Ιερώνυμος Β': "Η Εκκλησία είναι έτοιμη να προσφέρει καταφύγιο στον εσωτερικό των ανθρώπων ξεσηκωμό και την ανησυχία για το πώς και πού βαδίζουμε"

Σήμερα το πρωί, σύμφωνα με το Πρόγραμμα, ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος Β΄, συνοδευόμενος σε κάθε του βήμα από τον Μητροπολίτη Ζακύνθου κ. Χρυσόστομο Β΄, επισκέφτηκε εθιμοτυπικά (εντέλει όμως ουσιαστικά και σε πνεύμα αγάπης) τον Δήμο Ζακυνθίων, όπου ο Δήμαρχος Ζακυνθίων κ. Διονύσιος Ακτύπης και το περί αυτόν Δημοτικό Συμβούλιο τον ανακήρυξε Επίτιμο Δημότη Ζακυνθίων, επιδίδοντάς του το Μετάλλιο της πόλης. Ο Μακαριώτατος απάντησε συγκινημένος, εκθειάζοντας τις φυσικές και πνευματικές ομορφιές της νήσου.

Αμέσως μετά μετέβησαν όλοι το Νομαρχιακό Μέγαρο, όπου ο κ. Ιερώνυμος έγινε δεκτός με αισθήματα βαθύτατου σεβασμού από τον Νομάρχη Ζακύνθου κ. Διονύσιο Γάσπαρο, ο οποίος εξέφρασε τη χαρά του για τον ερχομό στο νησί της Ζακύνθου μιάς τόσο σημαντικής προσωπικότητας. Απάντησε ο Μακαριώτατος με θερμούς λόγους, αναφερόμενος μάλιστα στις σχέσεις Εκκλησίας και Κράτους.

Τις δυο Αντιφωνήσεις του Αρχιεπισκόπου δείτε παρακάτω.

Στις 11 ακριβώς, σύμφωνα με τα παραδεδομένα του Ζακυνθινού Τυπικού, ο Αρχιεπίσκοπος, οι Αρχιερείς και οι λοιποί Κληρικοί και Μοναχοί παρέστησαν, κεκλεισμένων των θυρών, εντός του Ιερού Βήματος του Καθολικού της εορτάζουσας Μονής Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου, στη σύντομη μα άκρως κατανυκτική τελετή των "Βγαλσιμάτων", της εξόδου δηλαδή του σεπτού Σκηνώματος του Αγίου από την ασημένια Λάρνακά του και της τοποθέτησής Του μπροστά στην Αγία Τράπεζα, όπου θα παραμείνει μέχρι το απόγευμα σήμερα, οπότε θα εξέλθει από την Ωραία Πύλη, λιτανευόμενο τρις μέσα στον Ναό.

Αμέσως μετά η Αρχιεπισκοπική Συνοδεία επισκέφτηκε το Μεταβυζαντικό Μουσείο, αλλά και το Μουσείο Διονυσίου Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων (όπου το Μαυσωλείο Σολωμού και Κάλβου), στον Ναό των Αγίων Τιμοθέου και Μαύρας Μαχαιράδου και στη Μονή Ελευθερωτρίας Λαγοπόδου, όπου οι Μοναχές παρέθεσαν πλούσιο γεύμα, μέσα σε πνεύμα αμοιβαίας εγκαρδιότητας. Ο Μακαριώτατος απένειμε επιστήθιο σταυρό στον υπέργηρο Κτήτορα και Πνευματικό Πατέρα της Μονής Αρχιμανδρίτη Χρυσόστομο Γκέλμπεση, ενώ η Ηγουμένη Μοναχή Μαγδαληνή Μπακέα προσέφερε συμβολικά δώρα εκ μέρους της Αδελφότητας, ευχαριστώντας τον Προκαθήμενο της Ελλαδικής Εκκλησίας για την τιμή. [Οι φωτογραφίες από την Ελευθερώτρια είναι του π. Δανιήλ Μπιάζη].

ΑΝΤΙΦΩΝΗΣΗ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ ΖΑΚΥΝΘΙΩΝ

Κύριε Δήμαρχε,

Σας ευχαριστώ πολύ για την εγκάρδια υποδοχή εδώ στο Δημαρχείο και τα καλά σας λόγια προς την ελαχιστότητά μου, τα οποία δέχομαι ως έκφραση σεβασμού και αγάπης προς την αγία Εκκλησία μας.
Αυτός ο σεβασμός και η εκ μέρους σας τιμή προς την Εκκλησία μας, ώθησε τόσον εσάς κ. Δήμαρχε, όσον και το περί ημάς Δημοτικό Συμβούλιο να μάς τιμήσετε με την ουσιαστική αυτή πράξη, της ανακηρύξεώς μας σε Επίτιμο Δημότη του Δήμου Ζακυνθίων. Δεχόμεθα εν ευχαριστία πολλή την τιμιωτάτη αυτή ενέργειά σας προς το ταπεινό πρόσωπόν μας, και την εκλαμβάνομε ως έκφραση τιμής και σεβασμού προς την Αγία Εκκλησία μας.
Ήρθαμε εδώ στην όμορφη Ζάκυνθο για να συνεορτάσουμε όλοι τον άγιο της πόλεως και του νησιού και να επικοινωνήσουμε εν αγάπη με αδελφούς εν Χριστώ ηγαπημένους και να μεταφέρουμε την ευλογία της Εκκλησίας μας προς όλους τους ευλογημένους κατοίκους της.
Ευρισκόμεθα στην Ζάκυνθο, στο νοτιότερο νησί του Ιονίου, το προικισμένο από τη φύση με μοναδικές ομορφιές και το ευλογημένο απόν Θεό να κατέχει ως πολύτιμο πνευματικό θησαυρό το Ιερό Σκήνωμα του αγίου Διονυσίου. Και αν σήμερα η γεωγραφική της θέση με τις αναρίθμητες ομορφιές, αποτελούν κίνητρο ισχυρό για την ανάπτυξη του νησιού, στο παρελθόν απετέλεσε αιτία δεινών, καθώς βρέθηκε στο στόχαστρο πολλών κατακτητών και ισχυρών δυνάμεων, διαφόρων ιστορικών περιόδων, που ήθελαν να έχουν τον έλεγχο του «Άνθους της Ανατολής», όπως συνήθιζαν ν’ αποκαλούν οι Ενετοί την πανέμορφη Ζάκυνθο και δεν εννοούσαν μόνο τ’ ανθισμένα τοπία που την περιβάλλουν, αλλά κυρίως την άνθηση στις Τέχνες και στα Γράμματα.
Το νησί σας είναι ένα νησί με ξεχωριστή κουλτούρα. Γνώρισε μεγάλη πνευματική άνθηση και γέννησε σπουδαίες προσωπικότητες που διακρίθηκαν στις Καλές Τέχνες, την Λογοτεχνία και την Ποίηση. Είναι η ιδιαίτερη πατρίδα του Εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού και του Ανδρέα Κάλβου. Είναι ο τόπος που έζησε ο Γρηγόριος Ξενόπουλος και πολλές άλλες προσωπικότητες της νεότερης ιστορίας μας.
Η πόλη σας κ. Δήμαρχε, παρόλο που καταστράφηκε από τους σεισμούς του 1953, όπως και όλο το νησί, κατάφερε να διατηρήσει μέχρι σήμερα τη μοναδική αίγλη και αρχοντιά που είχε. Σημαντικό ρόλο έπαιξαν οι πάντοτε αισιόδοξοι και πρόσχαροι Ζακυνθινοί με την αγάπη και την φροντίδα που έδειξαν για τον τόπο τους· οι ευλογημένοι κάτοικοι αυτού του νησιού, που έχουν μάθει να ντύνουν τα συναισθήματά τους με νότες και να παράγουν μουσική, πολιτισμό.
Σ’ αυτό, λοιπόν, το όμορφο νησί του Ιονίου ήρθαμε και μεις σήμερα, ευλαβείς προσκυνητές του αγίου Διονυσίου, που η αγία μας Εκκλησία, πανηγυρικά προβάλλει ενώπιόν μας.
Και πάλιν κ. Δήμαρχε θερμά σας ευχαριστούμε για την εγκάρδια υποδοχή, τα καλά σας λόγια και την μεγάλη τιμή της ανακηρύξεώς μας εις Επίτιμο Δημότη Ζακυνθίων.
Διαπύρως ευχόμαστε όπως η χάρις και η ειρήνη του Θεού με τις πρεσβείες του αγίου Διονυσίου να είναι πάντοτε μαζί σας, στην πόλη σας και σ’ ολόκληρο το ευλογημένο και όμορφο νησί Σας για να συνεχίζετε εν υγεία και ειρήνη τα καλά σας έργα.

Σας Ευχαριστώ.

ΑΝΤΙΦΩΝΗΣΗ ΣΤΗ ΝΟΜΑΡΧΙΑ ΖΑΚΥΝΘΟΥ

Κύριε Νομάρχα,
αγαπητοί αδελφοί.

Με ευγνώμονα διάθεση και με αισθήματα χαράς και πολλής ελπίδας επισκέπτομαι σήμερα την Νομαρχία της Ζακύνθου. Είναι αλήθεια ότι η Ζάκυνθος, όπως υπήρξε πρωτοπόρα και ιδιαίτερη όλα τα χρόνια έτσι και παραμένει. Έχει μια χάρη, κάτι αλλιώτικο. Έχει μια ζεστασιά και μια ιδιαιτερότητα. Έχει μια εμμονή σε κάθε τι πιο πέρα από το κοινό, το ίδιο. Αυτή η άλλη διάθεση των ανθρώπων της μαζί με τις άλλες φυσικές προνομίες της έχουν σημάνει την Ζάκυνθο μέσα στο ιστορικό, πολιτισμικό και κοινωνικό όλο.
Ό Άγιος Διονύσιος αναντίλεκτα έχει παίξει και εξακολουθεί να παίζει ένα ρυθμιστικό και απροσπέραστο ρόλο. Αυτή η κοινή παραδοχή στον άνθρωπό σας, που είναι ο φίλος και αποδέκτης των εσωτερικών διαθέσεων του καθενός σα, είναι μια πρόκληση σήμερα, που γίνεται πολύ και πολλές φορές ανούσιος λόγος για το πώς και το είναι της Εκκλησίας σε αυτό τον τόπο, στην πατρίδα μας. Θα μού επιτρέψετε με αφορμή την καθολική αποδοχή της μορφής του Αγίου Διονυσίου, από την τοπική κοινωνία της Ζακύνθου να εκφράσω λίγες σκέψεις.
Είναι πραγματικά η εποχή μας μια καμπή σε όλες της τις εκφάνσεις, σχετικά με ό,τι παραλάβαμε και παραδεχθήκαμε σαν σταθερές και σαν όρια. Το πρόβλημα της εποχής μας δεν εστιάζεται στην διαβούλευση για την δημιουργία νέων δεδομένων που θα δώσουν στον σύγχρονο άνθρωπο ώθηση για καλύτερες συνθήκες γενικής διαβίωσης και περαιτέρω προοπτικής του, αλλά στους όρους και τους τρόπους με τους οποίους εκφράζεται η αντίρρηση ή η παραδοχή τους.
Αλίμονο εάν οι εναλλασσόμενες ιστορικές εποχές δεν είχαν στην διάθεσή τους την ανατροπή και την δημιουργία νέων δομών, οραματισμών και προτεραιοτήτων. Θέλω με σεβασμό και χωρίς κομπασμούς να υπενθυμίσω ότι η εκκλησιαστική ζωή και ό,τι αυτή εμπεριέχει, είναι αυτή που για πολλούς αιώνες νοηματοδοτούσε το είναι των ανθρώπων μας.
Τον τελευταίο καιρό, με αφορμή ανθρώπινες υπερβολές ή και παραλείψεις, ανασύρεται από το συρτάρι του εντυπωσιασμού και της προχειρότητας το ζήτημα του λεγόμενου χωρισμού Εκκλησίας και Πολιτείας. Το ερώτημα αυτό, αγαπητοί μου, είναι πλασματικό. Η Εκκλησία και η Πολιτεία είναι δύο οντότητες, που υποχρεωτικά είναι χωρισμένες σε διακριτούς όρους και αυτονόητα συνδεδεμένες. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος και άλλος λόγος για να ορίσουμε την διαφορετικότητα των δύο και συγχρόνως την κοινή τους πορεία σε ό,τι αφορά το κοινό ζητούμενο, τον άνθρωπο.
Η Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού. Οι τοπικές Εκκλησίες της πατρίδας μας είναι ένα μέρος του καθολικού Σώματος και συνάμα μια δυναμική φανέρωση της άλλης σημαντικής και του ήθους της. Η Ευαγγελικότητα αφορά στο όλο του ανθρώπου του κάθε σήμερα και έχει χρέος και ευθύνη με σταθερές, το άγιο χθες να χαράζει και να ευθυπορεί το αύριο. Η Εκκλησία δεν περιορίζεται μέσα στην πολιτειακή διάρθρωση και δεν μπορεί να εντοπίζεται ο ρόλος της μόνο σε μια περιθωριακή θρησκευτικότητα. Χωρίς να υποκαθιστάνει τις άλλες συντεταγμένες του κοινωνικού και ευρύτερου χάρτη δεν παραθεωρεί το είναι της και δεν αντιπαρέρχεται ανεύθυνα και ανέξοδα την ανθρώπινη ανησυχία, τον πόνο, τον προβληματισμό, την ανισομέρεια στην κατανομή των ευκαιριών και της προσβάσεως στα υλικά και πνευματικά αγαθά.
Αυτά και όλα τα άλλα σύγχρονα προβλήματα κάνουν την Εκκλησία περισσότερο από το χθες να είναι έτοιμη να προσφέρει καταφύγιο στον εσωτερικό των ανθρώπων ξεσηκωμό και την ανησυχία για το πώς και πού βαδίζουμε. Η Εκκλησία του Χριστού, εδώ και αιώνες έχει αποκηρύξει σαν αίρεση την διάθεση πολλών για μια ιδεαλιστική θεώρηση του είναι της και ευτυχώς γνωρίζει και αισθάνεται ότι διακονεί τον άνθρωπο σε όλες του τις ανάγκες. Χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς μεγαλοστομίες, χωρίς έπαρση, χωρίς την κακώς νοούμενη δημοσιότητα, πορεύεται και κηρύττει με την ζωή της, και προσκαλεί τον σύγχρονο άνθρωπο στην πραγματιστική και συνάμα οραματιστική της πνοή, που λέγεται αγιότητα. Αυτή είναι η έννοια και η μέριμνα της Εκκλησίας να κεντρίσει τους ανθρώπους προς την αληθινή και μόνη ελπίδα, τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό. Ο λόγος λοιπόν και ο τρόπος της είναι ισόρροπος, είναι ελκυστικός. Δεν την αφορά την Εκκλησία, η νομική θεώρηση και το status στην συνεργασία της με τις συντεταγμένες πολιτείες, όπου αυτή ζει και ενυπάρχει. Δεν είναι και δεν πρέπει να καλλιεργούμε την ψευδαίσθηση ότι το κυρίαρχο θέμα μας είναι το νομικό καθεστώς στις σχέσεις Εκκλησίας και Κράτους. Αυτά και αλλάζουν και οριοθετούνται σε πνεύμα αμοιβαιότητος, κατανοήσεως και συνεργασίας, προκειμένου να θεραπεύουν τις πολλές ανάγκες του ανθρωπίνου προσώπου και να του δίνουν νόημα, ενδιαφέρον, ελπίδα και λύσεις στην πολυπλοκότητα της καθημερινής του ροής. Αν κατασταθεί κυρίαρχο ζήτημα η νομική μορφή της αμφίδρομης αυτής σχέσεως τότε μάλλον έχουμε εμείς εκπέσει από Εκκλησία, δηλαδή από το Άγιον Σώμα του Χριστού, σε απρόσωπη και άψυχη νομική οντότητα χωρίς προοπτική και μέλλον και αντίστοιχα η Πολιτεία, και ό,τι την απαρτίζει, θα έχουν χάσει την φερεγγυότητα και την δυναμική για λύσεις την κάθε ώρα και την κάθε στιγμή, που ο άνθρωπος την θέλει κοντά του.
Με χαρά μεγάλη βλέπω την συνεργασία της τοπικής Αυτοδιοικήσεως και της Εκκλησίας εδώ και αναπτερώνει την ελπίδα όλων μας ότι ξεπερνώντας τα κωλύματα και τις αγκυλώσεις που ανακύπτουν θα πάμε εμπρός σε καλύτερες ημέρες, Σας παρακαλώ όλους σας να προσεύχεσθε να μπορέσουμε να σταθούμε όπως μας θέλει ο Κύριός μας και να δώσουμε ελπίδα στον σύγχρονο άνθρωπο, που προσβλέπει σε εμάς και μας κρίνει σε κάθε μας βήμα. Σας ευχαριστώ για την ευκαιρία που μού δώσατε, για την ανοχή και την αγάπη σας.

Η Συναυλία στη Φανερωμένη προς τιμήν του Αρχιεπισκόπου

Μεγαλειώδεις οι στιγμές χθες το βράδυ στον περικαλλή και χρυσοποίκιλτο Ναό της Φανερωμένης στην πόλη της Ζακύνθου!

Ώρα 7 το βράδυ, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος Β΄, συνοδευόμενος από τον φιλοξενούντα Μητροπολίτη Ζακύνθου κ. Χρυσόστομο Β΄, αλλά και όλους τους παρεπιδημούντες Αρχιερείς και Κληρικούς, κατέφθασαν στον Ναό, όπου έγινε η προγραμματισμένη προς τιμήν του Συναυλία από την εκκλησιαστική Χορωδία Ζακύνθου "Η Φανερωμένη", με μαέστρο τον Μουσικό κ. Κώστα Μεϊντάνη.

Την ομήγυρη των επισήμων προσεφώνησε εμπνευσμένα ο Ζακύνθιος Συγγραφέας και Εκκλησιαστικός Σύμβουλος του Ναού κ. Νιόνιος Μελίτας.

Στο τέλος των εναρμονίων ψαλμάτων, που ωραιότατα απέδωσε η Χορωδία, ο Αρχιεπίσκοπος έλαβε τον λόγο και αναφέρθηκε στη Ζάκυνθο ως "Άνθος της Ανατολής", μα και στα κορυφαία της επιτεύγματα στη Λογοτεχνία, τη Μουσική, το Θέατρο.

Ιερώνυμος Β΄: "Εάν δεν δώσουμε την μαρτυρία της εκκλησιαστικής αλήθειας, θα είμαστε τραγικές και ξεπερασμένες φιγούρες ενός αταβιστικού παρελθόντος"

Με το πλοίο της γραμμής κατέφθασε στη Ζάκυνθο σήμερα το απόγευμα ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος Β΄ για προγραμματισμένη επίσκεψη, ενόψει των χειμερινών Εορτών για τη μνήμη του Αγίου Διονυσίου.

Ο Κλήρος και ο Λαός της Ζακύνθου, αλλά και πολλοί Αρχιερείς που ήδη έχουν καταφθάσει στο νησί, υποδέχτηκαν τον Πρώτο της Ελλαδικής Εκκλησίας στα προπύλαια του Καθολικού της Μονής Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου.

Εμφανώς συγκινημένος ο Αρχιεπίσκοπος προσκύνησε το σεπτό Σκήνωμα του Πολιούχου στη Λάρνακά Του.

Στη συνέχεια εψάλη Δοξολογία, μετά το τέλος της οποίας προσεφώνησε τον υψηλό Επισκέπτη ο οικείος Μητροπολίτης, Σεβ. Ζακύνθου Χρυσόστομος Β΄, ο οποίος εξέφρασε συγκινημένος τη χαρά του για την επίσκεψη, επισημαίνοντας ότι "περίμενε αυτή την ημέρα πάνω από δέκα χρόνια".
Ακολούθησαν σύντομα, αλλά μεστά και θερμότατα, καλωσορίσματα από τον Βουλευτή Ζακύνθου κ. Δημήτρη Βαρβαρίγο, τον Αντινομάρχη Ζακύνθου κ. Διονύσιο Παλλαδινό και τον Δήμαρχο Ζακυνθίων κ. Διονύσιο Ακτύπη.
Ακολουθεί η Αντιφώνηση του Μακαριωτάτου, η οποία -σημειωτέον- έκαμε εντύπωση κι ευχαρίστησε τους παρευρισκόμενους:

ΑΝΤΙΦΩΝΗΣΗ

ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ

ΣΤΗΝ ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ

Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Ζακύνθου κ. Χρυσόστομε,

Σεβασμιώτατοι εν Χριστώ αδελφοί,

Εντιμότατοι εκπρόσωποι των τοπικών αρχών,

τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,

Ευχαριστώ από μέσης καρδίας τον Κύριο γιατί με αξιώνει να έλθω σήμερα ταπεινός προσκυνητής του Αγίου Διονυσίου, του Αγίου της καταλλαγής και της συγγνώμης. Έρχομαι με την λαχτάρα της παιδικής αφελότητας να καταθέσω τον πόθο της ψυχής μου και τις ανησυχίες της Εκκλησίας για ό,τι συμβαίνει σήμερα γύρω μας.

Οι άγιοι, σαν παρηγορητές της προσωπικής μοναξιάς μας, στέκουν διαχρονικά μάρτυρες της πάλης του εσωτερικού μας κόσμου με τον περίγυρο κόσμο της κάθε εποχής. Ο Άγιος Διονύσιος, το κόσμημα και καύχημα της εξακουστής Ζακύνθου, είναι σήμερα και επίκαιρος και αναγκαίος στη διλημματική εποχή μας. Στέκει εδώ αναχονευτής της ολιγότητάς μας και σταθερός φύλακας της Εκκλησιαστικής ζωής.

Ευχαριστώ τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη και αγαπητό μου φίλο κ. Χρυσόστομο, που είχε την καλωσύνη και την ευγένεια να με καλέση για να προστώ των Συνάξεων της τοπικής Εκκλησίας, με αφορμή την μνήμη του. Σε ευχαριστώ άγιε Ζακύνθου για τους φιλόφρονες λόγους σου και την εγκάρδια υποδοχή όλων σας, εξάλλου είναι γνωστή και πάγκοινος η αρχοντιά σου, μα πιο πολύ σε ευχαριστώ που μού δίνεις την ευκαιρία μέσα σε αυτό τον καταιγισμό της απαξίωσης κάθε παραδεκτού να αντλήσω μαζί με όλους τους προσκυνητές του Αγίου μας, την τόλμη, το θάρρος και την δύναμι που χρειάζεται για να ευαγγελισθούμε την Ειρήνη, τον Ιησού Χριστό, στους ανθρώπους μας, όπως αυτό και μόνο μάς εμπιστεύτηκε ο ίδιος, εμάς τους μικρούς και ολίγους, για να ανατρέψει τον περιορισμό που αισθάνεται ο άνθρωπος από την πνιγηρή ανακύκλωση της καθημερινότητάς του.

Εάν σήμερα δεν δώσουμε, σαν τον Άγιο Διονύσιο μέσα σε πνεύμα πραότητας, ειρήνης και ενότητας την μαρτυρία της εκκλησιαστικής αλήθειας, θα είμαστε τραγικές και ξεπερασμένες φιγούρες ενός αταβιστικού παρελθόντος, με γραφικό μόνο ρόλο στα λαϊκά και χωρίς πια νόημα πανηγύρια μας. Παρακαλώ όλους μας τις ημέρες που θα είμαστε εδώ κάτω από την φιλόξενη και πατρική σκέπη του αγίου Διονυσίου, να προσευχηθούμε καρδιακά, ειλικρινά και έντονα για να εμφυτεύσει στις καρδιές μας διάθεση και χάρη για την ανακαίνισή μας και κατά συνέπειαν όλης της κοινωνίας.

Εύχεσθε αδελφοί και προσεύχεσθε. Καλή πανήγυρι.

Τέλος και πριν την Συναυλία στον περικαλλή ναό της Φανερωμένης πόλεως, έγινε μικρή δεξίωση στο Αρχονταρίκι της Μονής.

Η πανήγυρις του Αγίου Ελευθερίου στην Κέρκυρα

Με κατάνυξη και αισθήματα βαθύτατης ευσέβειας γιορτάστηκε σήμερα στην Κέρκυρα η μνήμη του Αγίου Ελευθερίου στον κεντρικό Ναό των Αγίων Ελευθερίου και Άννης στην πόλη των Κορφών.

Χθες το απόγευμα στις 6 τελέστηκε ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός με τη συμμετοχή πολλών ιερέων και χριστιανών, παρά την καταρρακτώδη βροχή. Κήρυξε τον Θείο λόγο ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας Πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Μουρτζανός, αναφερόμενος στον ρόλο της μητέρας του Αγίου Ελευθερίου και στις σύγχρονες μητέρες.

Ανήμερα της εορτής προεξήρχε ο Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, ο οποίος κήρυξε τον θείο λόγο, αναφερόμενος στη ζωή του Αγίου και το μαρτύριο του. Κατά το τέλος της Θείας Λειτουργίας ευχαρίστησε κι επαίνεσε την υπέροχη τετράφωνη Χορωδία του Ναού, που έψαλε με τόση γλυκύτητα υπό την Διεύθυνση του χοράρχη κ. Ιωάννη Καρύδη, καθώς επίσης αναφέρθηκε και στο φιλανθρωπικό έργο που επιτελεί η Ενορία με τα συσσίτια, προσφέροντας πάμπολλες μερίδες φαγητό καθημερινά στους αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας, ενώ μπροστάρης και η ψυχή αυτού του έργου είναι ο Εφημέριος του Ναού Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Κοσκινάς, τον οποίο θερμά ευχαρίστησε.

Εννοείται, ότι για την επιτυχία και της φετινής πανηγύρεως φρόντισε τα πάντα η αγάπη του δραστήριου Εφημερίου και φίλου μας π. Δημητρίου Κοσκινά.

Οι παραπάνω φωτογραφίες είναι από τη σημερινή πανήγυρι.

Η Ζάκυνθος υποδέχεται τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο Β΄ για την πανήγυρι του Πολιούχου Αγίου Διονυσίου

Κατά το τριήμερο απο τις 16 έως τις 19 Δεκεμβρίου κάθε χρόνο η Ζάκυνθος -ως γνωστόν- εορτάζει με κάθε δυνατή επισημότητα και κατάνυξη τη μνήμη του Προστάτου και Πολιούχου της Αγίου Διονυσίου, Αγίου της Συγνώμης και της Ανεξικακίας.
Φέτος ιδιαίτερα, στις καθιερωμένες εορταστικές εκδηλώσεις και λατρευτικές συνάξεις θα παρίσταται και θα προεξάρχει ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος Β΄, σύμφωνα με το ακόλουθο Πρόγραμμα:

Την Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου, ώρα 5 το απόγευμα, θα γίνει η επίσημη υποδοχή του Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ. Ιερωνύμου στο Καθολικό της Ιεράς Μονής Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου, όπου θα τελεσθεί Δοξολογία.
Αμέσως μετά, στις 6 μ.μ., θα γίνει μικρή δεξίωση στο Αρχονταρίκι της Μονής.
Στη συνέχεια, ώρα 7 το βράδυ, θα δοθεί Συναυλία προς τιμήν του Μακαριωτάτου στον ιστορικό και περικαλλέστατο Ναό της Φανερωμένης της πόλης μας από τη Χορωδία Ζακύνθου "Η Φανερωμένη", με μαέστρο τον Μουσικό κ. Κώστα Μεϊντάνη. Την ομήγυρη των επισήμων θα προσφωνήσει ο Συγγραφέας και Εκκλησιαστικός Σύμβουλος του Ναού κ. Νιόνιος Μελίτας.

Την Τρίτη το πρωί ο Αρχιεπίσκοπος θα κάμει εθιμοτυπικές επισκέψεις στον Δήμαρχο Ζακυνθίων, όπου θ' ανακηρυχτεί Επίτιμος Δημότης της πόλης, στον Νομάρχη Ζακύνθου, θα μεταβεί στο Μεταβυζαντινό Μουσείο, στο Μουσείο Διονυσίου Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων, στον Ναό Αγίων Τιμοθέου και Μαύρας Μαχαιράδου (που αποτεφρώθηκε στις 8.12.2005 και ήδη αναγεννάται από την τέφρα) και ύστερα στη Γυναικεία Μονή της Ελευθερώτριας Λαγοπόδου.
Την ίδια μέρα, ώρα 5 το απόγευμα, θα γίνει -κατά την τοπική Εκκλησιαστική Τάξη- η επίσημη Κάθοδος του Αρχιεπισκόπου από την Ιερά Μονή στον Ναό, όπου θα γίνει Δοξολογία με περιφορά του σεπτού Λειψάνου του Αγίου Διονυσίου εντός του Ναού και θα τελεσθεί ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός.

Την Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου, ώρα 7.30 το πρωί, θα αρχίσει η Ακολουθία του Όρθρου και στη συνέχεια η Πολυαρχιερατική Θ. Λειτουργία, προεξάρχοντος του Μακαριωτάτου κ. Ιερωνύμου. Αμέσως μετά, στις 11 το πρωί (καιρού επιτρέποντος), θα γίνει η μεγάλη Λιτανεία του Λειψάνου του Αγίου στην πόλη.

Την Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου, ώρα 8.30 το πρωί, ημέρα των "Μπασιμάτων", δηλαδή της απόδοσης της εορτής, θα τελεσθεί Αρχιερατική Θ. Λειτουργία και ύστερα, ώρα 11, περιφορά του Ιερού Λειψάνου εντός του Ναού και εναπόθεσή Του στη Λάρνακα, όπου φυλάσσεται.

Τα Μανουσάκια

Γράφει η Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

Ο Δεκέμβρης είναι γεμάτος γιορτές στο Χριστιανικό Ημερολόγιο.

Για την οικογένεια μου, όμως, είχε ιδιαίτερη σημασία, αφού η πιο «επίσημη» ημέρα του χρόνου για το σπιτικό μας, ήταν η 12η Δεκεμβρίου, εορτή του Αγίου Σπυρίδωνος όπου γιόρταζε ο παπάκης μου.

Οι προετοιμασίες άρχιζαν από τις αρχές του μήνα. Γενικός ξεσηκωμός στο σπίτι. Η κυρά Γεωργία, η γυναίκα που βοηθούσε την παπαδιά στις βαριές δουλειές, ανάλαφρο το μυρωδάτο χώμα που τη σκέπασε, επιστρατευόταν από νωρίς. Αρχής γενομένης από την μπουγάδα, από κει περνούσαν πρώτα, κουβερτόρια, τραπεζομάντιλα φαγητού και λούσου, κουρτίνες και άλλα ασπρόρουχα. Μετά την μπουγάδα που πολλές φορές κρατούσε δυο ημέρες, αν όχι τρεις, ανάλογα με τον καιρό, ακολουθούσε το «χύλισμα» (δηλαδή το κολλάρισμα των ρούχων), δύσκολη και κοπιαστική δουλειά. Καμιά φορά η παπαδιά ανέθετε στην αδελφή μου κι εμένα να «χυλίσουμε» τα πετσετάκια για τις Ανθοστήλες καθώς και τις πετσέτες του φαγητού. Μολονότι ο κύριος ρόλος μας στην όλη προετοιμασία, ήταν άλλος, ακολουθεί.

Άλλα χρόνια εκείνα, δεν είχε εισβάλλει η χαρτοβιομηχανία με τις χαρτοπετσέτες, τα χάρτινα πιάτα, χάρτινα/πλαστικά ποτήρια, χάρτινα τραπεζομάντιλα, όπου ναι μεν διευκόλυναν τη ζωή της γυναίκας, κακά τα ψέματα, η γυναίκα επωμιζόταν όλα αυτά, χάθηκε , όμως, η φινέτσα και η αρχοντιά από τα σπίτια.

Σειρά είχαν τα παντζούρια, τα τζάμια, το παρκέ, έπρεπε όλα να αστραφτοκοπούν και να λάμπουν...τελευταίο από το νοικοκυριό, έμενε το ξεσκόνισμα και το λάδωμα των επίπλων. Κοπιαστικά και κουραστικά όλα αυτά, έλα, όμως, που έμπαινες μέσα και μοσχοβολούσε πάστρα και αρχοντιά το σπίτι...

Βέβαια, από 2-3 ημέρες πριν, η παπαδιά προγραμμάτιζε το «μενού» της ημέρας. Μολονότι ήταν δύσκολα και φτωχά εκείνα τα χρόνια, το τραπέζι ήταν πάντα πλουσιοπάροχο. Κοτόπουλα σπιτίσια στο φούρνο με πατάτες, σπλήνα γεμιστή, αυγολέμονο όπου «κολλούσε μουλάρι», τόσο νόστιμο, η συνταγή ήταν του παπάκη μου, για να γίνει νόστιμο και «παχύ», το ζουμί ήταν από τριών λογιών κρέατα, γαλοπούλα, μοσχάρι και χοιρινό με μπόλικο σέλινο για να μοσκοβολάει κι όλας.

Σαλάτα ρούκα, μακαρονάδα, οπωσδήποτε, και έπονταν τα γλυκίσματα. Σπεσιαλιτέ της παπαδιάς, το μελαχρινό και το γαλακτομπούρεκο, ο φούρνος στην αυλή έκαιγε συνέχεια και μοσχοβολούσε η γειτονιά.. και το απαραίτητο «μπικίρι», χειμωνιάτικο πεπόνι, κρεμασμένο από το ταβάνι...

Εμείς λοιπόν τα κορίτσια, είχαμε την ευθύνη να βρούμε φιόρα της εποχής για να στολίσουμε τα βάζα στις ψηλές Ανθοστήλες. Στη σαλοτραπεζαρία, βάζαμε πάντα μανουσάκια και στην κουζίνα, κοκοράκια κι ό,τι άλλα αγριολούλουδα βρίσκαμε.

Ήταν «πρωτόλουβα» τα μανουσάκια γιατί τότε άρχιζαν να ανθίζουν, κι εμείς γυρνούσαμε όλο τον τόπο για να τα βρούμε και να τα μαζέψουμε, μονά και διπλά, όπου η μυρωδιά τους, ιδιαίτερα τα διπλά, σε ξετρέλαινε και σε λίγωνε.... αυτή τη μυρωδιά συνδύαζα πάντα με τη γιορτή του παπάκη μου... Ακόμα μέχρι σήμερα, κάθε φορά που βλέπω ή μυρίζω μανουσάκια η σκέψη πάντα γυρίζει στο τότε, στη γιορτή του παπάκη, στις 12 του Δεκέμβρη κάθε χρονιάς...

Μέχρι το 1980, όπου ήταν η τελευταία χρονιά που γιορτάσαμε -εγώ φυσικά, από τους Αντίποδες- τη γιορτή του παπάκη μου... 12 Δεκεμβρίου 1980, ο παπάκης πήγε στην Αγία Δύναμη όπου ιερουργούσε, λειτούργησε, μετάλαβε των Αχράντων Μυστηρίων, χαιρέτησε το πυκνό εκκλησίασμα, γνωστούς και φίλους που πήγαν να του ευχηθούν, μετά κάθισε στο γιορτινό τραπέζι με την παπαδιά, τα παιδιά και τα εγγόνια που είχε κοντά του, τηλεφώνησα κι εγώ από την άκρη του κόσμου να ευχηθώ στον ίδιο και σε όλη την οικογένεια, χωρίς να γνωρίζω ότι τα «Χρόνια Πολλά» που με τόση αγάπη του ευχήθηκα θα κρατούσαν τόσο λίγο, αφού λίγες ώρες μετά που, λες και περίμενε για να με αποχαιρετίσει και να μου δώσει την ιερατική ευλογία και πατρική ευχή και αφού έλαβε και τα φιόρα που του έστειλα, μόνο που δεν ήταν μανουσάκια... άφησε τα εγκόσμια για τις γειτονιές των αγγέλων.

Η μυρουδιά από τα μανουσάκια όμως με ακολουθεί ακόμα...

Νέα από την Κοινότητα Αγίου Παντελεήμονος Harrow Λονδίνου

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΔΕΙΠΝΟ

Την Κυριακή 7η Δεκεμβρίου 2008 η Κοινότητα Αγ. Παντελεήμονος Harrow και Περιχώρων (BΔ Λονδίνου) πραγματοποίησε μια ευχάριστη Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση, με δείπνο και μουσική, στο ωραίο ψαρεστιατόριο Sea Pebbles στην περιοχή Hatch End του ΒΔ Λονδίνου.

Το δείπνο, στο οποίο συμμετείχαν πλέον των 100 ατόμων, ήταν προσφορά του ιδιοκτήτη του ψαρεστιατορίου κ. Σάββα Ανδρέου (Εκκλ. Επιτρόπου της Εκκλησίας Αγ. Παντελεήμονος) και της καλής του οικογενείας. Το οικονομικό προϊόν της εκδήλωσης ήταν £2225. Τα χρήματα κατατέθηκαν στον Έρανο για την ανέγερση νέου βυζαντινού Ιερού Ναού Αγ. Παντελεήμονος.

Ο Πρόεδρος της Κοινότητας κ. Παντελής Δημοσθένους ενημέρωσε τους συνδαιτυμόνες για την πρόοδο του σπουδαίου Κοινοτικού ζητήματος, της ανέγερσης του νέου Ιερού Ναού. Συγκεκριμένα ανέφερε πως «αυτή την εποχή πραγματοποιούμε τις τελικές διαπραγματεύσεις με τους Μηχανικούς και τους Εργολάβους, έτσι ώστε να οριστικοποιήσουμε τις οικονομικές και τις διαδικαστικές λεπτομέρειες του έργου».

Ο Ιερατικώς Προϊστάμενος Οικον. Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτας, αναφερόμενος στην εορταστική ατμόσφαιρα της εκδήλωσης είπε μεταξύ άλλων: «Ο Δεκέμβριος θεωρείται ως “ο μήνας των Αγίων”, γιατί εορτάζουμε και τιμούμε πολλούς, γνωστούς και μεγάλους Αγίους. Έτσι, η ιδέα της “εορτής” είναι κυρίαρχη την εποχή αυτή, κατά την οποία μας διακατέχουν θρησκευτικά συναισθήματα ιερής προσμονής, εν όψει της μεγάλης Δεσποτικής Εορτής των Χριστουγέννων. Επίσης, σημαντικό στοιχείο της πνευματικής ζωής είναι η στοχοθεσία. Όλοι μας ξεχωριστά θέτουμε στόχους στην προσωπική μας ζωή. Η Κοινότητά μας δε, έχει θέσει ένα μεγάλο και σπουδαίο στόχο: την εκ θεμελίων ανέγερση νέου Ιερού Ναού. Για τον ιερό αυτό στόχο καλούμαστε όλοι να εργασθούμε προς δόξαν του Αγίου Θεού μας και προς πνευματικό όφελος όλων μας».

Ένα νέο εκκλησάκι στο Μπανάτο

Πράγματι, ένα νέο εκκλησάκι ετοιμάζεται ν' ανεγερθεί στην Ενορία μας, επ' ονόματι των Αγίων Παμμεγίστων Ταξιαρχών και Νικολάου.

Πώς προέκυψε αυτή η ευχάριστη για όλους μας εξέλιξη εξηγείται στο σχετικό Πρακτικό του Εκκλησιαστικού μας Συμβουλίου, το οποίο παραθέτουμε παρακάτω, ώστε να λάβουν γνώση οι απανταχού ενορίτες μας και οι φίλοι του ηλεκτρονικού πολυπεριοδικού μας:

ΠΡΑΚΤΙΚΟ ΥΠ' ΑΡΙΘΜΟΝ 150

ΤΗΣ 19ης ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2008

Στο Βανάτο και στο Γραφείο του Ιερού Ενοριακού Ναού Υπεραγίας Θεοτόκου Βανάτου, σήμερα 19 Νοεμβρίου 2008 και ώρα 6.30 μ.μ., συνήλθε το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο της παραπάνω Ενορίας, αποτελούμενο από τους α) Πρωτοπρεσβύτερο Παναγιώτη Καποδίστρια, β) Κωνσταντίνο Μάτσα, γ) Αναστάσιο Στραβοπόδη, δ) Διονύσιο Τουρκάκη και ε) Πέτρο Κοντονή και συσκέφτηκε επί του μόνου θέματος:

ΑΠΟΔΟΧΗ ΔΩΡΕΑΣ ΑΝΕΓΕΡΣΗΣ ΙΕΡΟΥ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟΥ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΙ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ.

Ο Πρόεδρος π. Παναγιώτης Καποδίστριας ενημέρωσε το Σώμα, ότι η Οικογένεια Παναγιώτου Δημ. Στραβοπόδη, εμπόρου και συγχωριανού μας, εξέφρασε προ καιρού την πρόθεση να ανεγείρει εκ βάθρων ένα παρεκκλήσιο σε ενοριακό οικόπεδο, κείμενο πίσω ακριβώς από το Κοιμητήριο του Βανάτου, ιδίοις της εξόδοις.

Σημειωτέον, ότι υφίστατο ανάλογο παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολάου εντός του Κοιμητηρίου, το οποίο όμως καταστράφηκε ολοσχερώς κατά τους Σεισμούς του 1953 κι έκτοτε ουδέποτε επιχειρήθηκε η ανακατασκευή του.

Τώρα προθυμοποιήθηκε η Οικογένεια Στραβοπόδη, εις μνήμην του μακαριστού γιου της Οικογένειας ΜΙΧΑΗΛ Παν. ΣΤΡΑΒΟΠΟΔΗ.

Μετά από σχετική υπόξειξη του Αιδεσιμολογωτάτου Προέδρου, η ενδιαφερόμενη Οικογένεια ανέθεσε τη μελέτη σε Αρχιτεκτονικό Γραφείο και ήδη κατέθεσε τον έτοιμο Φάκελο της Μελέτης.

Μετά από διαλογική συζήτηση, το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο

αποφάσισε ομόφωνα

1. Να κάμει ασμένως δεκτή την προσφορά της Οικογένειας Στραβοπόδη προς την Ενορία μας,

2. Να καταθέσει αρμοδίως την παρούσα Πράξη της, μαζί με τον Φάκελο της Αρχιτεκτονικής Μελέτης στο Μητροπολιτικό Συμβούλιο και δι' αυτού στη Ναοδομία της Εκκλησίας της Ελλάδος για την έκδοση οικοδομικής άδειας,

3. Να ευχαριστήσει με κάθε τρόπο την Οικογένεια Στραβοπόδη, μη παύοντας να μνημονεύεται επ' εκκλησίας ο μεταστάς ΜΙΧΑΗΛ υπέρ αναπαύσεως.

Μη υπάρχοντος άλλου θέματος λύεται η Συνεδρία και υπογράφεται από

ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Ο Πρόεδρος - Τα Μέλη

Στον Άη Νικόλα των Καποδιστραίων στα Μετόχια Μπανάτου

Σήμερα το πρωί ξαναβρεθήκαμε οι ενορίτες του Μπανάτου στο εκκλησάκι του Άη Νικόλα στα Καρκαναίϊκα ή στα Μετόχια, ιδιοκτησίας Γεωργίας χήρας Ιωάννη Καποδίστρια.

Η θεία Λειτουργία, η καθιερωμένη Αρτοκλασία και ύστερα η ευλογία των Κολλύβων τελέστηκαν κατά τάξιν, μέσα σε ατμόσφαιρα κατάνυξης και χαμηλών τόνων, ως άλλωστε αρμόζει στο νόημα της Ορθόδοξης Πνευματικότητας.

Παρά τον μελαγχολικό καιρό, προσήλθαν από νωρίς αρκετοί ενορίτες της περιοχής, αλλά και από άλλα χωριά, συμμετέχοντας μάλιστα οι περισσότεροι στο Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας.

Ο Εφημέριος, ομιλώντας στο εκκλησίασμα, επισήμανε την αναγκαιότητα, ο σύγχρονος κόσμος ν' ανακτήσει την δοκιμαζόμενη Πίστη του, τη χαμένη του Πραότητα και την με κάθε έννοια Εγκράτεια, κατά το υπόδειγμα του Αγίου Νικολάου, ο οποίος καθ' όλη τη ζωή του υπήρξε "κανών πίστεως, εικών πραότητος, εγκρατείας διδάσκαλος"!

Άπαντες ήταν χαρούμενοι στο τέλος της γιορτής, διότι ήρθαν κοντύτερα ο ένας με τον άλλον, σε μιαν ανάπαυλα από τις καθημερινές ασχολίες και μάλιστα το μάζεμα των ελιών, που συνεχίζεται αυτό τον καιρό μ' εντατικούς ρυθμούς και στην περιοχή μας.

Δεν ξεχάστηκαν όμως και οι ασθενείς-κατάκοιτοι συγχωριανοί, οι οποίοι αδυνατούν πράγματι να φτάσουν στο ναό. Ο Εφημέριος μετέφερε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού κατ' οίκον, ώστε κι εκείνοι να μετάσχουν στο Μυστήριο των Μυστηρίων, ενόψει μάλιστα των μεγάλων Εορτών που εγγίζουν!

Μετά το τέλος όλων των προηγούμενων, η Οικογένεια Καποδίστρια (η κ. Γεωργία με τα παιδιά της Παναγιώτα, Χαρά και Χαράλαμπο) δέχτηκαν τον κόσμο στο σπίτι τους, προσφέροντας σε όλους καφέ και γλυκίσματα. Ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία γι' ανταλλαγή σκέψεων, αλλά κι ευχών για τα Χριστούγεννα που είναι επί θύραις!

Εσπερίζοντας στον Άη Νικόλα των Καποδιστραίων

Η Εκκλησία τιμά αύριο τη μνήμη του Αγίου Νικολάου, ενός ιδιαίτερα αγαπημένου από τον λαό μας Αγίου, "της γης και του πελάου", όπως χαρακτηριστικά λέει.

Στο Μπανάτο εσπερίσαμε "επί την ηλίου δύσιν" στο μικρό εκκλησάκι του Άη Νικόλα στα Καρκανέϊκα, απ' όπου και οι παραπάνω φωτογραφίες.

Αύριο το πρωί, σύμφωνα με το Πρόγραμμα, θα τελεσθεί η Θεία Λειτουργία με Αρτοκλασία. Τα νεότερα στην αυριανή μας ανάρτηση. Ευχές στους εορτάζοντες φίλους μας, όπου γης!

Λίγα για τη γιορτή της Αγίας Βαρβάρας στο Μπανάτο

Με κάθε ιεροπρέπεια γιορτάστηκε σήμερα και στο Μπανάτο η μνήμη της Αγίας Βαρβάρας, μια και στο ναό της Παναγούλας μας υπάρχει παλαιή Καθέδρα της Αγίας με Εικόνα της, την οποίαν ευλαβούνται πολύ οι συγχωριανοί. Θυμίζουμε, ότι η Μεγαλομάρτυς Βαρβάρα θεωρείται η σώτειρα της Ζακύνθου από την πανδημία της Βλογιάς, που συνέβη στα μέσα του 17ου αιώνα, γι' αυτό μέχρι τις μέρες μας όλοι την αποδέχονται ως εκδιώκουσα κάθε νόσο.

Χτες το βράδυ έγινε ο Εσπερινός της Εορτής και σήμερα το πρωί ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία με Αρτοκλασία. Οι ψάλτες μας έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους. Στη φωτό: Κέντρο ο Πρωτοψάλτης Παναγιώτης Δ. Στραβοπόδης, αριστερά ο Χρυσοβαλάντης Π. Δρογγίτης και δεξιά ο Δημήτρης Β. Αβούρης.

Η προσέλευση όμως των ενοριτών μας στον ναό ήταν πολύ μειωμένη έως απογοητευτική, λόγω της πρωινής θύελλας (νοτιοανατολικοί άνεμοι έως 10 μποφόρ και με 20 βαθμούς Κελσίου) και των ακραίων καιρικών φαινομένων που ενέσκηψαν και στο νησί μας (βλ. 3η φωτό).

Στην Ομιλία του ο π. Παναγιώτης επισήμανε την αναγκαιότητα της κοινωνικοποίησης μέσω του εκκλησιασμού και της συνάντησης των συνενοριτών επί το αυτό, έστω και αν χρειάζεται να "υποφέρουμε" μια κάποια θύελλα ή βροχή. Προέβαλε μάλιστα το πνευματικό ανάστημα της τιμωμένης Αγίας, η οποία υπέμεινε τα πάνδεινα έως και τον αποκεφαλισμό για την αγάπη του Νυμφίου Χριστού.

Στιγμιότυπο από τις καταστροφές στην παραλιακή της Χώρας. Φωτό από τον Ατσάραντο. Περισσότερα όμως, για την δύσκολη σημερινή κατάσταση στη Ζάκυνθο, δείτε στα Ονειρομαγειρέματα με θέα.

Τιμητική διάκριση στην Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

Από την Ομογένεια της Μελβούρνης πληροφορούμαστε μ' ευχαρίστηση, ότι την προηγούμενη Κυριακή 23 Νοέμβρη 2008 έγινε η παρουσίαση του ετήσιου λογοτεχνικού περιοδικού Ο ΛΟΓΟΣ, το οποίο εκδίδει ο Σύνδεσμος Ελλήνων Λογοτεχνών Αυστραλίας. Στην ιδιαίτερα επιτυχημένη αυτή εκδήλωση που έγινε στην κατάμεστη αίθουσα του δημαρχείου Νόρθκοτ, οι παρευρισκόμενοι, μέλη και φίλοι του Συνδέσμου είχαν την ευκαιρία να περάσουν ένα πολύ ευχάριστο απόγευμα.

Κατά την διάρκεια της εκδήλωσης η ψυχολόγος κ. Βλαχάκη εξήρε την προσωπικότητα της λογοτέχνιδας (και καλής συνεργάτιδάς μας) Διονυσίας Μούσουρα-Τσουκαλά, αφιέρωμα στο έργο της οποίας υπάρχει στο περιοδικό.

Ακολούθησε απονομή τιμητικών διπλωμάτων τόσο στην Δ. Μούσουρα-Τσουκαλά, όσο και στον ζωγράφο Νίκο Σουλάκη, έργα του οποίου κοσμούν τις σελίδες του συγκεκριμένου τεύχους του ΛΟΓΟΥ.

Το "Νυχθημερόν" αισθάνεται την υποχρέωση να συγχαρεί την Διονυσία, πολύτιμη συγχωριανή και συνεργάτιδά μας, για την διάκριση που τής έγινε, ευχόμενοι και σε άλλα ανώτερα!

Μοναχικός, βροχερός Εσπερινός

Η σημερινή μέρα ήταν ανάστατη στην περιοχή του Ιονίου. Άνεμοι θυελλώδεις έως τρικυμιώδεις, τρελές βροχές, πένθιμο τοπίο, άκρως μελαγχολικό...

Κατά την ώρα του Εσπερινού, σχεδόν σκοτάδι, παρότι απομεσήμερο. Ο ήχος της καμπάνας χάθηκε στη σφοδρότητα της καιρικής ακαταστασίας.

Είχε τη γοητεία του όλο αυτό!... Στασίδια κενά, μυστηριακό μισοσκόταδο, μια κατάνυξη αλλιώς ωραία!

Ουδείς ξεμύτισε από το σπίτι του προς την Παναγούλα μας. Ήταν από τις ελαχιστότατες φορές που απέμεινα απόλυτα μόνος προς Μόνον! Θυμήθηκα το τραγούδι: "Ποτέ δεν είμαι μοναχός μέσα στη μοναξιά μου"...

Ενδεικτικές και οι φωτογραφίες, οι οποίες δεν μπορούν ν' αποδώσουν το χαρμολυπητερό, αποψινό συναίσθημα. Είπαμε, είναι απλώς ενδεικτικές!

Καλή Κυριακή για όλους σας όπου γης!

Πάντα Κυριακή!