Η Δασκάλα μου

Γραμμένο από τον Δάσκαλο Νικ. Χ. Κοντονή

Τα δύστυχα και φτωχά εκείνα χρόνια το Δημοτικό Σχολείο του Μπανάτου δεχόταν τα παιδιά του Μπανάτου, του Σαρακηνάδου, της Κουκουναρίας και του Χουρχουλιδιού. Το κτίριο του σχολείου ήταν ένα μακρόστενο οίκημα με κύρια είσοδο στον κεντρικό δρόμο του χωριού. Τα πολύ παλιά χρόνια ήταν το οίκημα, όπου έμεναν οι καλόγριες της Παναγούλας, μέχρι το 1510, οπότε η Παναγούλα έγινε ενοριακός ναός. Ήταν ακριβώς εκεί που τώρα είναι το καμπαναρίο κι έπιανε όλη τη γωνία των δρόμων Μπανάτου και Πόλης.

Όταν λοιπόν έμπαινες στο Σχολείο, βρισκόσουν στο χωλ, μπροστά σου ήταν το γραφείο και νότια και βόρεια του χωλ και του γραφείου ήταν οι δυο αίθουσες διδασκαλίας, από τις οποίες συνήθως λειτουργούσε μόνο η νότια (απέναντι από το Τρίγωνο). Σ’ αυτή την αίθουσα μαθαίναμε τα πρώτα γράμματα 90-130 μαθητές των έξι (6) τάξεων και όλοι μας είχαμε μια Δασκάλα, την Τασία Κοντορράση, σύζυγο του Σκοπιώτη Κοντονή, Γραμματέα της Κοινότητας Μπανάτου.

Αυτή η ηρωίδα Δασκάλα έμαθε γράμματα σε χιλιάδες μαθητές, που πέρασαν απ’ τα χέρια της. Πάντα στην ώρα της, στη θέση της, πάντα να είναι έτοιμη να προσφέρει τη βοήθειά της στους μαθητές της. Θυμάμαι, ερχόταν από τον Κάμπο, που ήταν το σπίτι της και πάρα πολλές φορές το χειμώνα ο δρόμος από του Τσιλιάνη - Κολόμπου - Τρίγωνο - Σχολείο ήταν χειλισμένος. Ποτάμι έτρεχαν τα νερά της βροχής. Η Δασκάλα μας έβγαζε τα παπούτσια της, τα ’παιρνε στο χέρι και ερχόταν ξυπόλητη μέσα στα νερά, για να φτάσει στο σχολείο μας, χωρίς ποτέ να παραπονεθεί ούτε για τους πολλούς μαθητές που είχε, αλλά ούτε και για τις απάνθρωπες συνθήκες μέσα στις οποίες δίδασκε και η διδασκαλία της ήταν φως και ελπίδα στα σκοτάδια της ψυχής και της γνώσης, για όλους εμάς τους μαθητές της.

Πώς να ξεχάσει κανείς μια τέτοια Δασκάλα, που έδωσε όλη της τη ζωή για να μας μάθει τους μαθητές της γράμματα και να μας κάνει, όσο μπορούσε καλύτερους ανθρώπους.

Σύναξη Ιερού Κλήρου Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγ. Βρετανίας

του Οικον. Αναστασίου Σαλαπάτα

Η Ιερά Αρχιεπισκοπή Θυατείρων και Μεγ. Βρετανίας, σε συνεργασία με τον Ιερατικό Σύνδεσμο «Άγιος Αθανάσιος», οργάνωσε το διήμερο 27η - 28η Απριλίου 2009 την ετήσια Σύναξη του Ιερού Κλήρου. Η Σύναξη πραγματοποιήθηκε στην πόλη Birmingham της Κεντρικής Αγγλίας, και φιλοξενήθηκε από τις δύο τοπικές Κοινότητες, του Καθεδρικού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου και του Ιερού Ναού Αγίας Τριάδος και Αποστόλου Λουκά.
Το πλούσιο και εξαιρετικά ενδιαφέρον πρόγραμμα συμπεριλάμβανε Ιερές Ακολουθίες, ομιλίες, ψυχαγωγικές περιηγήσεις και προσκυνηματικές επισκέψεις. Το γενικό θέμα της Σύναξης ήταν: «Το Οικουμενικό Πατριαρχείο».

Κατ’ αρχάς αναγνώσθηκε από τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Κυανέων κ. Χρυσόστομο ο χαιρετισμός της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου, στον οποίο ο Παναγιώτατος μεταξύ άλλων τόνισε και τα εξής: «...Απαραίτητοι είναι αι ιερατικαί Συνάξεις της τοπικής Εκκλησίας έκτακτοι ή τακτικαί, καθ’ ότι εν αυταίς εκτίθενται τα προβλήματα, αι εμπειρίαι, χαράσσεται πορεία πλεύσεως και πάντες επιστρέφουσιν εις την ιδίαν αυτών ποίμνην έχοντες περισσοτέρας δυνάμεις, ισχυροτέραν θέλησιν και οραματισμούς δια καρποφόρον εργασίαν. Αι Συνάξεις αύται καθίστανται θεμελιώδους σημασίας δια τας τοπικάς Εκκλησίας τας εν τη ξένη όταν έχωσι θέμα εκκλησιολογικόν ως η υμετέρα ετησία ιερατική Σύναξις, η έχουσα εφέτος ως θέμα “Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον”, ήτοι την Μητέρα ημών Εκκλησίαν».

Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγ. Βρετανίας κ. Γρηγόριος απηύθυνε προς την Σύναξη την εισαγωγική του ομιλία, κατά την οποία ευχαρίστησε τις φιλοξενούσες Κοινότητες, σύστησε τους νέους κληρικούς της Ιεράς Αρχιεπισκοπής, ανέλυσε τη σημασία των Συνάξεων του Ιερού Κλήρου, τόνισε την αξία της προσεκτικής διαχείρισης των οικονομικών ζητημάτων των Κοινοτήτων, ιδιαίτερα στις παρούσες δύσκολες -οικονομικά- συνθήκες, παρουσίασε τον κύριο ομιλητή της Σύναξης, καθώς και τους λοιπούς ομιλητές, ζήτησε από τους κληρικούς να δείχνουν πάντα ιδιαίτερη προσοχή και ενδιαφέρον για τα νεαρά μέλη των Ενοριών και για τους νέους επιστήμονες στο πλαίσιο της ποιμαντικής τους διακονίας και τέλος παρεκάλεσε όλους να προσευχηθούν για ταχεία και δίκαιη λύση του Κυπριακού προβλήματος.

Ακολούθησε η κύρια ομιλία της Σύναξης από τον Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Πασχάλη Κιτρομηλίδη, ο οποίος ομίλησε με βαθειά επιστημοσύνη και γλαφυρότητα για το θέμα: «Η Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως: Η ιστορική κληρονομιά και η προοπτική του μέλλοντος».
Ο κ. Κιτρομηλίδης παρουσίασε πολλά ιστορικά στοιχεία για την πρωτόθρονη Εκκλησία της Βασιλεύουσας και προσέφερε εμπειρίες και σκέψεις του από την πολύχρονη ενασχόλησή του με το θέμα αυτό. Η ομιλία δημιούργησε μεγάλο ενδιαφέρον στο ακροατήριο και μετά το τέλος της έγινε μεγάλη συζήτηση για τα θέματα που σχετίζονται με την ιστορία και τη ζωή του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου. Η συζήτηση δε, συνεχίσθηκε και την δεύτερη ημέρα της Σύναξης.
Κατόπιν ακολούθησαν οι υπόλοιπες σημαντικές εισηγήσεις, που δόθηκαν από έμπειρους ομιλητές - κληρικούς. Αυτές είχαν ως εξής:

* Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Τροπαίου κ. Αθανάσιος, «Τα 50-χρονα της Διακονίας του Αρχιεπισκόπου στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας, 1959-2009»
* Πρωτοπρ. Γεώργιος Ζαφειράκος, «Προστασία Οικογένειας, Διαζύγια κ.λ.π.»
* Οικον. Κωνσταντίνος Γαλιβαλδινός, «Ταμείο Ασφαλίσεως και Συντάξεως Κλήρου»
* Αρχιμ. Βασίλειος Παπαβασιλείου, «Ομολογιακό Σχολείο “Άγιος Κυπριανός”»
* Οικον. Stephen Maxfield, «H Ορθόδοξη Ιεραποστολή στο Ηνωμένο Βασίλειο»
* Οικον. Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτας, «Η Διακονία του Ορθόδοξου Κλήρου στη σύγχρονη κοινωνία».

Αξίζει να σημειωθεί ότι στις Ιερές Ακολουθίες των δύο ημερών της Σύναξης κήρυξαν τον θείο λόγο οι εξής κληρικοί: Αρχιμ. Ραφαήλ Σιδέρης και Οικον. Ιωάννης Nankivell.

Στο επίσημο δείπνο που προσφέρθηκε την Δευτέρα 27η Απριλίου το βράδυ, στο κτίριο της Κυπριακής Εστίας του Birmingham, προς τιμήν του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου, των Θεοφιλεστάτων Επισκόπων και των λοιπών κληρικών, παρευρίσκονταν και χαιρέτησαν τους Συνέδρους διάφοροι θρησκευτικοί και πολιτικοί παράγοντες της τοπικής κοινωνίας, όπως ο Αγγλικανός Επίσκοπος του Birmingham και ο Αντιδήμαρχος της πόλης.
Εκτός των Ιερέων παρακολούθησαν την Σύναξη και μερικές Πρεσβυτέρες και Διακόνισσες, συνοδεύοντας τους κληρικούς συζύγους τους.
Η ετήσια αυτή Σύναξη του Ιερού Κλήρου της Αρχιεπισκοπής Θυατείρων στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία. Όλοι οι Σύνεδροι ευαρεστήθηκαν και ωφελήθηκαν τα μέγιστα από την Σύναξη αυτή και ιδιαίτερα από την ανανέωση των αδελφικών δεσμών φιλίας και αγάπης, που διακρίνουν πάντα τους κληρικούς της Εκκλησίας μας. Ανανέωσαν το ραντεβού τους δε για την επόμενη χρονιά που θα συγκληθεί και πάλι η Σύναξη των Ιερέων.

Τρία παιδικά βιβλία από τους Διονύσιο και Αίγλη-Αικατερίνη Ποταμίτου

Ένα ευτραφές πακέτο με τρία βιβλία μάς απέστειλαν οι φίλοι των Εκδόσεων Ποταμίτου: α) "Το προσευχητάρι μου" (κυκλοφορείται σε β΄ έκδοση), β) "Αγία Αικατερίνη, Μεγαλομάρτυς και Πολιούχος Σινά" και γ) "Άγιος Χριστοφόρος".

Πρόκειται για το φιλικό μας ζεύγος Διονύσιο και Αίγλη-Αικατερίνη Ποταμίτου. Ο Διονύσιος γράφει κι έχει την όλη ευθύνη των Εκδόσεων που ίδρυσαν προ διετίας, ενώ η Αίγλη-Αικατερίνη εικονογραφεί με ιδιαίτατη ευαισθησία σκηνές από τους βίους των ιερών Προσωπικοτήτων, με τις οποίες ασχολούνται. Και όλ' αυτά στο περιθώριο της ανατροφής των τεσσάρων ευλογημένων παιδιών τους και της ανύστακτης μέριμνάς τους για πνευματική ζωή στη σύγχρονη αφιονισμένη Αθήνα.

Το έργο -δόξα τω Θεώ- συντελείται ουσιαστικό και υποδειγματικό, στ' όνομα της διάδοσης του Κυριακού Λόγου και των Αγίων μας, οι οποίοι κατέστησαν με τον βίο και την πολιτεία τους "στόματα του Λόγου"!

Τι καλύτερο διακόνημα ή εργόχειρο γι' ανθρώπους που ζουν στον κόσμο, αλλά ταυτόχρονα επιθυμούν την άσκηση! Λόγος και Εικόνα σε απόλυτη αφοσίωση στ' αγιοτικά! Αλλά όχι μόνον έτσι. Η όλη προσπάθεια αφορά και απευθύνεται στα παιδιά, "των γαρ τοιούτων εστίν η βασιλεία των ουρανών" (Ματθ. 19,14).

Ευχής και προσευχής έργον είναι αυτός ο κόπος του ζεύγους Ποταμίτου να βρει ανταπόκριση, τα δε παιδιά μας ν' αποκτήσουν τέτοια βιβλία Ουσίας κι Ευπρέπειας!

Όσοι αναγνώστες του Νυχθημερόν επιθυμούν επικοινωνία, ας κρατήσουν τα στοιχεία:

Εκδόσεις Ποταμίτου, Αγ. Βασιλείου 54, 173 43 Άγιος Δημήτριος.

Τηλέφωνο και Fax: 2109750950. E-mail: info@potamitis.com

Στάμνα, κοινώς βίκα, η θαυματουργή

Γράφει η Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

Κοιτάζοντας, πρόσφατα, το σωρό από τις στάμνες, βίκες τις λέγαμε παλιά στη Ζάκυνθο, στην ιστοσελίδα Στον Ίσκιο του Ίσκιου, από τους πρόσφατους γιορτασμούς της Ανάστασης, ήλθε στο νου μου ένα παλιό περιστατικό, συνέβη πριν από τους καταστρεπτικούς σεισμούς του -53, όχι στο Μπανάτο αυτή τη φορά, αλλά στη Μπόχαλη που εφημέρευε ο αείμνηστος παπάκης μου. Δεν πρέπει να ήμουν πάνω από 5-6 χρονών τότε.

Μέναμε στο κελί, έτσι λεγόταν η κατοικία του παπά, κτίσμα συνεχόμενο με την εκκλησία και με ψηλά μουράγια στα πλαϊνά, που επέτρεπε να επικοινωνεί το κελί με την εκκλησία και το καμπαναριό, χωρίς να χρειάζεται να βγούμε έξω. Το πλάτωμα μπροστά από την εκκλησία της Χρυσοπηγής, ήταν πιο φαρδύ τότε, αργότερα, από τις κατολισθήσεις, στένεψε πολύ.

Οι Μποχαλιώτες είχαν συνήθεια, το μεν μεσημέρι οι άνδρες να παίρνουν μια κουρελού για στρωσίδι και να έρχονται να κοιμούνται στη βορινή πλευρά, πίσω από το Ιερό, όπου στο δυνατό ροχαλητό και στα αέρια που εξαπολύαν τους κρατούσε ...σιγόντο το τραγούδι από τα τζιτζίκια και τους δρόσιζε η σκιά και το αεράκι από τα πεύκα, το δε βράδυ να μαζεύονται γυναίκες κι άνδρες μπροστά στα σκαλοπάτια της εκκλησίας και στα μουράγια και στη κυριολεξία να διανυκτερεύουν εκεί, τραγουδώντας, παίζοντας κιθάρες, κουβεντιάζοντας φωναχτά σε γλώσσα όχι και τόσο ευπρεπή και λέγοντας ανέκδοτα τις περισσότερες φορές ακατάλληλα όχι μόνο για το χώρο, μπροστά από εκκλησία, αλλά και για εμάς που είμαστε μικρά παιδιά και προσπαθούσαμε να κοιμηθούμε χωρίς να το πετυχαίνουμε από τα δυνατά γέλια και τις φωνές τους που κρατούσαν μέχρι τα ξημερώματα.

Μάταια προσπάθησε πλείστες όσες φορές ο παπά Σπύρος να τους εξηγήσει, πως δεν ήταν σωστό, ούτε πίσω από το Ιερό να μαζεύονται κάθε μεσημέρι και να χαλάν τον κόσμο με τις φωνές τους, μήτε τις νύχτες στην πόρτα της εκκλησίας μέχρι τα ξημερώματα με φωνασκίες, βωμολοχίες και άλλα, όφειλαν να σεβαστούν το χώρο, αλλά και το γεγονός ότι ακριβώς δίπλα βρισκόταν η οικογένεια του παπά, που δεν μπορούσαν να βρουν ησυχία ούτε νύχτα ούτε μέρα καθώς και άλλοι γείτονες. Δυστυχώς, όλες οι παρακλήσεις και νουθεσίες του, έπεφταν στο κενό. Ντρέπονταν για λίγο και σταματούσαν για μια-δυο μέρες και μετά πάλι τα ίδια.

Ένα βράδυ, αγανακτισμένος ο παπάς, αν θυμάμαι καλά είμαστε άρρωστες κι εγώ και η αδελφή μου με υψηλό πυρετό, ανέβηκε αθόρυβα στο Καμπαναριό γύρω στα μεσάνυχτα με μια μεγάλη βίκα στο χέρι και χωρίς τον παραμικρό θόρυβο, άφησε να πέσει «εξ ουρανών» η βίκα ακριβώς μπροστά στα πόδια όλων αυτών που αδιαφορούσαν για το ότι ακριβώς δίπλα κοιμόταν οικογένεια και ήταν δυο μικρά παιδιά άρρωστα. Τρομοκρατήθηκαν όλοι και προσπαθούσαν να βρουν από πού προήλθε. Σκοτάδι και ησυχία επικρατούσε στο σπίτι του παπά και γύρω... τρόμαξαν στ’ αλήθεια, τα μάζεψαν και τόβαλαν στα πόδια τρέχοντας.
Την άλλη μέρα, έδιναν κι έπαιρναν τα σχόλια για το πού βρέθηκε η βίκα, αφού ο παπάς που ρωτήθηκε αν άκουσε τίποτα, ασφαλώς δεν είχε ακούσει, είχε μέσα δυο παιδιά άρρωστα, δεν φτάνει η φασαρία και χαλασμός που κάνουν κάθε βράδυ και δεν έβρισκε ησυχία η οικογένεια του, τι θέλουν τώρα;
Μυστήριο μέγα κάλυπτε την όλη υπόθεση, μέχρι που μια γριά που καθόταν εκεί κοντά και είχε και κείνη αγανακτήσει από τη συμπεριφορά τους, αποφάνθηκε πως ασφαλώς αυτά είναι θεϊκά πράματα και μάλλον θαύμα έκαμε η Παναγία η Χρυσοπηγή που είχαν το θράσος μπροστά σχεδόν από την εικόνα Της να φέρνονται έτσι κάθε νύχτα μη σεβόμενοι τίποτα... Διαδόθηκε από στόμα σε στόμα το ...θαύμα, οι περισσότεροι ήλθαν στον παπά ζητώντας του να διαβάσει δέηση για να τους συγχωρήσει η Χρυσοπηγή, υποσχόμενοι ποτέ άλλο να μην φερθούν με τόση αβλάβεια και ασέβεια.

Έκτοτε βρήκε τη γαλήνη και την ησυχία ο ιερός χώρος, αλλά επίσης, η οικογένεια του παπά και αυτοί που έμεναν εκεί κοντά.
Την ησυχία της νύχτας δεν διέκοπταν πλέον οι αγριοφωνάρες και οι βωμολοχίες παρά μόνο τα τριζόνια και κάνας ξενύχτης που ανέβαινε περικοπά, από τα πεύκα ερχόμενος από τη χώρα και που σιγοτραγουδούσε ίσως για να ξορκίζει τα μυστήρια της νύχτας.

Αγγέλου Γκούνη: "Πολλές οι ιστορίες, μία η Αλήθεια"

Λάβαμε σήμερα την πρώτη από τις Εκδόσεις του νεοσύστατου Κέντρου Νεότητος της Μητροπόλεως Λευκάδος και Ιθάκης, του οποίου προΐσταται ο ταλαντούχος νέος Κληρικός Διάκονος Ιωαννίκιος Ζαμπέλης. Το βιβλίο τιτλοφορείται "Πολλές οι ιστορίες, μία η Αλήθεια" και είναι γραμμένο από τον Άγγελο Γκούνη, θεολόγο (Λευκάδα 2009, σελίδες 176).

Ελπιδοφόρα και αξιοπρόσεκτη έκδοση, διότι, όχι μόνον αξίζει από μόνη της ως βιβλίο πνευματικής οικοδομής, αλλά κι επειδή αποτελεί την απαρχή μιας φιλόδοξης σειράς εκδόσεων του σχετικού Γραφείου της Εκκλησίας της Λευκάδας, η οποία έχει σκοπό να πλησιάσει αγαπητικά τη νεότητα, σε καιρούς μάλιστα εντονότατων προβληματισμών και ανομολόγητων υπαρξιακών αναθεωρήσεων σε όλα τα επίπεδα.

Αφού ευχαριστήσουμε τον υπεύθυνο των εκδόσεων π. Ιωαννίκιο για την τιμή της αποστολής, αφήνουμε τον ίδιο τον συγγραφέα κ. Άγγελο Γκούνη να μάς εξηγήσει τις προθέσεις του, μες από το προλογικό του σημείωμα:

Aφορμή για τη συλλογή, την καταγραφή και τον σχολιασμό του υλικού του παρόντος βιβλίου υπήρξε ο πιστός λαός του Θεού –και όχι μόνον. Το κήρυγμα στους Ναούς, οι διηγήσεις στους μαθητές του σχολείου, οι συζητήσεις με τους νέους στις ενοριακές νεανικές συντροφιές, στα κατηχητικά και στις κατασκηνώσεις της Ιεράς Μητροπόλεως Λευκάδος και Ιθάκης «Παναγία η Φανερωμένη», αλλά και η αναφορά ιστοριών του παρόντος βιβλίου στην καθημερινότητα μου έδωσαν τη δύναμη και το κουράγιο, για να συγκεντρωθεί αυτό το υλικό και με τη Χάρη του Θεού να διατεθεί προς ωφέλεια και οικοδομή των αναζητούντων την Αλήθεια.
Το βιβλίο αυτό απευθύνεται σε ανθρώπους κάθε ηλικίας και κάθε φύλου. Οι ιστορίες που περιέχονται μέσα σε αυτό είναι αυτοτελείς και μερικές εξ αυτών αυτούσιες, όπως δηλαδή κι εγώ τις διάβασα από την πηγή τους, κυρίως την Αγία Γραφή, το Γεροντικό, τα Συναξάρια της Εκκλησίας μας, το περιοδικό «Λυχνία» της Ι.Μ. Νικοπόλεως και Πρεβέζης και διάφορα περιοδικά και φυλλάδια. Νομίζω ότι ο αναγνώστης θα πρέπει να παίρνει τα μηνύματα όχι τόσον από τα σχόλια, που είναι προσωπικές παρατηρήσεις, όσον από το ίδιο το γεγονός, που αναφέρεται στο κείμενο της ιστορίας.
Περιέχονται πάνω από εξήντα ιστορίες που ξεκουράζουν, αναπαύουν, εφοδιάζουν τον αναγνώστη και τον ενισχύουν στην πορεία του προς την ένωσή του με το Θεό.

Ο καλλιφωνότατος π. Νικόδημος Καβαρνός στο Ψαλτήρι της Ενορίας μας

Ο Αρχιμανδρίτης Νικόδημος Καβαρνός είναι μια εξαιρετική περίπτωση πολύ νέου ανθρώπου και νεότατου Κληρικού, ο οποίος αξιοποίησε με τον καλύτερο τρόπο το πολύτιμο τάλαντο της φωνής και ήδη έχει διακριθεί ανά την Ορθοδοξία ως ένας από τους σπουδαιότερους Πρωτοψάλτες και Καθηγητές της Βυζαντινής Μουσικής.

Κατά την περίοδο του Πάσχα ο π. Νικόδημος βρέθηκε στη Ζάκυνθο κι εξυπηρέτησε ιερατικά τη Γυναικεία Μονή της Ελευθερώτριας. 

Το περασμένο Σάββατο, παραμονή της Κυριακής του Θωμά ήταν κοντά μας, στο Μπανάτο και τίμησε το Ψαλτήρι μας κατά τον Αναστάσιμο Εσπερινό ,στον ναό της Παναγούλας. Από εκείνο τ' όμορφο απόγευμα προέρχονται και τα βιντεάκια που ακολουθούν. Η μέρα όδευε "επί την ηλίου δύσιν" και ο π. Νικόδημος μελωδούσε κατανυκτικά τα εσώτατα σκιρτήματα της ψυχής μας! Ας τον ακροασθούμε:

Who is Who

Ο Αρχιμανδρίτης Νικόδημος Καβαρνός (κατά κόσμον Παναγιώτης) γεννήθηκε στη Μυτιλήνη της Λέσβου. Εκεί έζησε τα παιδικά του χρόνια μέχρι που ολοκλήρωσε και τις σπουδές στην Δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Επιποθώντας τη μόρφωση μεταβαίνει στην Αθήνα και παίρνει Πτυχίο από την Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών και την Θεολογική Σχολή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου. Ακολούθως εγγράφεται στα ΤΕΙ Ιονίων Νήσων (Ληξούρι) Τεχνολογίας Ήχου και Μουσικών Οργάνων, παίρνοντας γνώσεις που αφορούν στον ήχο και τα μουσικά όργανα. Η αγάπη του για την τεχνική του ήχου και της μουσικής τον κάνουν να εγγραφεί σε ιδιωτική Σχολή ΙΕΚ, παίρνοντας Πτυχίο στην Σκηνοθεσία Τηλεόρασης και Κινηματογράφου, Ηχοληψίας, Πολυκάναλης Εγγραφής και Ηχοτεχνίας. Συνδυάζει εκπαίδευση στο studio του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών με ηχογραφήσεις πολλών συνόλων Ελληνικής και ξένης μουσικής.

Ασχολήθηκε από πολύ νωρίς με την μάθηση της Βυζαντινής Μουσικής, με πρώτο δάσκαλο τον Γεώργιο Μιχαλλέλη. Είναι Πτυχιούχος Ιεροψάλτης με βαθμό Άριστα. Πτυχιούχος Βυζαντινής Μουσικής με βαθμό Άριστα και Διπλωματούχος Βυζαντινής Μουσικής με βαθμό Άριστα. Έχει γνώσεις αρμονίας, πιάνου και σύνθεσης. Διετέλεσε Πρωτοψάλτης στον Ι.Ν. Αγ. Αντωνίου Τρίγονα Μυτιλήνης, Μεταμόρφωσης Μεγαλοχωρίου, Αγ. Συμεών Μυτιλήνης, στο Ιερό Προσκύνημα της Παναγίας Αγιάσου όντας 12ετής, Άγ. Νικόλαο Πλωμαρίου, Παναγίτσα Ταύρου, Αγ. Αικατερίνη Πλάκας, Άγ. Δημήτριο Αμπελοκήπων (όπου διετέλεσε ιεροψάλτης ο Θρ. Στανίτσας) και στον Καθεδρικό Ι.Ν. Μεταμόρφωσης Μοσχάτου, όπου τώρα διακονεί και ως Κληρικός.

Διδάσκει Βυζαντινή Μουσική τα τελευταία 10 χρόνια, σε σύνολο μαθητών αρκετοί εκ των οποίων είναι Πρωτοψάλτες και Πτυχιούχοι Βυζ. Μουσικής. Η Χορωδία του απαρτίζεται ως επί το πλείστον από μαθητές του.

Διάκονος χειροτονήθηκε στις 27 Ιανουαρίου και Πρεσβύτερος στις 2 Φεβρουαρίου 2009. Την ίδια μέρα χειροθετήθηκε Αρχιμανδρίτης. Όλα από τον Μητροπολίτη Μυτιλήνης κ. Ιάκωβο.

Αν θέλετε να έχετε περισσότερα ακούσματα από τον π. Καβαρνό, μπείτε εδώ, στο προσωπικό του Κανάλι στο YouTube.

Η εορτή του Αγίου Γεωργίου στην Grenoble της Γαλλίας

 Πανηγυρική λειτουργική Σύναξη πραγματοποιήθηκε σήμερα το πρωί στον Ελληνορθόδοξο Ναό του Αγίου Γεωργίου της γαλλικής πόλης Grenoble, όπου -ως γνωστόν- εφημερεύει ο Ζακύνθιος Πρωτοπρεσβύτερος Γεράσιμος Σκαρτσής. Της αναστάσιμης αυτής εορτής προεξήρχε ο οικείος Μητροπολίτης Σεβ. Γαλλίας κ. Εμμανουήλ (Αδαμάκης) - Υπέρτιμος και Έξαρχος Ευρώπης, πλαισιωμένος από διάφορους Κληρικούς της Μητρόπολής του. Πιο συγκεκριμένα, πλην του Εφημερίου π. Γερασίμου, έλαβαν μέρος ο Αρχιμανδρίτης Ηλίας Delaune (Γάλλος Ηγούμενος της Μονής Notre Dame της περιοχής La Faurie, στις Γαλλικές Άλπεις), ο Πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντίνος Κρασάκης (Ιεροδιδάσκαλος στο Saint-Étienne), ο Οικονόμος Γεώργιος Βασιλάκης (Θεολόγος και φοιτητής Κοινωνιολογίας στη Lyon, Εφημέριος του Pont-de-Chéruy) και ο π. Ιωάννης (Εφημέριος της Ρουμανικής Ενορίας της Grenoble).Παρευρέθηκαν εκπρόσωποι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και λοιπών δογμάτων, ο Αντιδήμαρχος της Grenoble, ο Πρόξενος της Ελλάδας στην πόλη αυτή δρ. Μιχαήλ Χαντζημανόλης, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητος κ. Βασίλειος Ζάμπαλας και τα προεδρεία λοιπών πολιτιστικών συλλόγων της Grenoble.

Ακολούθησε στην Αίθουσα Τελετών της Ενορίας ελληνικό γλέντι, χορός, τραγούδια με πολύ κέφι και πλήθος κόσμου, που κατέφθασαν για να συνεορτάσουν από τις γειτονικές ενορίες του Saint-Étienne, Lyon και Pont-de-Chéruy.

Τα Πασχαλινά του Μπανάτου στην εφημερίδα "Ημέρα τση Ζάκυθος"

Μικρή, αλλά θερμή αναφορά στις Πασχαλιάτικες Ακολουθίες της Ενορίας μας, μαζί με μια φωτό από την Ανάσταση στο Μπανάτο, έκαμε η τοπική Εφημερίδα Ημέρα τση Ζάκυθος στο φύλλο της 22ας Απριλίου. Είναι η στήλη "Πασχαλινά" και υπογράφει "Ο Παρατηρητής". Τον ευχαριστούμε και αντιγράφουμε το σχετικό δημοσίευμα:

Κατανυκτική η ατμόσφαιρα, τόσο τη Μ. Παρασκευή -στον Επιτάφιο Θρήνο και τη Γκλόρια- όσο και το βράδυ του Μ. Σαββάτου -στην τελετή της Αναστάσεως- στο Βανάτο, όπου με εξαιρετική επισημότητα, το ιδιότυπο τοπικό κλίμα, απέδωσαν ο εφημέριος π. Παναγιώτης Καποδίστριας, οι ψάλτες και οι εκατοντάδες ενορίτες και επισκέπτες που προσήλθαν, δημιουργώντας το αδιαχώρητο στους γύρω χώρους των Ιερών Ναών τόσο της Παναγίας, όσο και της Φανερωμένης.

Το λαμπριάτικο πανηγύρι 2009 της Βαγγελίστρας στα Μαριναίικα Μπανάτου

Στον συνοικισμό Μαριναίικα Μπανάτου αποκαταστάθηκε πριν τέσσερα χρόνια το παλιό εκκλησάκι της Βαγγελίστρας των Αβουραίων (πάλαι ποτέ της αρχοντικής Οικογένειας Μπάφη). Κάθε Πέμπτη του Πάσχα έκτοτε πραγματοποιείται αναστάσιμο πανηγύρι, εκ μεταφοράς από την 25η Μαρτίου. Φέτος συνέπεσε και η γιορτή του Αγίου Γεωργίου. Όμως η βροχή ήταν καταρρακτώδης κι έτσι δεν χαρήκαμε τ' ανοιξιάτικα και πολύχρωμα χαλιά της φύσης τριγύρω.

Η κτήτωρ Οικογένεια Αβούρη είχε πάντως μεριμνήσει για όλα. Πρώτα και κύρια μπήκε νέο τέμπλο με όμορφες αγιογραφίες του ντόπιου αγιογράφου Ιωάννου Γιατρά, δωρεά εξ ολοκλήρου Διονυσίου και Νίκης Αβούρη. Ύστερα η κ. Έλλη Αβούρη είχε ετοιμάσει πλούσια εδέσματα, ενώ διανεμήθηκε από μια μπουμπουνιέρα με πασχαλινό κουλούρι και αυγό σε όλους τους προσκυνητές. Πολλές δεκάδες κόσμου από τη γύρω περιοχή κατέφθασαν, υπέμειναν μάλιστα οι πλείστοι υπό διαρκή βροχή καθ' όλη την διάρκεια της θ. Λειτουργίας. Ο Εφημέριός μας, ομιλώντας στο εκκλησίασμα, υπογράμμισε την αναγκαιότητα της Ανάστασης ως ακρογωνιαίου λίθου της πίστης μας (βλ. βίντεο).

Τα παιδιά της "Νεανικής Συντροφιάς Βανάτου"

Κατά τις μέρες του Μεγαλοβδόμαδου είχαμε την ευκαιρία να δούμε στην Εκκλησία ορισμένα από τα παιδιά, που κατά περιόδους λάμπρυναν με την παρουσία τους τη "Νεανική Συντροφιά Βανάτου" και τις διάφορες εκφράσεις της μέσα στα παρελθόντα χρόνια. Βασικά, τα παιδιά αυτά υπήρξαν (ή τα μικρότερα συνεχίζουν να είναι) βοηθοί του Εφημερίου στο Ιερό Βήμα, γνωστά ως "ιερόπαιδες", επί το ζακυνθινότερον "δασκαλούδια". Όμως, σε διάφορες εποχές, πλαισίωσαν με αξιοσημείωτη επιτυχία πολιτιστικές, περιβαλλοντικές ή και ποιμαντικές δράσεις της Ενορίας μας.

Τώρα, τα μεγαλύτερα διαπρέπουν είτε ως φοιτητές, τεχνίτες, επιστήμονες, κάποια μάλιστα ως γονείς!!!

Τα μεγαλύτερα παιδιά της φωτογραφίας, όχι μόνον εκκλησιάσθηκαν, αλλά κατέφυγαν και στο Ιερό Βήμα, ωσάν τα κλωσσόπουλα κάτω από τις στοργικές φτερούγες της μητέρας τους!

Η αναστάσιμη Λειτουργία για την εορτή της Παναγίας

Κατά την συνήθεια των παλαιών Μπανατιωτών σήμερα εορτάζει ο ναός της Φανερωμένης, όπου τελέσθηκε η αναστάσιμη Λειτουργία προς τιμήν της Παναγίας.

Για την ιστορία, να σημειώσουμε, ότι οι προγενέστεροι λιτάνευαν σήμερα την Καθέδρα της Φανερωμένης στην Ενορία, αλλά, με το πέρασμα των χρόνων, τούτο εξέλιπε, λόγω μάλλον μη συμμετοχής ικανοποιητικού εκκλησιάσματος κι έτσι, από το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, η εορτή περιορίζεται μόνο στη Λειτουργία και τίποτε περισσότερο. 

Παλαιοί ενορίτες, παρ' όλ' αυτά, προσήλθαν σήμερα στον ναό, αναθυμούμενοι τα πρώτα μεγαλεία και αλληλοευχόμενοι το "Χριστός Ανέστη"!

Εσπερινός της Αγάπης και Λιτανεία της Παναγούλας

Το απόγευμα πραγματοποιήθηκε στον ναό της Παναγούλας μας ο επίσημος Εσπερινός της Αγάπης, κατά την διάρκεια του οποίου αναγνώσθηκε το Πασχαλινό Μήνυμα του Σεβ. Μητροπολίτη μας κ. Χρυσοστόμου και στη συνέχεια -παρά τον άσχημο καιρό- έγινε η πατροπαράδοτη Λιτανεία των Εικόνων της Ανάστασης και της Παναγούλας ανά την κωμόπολη του Μπανάτου.

Μετά την επιστροφή, στα προπύλαια του ναού έγινε Δέηση, κατά την οποίαν ο Εφημέριός μας επισήμανε τη Χαρά που εγκαινιάζει στον κόσμο μας ο Αναστημένος Ιησούς, πατάσσοντας το κράτος του Άδη και την άβυσσο των παθών μας. Είπε επίσης, ότι τέτοιες παραδοσιακές τελετές δεν είναι δυνατόν να επιβιώσουν, εάν ο λαός μας δεν συμμετέχει, ενώ η συσπείρωσή μας στο Σώμα της Εκκλησίας (με τα θρησκευτικά και πολιτισμικά στοιχεία που διασώζει) αποτελεί πράξη αντίστασης στο ρεύμα της εν γένει αλλοτρίωσης, η οποία κατατρύχει τον καιρό και τον τόπο μας.

Χριστός Ανέστη και στο Μπανάτο!

 
Μ' εξαιρετική επισημότητα, ανυπόκριτα χαμόγελα κι εγκάρδιους ασπασμούς έγινε στις 12 π.μ. η Τελετή της Ανάστασης στο πλάτωμα της Φανερωμένης Μπανάτου, στην οποία προσήλθαν πολλές εκατοντάδες ενορίτες κι επισκέπτες μας, δημιουργώντας το αδιαχώρητο στους γύρω χώρους του ναού.

Όλα ήταν απαστράπτοντα και κυρίως οι καρδιές και τα συναισθήματά μας! Όλα εορταστικά και δαφνηφόρα! Όλα λουσμένα στα φώτα και τις ελπίδες! Μακάρι πάντα έτσι!

Ακολούθησε η Αναστάσιμη Λειτουργία, στην οποία παρέμειναν κάμποσοι εκκλησιαζόμενοι, μετέχοντας οι πλείστοι στη Θεία Ευχαριστία:

Η Εξομολόγηση

Γραμμένο από τον Δάσκαλο Νικ. Χ. Κοντονή

Ήταν παραμονή του Πάσχα. Εφημέριος στο Μπανάτο ήταν ο Πατέρας μου, ο παπα-Μπάμπης. Εμείς τα παιδιά ετοιμαζόμαστε με δέος και πίστη να κοινωνήσουμε την ημέρα του Πάσχα. Έπρεπε όμως να πάμε να εξομολογηθούμε. Περιμέναμε λοιπόν καμιά δεκαριά παιδοβόλια στο προαύλιο της Παναγούλας να βρεθεί κάποιο κενό, από εξομολογούμενους, για να μπούμε και μεις στην εκκλησία, για να εξομολογηθούμε. Κάποια στιγμή λοιπόν, που μπόρεσε ο παπάς, μας κάλεσε όλους μέσα στην εκκλησία. Μας έβαλε στη σειρά και άρχισε να μας ρωτά διάφορα έναν-έναν με σειρά.

«Ακούς τους γονείς σου; Κάνεις την προσευχή σου; Λες ψέματα; Κάνεις κακές πράξεις; Ακούς τη Δασκάλα σου; Διαβάζεις τα μαθήματά σου; Ορκίζεσαι; Βλαστημάς;» Αυτές ήταν οι συνηθισμένες ερωτήσεις με το μέρος μας, λέγοντας και κάποιο θείο και φοβισμένο ψεματάκι.

Όλα μάς τα συγχωρούσε ο παπάς και Πατέρας μου. Ήταν όμως αυστηρός, σε όσα παιδιά δεν άκουγαν ή στενοχωρούσαν τους γονείς τους και τη δασκάλα τους και ακόμη αυστηρότερος σε όσα βλαστημούσαν. Τα περισσότερα αμαρτήματά μας τα ήξερε βέβαια ο πνευματικός μας. Γιατί ό,τι γινόταν στο χωριό ταξίδευε με μεγάλη ταχύτητα κι έτσι είχε για τον καθένα γνώση των πράξεών μας ο Παπάς μας.

Εξομολογήθηκε λοιπόν ο πρώτος, ο δεύτερος και ο τρίτος και ήλθε η σειρά του τέταρτου, που συν τοις άλλοις, ήταν και λίγο βλάστημος. Αφού του έγιναν οι παραπάνω ερωτήσεις, τού έγινε και η πιο σημαντική:

- Βλαστημάς; 

- Ε, καμιά φορά,απάντησε το παιδί. 

- Και τι βλαστημάς; τον ρώτησε ο Παπάς. 

- Ε, Δέσποτά μου, ρίχνω καμία Παναγία και κάνα Χριστό. 

Δεν πρόλαβε να τελειώσει και δέχτηκε από το βαρύ χέρι του Παπά ένα γερό χαστούκι. Τότε, λες κι είμαστε όλα τα παιδιά συνεννοημένα, αρχίσαμε να τρέχουμε κι άλλα βγαίναμε από τη βορεινή πόρτα της εκκλησίας, που τότε αυτή ήταν η κυρία είσοδος και άλλα από την πόρτα, που βλέπει προς το νεκροταφείο. Ακόμα και σήμερα, όταν θυμάμαι αυτή την εξομολόγηση, γελάω με την ψυχή μου, με τον τρόπο που φύγαμε από την εκκλησία.

Μοιάζαμε σαν μια φλότα τρυγόνια, που δέχτηκε το σμπάρο του κυνηγού. Το Πάσχα όμως όλοι κοινωνήσαμε από το χέρι του Παπα-Μπάμπη. Αυστηρός ήταν, αλλά μας αγαπούσε, κι εμείς, όσοι ακόμη υπάρχουμε, τον θυμόμαστε και μιλάμε όμορφα γι’ αυτόν.

Gloria (Πρώτη Ανάσταση) και Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Σαββάτου

Πρώτη πρωινή ώρα του Μ. Σαββάτου στο Μπανάτο

Επιτάφιες ωδές και βαθιά κατάνυξη

Μεγάλη Παρασκευή 2009 στο Μπανάτο