ΟΜΙΛΙΑ
ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
της
Κυριακής ΙΓ’ Λουκά
29ης
Νοεμβρίου 2015
(Λουκ.
ιη’ 18-27)
Γράφει
ο π. Αναστάσιος Στεργιώτης
Ασταθής
και ανώριμος ήταν ο άνθρωπος της σημερινής
περικοπής. Ταλαντευόταν μεταξύ των
υλικών αγαθών και των πνευματικών
θησαυρών του παραδείσου, έχοντας –όπως
τελικά απεδείχθη– φανερή προτίμηση
στα πρώτα. Ίσως τα ήθελε όλα, και την ύλη
και την εν Χριστώ σωτηρία, χωρίς να
καταλαβαίνει ότι δεν γίνεται να υπηρετεί
δύο κυρίους: τον Χριστό και τον Μαμμωνά.
Και όταν ο Ιησούς του ζήτησε να αφήσει
τα πλούτη του και να τον ακολουθήσει,
λυπήθηκε και ενοχλήθηκε πολύ. Και όλα
αυτά συνέβησαν διότι είχε πέσει στην
διαβολική παγίδα του πλούτου, ο οποίος
αλλοιώνει τον άνθρωπο και τον κάνει
άδικο, άπληστο, ανόητο, ασεβή, ανήθικο,
οδηγώντας τον στην απώλεια της αθάνατης
ψυχής του.
Τι
κέρδισε, λοιπόν, ο πλούσιος προτιμώντας
τον πλούτο του; Τον χαμό, την αγωνία και
την δυστυχία του. Και τι θα κέρδιζε, αν
ακολουθούσε τον Ιησού; Την αιώνια ζωή,
γινόμενος απόστολος και κήρυκας του
Ευαγγελίου στα πέρατα της οικουμένης.
Και να σκεφτεί κανείς ότι πλησίασε τον
Ιησού με τις καλύτερες προθέσεις!... Με
χαρά και ενθουσιασμό, με ζήλο και
αισιοδοξία ότι θα συμβίβαζε τα ασυμβίβαστα.
Ισχυρίστηκε ότι είχε τηρήσει όλες τις
θείες εντολές, όμως μάταια κόπιαζε!
Μάταια έλπιζε! Διότι δεν είχε τηρήσει
την σπουδαιότερη: την υπέρτατη εντολή
της Αγάπης. Βέβαια, ίσως να μην είχε
κάνει κακό, να μην είχε αδικήσει τους
συνανθρώπους του, όμως –δυστυχώς– δεν
είχε κάνει και καλό σε αυτούς και αυτό
το γεγονός κατέστρεφε ότι νόμιζε πως
είχε πετύχει.
Για
τους φτωχούς και αναξιοπαθούντες δεν
ενδιαφερόταν, διότι δεν θεωρούσε τον
εαυτό του υπεύθυνο για την κατάστασή
τους. Έτσι δεν ένιωθε καμιά τύψη, επειδή
δεν μοιραζόταν τα αγαθά, τα οποία τόσο
νόμιμα είχε αποκτήσει, με τους άλλους.
Αγνοούσε ότι τίποτε δεν του ανήκε, ότι
όλα είναι δώρα του Θεού, που όποτε θέλει
τα δίνει και όποτε θέλει τα αφαιρεί,
όπως και ό,τι ο καθένας από εμάς είναι
απλώς διαχειριστής και όχι ιδιοκτήτης
τού πλούτου του.
Μη
αποδίδοντας, λοιπόν, το οφειλόμενον
στους φτωχούς, τους αδικούσε και,
αδικώντας τους, έχανε για πάντα την εν
Χριστώ Σωτηρία. Διότι ό,τι ικανοποίηση
σωματική κι αν αντλούσε από την απόλαυση
των γήινων αγαθών του, ποτέ δεν θα ήταν
ευτυχής και ψυχικά ικανοποιημένος. Ας
φροντίσουμε, λοιπόν, να μην μιμηθούμε
το παράδειγμά του, για να νιώσουμε το
στοργικό χέρι του Θεού να μας σκεπάζει
και να μας οδηγήσει στον δρόμο της
θέωσης. Γένοιτο!
