Γράφει από τη Μελβούρνη η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ ΤΣΟΥΚΑΛΑ
Μολονότι έχουν ήδη περάσει τρεις εβδομάδες από την ημέρα που γύρισα από την πατρίδα στην... πατρίδα, εν τούτοις ακόμα δεν έχω προσαρμοστεί και βρίσκομαι διαρκώς σε μια υπερδιέγερση, ένα άγχος, νιώθω σαν να μην ανήκω πουθενά...
Παράξενο και κάθε άλλο παρά ευχάριστο συναίσθημα, διακατέχομαι από μια ανησυχία. Ξυπνάω ακόμα τις νύχτες και για μια φευγαλέα στιγμή δεν είμαι σίγουρη αν είμαι εδώ ή εκεί. Όταν συνειδητοποιώ την πραγματικότητα, τότε τα αισθήματα μπερδεύονται και δεν είμαι απόλυτα σίγουρη, αν χαίρομαι που είμαι εδώ ή που δεν είμαι πια εκεί... Συναισθήματα που μπορούν ίσως να κατανοήσουν απόλυτα μόνον όσοι βιώνουν ζωή σε ξένη γη και καρδιά / σκέψη στην πατρίδα! Με προσπάθεια ανοίγω διάπλατα τα μάτια, ώστε να προσανατολισθώ και να αποκτήσω αίσθηση του περιβάλλοντος, εδώ που βρίσκομαι.
Στον απόηχο, λοιπόν, των μοναδικών και υπέροχων αναμνήσεων πια, που κουβάλησα μαζί μου, προσπαθώ να συγκεντρωθώ και να επικοινωνήσω μαζί σας, για να μοιραστώ κάποιες από αυτές τις νοσταλγικές αναμνήσεις από το πρόσφατο ταξίδι μου στην πατρίδα και ιδιαίτερα στην πολυαγαπημένη μου Ζάκυνθο!
Για πρώτη φορά, στα τόσα μου ταξίδια, είχα τη χαρά και την τύχη να περάσω έναν ολόκληρο μήνα στο Νησί μας!!! Κοντά σε ανθρώπους της καρδιάς μου, τους συγγενείς μου, καθώς και πολυπληθείς καλούς συγχωριανούς και αγαπημένους φίλους!!!
Μα δεν ήταν μόνο αυτό. Αξιώθηκα κι άλλες χαρές, βίωσα κι άλλες στιγμές που δεν τις περίμενα!
Μολονότι ο Εκδοτικός Οίκος Περίπλους, που εξέδωσε το βιβλίο μου «Του Φιόρου και του Μισεμού», είχε προγραμματίσει την παρουσίαση ενόσω θα ήμουν εκεί, στον ιστορικό Λόφο του Στράνη για τις 21 Ιουλίου το βράδυ και η Δημαρχία Ζακύνθου είχε θέσει υπό την αιγίδα της την παρουσίαση, εντάσσοντας την μέσα στις πολιτιστικές / πνευματικές εκδηλώσεις για το Καλοκαίρι του 2013 στη Ζάκυνθο, ομολογώ ότι δεν περίμενα να βιώσω τόση αγάπη και εκτίμηση από όλους, κι ήταν πολλοί(!), που με τίμησαν με την παρουσία τους! Συγγενείς, φίλοι, γνωστοί, συμμαθητές και συμμαθήτριές μου από την τότε 8η Γυμνασίου Ζακύνθου, όπου με τους περισσότερους είχαμε να συναντηθούμε 55 χρόνια, από την τελευταία μέρα της σχολικής χρονιάς 1958 που αποφοιτήσαμε! Κάποιοι από αυτούς ήλθαν και από άλλα μέρη, εκτός Ζακύνθου!
Τρεις αξιόλογες Κυρίες, Ζακύνθιες όλες, μίλησαν για τη γραφή μου, η Κατερίνα Δεμέτη, η Φραντζέσκα Κολυβά και η Μαρία Ρουκανά-Αμπελά. Η δε υπέροχη Λετίσια Μουστάκη απέδωσε θαυμάσια απόσπασμα από το διήγημα: «Νικολής ο Χαμωλόης»! Και οι Τραγουδιστάδες τση Ζάκυθος, ευγενώς προσφερθέντες, ομόρφυναν κι έδωσαν αίγλη στην εκδήλωση! Τους ευχαριστώ όλους και όλες!
Μα δεν ήταν μόνο αυτές οι χαρές! Ο αγαπητότατος και πάντα δραστήριος π. Παναγιώτης Καποδίστριας, φρόντισε ώστε να βιώσω παρόμοιες στιγμές στο αγαπημένο χωριό, το Μπανάτο! Εκεί που πρωταντίκρισα το φως, εκεί που πήρα τα πρώτα δειλά βήματα, εκεί που ακόμα ζουν ή μαζεύονται το Καλοκαίρι πολλοί αγαπημένοι, εκεί που κοιμούνται γονείς, παππούδες, θείοι και άλλοι πολλοί!
Έτσι, στο πλαίσιο των δράσεων του Μορφωτικού Κέντρου Λόγου «Αληθώς», οργάνωσε μια πολύ ωραία τιμητική εκδήλωση για μένα στην εκκλησία της Φανερωμένης, στην οποία μάλιστα παρευρέθηκε ο πολύ αγαπητός και Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Ζακύνθου κ. κ. Διονύσιος και μέσα σε μια κατάμεστη εκκλησία, από αγαπημένους συγγενείς, φίλους και συγχωριανούς, αφού μίλησαν για μένα και τη γραφή μου, μου πρόσφεραν Τιμητική Πλακέτα και Τιμητικό Δίπλωμα! Δεν ντρέπομαι να ομολογήσω πως έτρεμα από συγκίνηση εσωτερικά κι εξωτερικά και με το ζόρι συγκρατούσα τα δάκρυα που επέμεναν... να κυλήσουν! Αφιέρωσα το Τιμητικό Δίπλωμα στη μνήμη των γονιών μου, διότι σε Αυτούς ανήκει!
Αργότερα, δίπλα, στην οικία της Κυρά Δέσποινας, Μητέρας του πατρός Παναγιώτη, προσφέρθηκε καφές και αναψυκτικά, αλλά και τα ωραία εδέσματα που είχε ετοιμάσει η πρεσβυτέρα Φωτεινή, μια και συνέπεσε με το 5ετές Μνημόσυνο στη μνήμη του Πατέρα του π. Παναγιώτη! Η συγκίνηση περίσσεψε όταν οι καλλίφωνοι και μελωδικοί ψαλτάδες, μαζί και ο Σεβασμιότατος κι ο π. Παναγιώτης, μου αφιέρωσαν το υπέροχα μελοποιημένο από τον Δημήτρη Λάγιο ποίημα του Κάλβου «Ω, φιλτάτη πατρίς»!!!
Πώς να χωρέσει τόση τιμή και τόσες συγκινήσεις η ψυχή! Ας είναι όλοι ευλογημένοι! Πολύ ταπεινά ευχαριστώ όλους και τον καθένα χωριστά, γι’ αυτή τη μεγάλη τιμή που αξιώθηκα στο χωριό μου το ίδιο! Ιδιαίτερα τον πρωτεργάτη π. Παναγιώτη! Να είσαι πάντα καλά και να συνεχίσεις τις αξιόλογες δραστηριότητες σου!
Έφυγα πλούσια, πολύ πλούσια, χάρη σε όλους εσάς που με περιβάλατε με τόση αγάπη και εκτίμηση! Πήρα μαζί μου θύμησες, που θα με συντροφεύουν και θα με παρηγορούν στις δύσκολες στιγμές μου, για το υπόλοιπο της ζωής μου!
Σας έχω όλους στην καρδιά μου και μου λείπετε, μου λείπετε πολύ! Πάντα θα μου λείπετε...
Με την αγάπη μου σε όλους,
δ.μ.τ.
