Σήμερα ο Χριστός μάς εμπιστεύεται μια μεγάλη τιμή και μια μεγάλη αποστολή: «Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου».
Το φως έχει μια μοναδική ιδιότητα. Χαρίζει τον εαυτό του. Σκορπίζει ζεστασιά, ασφάλεια, προσανατολισμό και ελπίδα. Έτσι πορεύεται και ο άνθρωπος που ζει μέσα στη χάρη του Θεού.
Ομιλία στην ευαγγελική περικοπή Ματθ. (5, 14-19)
Στις κατακόμβες δεν υπήρχαν πολυέλαιοι. Ένα λυχνάρι λαδιού μόνο, χωμένο σε σκαμμένη στον πωρόλιθο κόγχη, και πρόσωπα τριγύρω να μυρίζουν υγρασία, ψωμί, θάνατο. Αυτό ήταν όλο. Κι όμως, κανείς δεν ξέρει πώς, το ισχνό εκείνο φως ανέβαινε ως την επιφάνεια της αυτοκρατορίας και της τάραζε τον ύπνο. Με δαυλούς το αναζητούσαν οι διώκτες, και δεν το έβρισκαν, γιατί έκαιγε μέσα στους ανθρώπους. Τρεις αιώνες βάσταξε τούτο το παράδοξο, χρόνια αίματος, και τότε μάλιστα, κάτω από τα σανδάλια των εθνικών, δίχως ναό, δίχως τίτλο, μέσα στο χώμα στερεώθηκε, όσο ποτέ έκτοτε, η Εκκλησία.
«Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κρυφτεῖ πόλη, ποὺ βρίσκεται ἐπάνω σὲ ἕνα βουνό. Οὔτε ἀνάβουν λυχνάρι καὶ τὸ τοποθετοῦν κάτω ἀπὸ τὸ μόδι, ἀλλὰ ἐπάνω στὸν λυχνοστάτη καὶ ἔτσι λάμπει σέ ὅλους, ποὺ βρίσκονται στὸ σπίτι».
ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
Κυριακή Ζ΄ Ματθαίου – 19/7/2026
Του π. ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΠΟΜΟΝΗ
Σήμερα, κατά την οποία η Αγία Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη των Αγίων Θεοφόρων Πατέρων της εν Χαλκηδόνι Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, ακούσαμε ένα τμήμα από την Προς Τίτον επιστολή του αποστόλου Παύλου. Όπως έχουμε αναφέρει και άλλες φορές, οι επιστολές του αποστόλου Παύλου διακρίνονται, ανάλογα με τους παραλήπτες τους, σε εκείνες που απευθύνονται στις κατά τόπους Εκκλησίες και στις ποιμαντικές επιστολές, οι οποίες απευθύνονται σε ποιμένες της Εκκλησίας. Η συγκεκριμένη επιστολή ανήκει στις ποιμαντικές επιστολές και έχει ως παραλήπτη τον στενό συνεργάτη του Παύλου, τον Τίτο. Μέσα από αυτήν ο Απόστολος επιχειρεί να του δώσει πολύτιμες συμβουλές για την οργάνωση της Εκκλησίας της Κρήτης, καθώς και για την αντιμετώπιση των αιρετικών.
Του π. Δημητρίου
Μπόκου
Ο εχθρός γέμισε ερείπια τη χώρα, λεηλάτησε τον
πλούτο της, πέρασε απ’ το μαχαίρι του πλήθος αμάχων και έφυγε σύροντας πίσω του
ένα πολύ μεγαλύτερο πλήθος αιχμαλώτων. Ο υπερασπιστής στρατηγός όμως ανασύνταξε
τις δυνάμεις του. Αντεπιτέθηκε. Χτύπησε και κατανίκησε τον εχθρό στην καρδιά
του βασιλείου του, στην ίδια την πρωτεύουσά του. Ελευθέρωσε τους αιχμαλώτους
και τους επανέφερε στην πατρίδα, μαζί με τους διαρπαγέντες θησαυρούς.
Και όμως!
Φῶς ἀλήθειας, ἀγάπης καί αἰωνιότητος ἀποτελεῖ γιὰ ἐμᾶς ὁ Χριστός. Ὅσοι πιστεύουμε σ΄ Αὐτόν, ὅσοι ἀποφασίζουμε νὰ ἀκολουθήσουμε τὸν δικό Του δρόμο καὶ νὰ τηρήσουμε τὶς ἐντολές Του, γινόμαστε ἀποδέκτες τοῦ δικοῦ Του φωτός. Καὶ μάλιστα, ὄχι μόνον ἀποδέκτες ἀλλὰ καὶ ὁλόλαμπροι «φάροι» γιὰ ὅλους τοὺς συνανθρώπους μας, ποὺ ταξιδεύουν στὸ σκοτεινὸ πέλαγος τῆς ζωῆς.
