Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ ΤΣΟΥΚΑΛΑ από τη
Μελβούρνη
Με αφορμή την εορτή του αγίου Στεφάνου και τα διάφορα σχόλια από φίλους
Ζακυνθινούς στα «κοινωνικά μίντια», επειδή στη Ζάκυνθο, ίσως και αλλού,
είθισται οι παντρεμένοι να γιορτάζουν το «στεφάνι τους» αυτή τη μέρα, θυμήθηκα
ένα επεισόδιο πολύ παλιό, το οποίο θα μοιραστώ μαζί σας.
Δεν πήγαινα Σχολείο ακόμα, αλλά έγινε τόσος ντόρος και σούσουρο που παρά το
νεαρό της ηλικίας, έμεινε στη μνήμη!
Είχαμε πάει να επισκεφτούμε τη νόνα και το νόνο μου για τα Χρόνια Πολλά και καθόμασταν στο τραπέζι
για μεσημεριανό, όταν ακούσαμε φωνές και φασαρίες κάπου εκεί στη γειτονιά.
Βγήκαμε κι εμείς έξω με τους πολλούς να δούμε τι συμβαίνει.
Αλλιώς ο κόσμος τότε. Ό,τι συνέβαινε σε έναν ήταν σα να συνέβαινε σε όλη
την περιοχή, γιατί τότε δεν δίσταζαν οι άνθρωποι να επεμβαίνουν ακόμα και σε
προσωπικά / οικογενειακά προβλήματα, καλοπροαίρετα πάντα και με πρόθεση να
βοηθήσουν την όποια κατάσταση, αλλά και να σχολιάσουν ποικιλοτρόπως! Όλα στην
ανθρώπινη φύση!
Εμάς τα πιτσιρίκια δεν μας άφησαν να πάμε πολύ κοντά μέχρι να διαπιστώσουν
τι συμβαίνει, μπας και μας έλθει καμιά αδέσποτη! Ρωτούσαμε γύρω, άλλο έλεγε ο
ένας άλλο ο άλλος, πού να βρούμε άκρη.
Ήταν τόσες οι φωνές κι η φασαρία που δεν άργησε να καταφτάσει και το... όργανο
της τάξης, μόνο που τάξη δεν μπορούσε να βάλει, αφού δυσκολεύτηκε πολύ να
καταλάβει τι έγινε, έτσι που μιλούσαν όλοι μαζί, με το Στεφανή να ωρύεται και
τη Μαρούλα, τη γυναίκα του, να θρηνεί πικρώς και να ξεστομίζει φοβερές κατάρες
στο Στεφανή. Κατάρες ότι δεν θα τον λιώσει η γης με αυτό που έκαμε, στα Τάρταρα
του Άδη θα βολοδέρνει κι ο άγιος Στέφανος θα του κόψει τα χέρια αλλά και τα
πόδια κι άλλα παρόμοια στο ίδιο μοτίβο! Ιεροσυλία του φώναζε έκαμες... άνθρωπος
μωρέ είσαι εσύ που ούτε ιερό ούτε όσιο έχεις απάνου σου;
Τελικά, αφού αναγκαστικά ησύχασαν όλοι, για να καταλάβει ο χωροφύλακας τι
έγινε, διαπιστώθηκε ότι προηγήθηκε στο αντρόγυνο άγριος καβγάς. Καβγάς από το
τίποτα και χωρίς σοβαρό λόγο, γιατί ήταν φιλήσυχοι άνθρωποι κι οι δυο. Μόνο που
εκείνη την ημέρα ξεχάστηκε η Μαρούλα, γιατί μιλούσε με μια γειτόνισσα όση ώρα
μαγείρευε, έπιασε το κοκκινιστό που έφτιαχνε, μύρισε όλο το σπίτι και πέρα
ακόμα κι όταν κατέφθασε από το μαγαζί που έπαιζε πρέφα ο Στεφανής για να
απολαύσει τη σάλτσα με μακαρόνια, που είχε παραγγείλει αποβραδίς, έγινε το
σώσε!
Άδικα προσπάθησε να τον ημερέψει η Μαρούλα. Τον έπιασε με το καλό, «συμπάθε με Στεφανή μου, αλλά μου ΄λεγε κάτι
σοβαρό η γειτόνισσα και ξεχάστηκα και τούτο και τ΄ άλλο», πέρα βρέχει για
το Στεφανή, συνέχιζε να την λούζει με κάθε άλλο παρά κολακευτικά επίθετα και να
την βρίζει άσχημα. «Σώπα, Στεφανή μου, μας ακούει ο κόσμος, ντροπής πράματα, θα σου φτιάξω
ένα ζευγάρι αβγά να φας και θα σφάξω μια κότα που την είχα για να αγοράσω γνέμα
να πλέξω τσουράπια για το Χειμώνα, γιατί τρεις φορές εξεμπουζάκωσα αυτά που
έχω, δεν παίρνουν άλλο τι να σου κάνουν κι αυτά τόσα χρόνια τα΄ χω. Αλλά, μα
τον Άγιο Στέφανο, μεγάλη η χάρη Του, θα περάσω όπως, όπως κι εφέτος και θα σου
φτιάξω το κοκκινιστό αύριο».
Τίποτα ο Στεφανής. Φωνές, κακό, δεν μαλάκωνε με τίποτα.
«Α, μωρέ Στεφανή, πώς κάνεις έτσι, λες κ’ η
μαύρη καίω το φαΐ κάθε μέρα. Μία βολά την έπαθα η καψερή... επίσημη μέρα σήμερα
που γιορτάζουμε και το στεφάνι μας». Στο σημείο αυτό
αγριεύει περισσότερο ο Στεφανής, αγανακτεί η δόλια η Μαρούλα και... «ε, άει στον κείνονε δεν υποφέρεσαι. Άθρωπος
είσαι εσύ ή ληστής;;;»
Ε, ρε, ποιος είδε το Θεό και δεν τον φοβήθηκε που έκαμε τη μεγάλη κουτουράδα
κι απρέπεια να τον στείλει στον κείνονε!!!
Ανεβαίνει στην καρέκλα για να φτάσει τα κονίσματα, όπου σαν ιερό
κειμήλιο φύλαγαν τα στεφάνια στη στεφανοθήκη, την αρπάζει με δύναμη τραβάει και
σκίζει την κορδέλα που τα ένωνε, της πετάει το δικό της, «όρσε το στεφάνι σου πήξια – δείξια, που εκότισες κι έστειλες στον
κείνονε τον άνδρα σου και να πας εσύ στον κείνονε όλο με δαύτο να το γιορτάσετε παρέα, εγώ το δικό μου το
βάνω χάμου και το πατώ» κι αρχίζει να το ποδοπατεί καταστρέφοντας το!
Άδικα τα παρακάλια κ’ οι φωνές της. Ο Στεφανής συνέχισε το απαίσιο έργο του,
αγνοώντας τις εκκλήσεις της να σταματήσει, γιατί θα ρίξει φωτιά ο άγιος
Στέφανος και θα τον κάψει με αυτό που έκαμε. Είχε μαζευτεί όλο το χωριό γύρω
από τις φωνές να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι (!) την ειδεχθή και αποτρόπαιη πράξη του Στεφανή!!!
Σταυροκοπιόνταν οι γυναίκες, τσίριζαν τα πιτσιρίκια, φώναζαν οι άντρες μπας
κι ηρεμήσει πια ο Στεφανής και σε μια στιγμή γυρίζει και με τη βροντερή φωνή
του, ώστε να τον ακούσουν όλοι, της λέει: «Μη
σε φωτίσει η μοίρα σου και ξανακάνεις ποτέ κάτι τέτοιο, γιατί, να φάω τα κόκαλα
του γονέωνέ μου, θα σε τσολοπατήσω εσένα και το στεφάνι σου χειρότερα από ό,τι
ετσολοπάτησα το δικό μου»... Και μ΄ αυτά τα λόγια, αποχώρησε...περήφανος
και μεγαλοπρεπής!
Αχ, Στεφανή και κάθε Στεφανή... Αναρωτιέμαι, πόσες φορές στη διάρκεια της
ζωής σας με τη «Μαρούλα σας» την διαολοστείλατε, χωρίς εκείνη να τολμήσει ποτέ να
αρθρώσει λέξη...
Αχ, Μαρούλα μου, ν’ αγιάσει το γλυκό σου στόμα!!! Πιστεύω, εκεί που είσαι, να μην σε διαολοστέλνει κανένας, να βρήκες τη γαλήνη και ηρεμία που δεν χάρηκες
στη ζωή!!! Κι αν αναρωτιέσαι για τις κόρες σου, αν εκείνες τις κακομεταχειρίζονται...
Λυπάμαι, καλή μου, που θα σου το πω, αλλά η ενδοοικογενειακή βία ζει και
βασιλεύει! Βία συναισθηματική, ψυχολογική, οικονομική, σεξουαλική, φραστική, σωματική...
κάθε μορφής βία καλά κρατεί! Κι όσο εμείς οι γονείς δεν δίνουμε σωστή αγωγή στ’
αγόρια μας, να σέβονται τη Γυναίκα, πολύ φοβάμαι ότι θα συνεχιστεί η κατάσταση
αυτή...
Με την αγάπη μου σε όλους,
δ.μ.τ.
