Λόγος του Μακαριωτάτου Πατριάρχου Βουλγαρίας κ. Δανιήλ κατά τον Εσπερινό της εορτής του αγίου ενδόξου Αποστόλου Βαρθολομαίου, επί τη ονομαστική εορτή της Α.Θ. Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου
Παναγιώτατε και εν Χριστώ αγαπητέ αδελφέ και συλλειτουργέ,
Μακαριώτατε Πατριάρχα Δανιήλ,
Σεβασμιώτατε Ποιμενάρχα της θεοσώστου ταύτης επαρχίας,
Σεβασμιώτατοι και Θεοφιλέστατοι αδελφοί Αρχιερείς,
Πανοσιολογιώτατοι και Αιδεσιμολογιώτατοι Πατέρες,
Εντιμότατοι εκπρόσωποι των αρχών και της κοινωνίας,
Ευλογημένε λαέ του Θεού,
Προ ολίγων μηνών πραγματοποιήσαμε την πρώτη ειρηνική και αδελφική επίσκεψή μας εις το Φανάρι, εις τας αυλάς της Αγίας Κωνσταντινουπολίτιδος Οικουμενικής Πατριαρχίας. Διά τον σκοπόν τούτον αφιχθήκαμεν εις την Κωνσταντινούπολιν μετά των αγαπητών αδελφών ημών Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών της Αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας της Βουλγαρίας, ίνα εκπληρώσωμεν ιερόν και εκκλησιαστικόν χρέος προς την Εκκλησίαν Κωνσταντινουπόλεως, ήτις ιστορικώς αποτελεί την Μητέρα Εκκλησίαν ημών, παρ’ ης οι πρόγονοί μας εδέχθησαν το σωτήριον φως της Ορθοδόξου πίστεως.
Η επίσκεψις εκείνη, κατά κοινήν ομολογίαν, απεδείχθη ευλογημένη και καρποφόρος. Ήλθομεν εν πνεύματι αγάπης και ειρήνης και εύρομεν την αυτήν αγάπην και την αυτήν ειρήνην. Δοξάζομεν τον Πανάγαθον Θεόν, όστις ηυδόκησε να μας χαρίσει στιγμάς αληθούς κοινωνίας εν Χριστώ, αδελφικής αγάπης και εκκλησιαστικής ενότητος, αι οποίαι θα παραμείνουν ανεξάλειπτοι και βαθύτατα χαραγμέναι εις την μνήμην ημών.
Κατά μίαν εκ των συνομιλιών μας, Παναγιώτατε, μετά της χαρακτηριστικής υμών αδελφικής εγκαρδιότητος, ηξιώσατε να προσκαλέσητε την ημετέρα ταπεινότητα όπως παραστή εφέτος εις την Ίμβρον, επί τη διπλή ταύτη χαρμοσύνω εορτή: αφ’ ενός μεν τη μνήμη του αγίου ενδόξου Αποστόλου Βαρθολομαίου, καθ’ ην άγετε τα ονομαστήριά σας, αφ’ ετέρου δε τη επετείω των τριάκοντα πέντε ετών της πατριαρχικής υμών διακονίας επί του θρόνου της Κωνσταντινουπόλεως.
Τότε μοι εξεφράσατε την ιδιαιτέραν χαράν σας, εάν ηδύνατο η εορτή αύτη να συνεορτασθή μετά του αγαπητού αδελφού ημών, της Α.Θ. Μακαριότητος του Πατριάρχου Ρουμανίας κ. Δανιήλ. Όταν δε αργότερον απεστείλατε εις Βουλγαρίαν πατριαρχικήν αντιπροσωπείαν συνοδευομένην υπό του επιχωρίου Ποιμενάρχου, του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ίμβρου και Τενέδου κ. Κυρίλλου, έσπευσα να απαντήσω ότι η συμμετοχή μου εις την σημερινήν πανήγυριν αποτελεί δι’ εμέ ιδιαιτέραν χαράν και τιμήν.
Και ιδού, σήμερον, μετά του αδελφού ημών Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Νευροκοπίου κ. Σεραφείμ, ευρισκόμεθα εδώ, εις την γενέτειράν σας γην, την ωραίαν νήσον Ίμβρον, συνηγμένοι εις τον περικαλλή τούτον ιερόν ναόν του Αγίου Γεωργίου, εις την γενέτειράν σας κώμην των Αγίων Θεοδώρων, ίνα τιμήσωμεν την μνήμην των αγίων Αποστόλων Βαρθολομαίου και Βαρνάβα, αλλά και ίνα εκφράσωμεν τον σεβασμόν και την αγάπην μας προς το πρόσωπόν σας, Παναγιώτατε.
Προ ολίγου, κατά την ακολουθίαν του Μεγάλου Εσπερινού, ηκούσαμεν τον εμπνευσμένον ύμνον της Εκκλησίας: «Τῷ δικτύῳ τῆς γλώσσης σου, θεηγόρε Ἀπόστολε, ἐκ τῆς ἀβύσσου τῆς ματαιότητος καὶ τῆς βαρείας ἀθεΐας ἀνήγαγες τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης καὶ διὰ τῆς πίστεως προσήγαγες αὐτὰ τῷ Χριστῷ τῷ Θεῷ...». Και ημείς, απορρίπτοντες διά της πίστεως την ματαιότητα και την αθεΐαν του παρόντος κόσμου, μετά μιάς καρδίας και ενός στόματος αναπέμπομεν δεήσεις προς τον Πανάγαθον Θεόν υπέρ της υγείας, της μακροημερεύσεως και της κατά Θεόν ενισχύσεως της Υμετέρας Παναγιότητος, υπέρ του ευλογημένου τούτου τόπου και του ευσεβούς αυτού λαού, των Ορθοδόξων Χριστιανών της Ίμβρου, υπέρ των συγγενών σας και πάντων όσοι σας περιβάλλουν μετά αγάπης, σεβασμού και υικής αφοσιώσεως.
Σήμερον ευρισκόμεθα εις την νήσον όπου εγεννήθητε, όπου διά πρώτην φοράν εγευθήκατε την χαράν της συμμετοχής εις την Θείαν Λειτουργίαν και όπου εδιδάχθητε τα πρώτα γράμματα. Ουδόλως είναι τυχαίον ότι ευρισκόμεθα ακριβώς εις τον ιερόν τούτον ναόν, εν τω οποίω, την 8ην Μαΐου 1940, εδέχθητε το άγιον Βάπτισμα λαβών το όνομα Δημήτριος, ενεδύθητε τον Χριστόν και εγίνατε μέτοχος των τελείων αγαθών της αμωμήτου Ορθοδόξου πίστεώς μας.
Ενταύθα ελάβετε τα πρώτα μαθήματα εκκλησιαστικής ζωής και ευσεβείας παρά των ευλαβεστάτων γονέων σας, των αοιδίμων Χρήστου και Μερόπης, καθώς και παρά του μακαριστού πρεσβυτέρου Αστερίου. Αιωνία αυτών η μνήμη!
Ενταύθα, πιστεύομεν, εσπάρθησαν και εκαλλιεργήθησαν αι αρεταί εκείναι, αι οποίαι μέχρι σήμερον κοσμούν την προσωπικότητά σας: η απλότης, η φιλοξενία, η ανυπόκριτος αγάπη προς τον πλησίον και η βαθεία αφοσίωσις εις την πολυαιώνιον παράδοσιν της Εκκλησίας. Διά τούτο και μετά πάσης δικαιολογίας ωμολογήσατε εις συνέντευξίν σας: «Είμαι τέκνον της Ίμβρου και κατά το σώμα και κατά το πνεύμα». Η ομολογία αύτη δεν αποτελεί απλώς ανάμνησιν της πατρώας γης, αλλά έκφρασιν βαθείας πνευματικής σχέσεως προς τον τόπον, τους ανθρώπους και την παράδοσιν, τα οποία εσφράγισαν τα πρώτα βήματα της ζωής σας.
Εις τον ιερόν τούτον ναόν, προ εξήκοντα πέντε ακριβώς ετών, την 12ην Αυγούστου 1961, ετελέσθη η μοναχική σας κουρά. Την επομένην ημέραν, κατά την εις διάκονον χειροτονίαν σας, ελάβετε το όνομα Βαρθολομαίος.
Εκ των επιφανεστέρων τέκνων της Ίμβρου, ο λόγιος αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος ο Κουτλουμουσιανός, του οποίου το όνομα προνοητικώς σας εδόθη υπό του αοιδίμου γέροντός σας κατά την χειροτονίαν σας, γράφει εις την «Ιστορικήν Περιγραφήν της Νήσου Ίμβρου» τα εξής αξιομνημόνευτα: «Ο λαός της Ίμβρου είναι ευφυής, χρηστοήθης και δεκτικός πάσης μορφής παιδείας». Η μαρτυρία αύτη, καταγεγραμμένη προ σχεδόν δύο αιώνων, φαίνεται ότι ευρίσκει εις το πρόσωπόν σας μίαν ιδιαιτέρως εύγλωττον επιβεβαίωσιν.
Διότι εις την προσωπικότητά σας συνδυάζονται κατά θαυμαστόν τρόπον τα φυσικά χαρίσματα και αι αρεταί του ιμβριακού λαού μετά της χριστιανικής αγωγής, της εκκλησιαστικής μορφώσεως και της πολυετούς δραστηρίου διακονίας της Εκκλησίας. Ούτω, η μικρά αύτη νήσος του Αιγαίου, η οποία κατά τους αιώνας ανέδειξε εις την Ορθοδοξίαν αξίους κληρικούς, λογίους και ευεργέτας, ηξιώθη να προσφέρη εις την περιφανή Εκκλησίαν της Κωνσταντινουπόλεως τον Πατριάρχην αυτής, τον πρώτον τη τάξει μεταξύ των Προκαθημένων των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών.
Ούτω, την 22αν Οκτωβρίου 1991, μετά την εις Κύριον εκδημίαν του μακαριστού προκατόχου σας Πατριάρχου Δημητρίου, η Αγία και Ιερά Σύνοδος σας εξέλεξεν εις τον Πατριαρχικόν Θρόνον της Κωνσταντινουπόλεως. Από της πρώτης εκείνης στιγμής είχον πλήρη συνείδησιν ότι η πατριαρχική διακονία δεν αποτελεί προνόμιον, αλλά σταυρόν, θυσίαν και ευθύνην.
Διά τούτο και κατά τον ενθρονιστήριον λόγον σας ετονίσατε: «Αναλαμβάνομεν τον σταυρόν του Αγίου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου ως συνέχειαν της ανόδου προς τον Γολγοθάν, ίνα συσταυρωθώμεν μετά του Κυρίου και της συσταυρουμένης Εκκλησίας Του και διαφυλάξωμεν το φως της Αναστάσεως».
Αναλαμβάνων την ευθύνην της διακυβερνήσεως του πνευματικού πλοίου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, εγνωρίζατε καλώς τας δυσκολίας, τους πειρασμούς, τας προκλήσεις και τα βάρη, τα οποία αδιαλείπτως συνοδεύουν την διακονίαν του Οικουμενικού Πατριάρχου. Και όμως, στηριζόμενος εις την θείαν πρόνοιαν και την χάριν του Κυρίου, εδέχθητε μετά προθυμίας τον βαρύν τούτον σταυρόν και επί τριάκοντα πέντε έτη υπηρετείτε την Εκκλησίαν μετά αφοσιώσεως, σταθερότητος και ακαμάτου φροντίδος.
Γνωστοί είναι οι λόγοι του οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου, όστις, όταν επληροφορήθη την εκλογήν σας, είπεν: «Ο Θεός εξέλεξε τον κατάλληλον άνθρωπον διά την κατάλληλον θέσιν εις τον κατάλληλον χρόνον». Οι λόγοι ούτοι, απλοί μεν κατά την έκφρασιν, βαθύτατοι δε κατά το περιεχόμενον, απετύπωσαν κατά τρόπον ιδιαιτέρως εύστοχον τα αισθήματα και τας ελπίδας, τας οποίας πολλοί Ορθόδοξοι πιστοί συνέδεσαν με την εκλογήν σας.
Και επειδή εγένετο μνεία συγχρόνου αγίου της Εκκλησίας, επιτρέψατέ μοι να προσθέσω και μίαν ακόμη σκέψιν. Εάν τις ηρώτα ημάς ποίον θεωρούμεν ως το σημαντικώτερον επίτευγμα της τριακονταπενταετούς πατριαρχικής σας διακονίας, παρά τας πολυαρίθμους και ευρύτατα γνωστάς προσφοράς σας, θα απεκρινόμεθα ότι μία εκ των πολυτιμοτέρων πνευματικών παρακαταθηκών της περιόδου ταύτης είναι η αναγνώρισις και η συνοδική αναγραφή εις το Αγιολόγιον πλήθους νέων αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ως νεοφανών και φωτοφόρων αστέρων του πνευματικού αυτής στερεώματος.
Κατά τα τριάκοντα πέντε έτη της πατριαρχίας σας, εις το Αγιολόγιον της Εκκλησίας προσετέθησαν πλέον των εξήκοντα νεοφανών αγίων του Θεού. Πολλοί εξ αυτών είναι ιδιαιτέρως γνωστοί και αγαπητοί και εις τον ευσεβή βουλγαρικόν λαόν, ο οποίος τιμά και αγαπά την αγιότητα: οι όσιοι Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, Παΐσιος ο Αγιορείτης, Ιάκωβος Τσαλίκης, Νικηφόρος ο Λεπρός, Σωφρόνιος ο Σαχάρωφ, Ιωσήφ ο Ησυχαστής, Εφραίμ ο Κατουνακιώτης και πολλοί άλλοι, των οποίων την πρεσβείαν επικαλούμεθα μετά πεποιθήσεως και ελπίδος εις τον Θεόν.
Διότι οι άγιοι αποτελούν τον πολυτιμότερον καρπόν της ζωής της Εκκλησίας. Ναοί, θεσμοί, πρωτοβουλίαι και ποικίλα έργα έχουν ασφαλώς την σημασίαν των· όμως οι άγιοι είναι εκείνοι οι φωτοφόροι οδηγοί, ή μάλλον οι «ουρανοδείκται», οι οποίοι εις πάσαν εποχήν μαρτυρούν την ζώσαν παρουσίαν και την ευεργετικήν ενέργειαν του Παναγίου Πνεύματος εντός του σώματος της Εκκλησίας. Διά τούτο η αναγνώρισις της αγιότητός των, η εκκλησιαστική αυτών προβολή, η προσευχητική κοινωνία μετ’ αυτών και η μίμησις της πίστεως και του βίου των συντελούν εις την προσωπικήν ημών μέθεξιν της θείας δόξης και εις την στερεωτέραν ένταξίν μας εις το Θεανθρώπινον Σώμα της Εκκλησίας, της γεννητρίας της αγιότητος.
Είμεθα πεπεισμένοι ότι ο εκλεκτός ούτος χορός των συγχρόνων αγίων, οι οποίοι ανεγνωρίσθησαν και εδοξάσθησαν υπό της Εκκλησίας κατά τα έτη της φιλαγίου πατριαρχίας σας, αδιαλείπτως πρεσβεύει ενώπιον του Κυρίου υπέρ της Υμετέρας Παναγιότητος, ενισχύει και στηρίζει την πολυεύθυνον και πολυμέριμνον διακονίαν σας και συγχρόνως προστατεύει ολόκληρον την στρατευομένην Εκκλησίαν κατά την πορείαν αυτής διά του δυσκόλου και πολυταράχου αιώνος τον οποίον διερχόμεθα.
Παναγιώτατε,
Επιτρέψατέ μοι να σας εκφράσω εκ βάθους καρδίας τας ευχαριστίας μου διά την αδελφικήν πρόσκλησιν να ευρισκώμεθα σήμερον εδώ, εις την ευλογημένην ταύτην νήσον, μετά του αγαπητού αδελφού ημών, της Α.Θ. Μακαριότητος του Πατριάρχου Ρουμανίας κ. Δανιήλ, και να συμμεριζώμεθα την χαράν της τοπικής Εκκλησίας της Ίμβρου και των πνευματικών σας τέκνων.
Η παρουσία μας εδώ δεν αποτελεί μόνον έκφρασιν τιμής προς το πρόσωπόν σας. Αποτελεί πρωτίστως μαρτυρίαν της ενότητος της Ορθοδοξίας, της αδελφικής κοινωνίας των αγίων του Θεού Εκκλησιών και της κοινής ημών πορείας «ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης» (Εφ. 4, 3). Αύριον δε, συναχθέντες πέριξ του κοινού Ποτηρίου της Θείας Ευχαριστίας, θα δοξολογήσωμεν τον Τριαδικόν Θεόν επί τη φωτοφόρω μνήμη των αγίων Αποστόλων Βαρθολομαίου και Βαρνάβα, ανανεώνοντες συγχρόνως τους δεσμούς της εν Χριστώ κοινωνίας ημών και την κοινήν μαρτυρίαν των Εκκλησιών μας ενώπιον του συγχρόνου κόσμου.
Δεόμεθα του Παναγάθου Θεού, διά πρεσβειών της Παναχράντου Μητρός Αυτού, του ουρανίου προστάτου σας αγίου Αποστόλου Βαρθολομαίου, του αγίου Αποστόλου Βαρνάβα, του αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και πάντων των Αγίων, όπως χαρίζη εις την Υμετέραν Παναγιότητα υγείαν ψυχής και σώματος, αδιάλειπτον χαράν και πνευματικήν αγαλλίασιν εν Κυρίω, ειρήνην ατάραχον, θείον φωτισμόν και δύναμιν εξ ύψους, ώστε επί πολλά ακόμη έτη να συνεχίζητε την ευλογημένην διακονίαν σας προς όφελος της Κωνσταντινουπολίτιδος Εκκλησίας και προς ενίσχυσιν της πανορθοδόξου ενότητος.
Εἰς πολλὰ ἔτη, Παναγιώτατε· εἰρηνικὰ, εὐλογημένα, καρποφόρα καὶ θεοφιλή!
Слово на Българския патриарх Даниил на вечернята на празника на св. ап. Вартоломей, по повод на имения ден на Вселенския патриарх Вартоломей
Ваше Светейшество, възлюбени в Христа брате и съслужителю,
Ваше Светешейство патриарх Даниил,
Ваше Високопреосвещенство, архипастирю на тази богоспасяема епархия,
Ваши Високопреосвещенства и Преосвещенства, възлюбени в Господа братя архиереи,
Всечестни отци,
Достопочтени представители на властта и обществеността,
Благословени народе Божий,
Преди няколко месеца осъществихме нашето първо мирно братско посещение във Фенер, в дворите на светата Константинополска Вселенска патриаршия. По този повод пристигнахме в Цариград заедно с нашите възлюбени братя – Високопреосвещените митрополити от светата Българска православна църква, за да изпълним свой свещен и църковен дълг към Константинополската църква, която исторически е наша майка, от която нашите предци приеха спасителната светлина на православната вяра. Това посещение, по признание на всички, се оказа благословено и плодотворно. Дойдохме в дух на любов и мир и намерихме същата любов и същия мир. Прославяме Всеблагия Бог, Който благоволи тогава да ни дарува мигове на истинско общение в Христа, на братолюбие и църковно единство, които ще останат незаличими и дълбоко запечатани в нашата памет.
По време на един от нашите разговори, Ваше Светейшество, с присъщата Ви братска сърдечност, благоволихте да поканите наше смирение да присъствам тази година на остров Имброс по случай това двойно радостно тържество: паметта на св. славен апостол Вартоломей, в чийто ден чествате своя имен ден, както и юбилея на Вашето тридесет и петгодишно патриаршеско служение на Константинополския престол. Тогава Вие ми споделихте, че бихте се радвали особено, ако отбележим заедно това двойно изпълнено с радост тържество с нашия възлюбен брат, Негово Светейшество Румънския патриарх Даниил. И когато впоследствие изпратихте в България патриаршеска делегация, придружавана от местния архипастир – Високопреосвещения митрополит на Имброс и Тенедос Кирил, аз побързах да отговоря, че за мен участието в днешното тържество ще бъде особена радост и чест.
И ето, днес, заедно с нашия събрат Неврокопския митрополит Серафим, се намираме тук – във Вашето родно място, в прекрасния остров Имброс, събрани в този великолепен храм на свети Георги, във Вашето родно село Свети Теодори, за да почетем паметта на св. апостоли Вартоломей и Варнава, но и за да покажем нашето уважение и лично към Вас, Ваше Светейшество.
Преди малко на великата вечерня чухме вдъхновения химн на Църквата: „С мрежата на своя език, богогласни апостоле, ти изведе от бездната на суетата и тежкото безбожие краищата на света и ги приведе чрез вярата към Христа Бога...“. И ние, отхвърляйки чрез вярата суетата и безбожието на настоящия свят, с едни уста и едно сърце възнасяме молитви към Всеблагия Бог за здравето, дълголетието и утвърждаването по Бога на Ваше Светейшество, за това свещено и благословено място и за неговия благочестив народ – православните християни на Имброс, за Вашите сродници и за всички онези, които Ви обкръжават с любов, уважение и синовна преданост.
Днес се намираме на острова, на който сте се родили, където за първи път сте вкусили радостта от участието в светата божествена Литургия и където сте се научили на четмо и писмо. Не е случайно и това, че се намираме тъкмо в този свят храм, в който на 8 май 1940 г. сте приели светото Кръщение с името Димитриос и сте се облекли в Христа и сте се приобщили към съвършените блага на нашата непорочна православна вяра.
Тук сте получили първите уроци по църковен живот и благочестие от Вашите благоговейни родители, приснопаметните Христо и Мерòпи, и от блаженопочиналия отец Астерий. Вечна и незабравима да бъде паметта на всички тях! Тук, вярваме, за първи път са посѐти и възпитани онези добродетели, които и до днес отличават Вашата личност: простотата, гостоприемството, непринудената любов към ближния и дълбоката преданост към вековното предание на Църквата. Затова с пълно основание Вие изповядахте в едно свое интервю: „Аз съм потомък на Имброс и тялом, и духом“ (27 юни 2011 г.). И действително, това признание не е просто спомен за родния край, а израз на дълбока духовна връзка с мястото, хората и традицията, които са белязали първите стъпки на Вашия жизнен път.
Тук, в този свят храм, преди точно шестдесет и пет години, на 12 август 1961 г., е извършен Вашият монашески постриг. На следващия ден, по време на дяконското си ръкоположение, получавате името Вартоломей.
Един от най-видните Ваши сънародници, чието име приснопаметният Ваш старец промислително Ви е дал при ръкоположението Ви, ученият архимандрит Вартоломей Кутлумушки, пише в своето „Историческо описание на остров Имброс“ следните забележителни думи: „Народът на Имброс... е даровит, благонравен и възприемчив към всякакъв вид образование“ (Константинопол, 1845, с. 69). Това свидетелство, записано преди близо два века, сякаш намира особено красноречиво потвърждение във Вашата личност. Защото природните дарования и добродетели на народа на о-в Имброс, които кутлумушкият монах описва подробно, у Вас се съчетават с християнско възпитание, църковна образованост и многогодишно дейно служение на Църквата. Така този малък остров в Егейско море, който през вековете е дал на Православието и на народа достойни клирици, учени и благодетели, се удостои да подари на славната Константинополска църква нейния патриарх, пръв по чест сред боголюбивите предстоятели на Поместните сестрински православни църкви.
Така, на 22 октомври 1991 г., след преставянето в Господа на Вашия блаженопочивш предшественик, патриарх Димитрий (избран за патриарх като митрополит на Имброс и Тенедос), Светият Синод Ви избра на Константинополския патриаршески престол. Още от самия този момент Вие ясно съзнавахте, че патриаршеското служение не е привилегия, а кръст, жертва и отговорност. Затова и във Вашето слово при интронизацията подчертавате: „Приемаме кръста на св. Андрей Първозвани като продължение на възхода към Голготския хълм, за да се съ-разпънем с Господа и с Неговата съ-разпъната Църква и да пазим светлината на Възкресението“ (2 ноември 1991 г.). Поемайки отговорността за управлението и кормилото на духовния кораб на великата Христова Църква, Вие добре съзнавахте трудностите, изкушенията, предизвикателствата и бремето, които неизменно съпътстват служението на Константинополския патриарх. И все пак, уповавайки се на Божия промисъл и на благодатта Господня, приехте с усърдие този тежък кръст на патриаршеското служение и в продължение на тридесет и пет години служите на Църквата с преданост, постоянство и неуморна грижа.
Добре известни са думите на преподобни Паисий Светогорец, който, когато узнал за Вашето избиране, казал: „Бог избра подходящия човек за подходящото място в подходящото време“. Тези думи, прости по своя израз, но дълбоки по своето съдържание, по особено сполучлив начин изразяват чувствата и надеждите, които мнозина православни вярващи свързваха с Вашия избор.
И понеже споменаваме за един съвременен светец на Църквата, позволете ми да споделя още една мисъл. Ако някой би ни запитал кое считаме за най-значимото постижение на Вашето тридесет и петгодишно патриаршеско служение, наред, разбира се, с многобройните и добре известни Ваши заслуги, бихме отговорили, че едно от най-ценните духовни наследства на този период е признаването и съборното прославление на множество нови светци на Православната църква, като новопросияли и светозарни звезди на нейния духовен небосклон.
През тези тридесет и пет години на Вашето патриаршеско служение към месецослова на Църквата бяха причислени повече от шестдесет новопросияли Божии угодници. Мнозина от тях са особено известни и тачени и от благочестивия български народ, който обича светостта: преподобните Порфирий Кавсокаливит, Паисий Светогорец, Яков Цаликис, Никифор Прокаженият, Софроний Сахаров, Йосиф Исихаст, Ефрем Катунакски и мнозина други, чието молитвено застъпничество с твърдо упование в Бога просим. Защото светците са най-ценният плод на живота на Църквата. Храмове, институции, инициативи и различни дела безспорно имат своето значение; но именно светците са онези светозарни пътеводители – или по-точно, „небопоказатели“, – които във всяка епоха свидетелстват за живото присъствие и благотворно действие на Светия Дух в тялото на Църквата. Затова разпознаването на Божието свидетелство за тях, прославянето им, молитвеното общение с тях, подражаването на вярата им и на техния начин на живот, служат за нашето лично приобщаване към Божията слава и утвърждаването ни в Богочовешкото тяло на Църквата, която е родител на святост. Ние сме убедени, че този светоизбран сонм от съвременни светци, прославени и признати от Църквата през годините на Вашето светолюбно патриаршеско служение, непрестанно се моли пред Господа за Ваше Светейшество, укрепява и подкрепя Вашето многотрудно и отговорно служение, а също така закриля и цялата земна, воинстваща Църква в нейния път през настоящия тежък и изпълнен с изпитания век.
Ваше Светейшество,
Позволете ми от дълбините на сърцето си да Ви благодаря за братската покана да бъдем днес тук, на този благословен остров, заедно с нашия възлюбен брат, Негово Светейшество Румънския патриарх Даниил, и да споделим радостта на местната Имброска църква и на Вашите духовни чеда.
Нашето присъствие тук е не само израз на уважение към Вашата личност. То е преди всичко свидетелство за единството на Православието, за братското общение между светите Божии Църкви и за нашия общ път чрез „връзките на мира“ (Еф. 4:3). А утре, събрани около общата Чаша на светата Евхаристия, ще прославим Триединния Бог по повод светоносната памет на светите апостоли Вартоломей и Варнава, като същевременно обновим връзките на нашето общение в Христа и общото свидетелство на нашите Църкви пред съвременния свят.
Молим Всеблагия Бог, по молитвите на Пресветата Негова Майка, на Вашия небесен покровител – свети апостол Вартоломей, на свети апостол Варнава, на свети Лука, архиепископ Симферополски, и на всички светии, да Ви дарува крепко душевно и телесно здраве, непрестанна радост и духовно ликуване в Господа, мир, свободен от всякакви смутове, духовно просвещение и сила свише, та още дълги години да продължавате своето благословено служение за благото на Константинополската църква и за всеправославното единство.
За много, благословени, мирни и доброплодни години, Ваше Светейшество!
Храм „Св. Георги“, с. Св. Теодори, о-в Имброс
10 юни 2026 г.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου