Η Εκκλησία της Ρουμανίας ανακαλεί στην τάξη τους ταραξίες και στέλνει επιστολές σε Μόσχα και Αθήνα

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Κατά τη διάρκεια των εργασιών της Ιεράς Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρουμανίας, η οποία συνήλθε την Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2016, υπό την προεδρία του Μακαριωτάτου Πατριάρχου κ. Δανιήλ, η Ιερά Σύνοδος σημείωσε με λύπη την πρόσφατη εξέλιξη αρνητικών αντιδράσεων που σημειώνονται στη Ρουμανία με αφορμή την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδόξου Εκκλησίας (Κρήτη, 2016).

Σε σχετική ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του Πατριαρχείου Ρουμανίας, αναφέρονται – μεταξύ άλλων – και τα εξής: 

Το Πατριαρχείο Ρουμανίας έχει τονίσει πολλές φορές το γεγονός ότι «η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος δεν διετύπωσε νέα δόγματα, αλλά διεκήρυξε ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού», και προέτρεψε τους πάντες προς την κατεύθυνση της ειρήνης και της ενότητας της Εκκλησίας, η οποία πρέπει να διατηρηθεί με κάθε τρόπο και ευθύνη των Ορθοδόξων Εκκλησιών. «Ωστόσο, οφείλουμε να παρατηρήσουμε», σημειώνει η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ρουμανίας, «με θλίψη στην ψυχή μας, το γεγονός ότι με φανατικό και επιβλαβή τρόπο, μερικοί άνθρωποι επαναστάτησαν, καθώς παραπλανήθηκαν ορισμένοι κληρικοί και πιστοί, δηλώνοντας ψευδώς ότι η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος ανακήρυξε τον οικουμενισμό ως δόγμα της πίστης. Και κάποιοι κληρικοί, πιστεύοντας αυτό το ψέμα, αντικανονικώς διέκοψαν το μνημόσυνο του επισκόπου τους, διαταράσσοντας έτσι την ειρήνη και την ενότητα της Εκκλησίας με αυτήν την διχαστική στάση. 

Η Ιερά Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρουμανίας τόνισε ότι ούτε η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος ούτε κάποια άλλη Ορθόδοξη Σύνοδος έχει ανακηρύξει τον Οικουμενισμό ως δόγμα της πίστης, καθώς και καμία κανονική Ορθόδοξη Σύνοδος δεν έχει δηλώσει ποτέ ότι ο οικουμενισμός είναι «παναίρεση». Ως εκ τούτου, οι κατηγορίες που εκτοξεύθηκαν από τους πολεμίους της Συνόδου στην Κρήτη είναι άδικες, ανεύθυνες και επιβλαβείς για την ενότητα της Εκκλησίας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρεί ότι στο πλαίσιο του διαλόγου με τους άλλους χριστιανούς φέρνει ακριβώς τη μαρτυρία της Μίας Εκκλησίας του Χριστού, από την οποία αποκόπηκαν με την πάροδο του χρόνου. Φυσικά, κανένας ορθόδοξος χριστιανός δεν υποχρεούται ποτέ να μπει στην διαδικασία του διαλόγου ή να συνεργαστεί με άλλους χριστιανούς, αν αυτός ή αυτή φοβάται ότι θα χάσει την Ορθόδοξη πίστη. Ταυτόχρονα, είναι άδικο να θεωρούνται όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί οι οποίοι υπηρετούν τους θεολογικούς διαλόγους και τη συνεργασία σε πρακτικά θέματα στην κοινωνία με τους Χριστιανούς άλλων ομολογιών, ότι είναι προδότες της Ορθοδοξίας. 

Το ενδιαφέρον είναι ότι η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ρουμανίας σημείωσε με έκπληξη την αντικανονική και επιθετική στάση ορισμένων θεολόγων και κληρικών (ιερείς και ιεράρχες) από δύο αδελφές Ορθόδοξες Εκκλησίες, οι οποίοι πήγαν σε μητροπόλεις του Πατριαρχείο Ρουμανίας, προκειμένου να επικρίνουν την ιεραρχία της Ρουμανικής Εκκλησίας και να υποκινήσουν κάποιους κληρικούς και πιστούς να παρακούσουν τους ιεράρχες της Εκκλησίας της Ρουμανίας. Για το λόγο αυτό, η Ιερά Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρουμανίας αποφάσισε να ενημερώσει τους Προκαθημένους των αδελφών Ορθοδόξων Εκκλησιών (του Πατριαρχείου Μόσχας και της Εκκλησίας της Ελλάδος) για τις περιπτώσεις εκείνες κατά τις οποίες ιερείς και ιεράρχες τους, πραγματοποιούν αντικανονικές, επιθετικές και ταραχοποιές δραστηριότητες σε μητροπόλεις του Πατριαρχείου της Ρουμανίας, με στόχο την υποκίνηση σε ανυπακοή, εξέγερση και «αποτείχιση». 

Οι κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί που συμμετέχουν στις δράσεις της εξέγερσης και της δυσφήμησης της Συνόδου στην Κρήτη, θα κληθούν σε απολογία για την διατάραξη της ειρήνης και της ενότητας της Εκκλησίας. Με τον ίδιο τρόπο, πειθαρχικές διοικητικές και κανονικές κυρώσεις θα εφαρμοστούν προκειμένου να επανέλθουν στην τάξη κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί που επιμένουν στην κατάσταση της εξέγερσης και του διαχωρισμού. 

Η Σύνοδος της Εκκλησίας της Ρουμανίας τονίζει πως «αξίζει, επίσης, να σημειωθεί η απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία, αν και διετύπωσε ορισμένες κρίσιμες παρατηρήσεις και πρότεινε μελλοντικές τροποποιήσεις σε ορισμένα έγγραφα της Συνόδου στην Κρήτη, αποφάσισε: "να διατηρήσει αδελφική, ευχαριστιακή, πνευματική , δογματική και κανονική κοινωνία με όλες τις τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες - τόσο με εκείνες που συμμετείχαν στην Σύνοδο της Κρήτης, όσο και με εκείνους που δεν συμμετέχουν».

Αναμένουμε, φυσικά, με μεγάλο ενδιαφέρον τις επιστολές του Πατριαρχείου Ρουμανίας προς Μόσχα και Αθήνα, για να δούμε ποιοι κληρικοί και ιεράρχες των δύο αυτών αυτοκεφάλων Εκκλησιών προχώρησαν σε αντικανονικές και καταδικαστέες πράξεις σε βάρος τόσο της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ρουμανίας όσο και της καθόλου ενότητος της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Δείτε ολόκληρη την σχετική ανακοίνωση του Πατριαρχείου Ρουμανίας εδώ.

Στιγμές οδύνης από την κηδεία του δολοφονηθέντος στην Τουρκία Ρώσου Πρέσβη Αντρέι Karlov

22 Δεκεμβρίου 2016, στον Καθεδρικό Ναό του Σωτήρος Χριστού στη Μόσχα, προεξάρχοντος του Πατριάρχου Μόσχας και πάσης Ρωσίας κ. Κυρίλλου

Το Χριστουγεννιάτικο Μήνυμα του Μητροπολίτου Ζακύνθου κ. Διονυσίου Δ΄ [video]

Το Μήνυμα του Μητροπολίτου Ζακύνθου κ. Διονυσίου Δ΄ για τα Χριστούγεννα 2016 [κείμενο]

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Δ΄

ΧΑΡΙΤΙ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ

Προς

τον Ιερό Κλήρο και τον Ευσεβή Λαό της καθ’ ημάς Μητροπόλεως

           

Αγαπητοί συνεορταστές,

            Όταν φθάνουν τα Χριστούγεννα, η απανταχού Χριστιανοσύνη στέλνει τον στοχασμό της ευλαβικό προσκυνητή στην Αγία Φάτνη. Τη φάτνη, που έγινε «το χωρίον εν ώ ανεκλίθη ο αχώρητος Χριστός ο Θεός», το λίκνο που φιλοξένησε τον σαρκοφόρο Σωτήρα μας.

            Αυτή η προσκυνηματική πορεία γίνεται το έναυσμα για ιερές σκέψεις γύρω από το αποκεκαλυμμένο μυστήριο της Θείας Οικονομίας. Ο άναρχος Θεός άρχεται, ο Λόγος σαρκούται και εισέρχεται στην πορεία της ανθρωπότητας. Σε αυτό το σωτήριο έργο ο Ιησούς αφιέρωσε την επίγεια ζωή Του ιδρύοντας την Εκκλησία.

            Έρχεται έπειτα από την Σταυρική Θυσία, την Ανάσταση και την Ανάληψή Του στους ουρανούς, με το Ευαγγέλιο Του, προς τον κάθε άνθρωπο, ανεξάρτητα από φυλή και γλώσσα, ζητώντας να γεννηθεί μέσα του. Να του αναγεννήσει τις διαθέσεις της ψυχής του. Να του δώσει νέα ζωή, νικηφόρα κατά της αμαρτίας και των παθών. Να τον επαναφέρει στον Θεό, με την υιοθεσία, έτσι που ελεύθερα και αληθινά να τον προσφωνεί Πατέρα. Να τον ενισχύει στην εκτέλεση του καθήκοντος. Να του συμπαρίσταται στην κάθε θλίψη και δοκιμασία, δίδοντάς του παρηγοριά και υπομονή. Να του γίνεται ο μοναδικός αληθινός οδηγός στη ζωή.

            Χτυπά την πόρτα της ανθρώπινης καρδιάς αδιάκοπα και, παρακαλώντας, περιμένει με υπομονή κάποια στιγμή ν’ ανοίξει. Ανταποκρίνεται όμως ο άνθρωπος στην Αγάπη του Χριστού; Του προσφέρει τη δική του ως αντίδωρο; Εφαρμόζει τις εντολές Του, που αυτό αποτελεί και τη μοναδική απόδειξη; «Ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς, εκείνος εστίν ο αγαπών με», μας διαβεβαίωσε ο ίδιος ο Κύριος. Όμως -αλλοίμονο- οι αποφάσεις και τα έργα μας έρχονται σε αντίθεση με τις εντολές Του, δείχνοντας έλλειψη ουσιαστικής αγάπης σ’ Αυτόν.

            Είναι αλήθεια, πως αποκαμωμένος ο άνθρωπος από μια λανθασμένη ζωή, ζητεί διεξόδους. Τώρα τελευταία μάλιστα, αν εξαιρέσει κανείς δυσώδη γεγονότα που συμβαίνουν ανά την οικουμένη, καταβάλλονται προσπάθειες από τους ηγέτες των λαών και τους ίδιους τους λαούς, για την δημιουργία ενός κόσμου καλύτερου από τον σημερινό, ο οποίος, απαλλαγμένος από όσα παρανοϊκά και απάνθρωπα, θα μπορεί να μιλά για αγάπη, αδελφοσύνη, δικαιοσύνη και ειρήνη!

            Δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι ευγενείς προσπάθειες εντέλει θα καρποφορήσουν! Αρκεί, βέβαια, να τεθούν κάτω από την οδηγία Εκείνου, ο οποίος από τη Φάτνη μέχρι τον Σταυρό Του, διακήρυξε αυτές τις ζωογονητικές αρχές. Αυτό ας είναι, αγαπητοί μου, και το σύνθημά μας πάντα, ιδιαίτερα όμως κατ’ αυτές τις άγιες ημέρες.

Αγαπητοί μου,

            Σας εύχομαι χαρούμενο άγιο Δωδεκαήμερο και ευλογημένο τον Νέο Χρόνο!!!

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

†  ο Ζακύνθου Διονύσιος Δ΄

Μήνυμα για τα Χριστούγεννα 2016 του Μητροπολίτου Ιταλίας και Μελίτης Γενναδίου

ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ

ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΛΙΤΗΣ ΚΑΙ ΕΞΑΡΧΟΣ ΝΟΤΙΟΥ ΕΥΡΩΠΗΣ

ΠΑΝΤΙ ΤΩ ΙΕΡΩ ΚΛΗΡΩ ΚΑΙ ΤΩ ΕΥΣΕΒΕΙ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΚΑΘ’ ΗΜΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Θεοτίμητε καί πιστέ λαέ τῆς Ὀρθοδόξου Μητροπόλεως Ἰταλίας καί Μελίτης!

Ἄς εὐχαριστήσωμεν καί ἄς δοξολογήσωμεν τόν ἐν Τριάδι Θεόν, ὁ Ὁποῖος ἠξίωσεν ἡμᾶς νά φθάσωμεν καί ἐφέτος εἰς τήν μεγάλην καί χαρμόσυνον ἡμέραν, εἰς τήν «Μητρόπολιν τῶν ἑορτῶν», εἰς τήν κατά σάρκαν Γέννησιν τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ.

Συμμετέχοντες ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι εἰς τήν ἀνέκφραστον ταύτην χαράν τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας μας, ἡ ὁποία σκιρτᾷ ἀπό ἀγαλλίασιν, καθόσον «τά σύμπαντα σήμερον χαρᾶς πληροῦνται· Χριστοῦ τεχθέντος ἐκ τῆς Παρθένου», ἄς προσέλθωμεν εἰς τό ἱερώτατον καί ταπεινότατον Σπήλαιον τῆς μικρᾶς Βηθλεέμ, διά νά μάθωμεν τί εἶναι ἀγάπη καί ταπείνωσις, διά νά διδαχθῶμεν τήν εἰρήνην καί τήν εὐδοκίαν τοῦ Θεοῦ.

Συνεορτάζοντες ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι τῆς Μητροπόλεως μετά κατανύξεως καί εὐπρεπείας, ἄς πορευθῶμεν εἰς τό μέγα μυστήριον τῆς ἐνσαρκώσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος ἐπεσκέψατο ἡμᾶς ἐξ ὕψους, καί «ἐνδυναμούμενοι ἐν τῇ Χάριτι» Αὐτοῦ, ἄς πλησιάσωμεν τήν μοναδικήν ἐλπίδα τοῦ κόσμου, τόν Χριστόν, τόν Σωτῆρα τῆς ἀνθρωπότητος, ὁ Ὁποῖος θά προσφέρῃ εἰς ἡμᾶς τήν ἀγάπην Του διά μίαν νέαν ζωήν, ἀληθινήν καί σωτήριαν. Πράγματι, ὁ Ἄναρχος καί Ὑπέρχρονος Θεός ἔρχεται εἰς τόν κόσμον διά νά ἱδρύσῃ τήν Ἐκκλησίαν Του, ἡ ὁποία δέν ἀποβλέπει «εἰς τό νά κρίνῃ καί νά καταδικάσῃ τόν κόσμον», ἀλλά εἰς τό νά προσφέρῃ εἰς τόν κόσμον τό εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τήν ἐλπίδα, καί τήν ἀγάπην Του μέ τήν ἐνανθρώπησίν Του.

Τό ὑπερφυσικόν τοῦτο μυστήριον τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ περιλαμβάνει τό ὑπέροχον καί μελωδικόν Κοντάκιον τῆς ὑπερλάμπρου ταύτης ἑορτῆς: «Δι’ ἡμᾶς γάρ ἐγεννήθη παιδίον νέον, ὁ πρό αἰώνων Θεός...».

Οἱ Ὕμνοι τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας μας, ἄξιοι τῆς Πίστεώς μας Ἀδελφοί, πεπληρωμένοι ἀπό Θεῖον Πνεῦμα καί σκέψιν ὑπεράνθρωπον, φωτίζουν καί ἐξηγοῦν μέ καθαρότατας καρδίας, ἀλλά καί ἀποκαλύπτουν εἰς τούς ἀνθρώπους, ἀφ’ ἑνός μέν τόν Θεόν Λόγον ὡς παιδίον καί τό παιδίον ὡς Θεόν. Ἰδού διατί τό παιδίον εἶναι θησυρός, ἰδού διατί τό παιδίον εἶναι ἀλήθεια, ἰδού διατί τό παιδίον εἶναι εὐλογία καί δῶρον Θεοῦ. Κατά τόν Εὐαγγελιστήν Ματθαῖον «ἐάν μή στραφῆτε καί γένησθε ὡς τά παιδία, οὐ μή εἰσέλθητε εἰς τήν Βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» (18,3-4).

Τό μέγα καί ἀνερμήνευτον τοῦτο γεγονός, τό ὁποῖον στεφανοῦται μέ τόν ἀγγελικόν ὕμνον: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λουκ. 2,14), ἀντιλαλεῖ εἰς τά ὕψιστα δώματα τοῦ οὐρανοῦ, ἀλλά καί εἰς ὁλόκληρον τήν γῆν, ἡ ὁποία εἶναι ταραγμένη, βασανισμένη, ἀπελπισμένη καί δυστυχής, χαμένη καί ἀδιάφορη, βουτηγμένη μέσα εἰς τήν διαφθοράν καί τήν κακίαν.

Ὅμως, ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ἡ Ὁποία εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπον, συντελεῖται διά νά γίνῃ οὗτος «υἱός καί συγκληρονόμος τῆς Βασιλείας αὐτοῦ», καί, μάλιστα, μέ ἕτερα δρώμενα καί γεγονότα, τά ὁποῖα φράσουν τά στόματα τῶν αἱρετικῶν.

Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ἀναφέρει: «Ἐάν δέν ἔφευγεν ὁ Κύριος καί ἐφονεύετο ὑπό τοῦ Ἠρώδου, θά εἶχεν ἐμποδισθῇ ὁπωσδήποτε ἡ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Ἐάν πάλιν συνελαμβάνετο καί δέν ἐφονεύετο, τότε θά ἔλεγον οἱ αἱρετικοί ὅτι δέν ἐφόρεσεν ἀνθρωπίνην σάρκα, ἀλλά μόνον κατά φαντασίαν. Ἑπομένως, τά σχέδια τοῦ Θεοῦ, οὐδείς δύναται νά τά ματαιώσῃ, καί, ἀρκεῖ, ὁ περίτρανος λόγος τῆς Κεφαλῆς τῆς Ἐκκλησίας: «Καί πύλαι ᾂδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς», διότι ὁ Χριστός καί ἡ Ἐκκλησία Του εἶναι αἰώνια καί ἀθάνατη.

Ἡ ἀκατάλυτος χρυσή ἀλυσίδα τῶν Πατέρων καί Διδασκάλων τῆς ἀμωμήτου Πίστεώς μας, τοῦτο, ἀκριβῶς, διδάσκουν, ἀλλά καί φωτίζουν καί ἀποκαλύπτουν εἰς ὅλους ἡμᾶς μέ τό τεράστιον πνευματικόν καί θεολογικόν αὐτῶν ἔργον, τό ὁποῖον εἰς τήν οὐσίαν ἀποδεικνύει τάς ὑπερφυσικάς καί ἀναλοιώτους αὐτάς ἀξίας καί ἀληθείας τῆς Μητρός ἡμῶν Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

«Τῇ ἐλπίδι χαίροντες, τῇ θλίψει ὑπομένοντες, τῇ προσευχῇ προσκαρτεροῦντες», ὅπως περίτρανα γράφῃ ὁ τῶν Ἐθνῶν Ἀπόστολος Παῦλος εἰς τήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολήν του (12,12), ἡ ἀκλόνητος Πίστις μας ἄς ὁδηγήσῃ ἡμᾶς εἰς τήν μοναδικήν ἐλπίδα τοῦ κόσμου, τόν Χριστόν, τό Παιδίον, τό ὁποῖον ἔσωσε τήν ἀνθρωπότητα, καί ἄς γεμίσῃ τήν ζωήν μας ἀπό χαράν, ἐνίσχυσιν, ὑπομονήν, ἀλλά καί ἐπιμονήν εἰς τήν προσευχήν, ἡ ὁποία εἶναι ἡ σπουδαιοτέρα βοήθεια εἰς τάς δυσκόλους περιστάσεις. Τά ὑπέροχα αὐτά ἀγαθά, τά ὁποῖα προϋποθέτουν τήν ἀγάπην καί τήν εἰρήνην, ἄς συνοδεύουν τήν πορείαν μας μέσα εἰς τήν Στρατευομένην Ἐκκλησίαν, ἔνθα ζῶμεν, κινούμεθα, δρῶμεν καί πορευόμεθα πρός τήν Θριαμβεύουσαν τοιαύτην.

«Εὐλογημένος παρά Κυρίου, εἰρηνικός καί ὄλβιος κατά πάντα ὁ Νέος Χρόνος 2017»!

Ἐν Βενετίᾳ τῇ 25ῃ Δεκεμβρίου 2016

† Ὁ Μητροπολίτης

Ὁ Ἰταλίας καί Μελίτης Γεννάδιος

Ανακοίνωση της Ορθοδόξου Επισκοπικής Συνελεύσεως της Μπενελούξ (CEOB-OBB)

Βρυξέλλες - 21.12.2016 

Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπικὴ Συνέλευσις τῆς Μπενελοὺξ (CEOB) συνῆλθε διὰ δωδεκάτην φορὰν εἰς Βρυξέλλας, εἰς τὴν ἕδραν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Βελγίου, Avenue Charbo 71, τὴν Τετάρτην 21 Δεκεμβρίου 2016, ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Βελγίου κ. Ἀθηναγόρου (Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον) καὶ μὲ τήν συμμετοχὴν τοῦ Πανιερωτάτου Ἀρχιεπισκόπου κ. Σίμωνος (Πατριαρχεῖον Μόσχας), τοῦ Σεεβασμιώτάτου Μητροπολίτου κ. Ἰωσήφ (Πατριαρχεῖον Ρουμανίας), τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου κ. Δοσιθέου (Πατριαρχεῖον Γεωργίας) καὶ τοῦ Πανιερωτάτου Ἀρχιεπισκόπου κ. Μιχαὴλ (Ὑπερόριος Ρωσικὴ Ἐκκλησία-Πατριαρχεῖον Μόσχας).

Οἱ ἐπίσκοποι ἀντήλλαξαν ἀπόψεις καί σκέψεις ἐπὶ θεμάτων ἐκκλησιαστικῆς ἐπικαιρότητος ὡς εἷναι ἡ πραγματοποίησις καὶ αἱ ἀποφάσεις τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου, ἡ τέλεσις τῶν ἱερῶν ἀκολουθιῶν τοῦ Ἁγίου Δωδεκαημέρου, ἡ ἐπίσκεψις τοῦ Μακαριωτάτου Μητροπολίτου Βαρσοβίας καὶ πάσης Πολωνίας κ. Σάββα εἰς Βρυξέλλας καθὼς καὶ ἡ ἐπίσκεψις ἀντιπροσωπείας τοῦ Πατριαρχείου Γεωργίας εἰς τὴν ἕδραν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Βελγίου.

Ἄλλα θέματα συζητήσεως καὶ ποιμαντικῆς φροντίδος τῶν ἐπισκόπων ἦσαν ἡ Ὀρθόδοξος νεολαία εἰς τὰς τρεῖς Χώρας τῆς Μπενελοὺξ καὶ οἱ τρόποι καλυτέρας ἐντάξεώς της εἰς τὴν ἐκκλησιαστικὴν ζωήν, τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν εἰς τὰ βελγικὰ σχολεῖα καὶ αἱ τελευταῖαι ἐξελίξεις ἐπὶ τοῦ θέματος, ἡ παρουσία Προχαλκηδονίων Ἐκκλησιῶν, ἡ ζωὴ καὶ αἱ δραστηριότητες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τὴν Ὁλλανδίαν καὶ τὰ ἀρχιερατικᾶ συλλείτουργα τῶν ἐπισκόπων-μελῶν τῆς Συνελεύσεως είς διαφόρους εὐκαιρίας.

Οἱ Ἀρχιερεῖς ἠσχολἠθησαν ἐπίσης μετὰ θεμάτων ἐσωτερικῆς ὀργανώσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐπισκοπικῆς Συνελεύσεως τῆς Μπενελοὐξ.

Ἡ 12η αὕτη συνεδρίασις τῆς Ὀρθ. Ἐπισκοπικῆς Συνελεύσεως τῆς Μπενελοὺξ ἔληξεν τὰς ἐργασίας της διὰ τῆς ἀνταλλαγῆς πληροφοριῶν των διαφόρων ἐπισκοπῶν καὶ εὐχῶν διὰ τὰς ἑορτὰς τοῦ Ἁγίου Δωδεκαημέρου.

Ἠ Ἐπισκοπικὴ Συνέλευσις αὕτη ἐδημιουργήθη κατόπιν ληφθείσης ἀποφάσεως τῆς 4ης Πανορθοδόξου Προσυνοδικῆς Διασκέψεως, συγκληθείσης εἰς Chambésy (Γενεύη) τὸν Ἰούνιον τοῦ 2009. 

Διάφορα σημαντικά εκ Φαναρίου

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ἐκκλησιαστικαί εἰδήσεις

Ἐπί τῇ στυγερᾷ δολοφονίᾳ τοῦ ἐν Ἀγκύρᾳ Πρέσβεως τῆς Ρωσσικῆς Ὁμοσπονδίας μ. Ἀνδρέου Karlov τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ἐξέδωκεν Ἀνακοινωθέν καταδικάζον τήν τρομοκρατικήν ἐνέργειαν, ἀπέστειλε δέ εἰς Ἄγκυραν, τήν Τρίτην, 20ήν τ.μ., τόν Πανοσιολ. Μ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Βησσαρίωνα, ὅστις ἐτέλεσε σλαυωνιστί Τρισάγιον ἐν τῷ ἀεροδρομίῳ πρό τῆς ἀναχωρήσεως εἰς Μόσχαν τοῦ ἀεροσκάφους δι᾿ οὗ μετεφέρθη ἐκεῖσε ἡ σορός διά τήν κηδείαν καί τόν ἐνταφιασμόν.

Ἡ Α. Πανοσιολογιότης ἐξ ἄλλου διεβίβασεν εἰς τήν χήραν καί τούς συνεργάτας τοῦ ἀειμνήστου ἐν τῇ Πρεσβείᾳ τῆς Ἀγκύρας τήν συμπάθειαν καί τά θερμά συλλυπητήρια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί προσωπικῶς τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Πατριάρχου, Ὅστις τήν μεσημβρίαν τῆς 21ης τ.μ. μετέβη εἰς τό ἐν τῇ Πόλει Γενικόν Προξενεῖον τῆς Ρωσσικῆς Ὁμοσπονδίας καί ὑπέγραψεν εἰς τό βιβλίον συλλυπητηρίων, ἐκφράσας καί διά ζώσης τήν ὀδύνην Αὐτοῦ εἰς τόν Γενικόν Πρόξενον Ἐντιμ. κ. Andrey Podelyshev.

* * *

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, τό ἑσπέρας τῆς Δευτέρας, 19ης Δεκεμβρίου, μετέβη εἰς τήν ἕδραν τοῦ Συνδέσμου Μουσικοφίλων Πέραν καί ηὐλόγησε πατρικῶς τά μέλη τῆς χορῳδίας αὐτοῦ, κατά τήν τακτικήν ἑβδομαδιαίαν των συνάντησιν, μέ ἐπί κεφαλῆς τόν Μουσικολ. Ἄρχοντα Πρωτοψάλτην κ. Παναγιώτην Νεοχωρίτην, ἀπευθύνας αὐτοῖς πατρικάς νουθεσίας διά τήν διακονίαν αὐτῶν, ὡς καί εὐχάς ἐπί ταῖς ἑορταῖς τῶν Χριστουγέννων.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος για τα Χριστούγεννα 2016

Ἀριθμ. Πρωτ. 1297

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

"Χριστοῦ δ᾿ ἐνανθρώπησις, ἄλλη μοι πλάσις" .

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ πεφιλημένα,

Ὑμνοῦμεν καὶ δοξάζομεν τὸν ἐν Τριάδι Θεόν, τὸν ἀξιώσαντα ἡμᾶς καὶ ἐφέτος νὰ φθάσωμεν εἰς τὴν μεγάλην ἑορτὴν τῆς ἐν "Βηθλεὲμ τῇ μικρᾷ" κατὰ σάρκα Γεννήσεως τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ Πατρός.

Ἑορτάζει ἐν χαρᾷ πεπληρωμένῃ ἡ Ἁγία Ἐκκλησία, ἧς "σάρκα ἀνέλαβεν" ὁ Χριστὸς σαρκωθείς , καταστήσας αὐτὴν "κόσμον τοῦ κόσμου" . Σκιρτᾷ διὰ τὰς θείας εὐλογίας ὄχι μόνον σύνολον τὸ ἀνθρώπινον γένος, ἀλλὰ "πᾶσα ἡ κτίσις". "Τὰ σύμπαντα σήμερον χαρᾶς πληροῦνται˙ Χριστοῦ τεχθέντος ἐκ τῆς Παρθένου".

Ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὸ "πρῶτον ἀκίνητον" τῶν Ἀρχαίων, ὁ Θεὸς ἡμῶν εἶναι καθ᾿ ἑαυτὸν κοινωνία ἀγάπης καὶ κινεῖται ἐν χρόνῳ ἀγαπητικῶς πρὸς τὸν ἄνθρωπον καὶ τὸν κόσμον. "Ἐν τούτῳ ἐστὶν ἡ ἀγάπη, οὐχ ὅτι ἡμεῖς ἠγαπήσαμεν τὸν Θεόν, ἀλλ᾿ ὅτι αὐτὸς ἠγάπησεν ἡμᾶς".

Ὁ προαιώνιος Λόγος τοῦ Πατρός, ὁ ὁποῖος ἔδωκεν εἰς τὸν ἄνθρωπον τὸ "εἶναι", χαρίζεται εἰς αὐτὸν διὰ τῆς Ἐνανθρωπήσεώς Του τὸ "εὖ εἶναι". "Τοῦτό ἐστιν ἡμῖν ἡ πανήγυρις, τοῦτο ἑορτάζομεν σήμερον, ἐπιδημίαν Θεοῦ πρὸς ἀνθρώπους, ἵνα πρὸς Θεὸν ἐκδημήσωμεν, ἢ ἐπανέλθωμεν..., ἵνα τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον ἀποθέμενοι τὸν νέον ἐνδυσώμεθα, καὶ ὥσπερ ἐν τῷ Ἀδὰμ ἀπεθάνομεν οὕτως ἐν τῷ Χριστῷ ζήσωμεν, Χριστῷ καὶ συγγεννώμενοι καὶ συσταυρούμενοι καὶ συνθαπτόμενοι καὶ συνανιστάμενοι" . Εἰς πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον εἶναι πλέον ἀνοικτὴ ἡ ὁδὸς τῆς κατὰ χάριν Θεώσεως. Ὅλοι εἴμεθα "Θεοῦ χωρητικοί". "Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ˙ πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ". 

Δυστυχῶς, τὸ Εὐαγγέλιον τῶν Χριστουγέννων κηρύσσεται καὶ πάλιν εἰς ἕνα κόσμον, ὅπου ἠχεῖ ἡ κλαγγὴ τῶν ὅπλων, ὅπου ἀσκεῖται ἀπρόκλητος βία εἰς βάρος ἀτόμων καὶ λαῶν, ὅπου κυριαρχεῖ ἀνισότης καὶ κοινωνικὴ ἀδικία. Ἀφόρητος εἶναι ἡ κατάστασις εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκονται τὰ ἀναρίθμητα παιδία, θύματα πολεμικῶν συγκρούσεων, ἐκρύθμων καταστάσεων, ποικιλωνύμων ἐκμεταλλεύσεων, διωγμῶν καὶ διακρίσεων, πείνης, πενίας καὶ ἐπωδύνων στερήσεων.

Κατὰ τὸν παρελθόντα Ἀπρίλιον εἴχομεν τὴν εὐκαιρίαν, μετὰ τοῦ Ἁγιωτάτου Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου καὶ τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Ἱερωνύμου, νὰ διαπιστώσωμεν ἰδίοις ὄμμασιν ἐν Λέσβῳ τὰς περιπετείας τῶν προσφύγων καὶ τῶν μεταναστῶν καὶ ἰδίως τὰ ὀξέα προβλήματα τῶν ταλαιπωρημένων παιδίων, τῶν ἀθώων καὶ ἀνυπερασπίστων θυμάτων τῆς πολεμικῆς βίας, τῶν φυλετικῶν καὶ θρησκευτικῶν διακρίσεων καὶ τῆς ἀδικίας, ὁ ἀριθμὸς τῶν ὁποίων αὐξάνει συνεχῶς.

Ἡ ἑορτὴ τοῦ νηπιάσαντος δι᾿ ἡμᾶς Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ παιδίου Χριστοῦ, τὸν ἀφανισμὸν τοῦ ὁποίου ζητεῖ ἡ κοσμικὴ ἐξουσία συμφώνως πρὸς τὸν Εὐαγγελιστὴν Ματθαῖον , εἶναι ὑπόμνησις καὶ κλῆσις νὰ μεριμνήσωμεν διὰ τὰ παιδία, νὰ προστατεύσωμεν τὰ εὐάλωτα αὐτὰ θύματα καὶ νὰ σεβασθῶμεν τὴν ἱερότητα τῆς παιδικῆς ἡλικίας.

Τὰ παιδία καὶ αἱ εὐαίσθητοι ψυχαί των ἀπειλοῦνται βεβαίως καὶ εἰς τὰς χώρας τοῦ ἀνεπτυγμένου οἰκονομικῶς καὶ σταθερωτέρου πολιτικῶς κόσμου, ἀπὸ τὴν μεγάλην κρίσιν τοῦ γάμου καὶ τῆς οἰκογενείας, ἀπὸ ποικιλομόρφους παρεμβάσεις καὶ τὴν ἄσκησιν σωματικῆς καὶ ψυχικῆς βίας. Ἀλλοιώνεται ἡ παιδικὴ ψυχὴ ἐκ τῆς καταλυτικῆς ἐπιρροῆς τῶν ἠλεκτρονικῶν μέσων καὶ ἰδίως τῆς τηλεοράσεως καὶ τοῦ διαδικτύου εἰς τὴν ζωήν των καὶ ἀπὸ τὴν ριζικὴν ἀλλαγὴν τοῦ ἐπικοινωνιακοῦ περιβάλλοντος. Ὁ ἄκρατος οἰκονομισμὸς τὰ μετατρέπει ἐνωρὶς εἰς καταναλωτὰς καὶ ὁ εὐδαιμονισμὸς ἐξαφανίζει ταχύτατα τὴν παιδικὴν ἀθωότητα.

Ἐν ὄψει τῶν κινδύνων αὐτῶν ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀπευθυνθεῖσα "μετ᾿ ἰδιαιτέρας ἀγάπης καὶ στοργῆς" πρὸς τὰ παιδία καὶ τοὺς νέους, ἀναφέρει ἐν τῇ Ἐγκυκλίῳ αὐτῆς  τὰ ἑξῆς: "Μέσα εἰς τὸν κυκεῶνα τῶν ἀλληλοαναιρουμένων ὁρισμῶν τῆς ταυτότητος τῆς παιδικῆς ἡλικίας, ἡ ἁγιωτάτη ἡμῶν Ἐκκλησία προβάλλει τὰ Κυριακὰ λόγια, "ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν"  καὶ τὸ "ὅς ἐὰν μὴ δέξηται τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ὡς παιδίον, οὐ μὴ εἰσέλθῃ εἰς αὐτήν" , ὡς καὶ ὅσα ἀναφέρει ὁ Σωτὴρ ἡμῶν δι᾿ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι "κωλύουν"  τὰ παιδία νὰ Τὸν πλησιάσουν καὶ δι᾿ ὅσους τὰ "σκανδαλίζουν".

Τὸ μυστήριον τῶν Χριστουγέννων συμπυκνοῦται εἰς τοὺς λόγους τοῦ Κοντακίου τῆς ἑορτῆς "Δι᾿ ἡμᾶς γὰρ ἐγεννήθη παιδίον νέον, ὁ πρὸ αἰώνων Θεός". Ὁ Θεὸς Λόγος ὡς παιδίον καὶ τὸ παιδίον ὡς Θεὸς ἀποκαλύπτεται εἰς ἀνθρώπους μὲ "καθαρὰν καρδίαν" καὶ μὲ τὴν ἁπλότητα τοῦ παιδίου. Τὰ παιδία κατανοοῦν ἀληθείας, τὰς ὁποίας "οἱ σοφοὶ καὶ οἱ συνετοὶ" ἀδυνατοῦν νὰ προσεγγίσουν. "Ἀπὸ παιδιὰ καὶ μόνον φτιάχνεις Ἱεροσόλυμα", σημειώνει ὁ Ἐλύτης εἰς τὸ "Ἐκ τοῦ πλησίον".

Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ,

Ἀπευθύνομεν ἔκκλησιν πρὸς πάντας, νὰ σέβωνται τὴν ταυτότητα καὶ τὴν ἱερότητα τῆς παιδικῆς ἡλικίας. Ἐνώπιον τῆς παγκοσμίου προσφυγικῆς κρίσεως, ἡ ὁποία θίγει κατ᾿ ἐξοχὴν τὰ δικαιώματα τῶν παιδίων, ἐνώπιον τῆς μάστιγος τῆς παιδικῆς θνησιμότητος, τῆς πείνης, τῆς παιδικῆς ἐργασίας, τῶν σωματικῶν κακώσεων καὶ τῆς ψυχολογικῆς βίας, ἀλλὰ καὶ τῶν κινδύνων ἀλλοιώσεως τῆς παιδικῆς ψυχῆς λόγῳ τῆς ἀνεξελέγκτου ἐκθέσεώς των εἰς τὴν ἐπιρροὴν τῶν συγχρόνων ἠλεκτρονικῶν μέσων ἐπικοινωνίας καὶ τῆς καθυποτάξεως αὐτῶν εἰς τὸν καταναλωτισμόν, ἀνακηρύσσομεν τὸ 2017 Ἔτος προστασίας τῆς ἱερότητος τῆς παιδικῆς ἡλικίας, καλοῦντες πάντας νὰ ἀναγνωρίζουν καὶ νὰ σέβωνται τὰ δικαιώματα καὶ τὴν ἀκεραιότητα τῶν παιδίων. 

Ὅπως τονίζεται εἰς ἕτερον σπουδαῖον κείμενον τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, μὲ τὸν λόγον αὐτῆς, δὲν ἀποβλέπει πρωτίστως «εἰς τὸ νὰ κρίνῃ καὶ νὰ καταδικάσῃ τὸν κόσμον» , ἀλλὰ εἰς τὸ νὰ προσφέρῃ εἰς αὐτὸν ὡς ὁδηγὸν τὸ Εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τὴν ἐλπίδα καὶ βεβαιότητα ὅτι τὸ κακόν, ὑπὸ οἱανδήποτε μορφήν, δὲν ἔχει τὸν τελευταῖον λόγον εἰς τὴν ἱστορίαν καὶ δὲν πρέπει νὰ ἀφεθῇ νὰ κατευθύνῃ τὴν πορείαν της». 

Προσκυνοῦντες ἐν ταπεινώσει καὶ κατανύξει τὸν Σωτῆρα ἡμῶν, ὅστις ἐπεσκέψατο ἡμᾶς ἐξ ὕψους, καὶ ἀνυμνοῦντες ᾄσμασιν ἐνθέοις τὸ μέγεθος τῆς περὶ ἡμᾶς θείας Οἰκονομίας, κλίνοντες τὸ γόνυ ἐνώπιον τῆς βρεφοκρατούσης Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἀπευθύνομεν ἐκ τοῦ ἀκοιμήτου Φαναρίου τὸν ἑόρτιον χαιρετισμὸν «Χριστὸς γεννᾶται˙ δοξάσατε. Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν˙ ἀπαντήσατε» πρὸς τὰ μακρὰν καὶ τὰ ἐγγὺς τέκνα τῆς Κωνσταντινουπολίτιδος Ἐκκλησίας καὶ ἀποστέλλομεν πρὸς αὐτὰ τὰς πατρικὰς εὐχὰς καὶ τὴν Πατριαρχικὴν ἡμῶν εὐλογίαν.

«Ἐνδυναμούμενοι ἐν τῇ χάριτι τῇ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» , ἂς ἀγωνισθῶμεν ἅπαντες ἐν ὁμοψυχίᾳ, ἐν πίστει καὶ ἀγάπῃ ἀνυποκρίτῳ, τὸν καλὸν ἀγῶνα τῆς καινῆς ἐν Ἐκκλησίᾳ ζωῆς, τηροῦντες ὅσα ἐνετείλατο ἡμῖν ὁ Κύριος, ὁ ὢν μεθ᾿ ἡμῶν «πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» .

Χριστούγεννα ‚βις΄

† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως

διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

Ecumenical Patriarch's Bartholomew Christmas 2016 Message

Ecumenical Patriarch's Bartholomew Christmas Message to the Plenitude of the Church

Grace, Mercy and Peace from the Savior Christ Born in Bethlehem

“Christ’s incarnation is my own recreation”[1]

Beloved brothers and sisters, dear children in the Lord,

We praise and glorify the God in Trinity, who deemed us worthy once again this year to reach the great feast of the Nativity in the flesh of the Son and Word of God the Father in “little Bethlehem.”

The holy Church is celebrating with fullness of joy, for Christ “assumed flesh” through His incarnation[2] and rendered the Church “an adornment for the world.”[3] Indeed, the entire human race, and even “all of creation,” rejoices over this divine blessing. “All of creation is today filled with joy because Christ is born of a Virgin.”[4]

In contrast to the “unmoved mover” of the ancient Greeks, our God is the communion of love and lovingly moves in time toward humankind and the world. “In this is love, not that we loved God but that He loved us.” (1 John 4.10)

The pre-eternal Word of the Father, who granted “being” to humankind, now grants us “well being” through His incarnation. “This is the reason behind the feast; this is why we celebrate today: namely, God’s descent to us so that we might ascend—or return—to God . . . in order that, by laying aside the old man, we may assume the new man; and in order that, by dying to Adam, we might therefore live in Christ; in order that we might be with Christ, be crucified with Him, be buried with Him, and arise with Him.”[5] The way of deification through grace is henceforth open to everyone coming into the world. All of us are “capable of containing God.” “There is neither Jew nor Greek, neither slave nor free man, neither male nor female; for all of you are one in Christ Jesus.” (Gal. 3.28)

Unfortunately, the Gospel of Christmas is once again proclaimed to a world where the racket of weapons is heard, where unprovoked violence against individuals and peoples is enacted, and where inequality and social justice prevail. It is unbearable to witness the state of countless children, victims of military conflict, irregular situations, manifold exploitations, persecutions and discriminations, as well as hunger, poverty and painful dispossession.

Last April, we had the opportunity in Lesbos to witness with our own eyes—together with His Holiness Pope Francis of Rome and His Beatitude Archbishop Ieronymos of Athens and All Greece—the tragic circumstances of refugees and immigrants, and especially the acute problems of the suffering children, innocents and defenseless victims of military violence, as well as the racial and religious discrimination and injustice, all of which are constantly increasing.

The feast of God’s Word, who became an infant—the child Jesus, whose disappearance is pursued by worldly authority, according to the Evangelist Matthew (Matt 2.13)—is a reminder and invitation for us to care for children, to protect these vulnerable victims and to respect the sacredness of childhood.

Of course, children and sensitive souls are also threatened in economically developed and politically stable countries of the world, whether by the immense crisis of marriage and family, or by diverse interventions as well as the use of physical or spiritual force. A child’s soul is altered by the influential consumption of electronic media, especially television and the internet, and by the radical transformation of communication. Unbridled economics transfigures them from a young age into consumers, while the pursuit of pleasure rapidly vanishes their innocence.

In light of these dangers, the Holy and Great Council of the Orthodox Church addressed children and young people “with particular love and affection” (Prov. 8) by including the following in its Encyclical:

Amid the medley of mutually contradictory definitions of childhood, our most holy Church presents the words of our Lord: “Unless you turn and become like children, you will never enter the kingdom of heaven” (Matt 18.3) and “whoever does not receive the kingdom of God like a child shall not enter it (Luke 18.17), as well as what our Savior says about those who “prevent” (Luke 18.16) children from approaching Him and about those who “scandalize” them (Matt 18.6).

The mystery of Christmas is crystallized in the words of the festive Kontakion: “For us, a new child was born, God before all ages.” The divine Word as child and the child as God is revealed to the world with “the pure heart” and simplicity of a child. Children comprehend truths, which “wise and prudent” people are unable to approach. As Elytis observes in his poem From one’s neighbor: “You can build Jerusalem out of children alone!”

Beloved brothers and sisters in the Lord,

We appeal to all of you to respect the identity and sacredness of childhood. In light of the global refugee crisis that especially affects the rights of children; in light of the plague of child mortality, hunger and child labor, child abuse and psychological violence, as well as the dangers of altering children’s souls through their uncontrolled exposure to the influence of contemporary electronic means of communication and their subjection to consumerism, we declare 2017 as the Year of Protection of the Sacredness of Childhood, inviting everyone to recognize and respect the rights and integrity of children.

As underlined in another significant document of the Holy and Great Council, the Church of Christ does not look to “judging and condemning the world” with its word (John 3.17; 12.47), “but rather to offer to the world the guidance of the Gospel of the Kingdom of God, namely, the hope and assurance that evil, no matter its form, does not have the last word in history and must not be allowed to dictate its course.”[6]

Therefore, we venerate our Savior with humility and compunction, for He has visited us from on high; we praise with divine song the immensity of the sacred Incarnation; we kneel down before the All-Holy Theotokos, who holds the child Jesus; and we address from the sleepless Phanar the festive greeting to all children of the Church of Constantinople, both near and afar: “Christ is born; glorify Him. Christ has come from heaven; come out to meet Him,” together with our paternal wishes and patriarchal prayer.

“Be strong in the grace of Christ Jesus.” (2 Tim. 2.1) Let us all strive together with faith and sincere love in the good struggle of new life in the Church, adhering to all that the Lord has commanded. For He is with us “all the days of our life, to the end of the ages.” (Matt 28.20)

Christmas 2016

+BARTHOLOMEW of Constantinople

Fervent supplicant of all before God

[1] Gregory the Theologian, Moral Poems 34.

[2] John Chrysostom, Homily before Exile PG 52.429.

[3] Origen, Commentary on the Gospel of John 6.

[4] Christmas Matins.

[5] Gregory the Theologian, Homily 38 on Epiphany, namely the Nativity of the Savior.

[6] The Mission of the Orthodox Church in the Contemporary World, introduction.

Proclamación patriarcal para Navidad 2016

+ B A R T O L O M É 

POR LA MISERICORDIA DE DIOS

ARZOBISPO DE CONSTANTINOPLA-NUEVA ROMA

Y PATRIARCA ECUMÉNICO

A LA PLENITUD DE LA IGLESIA

GRACIA, MISERICORDIA Y PAZ DEL SALVADOR CRISTO NACIDO EN BELÉN

"La encarnación de Cristo es mi propia recreación" [1]

Queridos hermanos y hermanas, hijos en el Señor,

Alabamos y glorificamos al Dios en Trinidad, que nos consideró dignos una vez más este año de llegar a la gran fiesta de la Natividad en la carne del Hijo y Verbo de Dios Padre en "el pequeño Belén".

La santa Iglesia celebra con gozo, porque Cristo "asumió la carne" por medio de Su encarnación [2] y convirtió a la Iglesia en "un adorno para el mundo". [3] En efecto, toda la raza humana e incluso "toda la creación, "se regocija por esta bendición divina. "Toda la creación está llena de gozo porque hoy Cristo nace de una Virgen" [4].

En contraste con el "motor inmóvil" de los antiguos griegos, nuestro Dios es la comunión del amor y se mueve amorosamente en el tiempo hacia la humanidad y el mundo. "En esto está el amor, no que amamos a Dios, sino que Él nos ama." (1 Juan 4.10)

La Palabra pre-eterna del Padre, que concedió vida a la humanidad, ahora nos concede "bienestar" a través de Su encarnación. "Esta es la razón detrás de la fiesta; Es por eso que celebramos hoy: es decir, el descenso de Dios a nosotros para que podamos ascender o regresar a Dios... Para que, dejando de lado al viejo hombre, podamos asumir el nuevo, y, por tanto, vivir en Cristo; Para que podamos estar con Cristo, crucificados con Él, sepultados con Él, y resucitados con Él. "[5] El camino de la deificación por la gracia está abierto a todos los que vienen al mundo. Todos somos "capaces de contener a Dios". "No hay judío ni griego, ni esclavo ni libre, ni varón ni mujer; Porque todos vosotros sois uno en Cristo Jesús. "(Gálatas 3.28)

Desafortunadamente, el Evangelio de la Navidad es una vez más proclamado a un mundo donde se escucha el ruido de las armas, donde se promulga la violencia no provocada contra los individuos y los pueblos y donde prevalece la desigualdad y la justicia social. Es insoportable presenciar el estado de innumerables niños, víctimas de conflictos militares, situaciones irregulares, múltiples explotaciones, persecuciones y discriminaciones, así como hambre, pobreza y doloroso despojo.

En abril pasado tuvimos la oportunidad en Lesbos de presenciar con nuestros propios ojos, junto con Su Santidad el Papa Francisco de Roma y Su Beatitud el Arzobispo Jerónimos de Atenas y toda Grecia, las trágicas circunstancias de los refugiados y los inmigrantes, y especialmente los problemas agudos de los niños que sufren, los inocentes y las víctimas indefensas de la violencia militar, así como la discriminación racial y religiosa y la injusticia, todos los cuales están en constante aumento.

La fiesta del Verbo de Dios, que se convirtió en un niño -el niño Jesús, cuya desaparición es perseguida por la autoridad mundana, según el Evangelista Mateo (Mateo 2.13) - es un recordatorio e invitación para que cuidemos a los niños, para proteger a estas víctimas vulnerables y respetar la santidad de la infancia.

Por supuesto, los niños y las personas sensibles también están amenazados en los países económicamente desarrollados y políticamente estables del mundo, ya sea por la inmensa crisis del matrimonio y la familia, o por diversas intervenciones, así como el uso de la fuerza física o espiritual. El alma de un niño se ve alterada por el consumo influyente de los medios electrónicos, especialmente por la televisión e internet, y por la transformación radical de la comunicación. La economía desenfrenada los trasforman desde una edad temprana en consumidores, mientras con la búsqueda del placer desaparece rápidamente su inocencia.

A la luz de estos peligros, el Santo y Gran Concilio de la Iglesia Ortodoxa se dirigió a los niños y jóvenes "con particular amor y cariño" (Prov. 8), incluyendo en su encíclica lo siguiente:

En medio de la mezcla de definiciones mutuamente contradictorias de la infancia, nuestra santísima Iglesia presenta las palabras de nuestro Señor: "A menos que os volváis como niños, nunca entrareis en el reino de los cielos" (Mateo 18.3) y " quien no reciba el reino de Dios como un niño no entrará en él (Lucas 18.17), así como lo que nuestro Salvador dice acerca de aquellos que "impiden" que los niños se acerquen a Él y acerca de aquellos que los "escandalizan" (Mateo 18.6).

El misterio de la Navidad se cristaliza en las palabras del festivo Kontakion: "Para nosotros ha nacido un nuevo niño, Dios antes de todos los siglos." El Verbo divino como niño y el niño como Dios se revela al mundo con "el corazón puro "y la sencillez de un niño. Los niños comprenden las verdades, a las cuales las personas "sabias y prudentes" no pueden acercarse. Como Elytis observa en su poema: "¡Puedes construir Jerusalén de niños solamente!"

Queridos hermanos y hermanas en el Señor:

Hacemos un llamamiento a todos vosotros para que respetéis la identidad y la santidad de la infancia. A la luz de la crisis mundial de los refugiados que afecta especialmente a los derechos de los niños; a la luz de la plaga de la mortalidad infantil, el hambre y la esclavitud infantil, el abuso y la violencia psicológica, así como los peligros de alterar las almas de los niños por su exposición incontrolada a la influencia de los medios electrónicos contemporáneos de comunicación y su sujeción al consumismo, declaramos 2017 como el Año de la Protección de la Santidad de la Infancia, invitando a todos a reconocer y respetar los derechos y la integridad de los niños.

Como se subraya en otro documento significativo del Santo y Gran Concilio, la Iglesia de Cristo no busca "juzgar y condenar al mundo" con su palabra (Juan 3,17; 12,47), sino más bien ofrecer al mundo la guía del Evangelio del Reino de Dios, es decir, la esperanza y la seguridad de que el mal, no importa su forma, no tiene la última palabra en la historia y no debe permitirse dictar su curso”. [6]

Por lo tanto, veneramos a nuestro Salvador con humildad y compunción, porque nos ha visitado desde lo alto; alabamos con cánticos divinos la inmensidad de la sagrada Encarnación; Nos arrodillamos ante la santísima Madre de Dios, que sostiene al niño Jesús; Y dirigimos desde el Fanar el saludo festivo a todos los niños de la Iglesia de Constantinopla, cerca y lejos: "Cristo ha nacido; Glorificadlo. Cristo ha venido del cielo; Salid a recibirlo ", junto con nuestros deseos paternos y la oración patriarcal.

"Sed fuertes en la gracia de Cristo Jesús" (2 Tim. 2.1). Luchemos todos juntos con fe y amor sincero en la buena lucha de una nueva vida en la Iglesia, sujetándonos a todo lo que el Señor ha ordenado. Porque Él está con nosotros "todos los días de nuestra vida, hasta el fin de los siglos" (Mateo 28.20).

Navidad 2016

+ BARTOLOMÉ de Constantinopla

Ferviente suplicante de todos ante Dios

NOTAS

[1] Gregorio el Teólogo, Poemas Morales 34.

[2] Juan Crisóstomo, Homilía antes del Exilio PG 52.429.

[3] Origen, Comentario sobre el Evangelio de Juan 6.

[4] Maitines de Navidad.

[5], Gregorio el Teólogo Homilía 38 sobre la Epifanía, es decir, la Natividad del Salvador.

[6] La Misión de la Iglesia Ortodoxa en el Mundo Contemporáneo, introducción.