Από τη σημερινή Λιτανεία της Αγίας Θεοδώρας της Αυγούστας στην Κέρκυρα

Φωτο-ανταπόκριση από Κορφούς

Όπως κάθε χρόνο, κατά την ημέρα της Κυριακής της Ορθοδοξίας, έτσι και σήμερα η Κέρκυρα τίμησε την αγία Θεοδώρα την Αυγούστα.

Αν θελήσουμε να καταφύγουμε στον βίο και την πολιτεία της, πληροφορούμαστε, ότι καταγόταν από την Παφλαγονία, νωρίς όμως ή οικογένεια της εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Ο πατέρας της ονομαζόταν Μαρίνος και κατείχε το βαθμό του δρουγγαρίου, η δε μητέρα της Θεοκτίστη, διακρινόταν για την ευσέβεια της και την ένθερμη προσήλωση προς την Ορθοδοξία, κάτι που μετέδωσε και στα παιδιά της. Η Θεοδώρα είχε πέντε αδέλφια. Τη Σοφία, τη Μαρία, την Ειρήνη, τον Βάρδα και τον Πέτρωνα.

Το 830 παντρεύτηκε τον βασιλιά Θεόφιλο, μετά το γνωστό επεισόδιο εκείνου με την Κασσιανή. Όταν το 842 πέθανε ό Θεόφιλος, που ήταν εικονομάχος, τη βασιλεία ανέλαβε ή Θεοδώρα, διότι ο γιος της Μιχαήλ ήταν πολύ μικρός. Αμέσως τότε συγκάλεσε Σύνοδο, που αποφάσισε την αναστήλωση των Εικόνων. Δυστυχώς όμως αργότερα, ό γιος της και ο αδελφός της Βάρδας, διέταξαν τον άλλο αδελφό της Πέτρωνα να κλείσει την ίδια με τις θυγατέρες της αναγκαστικά στη Μονή Γαστρίων. Εκεί η Θεοδώρα αφοσιώθηκε αποκλειστικά στα θεία. Το Λείψανό της βρίσκεται σήμερα στην Κέρκυρα, στο ναό της Θεοτόκου Σπηλαιωτίσσης.

Κάθε χρόνο, λοιπόν, η τοπική των Κορφών Εκκλησία λιτανεύει με ωδές, ύμνους, επισημότητα και κατάνυξη, το σεπτό Λείψανό της στην πόλη, απονέμοντας τιμή και προσκύνηση την γυναίκα εκείνη, η οποία τόσο σθεναρά στήριξε την ορθή Πίστη σε καιρούς χαλεπούς. Από τις σημερινές Τελετές προέρχονται και οι παραπάνω χαρακτηριστικές φωτογραφίες, τις οποίες μόλις μάς απέστειλαν οι Κερκυραίοι Φίλοι! Τους ευχαριστούμε!

Στιγμές από την Κυριακή της Ορθοδοξίας

Όπως σε όλη την Ορθοδοξία, έτσι και στην Ενορία μας, εδώ στο Μπανάτο, εορτάσαμε σήμερα την Α΄ Κυριακή των Νηστειών, κατά την οποία θυμόμαστε τον θρίαμβο των Χριστιανών έναντι των Εικονομάχων, αλλά και γενικότερα έναντι των κάθε λογής εναντίων της διαχρονικά.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας έγινε η καθιερωμένη λιτάνευση των ιερών Εικόνων μέσα στον ναό της Φανερωμένης. Απευθυνόμενος στο εκκλησίασμα ο Εφημέριός μας αναφέρθηκε, όχι τόσο στο ιστορικό γεγονός της αναστήλωσης των Εικόνων, αλλά κυρίως στην αναγκαιότητα της επανανάκτησης της κατακερματισμένης Εικόνας του Θεού εντός του πεπτωκότος Ανθρώπου, ώστε να μπορεί ο σύγχρονος κόσμος να ελπίζει σε ανάκαμψη και σε σωτηρία τελικά!

Στην Α΄ Στάση των Χαιρετισμών

Με τη συμμετοχή πολύ λίγων ενοριτών μας -για πρώτη φορά στα εκκλησιαστικά χρονικά του Μπανάτου- ψάλαμε απόψε στον Ναό της Παναγούλας μας την Ακολουθία των Πρώτων Χαιρετισμών. Η απουσία των συντοπιτών μας οφειλόταν κατά πάσα πιθανότητα στις άσχημες καιρικές συνθήκες, που επικρατούσαν στην περιοχή: Δυνατοί άνεμοι και βροχή ασταμάτητη...

Ούτως ή άλλως όμως, τα "Χαίρε..." προς την Υπέρμαχη Μητέρα αποδόθηκαν, ενώ σύνολος ο Ορθόδοξος Κόσμος έκλινε γόνυ ικετευτικό ενώπιόν Της, γνωρίζοντας ότι δεν έχουμε άλλη τόσο ισχυρή πρεσβεία στον Ουρανό, εκτός από τη Χάρη Της. Την παρακαλέσαμε για ό,τι μάς απασχολεί, για ψυχοσωματική υγεία κυρίως, αλλά και για ενίσχυση και αναπτέρωση του νου προς την Αλήθεια και την "άνωθεν" Ειρήνη!!!

Τα Κούλουμα

Γράφει η Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

Στον μακαρίτη το θείο μου τον Τιμόθεο, άρεσαν οι χοροί και τα γλέντια.

Έτσι, δεν έχανε ευκαιρία να οργανώνει στο σπίτι του στο Μπανάτο χορό, κάποιες φορές στο άψε-σβήσε, πάντα όμως, στο πανηγύρι της Παναγούλας του Μπανάτου όπου τότε γινόταν αρχές Σεπτεμβρίου και οπωσδήποτε, στις Απόκριες.

Στο πανηγύρι, αφού τελείωνε το γλέντι στη πλατεία του χωριού, κατά τις μικρές ώρες, έπαιρνε τα όργανα στο σπίτι και οι ολίγοι και... εκλεκτοί χωριανοί, (κυρίως λόγω έλλειψης χώρου), συνέχιζαν το γλέντι εκεί μέχρι την ανατολή του Ήλιου, ωραίες, αξέχαστες μέρες. Εγώ, σαν μια από τις αγαπημένες του ανιψιές, φρόντιζα πάντα να τον παρακαλάω να μεσιτεύσει στους γονείς μου που συνήθως έφευγαν σχετικά νωρίς από το πανηγύρι για την Μπόχαλη, να με αφήσουν να μείνω. Και ο αγαπημένος μου θείος, αφού τους διαβεβαίωνε ότι δεν θα με άφηνε να χορέψω με κανέναν απολύτως! (κέρβερος κι ο ίδιος, άλλα χρόνια βλέπετε τότε) έπαιρνε τη συγκατάθεση του παπά προς αγαλλίαση δική μου και της αγαπημένης μου θείας Μαρούλας, συζύγου του, η οποία ενίοτε... μεσολαβούσε κατά τη διάρκεια του χορού για να δώσει την άδεια ο Τιμόθεος που έπρεπε να ρωτηθεί πρώτος, σε νεαρό του χωριού, όπου συνήθως ήταν οικογενειακός φίλος και μισοσυγγενής, να χορέψουμε με... ένα μέτρο απόσταση ταγκό ή κάνα στροβιλιστό βαλσάκι ή κάνα γρήγορο φοξ στους ρυθμούς της Ισπανικής υποχώρησης όπου έπαιζαν οι οργανοπαίχτες.

Ο αποκριάτικος χορός γινόταν συνήθως την τελευταία Κυριακή της Τυρινής, Τρινές τη λέγαμε τότε.

Χρόνια δύσκολα, μα πόσο πιο απλά και εύκολα ήταν όλα... Οι άνθρωποι πιο ζεστοί και πιο κοντά, δεν χρειάζονταν μεγάλες προετοιμασίες, ούτε πολυτέλειες. Ούτε που γνοιάζονταν οι νοικοκυρές για την ακριβή ή όχι επίπλωση του σπιτιού τους, για ακριβές κουρτίνες και πορσελάνινα σερβίτσια ή για τα εδέσματα που θα σερβίριζαν, αφού λίγο-πολύ όλοι στο ίδιο καζάνι έβραζαν και κανείς δεν παρεξηγούσε. Έφταναν λίγα μήλα και πορτοκάλια κομμένα στα τέσσερα σε πιάτο που περνούσε από τους σκεπασμένους με υφαντή κουρελού για μαλακωσιά πάγκους όπου κάθονταν οι καλεσμένοι και λίγα ποτήρια με σπιτικό κρασί για να ανάψει το κέφι κι ο χορός. Άλλες φορές, σέρβιραν κομμάτια ψωμί με ντόπιο τυρί και σε ειδικές περιπτώσεις, κορπέτες, (κεφτέδες) που το ψωμί ήταν το κύριο συστατικό και ο κιμάς αραιός και πού...

Το γλέντι, συνήθως, κράταγε μέχρι τα χαράματα, μετά έφευγαν όλοι για να ξανασμίξουμε σε λίγες ώρες στον Κάμπο ή στο Κυδώνι ή στις Βαρές ή στα γύρω μετόχια για τα παραδοσιακά Κούλουμα. Σπάνια θυμάμαι να είχε βρέξει μια τέτοια μέρα, πάντα λιακάδα και γαλάζιος ουρανός. Σε βαντάκα μέσα, φρεσκοζυμωμένο ψωμί, ελιές, λάδι, απαραίτητος ο χαλβάς, καμιά πιπεριά τουρσί, κρασί. Αν είχαν γίνει τα φρέσκα κουκιά κι οι αγκινάρες, υπήρχαν κι αυτά νερόβραστα κι αυτά ήταν όλα τα σαρακοστιανά μας τότε. Στρώναμε κάτω κουρελούδες, απλώναμε στη μεσάλα, (τραπεζομάντιλο), τα «πλούσια» νηστίσιμα φαγητά μας. Συγχρόνως δε, το ρίχναμε στο τραγούδι, δεν πετούσαμε αϊτούς τότε στη Ζάκυνθο. Αφού εξαντλούσαμε το ντόπιο ρεπερτόριο, προς το τέλος, το γυρίζαμε στους εκκλησιαστικούς ύμνους, τελειώνοντας πάντα σχεδόν με το «Τη Υπερμάχω», έτσι για να μπαίνουμε στο πνεύμα των ημερών. Εκεί μας έβρισκε αργά το απόγευμα όπου κατακουρασμένοι από το ξενύχτι και την εκδρομή, παίρναμε το δρόμο για τα σπίτια μας, ανταλλάσσοντας φιλιά κι ευχές για την Άγια Σαρακοστή που άρχιζε.

Όλες αυτές τις θύμησες δεν τις έσβησε ο χρόνος, σήμερα, όμως, αναπόφευκτα έκανα κάποιες συγκρίσεις παρακολουθώντας σε Ελληνικό κανάλι, (ναι, έχουμε κι απ' αυτό μέσω συνδρομητικής τηλεόρασης), το «νηστίσιμο τραπέζι της Καθαρής Δευτέρας»... Λουκούλλειο γεύμα, με ένα τραπέζι από την μιαν άκρη στην την άλλη που μέχρι... του πουλιού το γάλα είχε επάνω... δεν θα τα απαριθμήσω, δεν χρειάζεται, θα έχανα το χρόνο μου άδικα...

Θα αποφύγω να κάνω και σχόλια, ίσως κριθούν πικρά...

Τα συμπεράσματα τα αφήνω σε σας.

Με πολλή αγάπη μόνο, εύχομαι σε όλους και στον καθένα χωριστά, Καλή και Αγία Σαρακοστή, με πνεύμα και ψυχή Καθαρά.

δ.μ.τ.

Πετυχημένη η παράσταση λαϊκού Θεάτρου στο Μπανάτο

Χαρές και πανηγύρια Αποκριάς, σήμερα το μεσημέρι στο πλάτωμα της Παναγούλας μας. Παίχτηκε η "Ομιλία" του δασκάλου Αντώνη Αγαλιανού "Τα προξενιά", με αρκετή επιτυχία.

Ακολουθεί πλούσιο φωτορεπορτάζ με τη ματιά του Πορφύρη. Την όλη εκδήλωση άνοιξε το χορευτικό συγκρότημα "Υακίνθη" του Νίκου Αρβανιτάκη (βλ. 1η φωτό) και άλλο χορευτικό συγκρότημα από το ορεινό χωριό Μαριές (βλ. 2η φωτό).

 

Πολύ περισσότερες φωτογραφίες από την παράσταση και δύο ενδεικτικά βιντεάκια μπορείτε να δείτε "Στον ίσκιο του Ήσκιου" , κάνοντας κλικ εδώ.

Αποκριάτικες εκδηλώσεις στο Μπανάτο

Αύριο, Κυριακή της Τυρινής, ώρα 11 το πρωί, στο Πλάτωμα της Παναγούλας Μπανάτου, θα γίνουν οι αποκριάτικες εκδηλώσεις του Δήμου Αρκαδίων.

Αρχικά θα παιχτεί "Ομιλία" (παράσταση λαϊκού Θεάτρου του Zante), από λαϊκούς θεατρίνους των δημοτικών διαμερισμάτων της περιοχής. Το έργο είναι γραμμένο από τον δάσκαλο Αντώνη Αγαλιανό κι έχει τίτλο "Τα Προξενιά".
Θ' ακολουθήσουν παραδοσιακοί χοροί από το συγκρότημα "Υακίνθη" και φαγοπότι.

Μνημονεύοντας τις Ψυχές...

Μέσα σε κλίμα διάχυτης συγκίνησης έως και πολλών δακρύων τελέσθηκαν απόψε στην Ενορία μας (ώρα 4 μ.μ. στη Φανερωμένη, ώρα 5 μ.μ. στην Παναγούλα) οι επιμνημόσυνες δεήσεις για την ανάπαυση των Ψυχών των μακαριστών προσφιλών μας προσώπων, ενόψει του αυριανού Ψυχοσαββάτου.

Από εκεί και το παραπάνω πλούσιο φωτορεπορτάζ του με τη ματιά του Πορφύρη.

Ο Εφημέριός μας εξήγησε τον συμβολισμό των Κολλύβων και την αναγκαιότητα του Πρόσφορου. Μεταξύ άλλων είπε:

"Τα Κόλλυβα έχουν την έννοια, ότι, όπως τα σπέρματα του σιταριού θάβονται στη γη, σαπίζουν και μετά από πολύ καιρό καρπίζουν όμορφα, αγέρωχα και ζωντανά στάχυα, έτσι και ο άνθρωπος: Κατά την Ορθόδοξη Πίστη μας θάβεται νεκρός στο χώμα, σαπίζει, για να εγερθεί αφθαρτοποιημένος στη Δευτέρα Παρουσία, τότε που, σύμφωνα με το Σύμβολο της Πίστης μας, προσδοκούμε ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος.
Επιμνημόσυνα πάντως Κόλλυβα ετοιμάζουμε οποτεδήποτε μέσα στον χρόνο θελήσουμε να μνημονεύσουμε τους νεκρούς μας, παραπέμποντας έτσι στη Θεολογία της προσδοκίας της Ανάστασης.
Η μνημόνευση βέβαια αυτού καθεαυτού του προσφιλούς μας νεκρού δε γίνεται μέσω των κολλύβων, αλλά μέσω του Πρόσφορου, απ' το οποίο ο ιερέας εξάγει ένα μικρό ψίχουλο για την κάθε ψυχή του αγαπημένου προσώπου".

Το πανηγυράκι του Αγίου Χαραλάμπους στο Μπανάτο

Μέσα σε γιορταστική ατμόσφαιρα και θερμότητα αισθημάτων, παρά το εξωτερικό κρύο του Φλεβάρη, τιμήθηκε σήμερα το πρωί στο Μπανάτο η μνήμη του Αγίου Χαραλάμπους.

Στο Ιερατικό Συλλείτουργο, εκτός από τον Εφημέριό μας, έλαβε μέρος και προέστη της εορτής ο ημισυμπολίτης μας Μέγας Οικονόμος Παναγιώτης Σπουργίτης, Εφημέριος του Μητροπολιτικού Ναού Αγ. Νικολάου των Ξένων πόλεως Ζακύνθου.

Χαρά Θεού αποτέλεσε εξάλλου και η παρουσία των παιδιών του Ολοήμερου Νηπιαγωγείου της περιοχής με τις δασκάλες τους!

Το Κήρυγμα του Θείου Λόγου έκαμε ο Εφημέριός μας π. Παναγιώτης, ο οποίος τόνισε τη χρεία να παραδειγματισθεί ο σύγχρονος σκοτισμένος άνθρωπος από την ξεκάθαρη πίστη του υπέργηρου ιερέα Χαραλάμπους, που υπέστη από τις αρχές κι εξουσίες της εποχής του μέχρι και τον αποκεφαλισμό, για να μην απαρνηθεί τις αξίες και τα πιστεύματά του. Και κατέληξε: "Σήμερα μπορεί να μην καλούμαστε σε μαρτύριο αίματος, αλλά σε μαρτύριο συνείδησης. Πόσοι άραγε από εμάς αντέχουμε ως στύλοι ακλόνητοι, όπως ο τιμώμενος Ιερομάρτυρας; Πόσοι υπερασπίζουμε πλέον τα πάτρια και τα ιερά μας έναντι της ισοπέδωσης των παραδεδομένων και της αμφισβήτησης των αυτονόητων της καθημερινότητάς μας;"
Τέλος, ευχαρίστησε τον π. Παναγιώτη Σπουργίτη για την παρουσία του ανάμεσά μας, εκφράζοντας την παλαιόθεν βαθύτατη εκτίμηση προς το πρόσωπό του, μια και πρόκειται για έναν εξέχοντα Κληρικό της Εκκλησίας του νησιού μας, ο οποίος λιτανεύει για τρεις συναπτές δεκαετίες την ιεροσύνη του στην τοπική κοινωνία ως μαρτυρία Χριστού!

Χρειάζεται να μνημονευτεί, ότι έγινε ειδική δέηση υπέρ αποκατάστασης της υγείας του αγαπητού σε όλους συμπολίτη μας ιερέα Οικονόμου Ιωάννη Ζαρκάδη, του οποίου δοκιμάζεται η υγεία τον τελευταίο μήνα και νοσηλεύεται σε Νοσοκομείο των Πατρών.

Ο Εσπερινός για τον Άγιο Χαραλάμπη

Μέσα σε κλίμα κατανυκτικής απλότητας εψάλη απόψε στον Ναό της Φανερωμένης Μπανάτου ο Εσπερινός της εορτής του Αγίου Ιερομάρτυρα Χαραλάμπους, προς τιμήν του οποίου υπάρχει εδώ ξυλόγλυπτη καθέδρα με την περίπυστη Εικόνα του, έργο 1925, δια χειρός Κ. Φραγκόπουλου, Κωνσταντινουπολίτου πρόσφυγος.

Αύριο το πρωί θα τελεσθεί Ιερατικό Συλλείτουργο, στο οποίο θα προστή ο Εφημέριος του Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Νικολάου των Ξένων Μέγας Οικονόμος Παναγιώτης Σπουργίτης.

Νέα από την Ερανική Χοροεσπερίδα της Κοινότητας Αγ. Παντελεήμονος Harrow

Πραγματοποιήθηκε με εξαιρετική επιτυχία την Κυριακή 8η Φεβρουαρίου 2009 Ερανική Χοροεσπερίδα της Κοινότητας Αγίου Παντελεήμονος Harrow και Περιχώρων, στο νέο Κοινοτικό, Πολιτιστικό και Εκπαιδευτικό Κέντρο της Κοινότητας.
Η Χοροεσπερίδα πραγματοποιήθηκε με αφορμή την ευκαιρία της εορτής της Αγίας Αγάθης, Προστάτιδος της Βοηθητικής Αδελφότητας Κυριών της Κοινότητας, όπως επίσης και του Εράνου για την ανέγερση εκ θεμελίων του νέου Βυζαντινού Ιερού Ναού Αγίου Παντελεήμονος.
Ο Πρόεδρος της Κοινότητας κ. Παντελής Δημοσθένους, καλωσόρισε τους καλεσμένους και τους συνδαιτυμόνες με θερμά λόγια και ενημέρωσε όλους για τις πρόσφατες εξελίξεις στο σημαντικό ζήτημα της ανέγερσης του νέου Ναού.
Ο Ιερατικώς Προϊστάμενος της Κοινότητας Οικονόμος Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτας, ομίλησε ευχαριστώντας και συγχαίροντας όλους για την προσφορά τους στο οικοδομικό έργο της Κοινότητας και για την συμμετοχή τους στην Ερανική αυτή εκδήλωση. Τόνισε δε ότι τα μέλη και οι φίλοι της Κοινότητας Αγίου Παντελεήμονος διακρίνονται πάντοτε για το ευγενικό και γενναιόδωρο πνεύμα της προσφοράς τους, το οποίο οδηγεί τους ανθρώπους από το εγώ στο εμείς.
Αξίζει να σημειωθεί οτι στην χοροεσπερίδα συμμετείχαν πολλές Κυρίες της Βοηθητικής Αδελφότητας Κυριών, στην οποία προεδρεύει η κα. Εύα Χρήστου. Επίσης, διακριτή συμμετοχή είχε και το Ελληνικό Κολέγιο Αγίου Παντελεήμονος, όπου Πρόεδρος στο Σύλλογο Γονέων είναι ο Δρ. Σεραφείμ Κυριακίδης. Τέλος δε, ζωηρή ήταν και η συμμετοχή των φερέλπιδων νέων της Κοινότητας, με επικεφαλής τον Πρόεδρο της Κοινοτικής Νεολαίας Παναγιώτη Αργυρού.
Την εκδήλωση στόλισε μουσικά, και μάλιστα αφιλοκερδώς, η ορχήστρα των γνωστών μουσικών της Παροικίας μας Γιώργου Γρηγορίου και Νίκου Σαββίδη. Την ετοιμασία των φαγητών επιμελήθηκε ο εκ των Αντιπροέδρων της Κοινότητας κ. Ανδρέας Γεωργιάδης.
Η λαχειοφόρος αγορά είχε ένα και μοναδικό μεγάλο δώρο. Ήταν ένα αυτοκίνητο, τύπου SMART. Ο τυχερός λαχνός που κέρδισε το αυτοκίνητο είναι ο λαχνός με το Νο. 5301. Το τελικό καθαρό ποσό που συνελέγη από την εκδήλωση και κατατέθηκε στο Ταμείο Εράνου είναι £15.000.

Ελπιδοφόρος Κοντονής (1927-4.2.2009)

Σε ηλικία 82 ετών απεβίωσε σήμερα στην Αθήνα, όπου μόνιμα ζούσε με την οικογένειά του, ο εκλεκτός συγχωριανός μας Ελπιδοφόρος Κοντονής, γιος του μακαριστού προεφημερίου του Μπανάτου ιερέως Χαραλάμπους Κοντονή και της αείμνηστης πρεσβυτέρας Μαγδαληνής.

Ο μεταστάς ήταν συνταξιούχος της Ελληνικής Χωροφυλακής και, εκτός από την έμφυτη καλοσύνη και την ευπροσηγορία του, διακρινόταν για την εξαίρετη καλλιφωνία του, αλλά και την απαράβατη προσήλωσή του στις τοπικές της Ζακύνθου παραδόσεις και τα έθιμα.

Θεωρούσε τον εαυτό του ευτυχή και ανακουφισμένον, ιδιαίτερα μάλιστα ευλογημένον απ' τον Θεό, όταν βρισκόταν στο γενέθλιο χωριό του, μακριά από τον εγκλωβισμό στην πνιγηρή καθημερινότητα της Αθήνας. Όπως ο ίδιος δήλωνε σε κάθε ευκαιρία, ζούσε τον κάθε χειμώνα του στην πρωτεύουσα, αδημονώντας πότε θα περάσει ο καιρός για να φθάσει το επόμενο Πάσχα ή το Καλοκαίρι και να ξαναβρεθεί στη Ζάκυνθο και μάλιστα στο αγαπημένο του Μπανάτο.

Εδώ στο χωριό μας πλαισίωνε ανελλιπώς το Ψαλτήρι των ναών μας, βοηθώντας σε όλες σχεδόν τις ιερές τελετές και ακολουθίες τους Ψάλτες μας ως βαρύτονος που ήταν και σύμφωνα πάντα με το ιδιάζον της Ζακύνθου εκκλησιαστικό μέλος, το οποίο έφερε μέσα του ως υπαρξιακό γονίδιο και άκουσμα ιερό, όντας "παλαιός των ημερών" Ζακυνθινός.

Αύριο, στις 4 το απόγευμα, θα τον αποχαιρετήσουμε -δικοί, γνωστοί και φίλοι- από τον ναό της Παναγούλας μας, που υπεραγαπούσε και ανέκαθεν ως "παιδί του Ιερού" υπηρετούσε πλάι στον ιερέα πατέρα του. Θα ψάλουμε γι' αυτόν την Εξόδιο Ακολουθία, κρατώντας ως αγαθή ανάμνηση την υποδειγματική απαγγελία του στο "Πιστεύω...", ενώ το στασίδι του στο Ψαλτήρι θα πενθηφορεί ερημωμένο...

Καλέ μας Ελπιδοφόρε, αιωνία σου η μνήμη!

Ο γλυκύτατος Δάσκαλος ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΒΟΥΡΗΣ

Γράφει η Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

Για κάμποσα χρόνια τώρα, τα ΜΜΕ έχουν καθιερώσει το: Σαν Σήμερα, όπου αναφέρονται στα σημαντικότερα γεγονότα, που έλαβαν χώρα ανά τον πλανήτη αυτή την ημερομηνία, πριν αρκετές εκατοντάδες ή και χιλιάδες χρόνια, καθώς και στη γέννηση ή θάνατο ατόμων τα οποία διέπρεψαν στο στίβο της ζωής σε πολλούς τομείς, διακρίθηκαν και σε αρκετές περιπτώσεις, άλλαξαν τον ρου της ίδιας της ιστορίας.

Δεν χωρά αμφιβολία, ότι αν οι περισσότεροι από εμάς ρωτηθούμε για ορισμένα από αυτά τα άτομα όπου τα επιτεύγματα τους ήταν τέτοια, ώστε να γίνεται μνεία γι' αυτούς ακόμα και σήμερα, ίσως, να μην μπορέσουμε να θυμηθούμε, όπως, π.χ., ποιοι κέρδισαν το Νόμπελ Λογοτεχνίας ή Επιστημών όχι πριν από δέκα χρόνια, αλλά έστω και πριν από 2 χρόνια, ή άλλα πολύ σημαντικά πρόσωπα.

Μολαταύτα, είμαι σίγουρη, ότι στη μνήμη και στην καρδιά των περισσότερων από εμάς, έμειναν ανεξίτηλα τα ονόματα ανθρώπων, οι οποίοι σημάδεψαν τη δική μας τη ζωή και που όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει, τους σκεφτόμαστε πάντα με αγάπη. Οπωσδήποτε, δεν αναφέρομαι σε αγαπημένα μέλη της οικογένειας μας, αλλά σε δασκάλους, γείτονες, φίλους που πέρασαν από τη ζωή μας.

Ένας τέτοιος δάσκαλος για μένα, υπήρξε ο Μπανατιώτης κύριος Μαρίνος Αβούρης υπερ-ενενηκοντούτης σήμερα, Φιλόλογος κι αργότερα, αν δεν κάνω λάθος, Λυκειάρχης του Λυκείου Ζακύνθου. Ευδόκησα να τον έχω καθηγητή, τω καιρώ εκείνω, εις το Γυμνάσιο Ζακύνθου.

Άνθρωπος με μεγάλη καλλιέργεια, πέραν της φιλολογίας, πολυγραφότατος, και προ παντός, καλός δάσκαλος. Ήπιος, ήρεμος, δίκαιος, αγαπητός και σεβαστός μεταξύ συναδέλφων του αλλά και εμάς της... μαθητιώσας νεολαίας, που κυριολεκτικά τον λατρεύαμε. Μιλάμε για εποχές που έμπαινε ο καθηγητής στην τάξη κι εμείς, στην πλειοψηφία μας, τρέμαμε, και δεν υπερβάλλω, αφού οι περισσότεροι, ήταν βλοσυροί, σκυθρωποί, αγέλαστοι, με μια κακώς εννοούμενη αυστηρότητα όπου μάς αντιμετώπιζαν σαν κατώτερα πλάσματα, στα οποία δεν επιτρεπόταν να εκφέρουν γνώμη και προ παντός, να κάνουν την... αποκοτιά να μην νομίζουν ότι όσα λένε οι κύριοι καθηγητές, δεν είναι... θέσφατα!

Ο γλυκύτατος Κος Αβούρης, μάς αντιμετώπιζε με μια πρωτόγνωρη για κείνα τα χρόνια καλοσύνη. Δεν τον θυμάμαι ποτέ να είχε υψώσει τη φωνή ή να μάς μίλησε υποτιμητικά και προσβλητικά όπως έκαναν κάποιοι άλλοι, ιδιαίτερα στα αγόρια, που λόγω φύσης, ήταν ολίγον τι πιο τολμηρά από εμάς τα κορίτσια και πολλές φορές δεν έδειχναν να τους φοβούνται όσο βλοσυροί κι αν ήταν.
Είναι γεγονός, ότι όσο ωριμάζουμε τόσο πιο άνετα νιώθουμε να μιλήσουμε για κάποια πράγματα. Έτσι κι εγώ, σε απόσταση αναπνοής πλέον από την έβδομη δεκαετία της ζωής μου, μπορώ να μοιραστώ μαζί σας ότι τα περισσότερα, αν όχι όλα, από τα δεκαπεντάχρονα κοριτσόπουλα, που περιστοίχιζαν τον Κο Αβούρη, είμαστε... ερωτευμένα μαζί του... το μόνο πρόβλημα ήταν ότι εκείνος ήταν ερωτευμένος με την θεολόγο μας, η οποία τότε διορίστηκε στο Γυμνάσιο Ζακύνθου αντικαθιστώντας τον Κον Μπούκη, (που είχαμε ερωτευτεί πριν από τον Κο Αβούρη), την πολύ γλυκιά Κα Τασία Νέγκα, αγαπημένη σύντροφο της ζωής του μέχρι σήμερα.

Σε κάποιο από τα ταξίδια μου στο αγαπημένο νησί, αξιώθηκα να επισκεφτώ τον Κον Αβούρη και την Κα Νέγκα, που λόγω εποχής έμεναν στα Μαριναίικα και να τους συναντήσω για πρώτη φορά μετά από κάμποσες δεκαετίες.

Ήταν μια συγκινησιακά φορτισμένη συνάντηση και για τους τρεις μας... Ένιωσα την ανάγκη να τον αγκαλιάσω και να τον φιλήσω, σαν αγαπημένο πατέρα, μα το μόνο που κατάφερα να κάνω, παρά τις έντονες αντιρρήσεις του, ήταν να του φιλήσω με άπειρο σεβασμό και αγάπη το χέρι, το ίδιο και με την Κα Νέγκα... Όταν χωριστήκαμε όμως, με αγκάλιασαν κι οι δυο με περισσή στοργή κι αγάπη... κι ένιωσα να γίνομαι πάλι μικρή κι ευάλωτη...

Τους πήγα τα δύο βιβλία που είχα εκδώσει μέχρι τότε, τα πρόσφερα με σεβασμό και δέος... Τα δέχτηκαν με πολλή αγάπη... Αργότερα που τα διάβασαν, μου έγραψαν πολύ θετικά σχόλια, εκφράζοντας περηφάνια που υπήρξα μαθήτρια τους, τι τιμή για μένα! Έκτοτε, κρατήσαμε επικοινωνία γραπτή και τηλεφωνική. Όταν ήταν να εκδοθεί η δεύτερη διηγηματική μου συλλογή, ο αγαπητός μου καθηγητής, μου έστειλε ένα πολύ τρυφερό μήνυμα που διαβάστηκε στην παρουσίαση και συγκίνησε όλους τους παρευρισκόμενους, αναφέρθηκα κι εγώ σε αυτόν στις ευχαριστίες μου τόσο γραπτά στο βιβλίο, όσο και προφορικά την ημέρα της παρουσίασης.

Δυστυχώς, λόγω έκτακτων συνθηκών, δεν είχα τη χαρά και την ευκαιρία να τον επισκεφτώ στο πρόσφατο ταξίδι μου.

Όμως, στην καρδιά και στη σκέψη μου, μένουν πάντα, ιδιαίτερα ο καλός μου, ο αγαπητός και σεβαστός μου φιλόλογος.

Ο Θεός να τους έχει καλά, να τους δίνει υγεία και δύναμη.
Και, κύριε καθηγητά, αν παρεμπιπτόντως διαβάσετε ποτέ αυτές τις γραμμές να θυμόσαστε ότι όλοι εμείς οι παλιοί σας μαθητές και μαθήτριες σάς θαυμάζαμε, σάς σεβόμαστε και σάς αγαπούσαμε, μόνο που... δεν σάς φοβηθήκαμε ποτέ και πρέπει να νιώθετε υπερήφανος για αυτό!!!

Με την αγάπη μου σε όλους τους αναγνώστες

δ.μ.τ.

[Σημείωση του ΝΥΧΘΗΜΕΡΟΝ: Η φωτό τραβήχτηκε από τον π. Παναγιώτη Καποδίστρια στα Γραφεία της Ι. Μητρόπολης Ζακύνθου, στις 23.12.2008.]

Φωτοστιγμιότυπα από τη σημερινή ενθρόνιση του Πατριάρχη Μόσχας Κυρίλλου / The Russian Orthodox Church enthroned Kirill

Μεγάλες στιγμές στη Ρωσία σήμερα και μάλιστα στον Καθεδρικό Ιερό Ναό του Σωτήρος της Μόσχας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία της απέραντης αυτής φίλης χώρας απέκτησε κι επισήμως τον Πρωτοκορυφαίο της, τον Πατριάρχη Κύριλλο! Οι παραπάνω ενδεικτικές φωτογραφίες προέρχονται από τους Reuters και αποτυπώνουν τη σπουδαιότητα του γεγονότος για την Εκκλησία της Ρωσίας, που έχει πάντως αντίκρισμα και σε ολόκληρη την Ορθοδοξία, αλλά και τον καθόλου Χριστιανισμό.

Σε κάθε περίπτωση, όπως μεταδίδουν τα διεθνή Πρακτορεία Ειδήσεων, τονίστηκε η αναγκαιότητα της Ενότητας μεταξύ των Χριστιανών, ιδιαίτερα σε καιρούς πολυαπαιτητικούς και πολύ δύσκολες συγκυρίες ανά τον κόσμο.

Εμείς, από αυτόν τον ταπεινό ιστότοπο, δεν έχουμε παρά να ευχηθούμε και να προσευχηθούμε, ο νέος Πατριάρχης να εργασθεί προς αυτή την κατεύθυνση, "ορθοτομών τον λόγον της αληθείας" της Εκκλησίας ως Κυριακού Σώματος, δίχως αγκυλώσεις και μεγαλοϊδεατισμούς. οι οποίοι -ούτως ή άλλως- πληγώνουν την Ενότητα και πικραίνουν την Αγάπη, για την οποίαν ο ίδιος ο Ιησούς ενανθρώπησε και θυσιάστηκε!...