόνας των Αγίων Αποστόλων τιμωρεί τον αρχιερέα που τελεί χειροτονίες σε ξένη επαρχία, χωρίς κανονική άδεια του τοπικού επισκόπου, καθώς και τους υπ’ αυτού χειροτονουμένους, με καθαίρεση. Με τον ίδιο τρόπο ο 13^ος Κανόνας της εν Αντιοχεία Συνόδου απαγορεύει, επί ποινή παύσεως και ακυρώσεως πράξεως, στους επισκόπους να αμιγνύονται στις εκκλησιαστικές υποθέσεις ξένων επαρχιών χωρίς άδεια του τοπικού επισκόπου. Επίσης υπάρχουν και άλλοι Κανόνες που απαγορεύουν παρόμοιες ενέργειες, όπως ο 22^ος της εν Αντιοχεία και ο 25^ος της εν Σαρδική Συνόδου. Ο 18^ος Κανόνας της εν Αντιοχεία Συνόδου απαγορεύει σε επίσκοπο χωρίς επαρχία να αναμιγνύεται στις εκκλησιαστικές υποθέσεις του τόπου όπου του επιτρέπουν να λειτουργεί. Και ο 3^ος Κανόνας της Συνόδου της Σαρδικής απαγορεύει στον επίσκοπο ακόμη και να επισκέπτεται ξένη επαρχία χωρίς την άδεια του οικείου επισκόπου.

Ο Πανιερ. Αρχιεπίσκοπος κ. Ιωάννης πρόσφατα απολύθηκε από τον κλήρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου με απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου, η οποία είναι το ανώτατο δικαστικό όργανο του Οικουμενικού Παριαρχείου. Προφανώς, η απόλυση αυτού έγινε αντί της κανονικής ποινής που θα έπρεπε να επιβληθεί σε αυτόν. Και από τη στιγμή που απελύθη ο Πανιερ. Αρχιεπίσκοπος κ. Ιωάννης δεν έχει πλέον το δικαίωμα να φέρει τον τίτλο Χαριουπόλεως (αλλά πλέον λέγεται πρώην Χαριουπόλεως), επειδή καθώς αυτός δεν ανήκει πλέον στο κλίμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου δεν δύναται να φέρει τίτλο του κλίματος αυτού.

Ο Καταστατικός Χάρτης της τέως Εξαρχίας αναφέρει ότι αυτός ο θρησκευτικός σύλλογος υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Δηλαδή έχει ως ανώτατη αρχή τον Οικουμενικό Θρόνο. Επίσης ο Κατασταστικός Χάρτης προβλέπει, μεταξύ άλλων, ότι η Εξαρχία διοικείται από τους Ιερούς Κανόνες, οι οποίοι προηγούνται του Καταστατικού Χάρτη. Εξάλλου ο τρόπος διορισμού του Εξάρχου Αρχιεπισκόπου, όπως τον προβλέπει ο Καταστατικός Χάρτης, γίνεται σε τελευταίο στάδιο με εκλογή από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Αξίωμα του δικαίου είναι ότι η Αρχή που διορίζει κάποιον μπορεί και να τον παύσει από τη θέση όπου τον διόρισε. Με τον ίδιο τρόπο, επί παραδείγματι, ο προηγούμενος Έξαρχος μετετέθη από τα καθήκοντά του στην τέως Εξαρχία σε άλλη θέση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, χωρίς καμία προηγούμενη αίτηση εκ μέρους του ή εκ μέρους της Εξαρχίας. Επιπλέον, ο Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης πάλιν και πολλάκις, ενώπιον μαρτύρων και με διαφόρους τρόπους και ευκαιρίες, είχε εκφράσει τη ρητή επιθυμία και πρόθεσή του να αποχωρήσει από τη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Θρόνου και να ενταχθεί στην Εκκλησία της Ρωσίας, κάτι το οποίο επεσήμανε και ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης στο προς αυτόν Απολυτήριο Γράμμα, αναφέροντας χαρακτηριστικά: «Διά τῶνδε τῶν ἡμετέρων Πατριαρχικῶν Γραμμάτων, κατανοήσαντες τήν βαθείαν ἐπιθυμίαν τῆς ὑμετέρας Ἱερότητος ὅπως ἐνταχθῆτε ὑπό τό ὠμοφόριον τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Μόσχας καί πάσης Ρωσσίας, ἥντινα καί ἐξεφράσατε πολλάκις καί διά λόγων καί δι’ ἔργων, ἀπολύομεν ὑμᾶς, προσωπικῶς καί μόνον, ἐκ τοῦ καθ’ ἡμᾶς Ἁγιωτάτου Ἀποστολικοῦ καί Πατριαρχικοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου...».

Εν τέλει, βάσει του ίδιου του Καταστατικού της πρώην Εξαρχίας, που αναγνωρίζεται από το Γαλλικό Κράτος, ο Πανιερ. Αρχιεπίσκοπος κ. Ιωάννης δεν έχει πλέον κανένα δικαίωμα για ανάμιξη στις υποθέσεις της τέως Εξαρχίας, όπως του επεσημάνθη ρητώς και στο προαναφερθέν Πατριαρχικό Γράμμα: «Τοῦτο σημαίνει ὅτι τοὐντεῦθεν ἡ ὑμετέρα Ἱερότης οὐδεμίαν ἁρμοδιότητα ἔχει ἀναμίξεως, καθ’ οἱονδήποτε τρόπον, εἰς τά πράγματα τῶν ἐν Δυτικῇ Εὐρώπῃ Ὀρθοδόξων Παροικιῶν ρωσσικῆς παραδόσεως».

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Γαλλίας κ. Εμμανουήλ, με απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ορίστηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2019, Τοποτηρητής του Οργανισμού «Union directrice des associations orthodoxes russes» (πρώην Εξαρχίας), προκειμένου να επιληφθεί όλων των ζητημάτων αυτής. Δηλαδή ο ισχυρισμός ότι η τέως Εξαρχία λειτουργεί τώρα όχι από τους Ιερούς Κανόνες αλλά από το Καταστατικό δεν ισχύει, επειδή το ίδιο το Καταστατικό αναφέρει ότι πρέπει να διέπεται από τους Ιερούς Κανόνες, οι οποίοι και είναι υπεράνω του Καταστατικού.

Υπάρχει ακόμη ο ισχυρισμός ότι δήθεν η τέως Εξαρχία λειτουργεί τώρα βάσει των νόμων 1901 και 1905 του Γαλλικού Κράτους. Ο ισχυρισμός αυτός δεν μπορεί να σταθεί επειδή αυτοί οι νόμοι αφορούν απλώς διοίκηση κοσμική και όχι πνευματική. Δηλαδή, η τέως Εξαρχία δοικείται με τη Θεία Χάρη που πηγάζει από το Οικουμενικό Πατριαρχείο βάσει των Ιερών Κανόνων και όχι από το Κράτος βάσει των νόμων. Η εκκλησιαστική υπόσταση του συλλόγου αυτού πηγάζει βάσει των Ιερών Κανόνων από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και όχι από τους νόμους του οποιουδήποτε Κράτους.

Επομένως, βάσει των Ιερών Κανόνων και του Καταστατικού, που αναγνωρίζεται βάσει των προαναφερθέντων νόμων και από το Γαλλικό Κράτος, ο μόνος κανονικός και νόμιμος επικεφαλής των ενοριών της τέως Εξαρχίας που βρίσκονται στη Γαλλία είναι ο Σεβ. Μητροπολίτης Γαλλίας κ. Εμμανουήλ. Οι δε ενορίες της τέως Εξαρχίας που βρίσκονται εκτός Γαλλίας δεν μπορούν ασφαλώς να διοικούνται με κανόνες του γαλλικού δικαίου.

Η Γενική Συνέλευση που είχε προγραμματίσει ο Πανιερ. Αρχιεπίσκοπος κ. Ιωάννης είναι κανονικώς και νομικώς παράνομη και άκυρη.

Ελπίζουμε ότι ο Πανιερ. Αρχιεπίσκοπος κ. Ιωάννης, οι κληρικοί και οι πιστοί της τέως Εξαρχίας θα κατανοήσουν τη σοβαρότητα της καταστάσεως.

Δελτίο ειδήσεων εκ Φαναρίου από 2 έως 5 Σεπτεμβρίου 2019

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ  ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ἐκκλησιαστικαί Εἰδήσεις 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν:

- Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Γέροντα Περγάμου κ. Ἰωάννην, Ἀκαδημαϊκόν, ἐξ Ἀθηνῶν. 
- Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Ἴμβρου καί Τενέδου κ. Κύριλλον. 

- Τόν Σεβ. Ἀρχιεπίσκοπον Θυατείρων καί Μ. Βρεταννίας κ. Νικήταν. 

- Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Νέας Ἰερσέης κ. Εὐάγγελον, συνοδευόμενον ὑπό τοῦ Ἱερολ. Διακόνου κ. Φιλοθέου Tomczewski.

- Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Σηλυβρίας κ. Μάξιμον, Ἐπόπτην τῆς Περιφερείας Ὑψωμαθείων, μετά τοῦ Αἰδεσιμ. Πρεσβυτέρου κ. Κωνσταντίνου Τζανμπεζντῆ, Ἱερατικῶς Προϊσταμένου τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ἁγίου Νικολάου Τόπκαπι, καί μελῶν τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Κοινότητος, κομίσαντας Αὐτῷ τόν εἰθισμένον ἄρτον, ἐπί τῇ ἐγγιζούσῃ πανηγύρει τῆς Ὑψώσεως του Τιμίου Σταυροῦ, ἥτις, κατ’ ἀρχαῖον ἔθος, ἑορτάζεται ἐν τῷ παρ’ αὐτοῖς Ἱ. Ναῷ. 

- Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Ἀδριανουπόλεως κ. Ἀμφιλόχιον, Διευθυντήν τοῦ ἐν Ἀθήναις Γραφείου Ἐκπροσωπήσεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.

- Τόν Σεβ. ΡΚαθολικόν Ἀρχιεπίσκοπον Novi κ. Paul Fitzpatrick Russell, Νούντσιον τοῦ Βατικανοῦ ἐν Ἀγκύρᾳ, κομίσαντα ἐπιστολήν τῆς Α. Α. τοῦ Πάπα Φραγκίσκου.

- Tόν ΡΚαθολικόν Ἐπίσκοπον Crema Θεοφιλ. κ. Daniele Gianotti, ἐπί κεφαλῆς ὁμίλου κληρικῶν καί λαϊκῶν συνεργατῶν αὐτοῦ, ἐξ Ἰταλίας. 

- Τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου κ. Βαρθολομαῖον Ἰατρίδην, Ἱεροκήρυκα τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Μαρωνείας καί Κομοτηνῆς. 

- Τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Σεραφείμ Στεργίου, Ἡγούμενον τῆς Ἱ. Πατριαρχικῆς καί Σταυροπηγιακῆς Μονῆς Ἁγίου Νικάνορος Ζάβορδας.

- Τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Μάξιμον Ἀδαμίδην καί τόν Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρεσβύτερον κ. Ἐμμανουήλ Σέρβον, ἐκ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Ἰλίου, Ἀχαρνῶν καί Πετρουπόλεως. 

- Τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Ἀρσένιον Κατερέλον, Κληρικόν τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Φθιώτιδος, συνοδευόμενον ὑπό τῆς Ὁσιωτ. Μοναχῆς Χριστονύμφης. 

- Τόν Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρεσβύτερον κ. Μιχαήλ Βαρβαρέλην, ἐκ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πιτσβούργου, ἐπί κεφαλῆς ὁμίλου προσκυνητῶν ἐκ τῆς Ἐνορίας Ἁγίας Τριάδος Camp Hill Harrisburg Πενσυλβανίας.

- Τόν Αἰδεσιμολ. Πρεσβύτερον κ. Νεκτάριον Μάλφαν, ἐπί κεφαλῆς ὁμίλου προσκυνητῶν ἐκ τῆς Ἐνορίας Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν Καρυωτῶν Λευκάδος. 

- Tόν Ἐντιμολ. Ἄρχοντα Ἔξαρχον κ. Ἀθανάσιον Μαρτίνον, νέον Πολιτικόν Διοικητήν τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ὑποβαλόντα σέβη καί ἐξαιτησάμενον τήν ἁγίαν Πατριαρχικήν εὐχήν καί εὐλογίαν ἐπί τῇ ἀναλήψει τῶν εὐθυνοφόρων καθηκόντων αὐτοῦ, ὅν Οὗτος συνεχάρη πατρικῶς, μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Μαρίνης, καί τόν Ἐλλογ. Δρα Γεώργιον Πενέλην, Ὁμότιμον Καθηγητήν Πανεπιστημίου, μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Παρασκευῆς καί τοῦ υἱοῦ αὐτῶν Ἐλλογ. Δρος Γρηγορίου.   

- Τόν Ἐντιμολ. Ἄρχοντα Μ. Ρήτορα κ. Ἀλέξανδρον Ἀλεξανδρῆν, Πρέσβυν ἐ.τ., καί τόν Ἐλλογ. κ. Χρῆστον Ἀραμπατζῆν, Καθηγητήν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Θεσσαλονίκης. 

- Τόν Ἐντιμολ. Ἄρχοντα Ὑπομιμνήσκοντα κ. Συμεών Πασχαλίδην, Πρόεδρον τοῦ Τμήματος Ποιμαντικῆς καί Κοινωνικῆς Θεολογίας τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου, Διευθυντήν τοῦ ἐν Θεσσαλονίκῃ Πατριαρχικοῦ Ἱδρύματος Πατερικῶν Μελετῶν, μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Μαρίας Βρέττα, Θεολόγου, καί τόν Ἐλλογ. κ. Ἀπόστολον Κραλίδην, Καθηγητήν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Θεσσαλονίκης, μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ Ἐλλογ. κ. Θεολογίας Κουκουλιάτα, Φιλολόγου. 

- Τόν Ἐξοχ. κ. Γεώργιον Πουκαμισᾶν, Πρέσβυν τῆς Ἑλλάδος ἐν Κιέβῳ.

- Τόν Ἐντιμ. κ. Ekrem Oran, Δήμαρχον Κρήνης (Çeşme), μετά τοῦ Μουσικολ. κ. Στυλιανοῦ Μπερμπέρη. 

- Τόν Ἐλλογ. Δρα τῆς Νομικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν Ἰωάννην Καστανᾶν, Ἐπιστημονικόν Συνεργάτην τοῦ Πανεπιστημίου Λευκωσίας.  

- Τούς Ἐντιμ. κ.κ. Ἰωσήφ Βιγλάκην καί Παρασκευᾶν Χηνόπουλον, ἐκ Χανίων Κρήτης. 

- Τόν Ἐντιμ. κ. Ἀλέξανδρον Εὐστρατιάδην, Ὑπάλληλον τῶν Πατριαρχείων, ἐπί τοῖς διαγενομένοις ὀνομαστηρίοις αὐτοῦ. 

- Ὅμιλον προσκυνητῶν ἐκ τῆς Ἐπισκοπῆς Slobozia καί  Calarasi, τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας, μέ ἐπί κεφαλῆς τόν Αἰδεσιμολ. Πρεσβύτερον κ. Bogdan – Ionut Stancu. 

- Ὅμιλον Λουθηρανῶν Παστόρων καί Θεολόγων, ἐκ Τrondheim Νορβηγίας, ὑπό τήν ἡγεσίαν τοῦ Αἰδεσιμολ. κ. Nils Age Aune.

- Τόν Ἐντιμ. κ. Ἀθανάσιον Δούκοβιτς, ἐντεῦθεν. 

- Τήν Εὐγεν. κ. Ἀναστασίαν Θεοδωρίδου, μετά τοῦ υἱοῦ αὐτῆς Ἐντιμ. κ. Θεοδώρου Ἀλφαρχάν, τῆς συζύγου αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Εὐαγγελίας καί τοῦ τέκνου αὐτῶν Νικολάου, ἐξ Ἀθηνῶν. 

- Τήν Ἐλλογ. κ. Κωνσταντίναν Κανελλοπούλου, Ἐκπαιδευτικόν, ἐξ Ἀθηνῶν. 

- Τόν Ἐλλογ. κ. Φέλιξ Ἀγραφιώτην, Φιλόλογον, μετά τῆς μητρός αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Σίλβα, ἐντεῦθεν. 

- Τόν Ἐντιμ. κ. Φίλιππον Μπαρντακτσῆν, Μεταπτυχιακόν Φοιτητήν ἐν τῇ Θεολογικῇ Σχολῇ Θεσσαλονίκης, μετά τοῦ ἐξαδέλφου αὐτοῦ Δαμιανοῦ, ἐντεῦθεν.  

  

*   *   *

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐξεπροσωπήθη:

- Ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Νεαπόλεως καί Σταυρουπόλεως κ. Βαρνάβα, κατά τήν κηδείαν τῆς ἀειμνήστου Ἑλένης Σουλτάνη, ἐκ τοῦ Ἱ. Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ Ἁγίου Γεωργίου Νεαπόλεως, τήν Δευτέραν, 2αν Σεπτεμβρίου. 

- Ὑπό τοῦ Πανιερ. Ἀρχιεπισκόπου Τελμησσοῦ κ. Ἰώβ, Μονίμου Ἀντιπροσώπου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου παρά τῷ Παγκοσμίῳ Συμβουλίῳ Ἐκκλησιῶν, κατά τό διοργανούμενον, μεταξύ 4ης καί 6ης τ.μ., ὑπό τῆς Μοναστικῆς Ἀδελφότητος Bose 27ον Διεθνές Συνέδριον Ὀρθοδόξου Πνευματικότητος, ἐπί τοῦ θέματος «Chiamati alla vita in Cristo. Nella Chiesa, nel Mondo, nel tempo Presente», ἐν ταῖς ἐγκαταστάσεσιν αὐτῆς.  

- Ὑπό τοῦ Θεοφιλ. Ἐπισκόπου Ἀμορίου κ. Νικηφόρου, Ἡγουμένου τῆς Ἱ. Μονῆς Βλατάδων, κατά τήν διοργανωθεῖσαν ὑπό τῆς Γενικῆς Συνομοσπονδίας Ἐπαγγελματιῶν Βιοτεχνῶν Ἐμπόρων Ἑλλάδος (ΓΣΕΒΕΕ) προβολήν ντοκιμαντέρ, ὑπό τόν τίτλον «Ἰσνάφ», ἐν τῷ ἐν Θεσσαλονίκῃ Κινηματογράφῳ «Ὀλύμπιον», τήν Τετάρτην, 4ην ἰδίου. 

- Ὑπό τοῦ Ὁσιολ. Ἱερομονάχου κ. Ἐλευθερίου Ἀλούκου, κατά τήν κηδείαν τοῦ ἀειμνήστου Σταύρου Αὐγερινοῦ, Ἄρχοντος Πρωτοψάλτου τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Χαλκηδόνος, ἐκ τοῦ Ἱ. Κοιμητηριακοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου Χαλκηδόνος, τήν Κυριακήν, 1ην ἀρξαμένου μηνός Σεπτεμβρίου.