Κυριακή Σταυροπροσκύνησης στο Μπανάτο

Στη Φανερωμένη μας γιορτάσαμε φέτος την Κυριακή της Σταυροπροσκύνησης. Πλήθος πιστών προσήλθαν από νωρίς στον ναό μας, για ν' ατενίσουν προσευχητικά τον Τίμιο Σταυρό.

Ο Εφημέριός μας, ομιλώντας στο πυκνό εκκλησίασμα, μεταξύ άλλων τόνισε:

"Αν κατέχουμε οι Χριστιανοί τέτοιαν ακαταμάχητη ασπίδα στις ορατές και στις αόρατες μάχες μας, τέτοιον αποτελεσματικό κυματοθραύστη στις καταιγίδες του βίου, γιατί να φοβόμαστε; Ποιος μπορεί στο εξής να μάς εναντιωθεί; Ο Σταυρός είναι για εμάς ο θρίαμβος, το καύχημα, η Ανάστασή μας.

Όλοι εμείς, καρφωμένοι ο καθένας στον δικό του προσωπικό σταυρό, τραυματισμένοι από τα χαώδη προβλήματα και τα άγχη της καθημερινότητας, ψυχορραγώντας από ακατάσχετη πνευματική αιμορραγία κι έχοντας ολοένα χάσει τον προσανατολισμό μας, καταφεύγουμε στη σκέπη του Σταυρού του Ιησού και το Τίμιο ετούτο Ξύλο γίνεται σανίδα σωτηρίας και πυξίδα, που μάς οδηγεί στην ασφάλεια των ουρανών. Γι' αυτό και η Εκκλησία αγαλλόμενη μεγαλύνει τον Χριστό με τόσους δοξολογικούς και σταυροαναστάσιμους ύμνους, σαν αυτόν: Τον Σταυρόν σου προσκυνούμεν Δέσποτα και την αγίαν σου Ανάστασιν δοξάζομεν".

Στην Γ΄ Στάση των Χαιρετισμών

Στον ναό της Παναγούλας μας ψάλαμε απόψε την Γ΄ Στάση των Χαιρετισμών προς την Παναγία Θεοτόκο και Μητέρα της ανθρωπότητας! Από εκεί και το παραπάνω οπτικοακουστικό υλικό.

Στη Β΄ Στάση των Χαιρετισμών

Β΄ Παρασκευή των Νηστειών και συναχθήκαμε στον ενοριακό ναό της Φανερωμένης μας, χαιρετίζοντας την Κυρία Θεοτόκο. Λιγοστό και πάλι το εκκλησίασμα, ίσως λόγω του κρυερού βοριά της αποψινής βραδιάς... Όμως οι παρόντες όλοι στρέψαμε τα μάτια της διάνοιας προς την Παναγία Μητέρα μας και γυρέψαμε την διασώζουσα μεσιτεία της, διότι, όντες μέσα σε λαβύρινθο καθημερινών (μικρών ή μεγάλων) πτώσεων, αναζητάμε (ή, πρέπει ν' αναζητάμε) φως Διεξόδου και Ανάτασης!... Θα το βρούμε άραγε;

Ομιλία για τον Μακρυγιάννη στην Κοινότητα Αγ. Παντελεήμονος Harrow

Ανταπόκριση από Λονδίνο

Την Κυριακή 8η Μαρτίου 2009 πραγματοποιήθηκε στην Κοινότητα Αγ. Παντελεήμονος Harrow ΒΔ Λονδίνου Πνευματική Σύναξη, οργανωμένη από τη Βοηθητική Αδελφότητα Κυριών «Η Αγία Αγάθη». Οι Κυρίες είχαν ετοιμάσει πλούσια και νοστιμότατα νηστίσιμα κεράσματα, τα οποία επιμελήθηκαν ειδικά η κα. Άννα Αναστάση και η κα. Ανδρούλλα Κωνσταντή.
Ο Ιερατικώς Προϊστάμενος Οικον. Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτας καλωσόρισε τις πολλές δεκάδες μελών και φίλων της Κοινότητας που τίμησαν την ωραία και Πνευματική αυτή Σύναξη, κάνοντας σύντομη αναφορά και στην εορτή της ημέρας, η οποία ήταν η Κυριακή της Ορθοδοξίας.
Ομιλητής στην εκδήλωση αυτή ήταν ο διακεκριμένος δημοσιογράφος και εκδότης επί μακρά σειρά ετών της ελληνικής εφημερίδας Ο Ταχυδρόμος του Λονδίνου κ. Ιάκωβος Γιακουμάτος. Το θέμα του ήταν: «Ο ήρωας Μακρυγιάννης και τα Απομνημονεύματά του». Τον ομιλητή παρουσίασε στο κοινό ο Πρόεδρος της Επιτροπής του Ελληνικού Κολεγίου Αγ. Παντελεήμονος Δρ. Σεραφείμ Κυριακίδης, ο οποίος επιμελήθηκε επίσης και την σειρά των έγχρωμων διαφανειών.
Ο Στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης (1794-1864) ήταν ένας γενναίος αγωνιστής του Μεγάλου Απελευθερωτικού Αγώνα των Ελλήνων ενάντια στον Τούρκο κατακτητή. Είχε πολλά και πλούσια ταλέντα. Ήταν από τις πιο σημαντικές στρατιωτικές φυσιογνωμίες του καιρού του, αλλά συνάμα και ένας αξιόλογος πολιτικός και οξυδερκής διπλωμάτης, καθώς και από τη φύση του καλλιτέχνης.
Η εκδήλωση αυτή εντασσόταν στο πλαίσιο των εορτασμών, για να τιμηθεί η μεγάλη Εθνική Επέτειος της 25ης Μαρτίου 1821.

Από τη σημερινή Λιτανεία της Αγίας Θεοδώρας της Αυγούστας στην Κέρκυρα

Φωτο-ανταπόκριση από Κορφούς

Όπως κάθε χρόνο, κατά την ημέρα της Κυριακής της Ορθοδοξίας, έτσι και σήμερα η Κέρκυρα τίμησε την αγία Θεοδώρα την Αυγούστα.

Αν θελήσουμε να καταφύγουμε στον βίο και την πολιτεία της, πληροφορούμαστε, ότι καταγόταν από την Παφλαγονία, νωρίς όμως ή οικογένεια της εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Ο πατέρας της ονομαζόταν Μαρίνος και κατείχε το βαθμό του δρουγγαρίου, η δε μητέρα της Θεοκτίστη, διακρινόταν για την ευσέβεια της και την ένθερμη προσήλωση προς την Ορθοδοξία, κάτι που μετέδωσε και στα παιδιά της. Η Θεοδώρα είχε πέντε αδέλφια. Τη Σοφία, τη Μαρία, την Ειρήνη, τον Βάρδα και τον Πέτρωνα.

Το 830 παντρεύτηκε τον βασιλιά Θεόφιλο, μετά το γνωστό επεισόδιο εκείνου με την Κασσιανή. Όταν το 842 πέθανε ό Θεόφιλος, που ήταν εικονομάχος, τη βασιλεία ανέλαβε ή Θεοδώρα, διότι ο γιος της Μιχαήλ ήταν πολύ μικρός. Αμέσως τότε συγκάλεσε Σύνοδο, που αποφάσισε την αναστήλωση των Εικόνων. Δυστυχώς όμως αργότερα, ό γιος της και ο αδελφός της Βάρδας, διέταξαν τον άλλο αδελφό της Πέτρωνα να κλείσει την ίδια με τις θυγατέρες της αναγκαστικά στη Μονή Γαστρίων. Εκεί η Θεοδώρα αφοσιώθηκε αποκλειστικά στα θεία. Το Λείψανό της βρίσκεται σήμερα στην Κέρκυρα, στο ναό της Θεοτόκου Σπηλαιωτίσσης.

Κάθε χρόνο, λοιπόν, η τοπική των Κορφών Εκκλησία λιτανεύει με ωδές, ύμνους, επισημότητα και κατάνυξη, το σεπτό Λείψανό της στην πόλη, απονέμοντας τιμή και προσκύνηση την γυναίκα εκείνη, η οποία τόσο σθεναρά στήριξε την ορθή Πίστη σε καιρούς χαλεπούς. Από τις σημερινές Τελετές προέρχονται και οι παραπάνω χαρακτηριστικές φωτογραφίες, τις οποίες μόλις μάς απέστειλαν οι Κερκυραίοι Φίλοι! Τους ευχαριστούμε!

Στιγμές από την Κυριακή της Ορθοδοξίας

Όπως σε όλη την Ορθοδοξία, έτσι και στην Ενορία μας, εδώ στο Μπανάτο, εορτάσαμε σήμερα την Α΄ Κυριακή των Νηστειών, κατά την οποία θυμόμαστε τον θρίαμβο των Χριστιανών έναντι των Εικονομάχων, αλλά και γενικότερα έναντι των κάθε λογής εναντίων της διαχρονικά.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας έγινε η καθιερωμένη λιτάνευση των ιερών Εικόνων μέσα στον ναό της Φανερωμένης. Απευθυνόμενος στο εκκλησίασμα ο Εφημέριός μας αναφέρθηκε, όχι τόσο στο ιστορικό γεγονός της αναστήλωσης των Εικόνων, αλλά κυρίως στην αναγκαιότητα της επανανάκτησης της κατακερματισμένης Εικόνας του Θεού εντός του πεπτωκότος Ανθρώπου, ώστε να μπορεί ο σύγχρονος κόσμος να ελπίζει σε ανάκαμψη και σε σωτηρία τελικά!

Στην Α΄ Στάση των Χαιρετισμών

Με τη συμμετοχή πολύ λίγων ενοριτών μας -για πρώτη φορά στα εκκλησιαστικά χρονικά του Μπανάτου- ψάλαμε απόψε στον Ναό της Παναγούλας μας την Ακολουθία των Πρώτων Χαιρετισμών. Η απουσία των συντοπιτών μας οφειλόταν κατά πάσα πιθανότητα στις άσχημες καιρικές συνθήκες, που επικρατούσαν στην περιοχή: Δυνατοί άνεμοι και βροχή ασταμάτητη...

Ούτως ή άλλως όμως, τα "Χαίρε..." προς την Υπέρμαχη Μητέρα αποδόθηκαν, ενώ σύνολος ο Ορθόδοξος Κόσμος έκλινε γόνυ ικετευτικό ενώπιόν Της, γνωρίζοντας ότι δεν έχουμε άλλη τόσο ισχυρή πρεσβεία στον Ουρανό, εκτός από τη Χάρη Της. Την παρακαλέσαμε για ό,τι μάς απασχολεί, για ψυχοσωματική υγεία κυρίως, αλλά και για ενίσχυση και αναπτέρωση του νου προς την Αλήθεια και την "άνωθεν" Ειρήνη!!!

Τα Κούλουμα

Γράφει η Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

Στον μακαρίτη το θείο μου τον Τιμόθεο, άρεσαν οι χοροί και τα γλέντια.

Έτσι, δεν έχανε ευκαιρία να οργανώνει στο σπίτι του στο Μπανάτο χορό, κάποιες φορές στο άψε-σβήσε, πάντα όμως, στο πανηγύρι της Παναγούλας του Μπανάτου όπου τότε γινόταν αρχές Σεπτεμβρίου και οπωσδήποτε, στις Απόκριες.

Στο πανηγύρι, αφού τελείωνε το γλέντι στη πλατεία του χωριού, κατά τις μικρές ώρες, έπαιρνε τα όργανα στο σπίτι και οι ολίγοι και... εκλεκτοί χωριανοί, (κυρίως λόγω έλλειψης χώρου), συνέχιζαν το γλέντι εκεί μέχρι την ανατολή του Ήλιου, ωραίες, αξέχαστες μέρες. Εγώ, σαν μια από τις αγαπημένες του ανιψιές, φρόντιζα πάντα να τον παρακαλάω να μεσιτεύσει στους γονείς μου που συνήθως έφευγαν σχετικά νωρίς από το πανηγύρι για την Μπόχαλη, να με αφήσουν να μείνω. Και ο αγαπημένος μου θείος, αφού τους διαβεβαίωνε ότι δεν θα με άφηνε να χορέψω με κανέναν απολύτως! (κέρβερος κι ο ίδιος, άλλα χρόνια βλέπετε τότε) έπαιρνε τη συγκατάθεση του παπά προς αγαλλίαση δική μου και της αγαπημένης μου θείας Μαρούλας, συζύγου του, η οποία ενίοτε... μεσολαβούσε κατά τη διάρκεια του χορού για να δώσει την άδεια ο Τιμόθεος που έπρεπε να ρωτηθεί πρώτος, σε νεαρό του χωριού, όπου συνήθως ήταν οικογενειακός φίλος και μισοσυγγενής, να χορέψουμε με... ένα μέτρο απόσταση ταγκό ή κάνα στροβιλιστό βαλσάκι ή κάνα γρήγορο φοξ στους ρυθμούς της Ισπανικής υποχώρησης όπου έπαιζαν οι οργανοπαίχτες.

Ο αποκριάτικος χορός γινόταν συνήθως την τελευταία Κυριακή της Τυρινής, Τρινές τη λέγαμε τότε.

Χρόνια δύσκολα, μα πόσο πιο απλά και εύκολα ήταν όλα... Οι άνθρωποι πιο ζεστοί και πιο κοντά, δεν χρειάζονταν μεγάλες προετοιμασίες, ούτε πολυτέλειες. Ούτε που γνοιάζονταν οι νοικοκυρές για την ακριβή ή όχι επίπλωση του σπιτιού τους, για ακριβές κουρτίνες και πορσελάνινα σερβίτσια ή για τα εδέσματα που θα σερβίριζαν, αφού λίγο-πολύ όλοι στο ίδιο καζάνι έβραζαν και κανείς δεν παρεξηγούσε. Έφταναν λίγα μήλα και πορτοκάλια κομμένα στα τέσσερα σε πιάτο που περνούσε από τους σκεπασμένους με υφαντή κουρελού για μαλακωσιά πάγκους όπου κάθονταν οι καλεσμένοι και λίγα ποτήρια με σπιτικό κρασί για να ανάψει το κέφι κι ο χορός. Άλλες φορές, σέρβιραν κομμάτια ψωμί με ντόπιο τυρί και σε ειδικές περιπτώσεις, κορπέτες, (κεφτέδες) που το ψωμί ήταν το κύριο συστατικό και ο κιμάς αραιός και πού...

Το γλέντι, συνήθως, κράταγε μέχρι τα χαράματα, μετά έφευγαν όλοι για να ξανασμίξουμε σε λίγες ώρες στον Κάμπο ή στο Κυδώνι ή στις Βαρές ή στα γύρω μετόχια για τα παραδοσιακά Κούλουμα. Σπάνια θυμάμαι να είχε βρέξει μια τέτοια μέρα, πάντα λιακάδα και γαλάζιος ουρανός. Σε βαντάκα μέσα, φρεσκοζυμωμένο ψωμί, ελιές, λάδι, απαραίτητος ο χαλβάς, καμιά πιπεριά τουρσί, κρασί. Αν είχαν γίνει τα φρέσκα κουκιά κι οι αγκινάρες, υπήρχαν κι αυτά νερόβραστα κι αυτά ήταν όλα τα σαρακοστιανά μας τότε. Στρώναμε κάτω κουρελούδες, απλώναμε στη μεσάλα, (τραπεζομάντιλο), τα «πλούσια» νηστίσιμα φαγητά μας. Συγχρόνως δε, το ρίχναμε στο τραγούδι, δεν πετούσαμε αϊτούς τότε στη Ζάκυνθο. Αφού εξαντλούσαμε το ντόπιο ρεπερτόριο, προς το τέλος, το γυρίζαμε στους εκκλησιαστικούς ύμνους, τελειώνοντας πάντα σχεδόν με το «Τη Υπερμάχω», έτσι για να μπαίνουμε στο πνεύμα των ημερών. Εκεί μας έβρισκε αργά το απόγευμα όπου κατακουρασμένοι από το ξενύχτι και την εκδρομή, παίρναμε το δρόμο για τα σπίτια μας, ανταλλάσσοντας φιλιά κι ευχές για την Άγια Σαρακοστή που άρχιζε.

Όλες αυτές τις θύμησες δεν τις έσβησε ο χρόνος, σήμερα, όμως, αναπόφευκτα έκανα κάποιες συγκρίσεις παρακολουθώντας σε Ελληνικό κανάλι, (ναι, έχουμε κι απ' αυτό μέσω συνδρομητικής τηλεόρασης), το «νηστίσιμο τραπέζι της Καθαρής Δευτέρας»... Λουκούλλειο γεύμα, με ένα τραπέζι από την μιαν άκρη στην την άλλη που μέχρι... του πουλιού το γάλα είχε επάνω... δεν θα τα απαριθμήσω, δεν χρειάζεται, θα έχανα το χρόνο μου άδικα...

Θα αποφύγω να κάνω και σχόλια, ίσως κριθούν πικρά...

Τα συμπεράσματα τα αφήνω σε σας.

Με πολλή αγάπη μόνο, εύχομαι σε όλους και στον καθένα χωριστά, Καλή και Αγία Σαρακοστή, με πνεύμα και ψυχή Καθαρά.

δ.μ.τ.

Πετυχημένη η παράσταση λαϊκού Θεάτρου στο Μπανάτο

Χαρές και πανηγύρια Αποκριάς, σήμερα το μεσημέρι στο πλάτωμα της Παναγούλας μας. Παίχτηκε η "Ομιλία" του δασκάλου Αντώνη Αγαλιανού "Τα προξενιά", με αρκετή επιτυχία.

Ακολουθεί πλούσιο φωτορεπορτάζ με τη ματιά του Πορφύρη. Την όλη εκδήλωση άνοιξε το χορευτικό συγκρότημα "Υακίνθη" του Νίκου Αρβανιτάκη (βλ. 1η φωτό) και άλλο χορευτικό συγκρότημα από το ορεινό χωριό Μαριές (βλ. 2η φωτό).

 

Πολύ περισσότερες φωτογραφίες από την παράσταση και δύο ενδεικτικά βιντεάκια μπορείτε να δείτε "Στον ίσκιο του Ήσκιου" , κάνοντας κλικ εδώ.

Αποκριάτικες εκδηλώσεις στο Μπανάτο

Αύριο, Κυριακή της Τυρινής, ώρα 11 το πρωί, στο Πλάτωμα της Παναγούλας Μπανάτου, θα γίνουν οι αποκριάτικες εκδηλώσεις του Δήμου Αρκαδίων.

Αρχικά θα παιχτεί "Ομιλία" (παράσταση λαϊκού Θεάτρου του Zante), από λαϊκούς θεατρίνους των δημοτικών διαμερισμάτων της περιοχής. Το έργο είναι γραμμένο από τον δάσκαλο Αντώνη Αγαλιανό κι έχει τίτλο "Τα Προξενιά".
Θ' ακολουθήσουν παραδοσιακοί χοροί από το συγκρότημα "Υακίνθη" και φαγοπότι.

Μνημονεύοντας τις Ψυχές...

Μέσα σε κλίμα διάχυτης συγκίνησης έως και πολλών δακρύων τελέσθηκαν απόψε στην Ενορία μας (ώρα 4 μ.μ. στη Φανερωμένη, ώρα 5 μ.μ. στην Παναγούλα) οι επιμνημόσυνες δεήσεις για την ανάπαυση των Ψυχών των μακαριστών προσφιλών μας προσώπων, ενόψει του αυριανού Ψυχοσαββάτου.

Από εκεί και το παραπάνω πλούσιο φωτορεπορτάζ του με τη ματιά του Πορφύρη.

Ο Εφημέριός μας εξήγησε τον συμβολισμό των Κολλύβων και την αναγκαιότητα του Πρόσφορου. Μεταξύ άλλων είπε:

"Τα Κόλλυβα έχουν την έννοια, ότι, όπως τα σπέρματα του σιταριού θάβονται στη γη, σαπίζουν και μετά από πολύ καιρό καρπίζουν όμορφα, αγέρωχα και ζωντανά στάχυα, έτσι και ο άνθρωπος: Κατά την Ορθόδοξη Πίστη μας θάβεται νεκρός στο χώμα, σαπίζει, για να εγερθεί αφθαρτοποιημένος στη Δευτέρα Παρουσία, τότε που, σύμφωνα με το Σύμβολο της Πίστης μας, προσδοκούμε ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος.
Επιμνημόσυνα πάντως Κόλλυβα ετοιμάζουμε οποτεδήποτε μέσα στον χρόνο θελήσουμε να μνημονεύσουμε τους νεκρούς μας, παραπέμποντας έτσι στη Θεολογία της προσδοκίας της Ανάστασης.
Η μνημόνευση βέβαια αυτού καθεαυτού του προσφιλούς μας νεκρού δε γίνεται μέσω των κολλύβων, αλλά μέσω του Πρόσφορου, απ' το οποίο ο ιερέας εξάγει ένα μικρό ψίχουλο για την κάθε ψυχή του αγαπημένου προσώπου".