Αποσπάσματα από τη σύναξη του "Αληθώς" για τον Ελύτη [7 videos]

  Χθες βράδυ στη Φανερωμένη Μπανάτου 

Αναμνηστικοί στίχοι για την 100ετηρίδα Ελύτη στο "Αληθώς"

ΚΛΕΙΣΤΑ ΧΑΡΤΙΑ

100 χρόνια Ἐλύτης

Συρράπτεις λέξεις

σημαίνει: Κλωθογυρίζεις

-καί πρός τί Ποιητή;-

εὐγονικῇ μεθόδῳ

στίς ἡδονές τοῦ Ἄρα.

Στά Κλειστά Χαρτιά

κούρους ἀρχειοθετεῖς

ἀδιάθετους

τίς δέ κόρες ἐνήλικες.

Λοιπόν, ἐπτωχεύσαμεν.

Τίμα το μάτι

πού σέ φλερτάρει

κι ἐπιβιώνεις.

Ἀλίμονο ἂν χυθεῖ

καί τό σημαῖνον βλέμμα.

Ὀκτώβριος 2011

[ Το ποίημα ΚΛΕΙΣΤΑ ΧΑΡΤΙΑ -συνομιλία με τον Οδυσσέα Ελύτη- γράφτηκε από τον π. Παναγιώτη Καποδίστρια ειδικά για την επέτειο των 100 χρόνων από τη γέννησή του (2.11.1911-2.11.2011) και κυκλοφόρησε σε 100 αριθμημένα και υπογεγραμμένα αντίτυπα, κατά την ειδική εκδήλωση για τον Ποιητή, την οποία διοργάνωσε την 6η Νοεμβρίου 2011 το ΑΛΗΘΩΣ, το Μορφωτικό Κέντρο Λόγου της Ενορίας Μπανάτου, στη Ζάκυνθο. ]

Απόψε στο Παρεκκλήσιο των Ταξιαρχών Μπανάτου

Εντός της ήπιας φθινοπωριάτικης ατμόσφαιρας της ζακυνθινής υπαίθρου -όπως δείχνουν και οι ανωτέρω αποψινές φωτογραφίες- εσπερίσαμε απόψε στο νεόδμητο παρεκκλήσιο των Παμμεγίστων Ταξιαρχών και Νικολάου της Ενορίας μας, επί τη αυριανή Συνάξει των Αγίων Ασωμάτων.

Αύριο το πρωί θα ψαλεί ο Όρθρος της εορτής, θα γίνει Αρτοκλασία και θα ακολουθήσει η Θεία Λειτουργία. Τέλος θα υπάρξει μικρή δεξίωση στο προαύλιο, την οποία ετοιμάζει η εκ των Κτιτόρων κ. Αντωνία Στραβοπόδη. Όσοι πιστοί, προσέλθετε!!!

Χαιρετισμός Δημάρχου Ζακυνθίων κ. Στέλιου Μποζίκη στην εκδήλωση του «Αληθώς» για τα 100 Χρόνια Ελύτη

  Χθες βράδυ στην Φανερωμένη Μπανάτου 

Αγαπητοί ενορίτες του Μπανάτου,

Ζακυνθινοί, που βρεθήκατε στη Φανερωμένη του Μπανάτου για να γιορτάσουμε μαζί τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Ποιητή,

Αγαπητέ πατέρα Παναγιώτη Καποδίστρια, που σε σένα αξίζει ο έπαινος για τούτη τη δημιουργία του «Αληθώς», του Μορφωτικού Κέντρου Λόγου της Ενορίας του Μπανάτου, είμαι ευτυχής που βρίσκομαι κοντά σας στον ιερό χώρο της Φανερωμένης.

Έφτασε κιόλας στην 4η εκδήλωσή του το «Αληθώς». Η πρωτοβουλία τού πατέρα Παναγιώτη Καποδίστρια δίνει ήδη καρπούς, παρά τη βραχύβια –μόλις τρίμηνη– ύπαρξή της, παρουσιάζοντας εκδηλώσεις ουσίας που καλύπτουν ποικιλία θεμάτων, από οικολογικά έως κοινωνιολογικά  και σήμερα επιχειρεί το άλμα στα ύψη της ποίησης, εκεί που  «υπάρχει πάντα το πολύ σιμά και όμως αόρατο». Αυτό το αόρατο θέλει να μετουσιώσει το «Αληθώς» σε Λόγο.

Κέντρο Λόγου, με κάθε σημασία της λέξης, το «Αληθώς». Του λόγου ως ανθρώπινης και θείας έκφρασης και του Λόγου ως ενσάρκωσης του ανθρωπίνου και του θεϊκού  του Λόγου ως Αρχής, ως «νυν και αιέν».

Δεν με παραξενεύει, που ο τέως Μητροπολίτης μας, ο Σεβασμιότατος Χρυσόστομος, ενέκρινε και ενθάρρυνε τη σύσταση και λειτουργία του Μορφωτικού Κέντρου. Ήταν φωτισμένος ο δεσπότης μας. Αλλά εμπιστεύτηκε, επίσης, το δύσκολο έργο της  πνευματικής ολοκλήρωσης των ενοριτών στα άξια χέρια του παπα-Καποδίστρια, που αρέσκεται ν’ «ανάβει φωτιές στο μέλλον» ή και να «καρφώνει παπαρούνες στα χαλάσματα». Την ίδια αντιμετώπιση στήριξης πιστεύω ότι θα δείξει προς το έργο του Μορφωτικού Κέντρου και ο νέος μας δεσπότης, ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Διονύσιος.

Το Μορφωτικό Κέντρο Λόγου Ενορίας Μπανάτου αποτελεί το φωτεινό σημάδι της Εκκλησίας μας στην πνευματική ζωή του τόπου, την τόσο παραγκωνισμένη και τόσο συκοφαντημένη από τους μη «μετέχοντες». Στις άνυδρες εποχές της κρίσης, που δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά και πολιτική και κοινωνική και πολιτισμική και κρίση ηθικής και αξιών, ο Λόγος χρειάζεται να αναδειχτεί σε «βρώση της Ψυχής και Πεμπτουσία» και ο ποιητής να γίνει «Αυτός το Απρόβλεπτο και αυτός οι Θεσμοί».

Το Μορφωτικό Κέντρο της Ενορίας του Μπανάτου, «στο πείσμα των σεισμών στο πείσμα των λιμών, στο πείσμα των εχτρών στο πείσμα των δικών», μας προσφέρει, σήμερα, ένα ταξίδι στους κόσμους του «ΠΟΙΗΤΗ των νεφών και των κυμάτων».

           
Την Τετάρτη που μας πέρασε, στις 2 Νοεμβρίου έκλεισαν 100 χρόνια από τη γέννηση του Οδυσσέα Ελύτη, του ποιητή που ανανέωσε την ελληνική ποίηση και την έκανε γνωστή σ’ ολόκληρο τον κόσμο «τον μικρό, τον μέγα».

«Ο καθείς και τα όπλα του», έλεγε ο Ποιητής και, εμάς σήμερα, ο ποιητής Παναγιώτης Καποδίστριας θα μας οδηγήσει στα «Τοπία θανάτου ως “κάτοπτρα αθανασίας” του ποιητή Οδυσσέα Ελύτη». Περιμένουμε, ακόμα, να θαυμάσουμε το σκίτσο του Ποιητή από το συμπατριώτη μας Διονύση Πάλμα και να ακούσουμε την απόδοση των τραγουδιών σε ποίηση Ελύτη από τους Ζακυνθινούς μουσικούς.

Αφηνόμαστε να απολαύσουμε «λόγια Ακριβά» στη  «σίγουρη ακοή των μακρινών ανέμων».

Φωτό: Κική Ξανθάκη

Κοσμοσυρροή στην φιλολογική βραδιά του "Αληθώς" για τα 100 Χρόνια Ελύτη

 Απόψε στην Φανερωμένη Μπανάτου

Μεγαλειώδεις οι στιγμές απόψε στο Μπανάτο, στο ναό της Φανερωμένης, όπου πραγματοποιήθηκε η προγραμματισμένη γιορτή για τον ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ, στο πλαίσιο του Κέντρου Λόγου "ΑΛΗΘΩΣ". Οι φωτογραφίες είναι εκφραστικές της συμμετοχής φίλων της Ποίησης και της μορφωτικής προσπάθειας της Ενορίας Μπανάτου. 

Ανάμεσα στον πνευματικό κόσμο της Ζακύνθου και τον απλό λαό, που κατέκλυσαν μέχρι και το υπερώο του ναού, πρώτος και καλύτερος ο Σεβ. Μητροπολίτης από Ζακύνθου Δωδώνης κ. Χρυσόστομος, ο οποίος με ιδιαίτατη θέρμη ενέκρινε απαρχής τις πνευματικές συνάξεις του "ΑΛΗΘΩΣ" εντός του ναού, ελλείψει άλλου χώρου για την ανάπτυξη πολιτιστικών δράσεων. Ο χαιρετισμός που απηύθυνε ήταν εκφραστικός, τόσο περί της ποιήσεως του Νομπελίστα Ποιητή μας, όσο και για την μορφωτική προσπάθεια του Κέντρου. 

Ακολούθησε στο βήμα, με χαιρετισμό του, ο Δήμαρχος Ζακυνθίων Στέλιος Μποζίκης, ο οποίος -όντας μάλιστα πλέον Μπανατιώτης- συνεχάρη για την προσπάθεια της Ενορίας και αναφέρθηκε, με γλαφυρότητα και ποιητική διάθεση, στην σημασία του έργου του Μεγάλου Ποιητή για τη σημερινή γκρίζα πολιτικο-οικονομική κατάσταση.

Το Πρόγραμμα άνοιξε με ανάγνωση του αποσπάσματος "Η μεγάλη Έξοδος" από το Άξιον Εστί του Ποιητή, το οποίο απέδωσε υπέροχα ο ηθοποιός Τάκης Πετρόπουλος και κατασυγκίνησε το πλήθος.

Στη συνέχεια άρχισε η διάλεξη του π. Παναγιώτη Καποδίστρια, με θέμα: "Τοπία θανάτου ως κάτοπτρα αθανασίας στην ποίηση του Ελύτη".

Παρενθετικά στην διάλεξη, μελοποιημένη ποίηση του Ελύτη (κατά Μίκη Θεοδωράκη και Δημήτρη Λάγιο) απέδιδαν, καταχειροκροτούμενοι, οι μουσικοί Βαλάντης Δρογγίτης (δεξιά στη φωτό) και Γιώργος Κακολύρης (αριστερά).

Τέλος, ο π. Παναγιώτης παρουσίασε -με σύντομη τεχνοκριτική- το πορτέτο σε παστέλ του Ποιητή, το οποίο ιστόρησε ειδικά για τη φιλολογική αυτή βραδιά ο έγκριτος πορτρετίστας και εικαστικός Διονύσης Πάλμας, ο οποίος παρίστατο στην εκδήλωση και μάλιστα δώρισε το έργο του στη νοητή (ίσως και πραγματική κάποτε, ελπίζουμε) πινακοθήκη του "Αληθώς".

Ο π. Παναγιώτης ευχαρίστησε όλους όσοι παραστάθηκαν στην τιμητική αυτή για τον Ελύτη εκδήλωση, με την συπλήρωση ενός πλήρους αιώνα από την γέννησή του (2.11.1911-2.11.2011), αλλά και αυτούς που απέστειλαν συγχαρητήρια μηνύματα, όπως π.χ. το πρεσβευτικό ζεύγος της Ελλάδας στην Ρώμη εξοχότατο κ. Μιχάλη Καμπάνη και ερίτιμη κ. Σοφία Χηνιάδου-Καμπάνη (πιστούς φίλους της ελυτικής ποίησης), αλλά και τον σκηνοθέτη Μαθιό Γιαμαλάκη-Μαρτζώκη από την Στοκχόλμη, όπου μόνιμα ζει.  

Ιδού το Μήνυμα του ζεύγους Καμπάνη:

«Αξιέπαινη και ιδιαίτερα σημαντική η συμβολή του "ΑΛΗΘΩΣ", του Μορφωτικού Κέντρου Λόγου της Ενορίας Μπανάτου, στον εορτασμό των 100 χρόνων από τη γέννηση του ποιητή του ήλιου και του φωτός, με την αποψινή φιλολογική εκδήλωση – αφιέρωμα, που ευχόμαστε να στεφθεί με επιτυχία, με τη συμμετοχή εξαιρετικών συντελεστών και την αθρόα προσέλευση του κοινού της Ζακύνθου.

Τέτοιες πρωτοβουλίες, ιδιαίτερα στις δύσκολες ημέρες που διανύει η πατρίδα μας, αποτελούν όχι μόνο παρηγορία, αλλά έμπνευση και μήνυμα αισιοδοξίας για το μέλλον όλων μας. Γιατί σύμφωνα με τη ρήση του ποιητή: Ό, τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα.

Μίκης και Σοφία Καμπάνη

Πρεσβεία της Ελλάδος στη Ρώμη, 6 Νοεμβρίου 2011

Ambasciata di Grecia

Via Saverio Mercadante 36,

00198 Roma
Italia».

Και το μήνυμα του Σκηνοθέτη Γιαμαλάκη:

«Από την γκρίζα Στοκχόλμη, πολλούς χαιρετισμούς και καλή επιτυχία. Αύριο θα Σάς σκέπτομαι, θά 'μαι κοντά Σας. Χαιρετισμούς σε όλους τους Αγαπημένους Φίλους!»

Σε όλους διανεμήθηκαν α) ένα νέο ποίημα του π. Π. Κ., το οποίο κυκλοφορήθηκε σε 100 αριθμημένα αντίτυπα, ειδικά για την αποψινή βραδιά και β) αντίτυπα του βιβλίου "Σχεδιάσματα εγκωμίων για τον Οδυσσέα Ελύτη".

Το εν λόγω ποίημα, με τον τίτλο "Κλειστά Χαρτιά" θα δημοσιευθεί εδώ στο πολυπεριοδικό μας προσεχώς, όπως επίσης και μαγνητοσκοπημένα στιγμιότυπα από την εκδήλωση, αλλά και το κείμενο της διάλεξης.

Φωτορεπορτάζ: Ιωάννης Πορφύριος Κ.

Ο Ελύτης δια χειρός Διονύση Πάλμα στην αποψινή 4η συνάντηση του "Αληθώς"

Γράφει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Για την χρεία τής φιλολογικής βραδιάς Ελύτη της 6^ης Νοεμβρίου 2011 (100 χρόνια από την γέννησή του) στο «Αληθώς» - Μορφωτικό Κέντρο Λόγου Μπανάτου, παρακαλέσαμε τον Ζακύνθιο εικαστικό Διονύση Πάλμα, να ιστορήσει την μορφή του Ποιητή, όπως αυτή έχει πλέον παραδοθεί στην διαχρονία της Ιστορίας.

Όντως, ο αγαπητός φίλος Καλλιτέχνης και διακεκριμένος προσωπογράφος σκιτσάρισε τον Ποιητή, αποδίδοντας επιτυχημένα την οξεία θέληση του βλέμματός του προς την ζωή, την σωθική λάμψη της ύπαρξης, την οποίαν εξωτερίκευσε δια της έλλογης γραφής του. Ο ίδιος ο Ελύτης έχει αιχμαλωτίσει και αξιοποιήσει στο έργο του την λάμψη αυτήν, την διασώζουσα εντέλει αλώβητη την Αθωότητα από τις μεθοδείες των πάσης φύσεως Εναντίων, γράφοντας: «Μόνο μια λάμψη ο άνθρωπος∙ κι αν είδες, είδες.» (Ο κήπος με τις αυταπάτες, ύψιλον / βιβλία, Αθήνα 1995, σ. 17)

Θεωρούμε ότι το χαρακτηριστικό τού σκίτσου είναι το ηλιοστέφανο, που τού φόρεσε. Ως ποιητής του Ήλιου και του Φωτός ο Ελύτης, της χρυσής εκδοχής των αισθήσεων και των συναισθημάτων, «άξιον και δίκαιόν εστι» να τον έχουν περικυκλώσει ικανά ψήγματα χρυσών ηλιακών ακτινών. Ο ίδιος, άλλωστε, έχει εισηγηθεί την «ηλιακή μεταφυσική», την οποία μάλιστα έχει ερμηνεύσει σε συνέντευξή του, το 1980:

«ΟΤΑΝ ΛΕΩ ΗΛΙΑΚΗ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ, εννοώ βέβαια τη Μεταφυσική του Φωτός, και αυτό είναι ένα θέμα δύσκολο, που δεν γίνεται να μιλήσει κανείς πιο εκλαϊκευτικά. […] Εάν φαντασθεί κανένας τη συνείδηση στη θέση του ήλιου, από το ένα μέρος, κι απ’ το άλλο όλους τους παράγοντες που συμβάλλουν στην ποιητική έκφραση -εικόνες, παρομοιώσεις, μεταφορές, σκέψεις- στη θέση των πλανητών, θα δει ότι η κίνηση που παρουσιάζει αυτό το σύνολο προσλαμβάνει τον ίδιο χαρακτήρα που προσλαμβάνει η κίνηση ενός συστήματος ηλιακού. […] Έτσι το φως, που είναι η αρχή και το τέλος κάθε αποκαλυπτικού φαινομένου, δηλώνεται με την επίτευξη μιας ολοένα πιο μεγάλης ορατότητας, μιας τελικής διαφάνειας μέσα στο ποίημα που επιτρέπει να βλέπεις ταυτοχρόνως μέσα απ’ την ύλη και μέσα από την ψυχή. […]» (Αυτοπροσωπογραφία σε λόγο προφορικό, εκδ. ύψιλον / βιβλία, Αθήνα 2000, σ. 34 εξ.)

Η πανήγυρις των Ταξιαρχών στον εορτάζοντα Καθεδρικό Ναό στο Maputo Μοζαμβίκης

Σήμερα, 6 Νοεμβρίου 2011, τελέσθηκε ο εορτασμός των Παμμεγίστων Ταξιαρχών στον φερώνυμο Καθεδρικό Ναό της Επισκοπής Μαπούτο. Ο εορτασμός έγινε για λόγους πρακτικούς πιο νωρίς, την Κυριακή, καθότι είναι πρακτικώς αδύνατο -λόγω των εργασιών των ενοριτών- να προσέλθουν στη Θ. Λειτουργία την Τρίτη. Μετά τη  Αρχιερατική Λειτουργία ακολούθησε η αρτοκλασία και το μνημόσυνο των ευεργετών και κτητόρων του Ναού. 

Στην συνέχεια έγινε αναφορά απο τον Θεοφ. Επίσκοπο Μοζαμβίκης κ. Ιωάννη στην ιστορία του Ι. Ναού των Ταξιαρχών και στις προσπάθειες των Ελλήνων της Μοζαμβίκης, σε καιρούς πείνας και δυσκολιών να καταφέρουν με το υστέρημά τους να κτίσουν τον Ιερό Ναό καθώς και το Αθήναιον πιο πριν, αυτό το ιστορικό μνημείο του Απόδημου Ελληνισμού της Μοζαμβίκης, το οποίο σήμερα έχει καταληφθεί αναιτίως και αδίκως από την σημερινή κυβέρνηση. Ανάμεσα στα άλλα, ο Θεοφιλέστατος τόνισε, χρησιμοποιώντας και τα λόγια της αείμνηστης ηγέτιδας του αγώνα για την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα ότι λαός χωρίς παρελθόν, είναι λαός χωρίς μέλλον.

Μετά το πέρας της Αρχιερατικής Θ. Λειτουργίας και σε ατμόσφαιρα κατανυκτική, ακολούθησε η Βάπτιση του 15χρονου γιου του Πρέσβη του Βασιλείου της Σουαζιλάνδης στο Κατάρ κ. Felizwe Dlamini. Ο πατέρας και η Ρωσίδα μητέρα μετά, στην καθιερωμένη συνάντηση των ενοριτών στο Επισκοπείο, αναφέρθηκαν με συγκίνηση στη βάπτιση του γιου τους, και ζήτησαν τις ευχές και τις προσευχές όλων των παρευρισκομένων για την ευτυχία και ιδιαιτέρως για την πνευματική πρόοδο εν Χριστώ τού αγαπημένου τους γιου.

Εικόνες από το σημερινό "Πρωτοκύριακο" στην Κέρκυρα

  Φωτοανταπόκριση: Τατιάνα Καρύδη 

Συνάντηση του Επισκόπου Μοζαμβίκης κ. Ιωάννου με τον Αγγλικανό Αρχιεπίσκοπο Μοζαμβίκης Rev. Mo. D. Dinis Sengulane, τον ηρωικό και βραβευμένο εργάτη της Ειρήνης

Σήμερα Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2011, ο Θεοφ. Επίσκοπος Μοζαμβίκης κ. Ιωάννης πραγματοποίησε επίσκεψη στην οικία του Αγγλικανού Αρχιεπισκόπου Rev. Mo. D. Dinis Sengulane στο Μαπούτο. Στην επίσκεψη παρευρισκόταν και ο Επίσκοπος της Αγγλικανικής Εκκλησίας στο Κονέκτικατ Η.Π.Α. κ. Τζιμ Κάρεϋ, με την Εκκλησία του οποίου η Αγγλικανική Εκκλησία του Μαπούτο έχουν αδελφοποιηθεί. Ο κ. Ιωάννης συνομίλησε μαζί τους για θέματα της ευρύτερης αρμοδιότητάς του, όπως επίσης και για το Συνέδριο Βιοηθικής, το οποίο θα πραγματοποιήσει η Ορθόδοξη Εκκλησία της Μοζαμβίκης τον ερχόμενο Μάιο 2012, με τις ευλογίες τόυ Μακαριωτάτου Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας κ.κ. Θεοδώρου Β΄.

Χαρακτηριστικό της συνάντησης ήταν το θερμό κλίμα συνεργασίας μεταξύ των δύο συνομιλητών, καθώς ο Αγγλικανός Αρχιεπίσκοπος δήλωσε την επιθυμία συνεργασίας με την ορθόδοξη Επισκοπή Μοζαμβίκης σε όλα τα επίπεδα ανθρωπιστικής βοήθειας και κοινωνικής ευημερίας του λαού της Μοζαμβίκης, προωθώντας και μια νέα προσπάθεια για την ανάδειξη του αγαθού της ειρήνης και εναντίον του φονταμενταλισμού (ιδιαίτερα εξαιτίας του καλπάζοντος ισλαμικού στοιχείου στην περιοχή και μετά τον αιματηρό εμφύλιο πόλεμο) ανάμεσα στους νέους της περιοχής, δημιουργώντας ένα νέο ελπιδοφόρο νεανικό κίνημα ειρήνης και συναδέλφωσης μεταξύ των ντόπιων κατοίκων.

Τα όπλα που μεταποιήθηκαν σε σταυρούς

Χαρακτηριστικό της συνάντησης ήταν οι σταυροί, που φορούσαν οι Αγγλικανοί Αρχιερείς (δείτε φωτογραφίες ανωτέρω), οι οποίοι είναι φτιαγμένοι από διαλυμένα όπλα, στην προσπάθειά τους να αναδείξουν την αναγκή αφοπλισμού και να προωθήσουν το ειρηνευτικό κίνημα.

The Tree of Life (Βρετανικό Μουσείο). Έργο από την συναρμογή των μοζαμβικάνικων όπλων. Made by Kester, Hilario Nhatugueja, Fiel dos Santos and Adelino Serafim Maté. Maputo, Mozambique, 2004.

600.000 όπλα έγιναν έργα τέχνης

 

Ο Dinis Sengulane ήταν αυτός που βοήθησε με τις προσπάθειές του στον τερματισμό του εμφυλίου πολέμου στη Μοζαμβίκη, καθώς και στον άμεσο αφοπλισμό, αφού πραγματοποίησε ένα τεράστιο εγχείρημα μεταποίησης 600.000 όπλων σε έργα τέχνης. Έχει βραβευθεί με το Βραβείο Ειρήνης των Αφρικανικών Εκκλησίων το 1992. Θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες στην Χριστιανική Αφρική μετά τον Ντέσμουντ Τούτου.

Για περισσότερα στοιχεία περί του Αγγλικανού αυτού Ιεράρχη, κάντε κλικ εδώ.

Οίνος, Σίτος, Έλαιον

Γράφει από τη Μελβούρνη η Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

Τώρα που για μια ακόμα φορά και παρά την παγκόσμια οικονομική κρίση, καταφέραμε και γιορτάσαμε με κάθε μεγαλοπρέπεια και τιμές, όπως άλλωστε αξίζουν, τη μεγίστη των εορτών, αυτήν του Αγίου Αλόγου, ναι, καλά ακούσατε, καιρός να επανέλθουμε στην πεζή πραγματικότητα και να πιάσουμε τα δικά μας, συνήθη, θέματα.

Όμως, θα ήταν παράλειψη αν δεν σας ενημέρωνα πλήρως περί του Αγίου Αλόγου. Όπως κι άλλη φορά είπαμε από αυτήν εδώ τη στήλη, η πρώτη Τρίτη του Νοέμβρη κάθε χρόνο είναι αφιερωμένη στη Μεγάλη Ιπποδρομία της Μελβούρνης, την αποκαλούμενη: Melbourne Cup!

Φυσικά, μπορεί να γίνεται στη Μελβούρνη, αλλά κάθε άλλο παρά τοπική είναι. Συμμετέχουν τετράποδα και αναβάτες, όχι μόνο από ολόκληρη την Αυστραλία, αλλά και από πολλές άλλες χώρες, όπως, Αγγλία, Γαλλία, Αμερική, Κίνα, κ.ά.

Φέτος, απ΄ ό,τι διάβασα και άκουσα, ξεπεράσαμε εαυτούς και τα στοιχήματα ανήλθαν στα $400.000.000, ελπίζω να μη λάθεψα στα μηδενικά, μια και δεν είμαι εξοικειωμένη με τέτοια αστρονομικά ποσά, αλλά μιλάμε για 400 εκατομμύρια δολάρια! Όλα αυτά σε μια μέρα μόνο. Την ημέρα αυτή στη Μελβούρνη έχουμε αργία και χωρίς υπερβολές, την ώρα της μεγάλης κούρσας, σταματάει η Χώρα! It’s a race that stops the Nation, όπως έχει ονομαστεί. Δικαιολογημένα, λοιπόν, από πολλούς έχει, σαρκαστικά, ονομαστεί... του Αγίου Αλόγου, αφού παραλύει το έθνος!... Τέτοιες τιμές και δόξες, ούτε οι πιο θαυματουργοί Άγιοι!

Σήμερα δε, Πέμπτη, είναι η ημέρα των Κυριών, όπου Κυρίες από πολλές γωνιές της γης, φορούν τα καλυτερότερά τους ρούχα, όπου φυσικά κάθε μοντελάκι στοιχίζει μια περιουσία, τα παράξενα εξ ίσου πανάκριβα καπέλα τους και παρελαύνουν στον Ιππόδρομο προς τέρψιν των αρσενικών, μια και πολλές φορές αναρωτιέσαι μήπως στη βιάση τους ξέχασαν να ντυθούν κι ήλθαν με τα εσώρουχα , τρώγοντας και πίνοντας ό,τι πιο εκλεκτό, σπάνιο και απρόσιτο για το λαό φαγητό και ποτό!

Κοιτάζοντας πολλές από αυτές και τους συνοδούς τους, καθώς και τα τραπέζια που ζαλιζόσουν έστω κι από το γυαλί να βλέπεις τι είχαν επάνω και τι κουβαλούσαν ασταμάτητα οι ακριβοπληρωμένοι σερβιτόροι, θυμήθηκα κάποια τραπέζια και γλέντια που κάναμε στον καιρό μου, τόσο στο Μπανάτο, όσο και στην Μπόχαλη.

Ήταν τα χρόνια της ανέχειας, τα χρόνια που όλα ήταν λίγα και καθόλου, τα χρόνια που οι άνθρωποι δεν είχαν απαιτήσεις, δεν βαρυγκωμούσαν, δεν περίμεναν τίποτα από πουθενά και οι ίδιοι, μικροί και μεγάλοι, έκαναν τα πάντα μόνοι τους, ακόμα και η ψυχαγωγία, διασκέδαση ήταν δημιούργημα από εμάς τους ίδιους. Ήταν τα χρόνια τα ταπεινά, τα χρόνια που η περηφάνια είχε άλλο νόημα.

Ψυχαγωγία και γλέντι μας, να μαζευτούμε συγγενείς και φίλοι, πότε στο ένα σπίτι, πότε στο άλλο και με το τίποτα, να στήσουμε γλέντι!

Το μεγάλο «φαβορί» αυτών των συνάξεων, ήταν οι τηγανίτες! Κι αυτές, όμως, όχι τακτικά, χρειαζόταν μπόλικο αλεύρι, πολύ λάδι, ζάχαρη, πανάκριβη τότε, για να ρίξουμε από επάνω, δεν περίσσευε ποτέ για να κάνουμε σιρόπι κι όσο για μέλι -άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε- μεγίστη πολυτέλεια. Τις περισσότερες, αν όχι όλες τις φορές, βάζαμε επάνω πετιμέζι, που φρόντιζαν οι νοικοκυρές να ξεκλέβουν μούστο, όταν πατούσαν τα σταφύλια. Γιατί το πετιμέζι είχε πολλές χρήσεις, όχι μόνο ως γλυκαντικό στις τηγανίτες και σε διάφορα γλυκίσματα, όπως το «μελαχροινό», παξιμάδια και άλλα εδέσματα εκείνων των εποχών, αλλά ακόμα και ως ελιξίριο για το βήχα, αυτό ήταν το φάρμακο του βήχα, με το οποίο μεγαλώσαμε πολλές γενιές.

Επειδή, όμως, φροντίζαμε πάντα να συνδυάζουμε το τερπνόν μετά του ωφελίμου, ο μεν παπάκης μου ...τις ευλογούσε πάντα πριν μοιραστούν, λέγοντας ότι τρώγοντάς τις... ποιούμε θεάρεστο έργο, αφού τιμούμε τα τρία κύρια προϊόντα που ευλόγησε ο Κύριος -Οίνον, Σίτον, Έλαιον- διευκρινίζοντας ότι από τον οίνο γίνεται το πετιμέζι, από τον σίτο το αλεύρι και φυσικά το λάδι για το τηγάνισμα, κάποιοι άλλοι δε, πότε κρυφά από τη νοικοκυρά που τις τηγάνιζε, πότε εν γνώσει της -αλλά ορκισμένη να μη μιλήσει- έβαζαν στο χυλό, κάποτε ένα κομματάκι βαμβάκι (έτσι ώστε ο τυχερός που θα του έπεφτε η τηγανίτα να μασάει, να μασάει και να προσπαθεί άδικα να την δαγκάσει), πότε κάνα κουρελάκι όπου μέσα είχαν τυλίξει χοντρό αλάτι, ενίοτε δε μια κι ήταν πανάκριβο, λίγα σπυριά πιπέρι . Το τι γέλιο έπεφτε, δεν λέγεται! Εκεί που γινόταν πανζουρλισμός, όμως, ήταν με τα τσιγάρα που τότε κάπνιζαν δυστυχώς σχεδόν όλοι οι άντρες και φυσικά ήταν χειροποίητα, αφού τα έστριβαν μόνοι τους. Ο επιτήδειος λοιπόν της παρέας (πολλές φορές αυτό το ρόλο τον αναλάμβανε και γυναίκα), έβαζε με τρόπο λίγο μπαρούτι μέσα στο τσιγάρο κι ανάβοντάς το ο ανυποψίαστος καπνιστής, «μπουμ» άναβε το μπαρούτι, πετούσε τρομοκρατημένος το τσιγάρο, τσίριζαν όσοι ήταν κοντά και γινόταν χαμός!

Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσω ότι όλ’ αυτά ήταν, όχι μόνο αθώες μάντσιες που σκάρωναν οι μεγάλοι, αλλά και αρκετά ακίνδυνες προφανώς, αφού δεν θυμάμαι ποτέ ούτε να... πνίγηκε κανείς από το βαμβάκι ή το κουρελάκι με το αλάτι / πιπέρι στις τηγανίτες, αλλά ούτε και φωτιά να πήρε ποτέ κανένας και να έκαψε τα μουστάκια ή τα γένια του με το τσιγάρο, ίσως γιατί... φρόντιζαν, ώστε η δόση να είναι πολύ μικρή, ένα «μπαμ» -έτσι για ντόρο- και τίποτα άλλο.

Επί πλέον, το μόνο κίνητρο για όλες αυτές τις καλοσυνάτες μάντσιες που σκάρωναν, ήταν το αθώο γέλιο κι όχι προσπάθεια υποτίμησης ή προσβολής κανενός. Γι’ αυτό, άλλωστε, ουδέποτε ουδείς παρεξηγήθηκε, απλά γελούσαμε όλοι μικροί - μεγάλοι με την ψυχή μας και... ξεχνούσαμε κάπως τις υλικές και ψυχαγωγικές ελλείψεις της ζωής μας.

Επίσης, κοιτάζοντας τα πανάκριβα και πολλές φορές γελοία καπέλα, που φορούσαν σήμερα όλες αυτές οι κυρίες στον Ιππόδρομο, τα σύγκρινα με τα ωραία κομψά μπερεδάκια, που μας έφτιαχνε η παπαδιά, ασορτί με τη ζακέτα ή το παλτό που μας είχε ράψει της αδελφής μου κι εμένα, καθώς και αργότερα κάποια άλλα που έπλεκα εγώ και ομολογώ πως τα βρίσκω πιο καλόγουστα από των κυριών!

Για του λόγου το αληθές, κοιτάζοντας με τις εγγονούλες μου, 8 και 6 χρονών, το υπερθέαμα στην τηλεόραση, γυρίζουν και μου λένε, «Γιαγιά, το καπελάκι που φοράς εσύ στη φωτογραφία στο σαλόνι είναι πιο όμορφο από όλα αυτά!». Αναφέρονταν σε μια φωτογραφία - κάδρο στα 18 μου, όπου φορώ ένα πουλόβερ σε ένα απαλό ροζέ χρώμα με ασορτί μπερεδάκι, που τα είχα πλέξει μόνη μου τότε.

Τώρα, για πέστε μου παρακαλώ, ποιος τολμά ν’ αμφισβητήσει την κρίση δυο γλυκύτατων κοριτσιών αυτής της ηλικίας που είναι γεμάτα αυθορμητισμό και αθωότητα;

Με την αγάπη μου πάντα σε όλους,

δ.μ.τ.

Ο Αρχιμανδρίτης Κωνσταντίνος Τσίλης εξελέγη σήμερα πρώτος Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας

Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Χόνγκ Κόνγκ καί Ἄπω Ἀνατολῆς, μετά ἰδιαιτέρας χαρᾶς, ἀνακοινώνει ὅτι ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης Κωνσταντῖνος Τσίλης, μέχρι τοῦδε Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, ἐξελέγη σήμερα  Πέμπτη 3ην Νοεμβρίου 2011, ὑπό τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, Μητροπολίτης Σιγκαπούρης καί Νοτίου Ἀσίας.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Ἐψηφισμένου Μητροπολίτου

Σιγκαπούρης κ.Κωνσταντίνου

Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Κωνσταντῖνος Τσίλης, ἐγεννήθη τῷ 1973 ἐν Πειραιεῖ.

Ἐσπούδασεν εἰς τήν Ἀνωτάτη Ἐκκλησιαστικήν Ἀκαδημίαν Ἀθηνῶν καί εἰς τό Τμῆμα Κοινωνικῆς Θεολογίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καί τυγχάνει πτυχιοῦχος αὐτῶν. Παρηκολούθησε μέ ἐπιτυχία σεμινάρια, α) Δημοσιογραφίας, β) ὀρθοφωνίας, γ) συμβολισμοῦ προφορικοῦ καί γραπτοῦ λόγου, δ) εἰκονοληψίας καί μοντάζ, εἰς τήν Ἑλλάδα καί τό Ἐξωτερικόν, ε) ἀντιμετώπισης ψυχολογικῶν τραυμάτων ἀπό φυσικές καταστροφές εἰς τό Eastern Mennonite University εἰς Ἡνωμένας Πολιτείας Ἀμερικῆς, μέ ὑποτροφίαν τῆς Κυβερνήσεως τῆς Ἀμερικῆς, στ) παραδοσιακῆς πρακτικῆς ἰατρικῆς, μέ ἔμφασιν εἰς θέματα πρώτων βοηθειῶν καί βοηθημάτων ὑποσιτισμοῦ, εἰς Ταϋλάνδην, ζ) διδασκαλίας τῆς Ἑλληνικῆς, ὡς δευτέρας γλώσσας εἰς τήν Φιλοσοφικήν Σχολήν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν.

Ὡς λαϊκός, ἐπί δεκαπενταετίαν, ἐργάσθηκε ὡς δημοσιογράφος εἰς ἐκκλησιαστικά καί κοσμικά περιοδικά καί ἐφημερίδες, ὡς συνεργάτης καί παραγωγός Ραδιοφωνικῶν ἐκπομπῶν καί ἀρχισυντάκτης εἰδήσεων εἰς ἐκκλησιαστικούς καί κοσμικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς, ὅπως ἡ Πειραϊκή Ἐκκλησία, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, καί τό Ραδιόφωνο Τέχνης καί Λόγου τοῦ Δήμου Θεσσαλονίκης. Τακτικῶς ἀθρογραφεῖ εἰς τόν ἔντυπον καί ἠλεκτρονικόν τύπον.

Διηκόνησε εἰς τό Ἐκκλησιαστικόν ἔργον τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πειραιῶς, ὡς Κατηχητής, στέλεχος τῶν Κατασκηνώσεων, συνεργάτης τοῦ Γραφείου Νεότητος, καί ὡς μέλος ἀντιπροσωπειῶν εἰς συνέδρια νεότητος.

Χειροτονήθηκε Διάκονος, ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χόνγκ Κόνγκ κ. Νικήτα, τῇ 25η Ἰανουαρίου 2003 καί Πρεσβύτερος, ὑπό τοῦ ἰδίου Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου, τῇ 26η Ἰανουαρίου 2003. Τῇ 19ῃ Ἰουλίου 2003 ἔλαβε τό ὀφφίκιον τοῦ Ἀρχιμανδρίτου.

Ἀπό τοῦ ἔτους 1998, περιοδικῶς μετέβαινε εἰς τήν ἱεραποστολικήν Μητρόπολιν Χόνγκ Κόνγκ ὡς ἐθελοντής, ἐνῶ μετά τήν χειροτονίαν του, τό ἔτος 2003, διηκόνησε εἰς τήν Ἱεράν Μητρόπολιν Χόνγκ Κόνγκ καί Ἄπω Ἀνατολῆς ὡς Γενικός Ἀρχιερατικός Ἐπίτροπος καί ἀπό τόν Μάρτιον τοῦ ἔτους 2005 ἕως καί σήμερον, διηκόνησε ὡς Πρωτοσύγκελλος.

Κατά τήν περίοδον τοῦ φονικοῦ τσουνάμι εἰς Νοτιοανατολικήν Ἀσίαν, τόν Δεκέμβριον τοῦ 2004, διοργάνωσε προγράμματα ἠθικῆς καί ὑλικῆς ὑποστηρίξεως τῶν θυμάτων, διανομῆς ἀνθρωπιστικῆς βοηθείας, καί ἀνοικοδομήσεως κλινικῶν καί σχολείων εἰς Ταϋλάνδην καί εἰς τήν Νῆσον Νίας εἰς Σουμάτραν Ἰνδονησίας.

Ὁμιλεῖ καί γράφει καλῶς τήν Ἀγγλικήν γλῶσσαν. Ἔχει γνώσεις ἰταλικῶν, γαλλικῶν, καί ἑβραϊκῶν. Ἐπίσης, γνωρίζει τήν νοηματική γλώσσα καί τή γλώσσα τῶν τυφλῶν (σύστημα Μπράϊγ).

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Σημείωση π. Παναγιώτη Καποδίστρια:

Αισθάνομαι πολλή χαρά ότι ένας αφοσιωμένος στην Ορθόδοξη Ιεραποστολή της Άπω Ανατολής Έλληνας Κληρικός, ο π. Κωνσταντίνος Τσίλης, αδελφός του Σεβ. Μητροπολίτου Χονγκ Κονγκ κ. Νεκταρίου, ανήλθε σήμερα στην επισκοπική περιωπή και μάλιστα σε μια νεοΐδρυτη Μητρόπολη, όπου όμως ο ίδιος έχει διακονήσει ως κληρικός επί σειρά ετών και γνωρίζει πρόσωπα, πράγματα, καταστάσεις και ασφαλώς θα έχει σκεφθεί δρόμους ποιμαντικής στην ευαίσθητη αυτή περιοχή του πλανήτη μας.

Κατά καιρούς το πολυπεριοδικό μας φιλοξενεί μετά χαράς μεγάλης ανταποκρίσεις των αυταδέλφων Τσίλη (Σεβ. Νεκταρίου και π. Κωνσταντίνου) από το Χονγκ Κονγκ, τις οποίες μπορείτε να τις ξαναδείτε όλες μαζί, κάνοντας κλικ εδώ.  

Προσωπικά είχα την ευκαιρία και την ευλογία και την τιμή να συναντηθώ εκ του σύνεγγυς με τους εν λόγω Ιεραποστόλους Αδελφούς κατά την Θρονική Εορτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τον Νοέμβριο 2010, στο αειφεγγές Φανάρι, όπου διαπίστωσα την οξύνοια, την καλότητά τους και το πώς η Ορθοδοξία μας μπορεί να καταστεί σήμερα Ορθοπραξία! 

Ας έχει ο θεοφιλέστατος Εψηφισμένος π. Κωνσταντίνος κάθε ευλογία από τον Ουρανό στην διακονία, την οποία τού αναθέτει η Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία!!! Άξιος!!!

Η Διαβεβαίωση του νέου Μητροπολίτου Ζακύνθου ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας

  Σήμερα στο Προεδρικό Μέγαρο
   Φωτογραφίες: Χρ. Μπόνης / Πηγή: Ρομφαία 

Η συλλεκτική αφίσα της εκδήλωσης για τον Ελύτη στο 4ο "Αληθώς"

Σήμερα δημοσιοποιούμε την αφίσα για την 4η εκδήλωση του Κέντρου Λόγου Μπανάτου ΑΛΗΘΩΣ, που προετοιμάζουμε και αφορά στο Έτος Οδυσσέα Ελύτη.

Όπως θα έχετε διαπιστώσει, οι αφίσες μας είναι μικρά έργα τέχνης και προήλθε από τον σχεδιασμό και τη σκέψη τού συνεργάτη μας Ιωάννη Πορφύριου Κ. και φέρει τη φρεσκάδα της νεότητας, για την οποία ο Νομπελίστας Ποιητής έχει πει: "Ω νεότητα / Πληρωμή του ήλιου / Αιμάτινη στιγμή / Που αχρηστεύει το θάνατο". 

Ευκαιρίας δοθείσης, θυμίζουμε ότι η φιλολογική βραδιά μας για τον Ελύτη θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011, ώρα 7 το βράδυ, στον ναό της Φανερωμένης Μπανάτου και θα περιλαμβάνει διάλεξη τού π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ, με θέμα: «Τοπία θανάτου ως “κάτοπτρα αθανασίας” στην ποίηση του Ελύτη».

* Στην εκδήλωση θα παρουσιασθεί η μορφή του Ποιητή, σκιτσαρισμένη -ειδικά για τη βραδιά- από τον εικαστικό ΔΙΟΝΥΣΗ ΠΑΛΜΑ.

* Την διάλεξη θα πλαισιώσουν οι μουσικοί: ΒΑΛΑΝΤΗΣ ΔΡΟΓΓΙΤΗΣ (κιθάρα-τραγούδι) και ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΚΟΛΥΡΗΣ (αρμόνιο-τραγούδι), αποδίδοντας μελοποιημένα ποιήματα του Τιμώμενου.

* Στο τέλος της βραδιάς θα διανεμηθεί σε όλους το βιβλίο «Σχεδιάσματα εγκωμίων για τον Οδυσσέα Ελύτη» κι ένα νέο αφιερωματικό ποίημα του π. Π. Κ.

Ο πανηγυρικός λόγος 28ης Οκτωβρίου στο Μπανάτο

Από τον εκπαιδευτικό ΝΙΚΟ ΦΑΡΑΟ

«Αι Ιταλικαί στρατιωτικαί δυνάμεις προσβάλλουν από της 5.30΄ πρωινής σήμερον τα ημέτερα τμήματα προκαλύψεως της Ελληνοαλβανικής μεθορίου. Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους».

Μ’ αυτό το σύντομο και συγκλονιστικό πολεμικό ανακοινωθέν, που ακουγόταν από το ελληνικό ραδιόφωνο, ξύπνησαν οι Έλληνες εκείνο το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου του 1940. Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους.

Αιδεσιμολογιότατε, κυρίες και κύριοι, αγαπητοί συνάδελφοι, αγαπημένα μας παιδιά,

Οι ανθρώπινες κοινωνίες στην ιστορική τους διαδρομή βρίσκονται συχνά αντιμέτωπες με προκλήσεις ιδιαίτερα σοβαρές. Ανάλογα από τον τρόπο που αντιδρούν σ’ αυτές τις προκλήσεις καθορίζεται η πορεία τους και σε αρκετές περιπτώσεις ακόμη και η ύπαρξή τους Οι Έλληνες και λόγω της γεωγραφικής μας θέσης βρεθήκαμε αρκετές φορές απέναντι σε καθοριστικές ιστορικές στιγμές όπου ξένα καθεστώτα συνήθως ισχυρότερα ως μεγέθη από εμάς, επιβουλεύτηκαν την ελευθερία μας, αμφισβήτησαν τα δικαίωμα μας να υπάρχουμε ως εθνική οντότητα. Οι απαντήσεις που δίνουμε κάθε φορά στους επίδοξους κατακτητές μας είναι σαφείς, αδιαμφισβήτητες. Το «μολών λαβέ» των Σπαρτιατών, το «ελευθερία ή θάνατος» των Ελλήνων του ΄21 αποτελούν φράσεις ορόσημα στην ιστορική μας διαδρομή και ταυτοχρόνως μας φωτίζουν την πορεία μας προς το μέλλον.

Σήμερα, 71 χρόνια, μετά τιμάμε την ηρωική εκείνη απάντηση των Ελλήνων στους επίδοξους εισβολείς. Το αποφασιστικό θρυλικό ΟΧΙ στην εξάρτηση, την ταπείνωση, τη σκλαβιά. Οι εθνικές επέτειοι πρέπει να είναι κυρίως μέρες μνήμης. Ευκαιρία για στοχασμό. Αφορμή για επαναποθέτηση στην καθημερινότητα που βιώνουμε. Είναι χρήσιμο σήμερα όλοι οι Έλληνες να επιστρέψουμε νοερά τρεις δεκαετίες στο παρελθόν και να κατανοήσουμε τους απλούς εκείνους ανθρώπους, που, αποχαιρετώντας τα προσφιλή τους πρόσωπα, αναχωρούσαν για το μέτωπο του πολέμου. Να κατανοήσουμε ποια εσωτερική παρόρμηση ατσαλώνει την ψυχή του απλού ανθρώπου και τον κάνει ικανό για πράξεις ηρωικές. Είναι η θιγμένη αξιοπρέπεια. Είναι η αίσθηση του δίκιου και της λευτεριάς που γιγαντώνουν απλούς καθημερινούς ανθρώπους. Γιατί, ασφαλώς, οι αγωνιστές του '40 δεν είχαν γεννηθεί ήρωες, ούτε οι Έλληνες έχουμε κάποιο γονίδιο ηρωισμού, που μας καθιστά διαφορετικούς από τους άλλους λαούς.

Οι Ιταλοί αρχικά και οι σύμμαχοί τους Γερμανοί στη συνέχεια, που είχαν κυριεύσει σ' όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρώπης και προκαλούσαν δέος στους αντιπάλους τους πριν καν επιτεθούν, δεν είχαν υπολογίσει στην περίπτωση της Ελλάδας ότι η τραυματισμένη αξιοπρέπεια είναι δύναμη ανίκητη. Είναι η δύναμη που πηγάζει πάντα από το δίκιο. Είναι η Ελλάδα που κάνει τον πόλεμο, γράφει ο Γ. Θεοτοκάς, για την ελευθερία της και την τιμή της. Πάντοτε οι αθώοι είναι έτοιμοι για όλα επισημαίνει ο Π. Κανελλόπουλος, «οι ένοχοι φοβούνται, οι αθώοι ποτέ». Για ένα πράγμα δεν είναι έτοιμος και άξιος ο αθώος: για την ατιμία.

Έτσι διαμορφώθηκε η ελληνική ψυχή, που μπόρεσε μέσα σε λίγες μέρες να αντιστρέψει τα δεδομένα στα σκληροτράχηλα και αφιλόξενα βουνά της Πίνδου και από αμυνόμενοι οι Έλληνες να περάσουν στην αντεπίθεση και να ελευθερώσουν το Αργυρόκαστρο και την Κορυτσά, να σταματήσουν με την κατάληψη της Κλεισούρας το Γενάρη του '41 και να αναγκάσουν όλο τον κόσμο να παραμιλάει έκπληκτος από την απρόσμενη εξέλιξη.

Η ελληνική ψυχή, ατσαλωμένη από το δίκιο και την αίσθηση του χρέους, σύντριψε και πάλι το Μάρτη του '41 τις ιταλικές δυνάμεις στην εαρινή, όπως την ονόμασαν, επίθεση. Στο ύψωμα 731 της Β. Ηπείρου γράφτηκαν νέες λαμπρές σελίδες δόξας. Ο Μουσολίνι επιστρέφει απογοητευμένος στην Ιταλία. Η ώρα της γερμανικής επέμβασης έχει φτάσει, για να δοθεί λύση στο αδιέξοδο που είχε δημιουργηθεί για τις δυνάμεις του Άξονα.

Ύστερα από τριήμερη ηρωική αντίσταση οι λιγοστοί Έλληνες υπερασπιστές των οχυρών στα ελληνογιουγκοσλαβικά σύνορα, οι σιδηρόφρακτες ναζιστικές μεραρχίες βρίσκουν διέξοδο από την κοιλάδα του Αξιού και στις 9 Απριλίου φτάνουν στη Θεσσαλονίκη. Η αντίσταση των Ελλήνων ήταν παραπάνω από ηρωική. Η αυτοθυσία, που έδειξαν στην ανίκητη μέχρι τότε πολεμική μηχανή των Ναζί, ανάγκασε το Χίτλερ να παραδεχτεί ότι οι Έλληνες στρατιώτες πολέμησαν με παράτολμη και ύψιστη περιφρόνηση προς το θάνατο.

Στις 27 Απριλίου οι Γερμανοί καταλαμβάνουν την Αθήνα. Μετά, σειρά έχει η Κρήτη που ύστερα από δεκαήμερη ηρωική αντίσταση των κατοίκων της στα τέλη Μαΐου του '41 έπεσε στα χέρια των κατακτητών σηματοδοτώντας την έναρξη τριπλής κατοχής της Ελλάδας από τις δυνάμεις του άξονα: Την ηττημένη Ιταλία, τη Γερμανία και τη σύμμαχό τους Βουλγαρία.

Στην κατακτημένη Ελλάδα ο αγώνας για ελευθερία συνεχίζεται. Η πλειονότητα των Ελλήνων αντιστέκεται με κάθε τρόπο και μέσο στους κατακτητές. Πολλοί κατέφυγαν στα βουνά και με τη βοήθεια των συμμάχων μας οργάνωσαν και εκτέλεσαν μεγάλης σημασίας πολεμικές πράξεις, με κορυφαία την ανατίναξη του Γοργοπόταμου. Άλλοι στις πόλεις και τα χωριά έδωσαν τη μάχη της επιβίωσης κατά της πείνας, της εξαθλίωσης και της ταπείνωσης. Μέσα στο σκοτάδι της τριπλής κατοχής γράφεται μια ακόμη χρυσή σελίδα στη μακρόχρονη ιστορία μας: το έπος της Αντίστασης. Οι πατριώτες Έλληνες εκτός από τους κατακτητές είχαν να αντιμετωπίσουν ακόμη έναν εχθρό τους δωσίλογους. Εκείνους δηλαδή τους συμπατριώτες, που συνεργάζονταν με τους κατακτητές, προτάσσοντας το προσωπικό τους συμφέρον του εθνικού. Δυστυχώς, πάντοτε δίπλα στο πάνθεο των ηρώων θα υπάρχουν και οι Εφιάλτες. Ίσως έτσι οι ήρωες αποκτούν μεγαλύτερη αίγλη.

Η πολυπόθητη λευτεριά ήρθε για την Ελλάδα τον Οκτώβρη του ΄44, ύστερα από αλλεπάλληλες ήττες των Γερμανών και των συμμάχων τους σ' όλα τα πολεμικά μέτωπα. Ήταν 12 του Οκτώβρη, όταν ο τόπος μας ξανάγινε ελεύθερος ύστερα από τριάμισι χρόνια σκλαβιάς, θανάτων, ηρωισμών και ολοκαυτωμάτων. Βαρύς ο φόρος αίματος για τους Έλληνες. Μισό εκατομμύριο οι νεκροί, οι μισοί από την πείνα. Η χώρα μας είχε, αναλογικά με τον πληθυσμό της, τους περισσότερους νεκρούς από κάθε άλλη χώρα.

Σήμερα 28 Οκτωβρίου του 2011, 71 χρόνια μετά, τιμάμε με πανηγυρικό τρόπο το κορυφαίο εκείνο ιστορικό γεγονός, που πολύ εύστοχα συμπυκνώθηκε σε μια λέξη: ΟΧΙ.

Το ΟΧΙ του 1940, που δεκαετίες τώρα το προβάλλουμε στις εθνικές επετείους ως λέξη σύμβολο, πρέπει να κατευθύνει τη σκέψη μας επομένως και την συμπεριφορά μας, αρνούμενοι κάθε πρόκληση απ’ όπου κι αν προέρχεται, η οποία θα αποσκοπεί στον περιορισμό της κυριαρχίας και της ελευθερίας της χώρας μας, στον περιορισμό και στην ακύρωση των δικαιωμάτων μας ως ανθρώπων χάρη στα συμφέροντα και τις επιδιώξεις των οικονομικά ισχυρών.

Σήμερα, που τα διεθνή και εγχώρια οικονομικά κέντρα επιβάλλουν στο λαό μας αλλά και σε άλλους λαούς τις απαράδεκτες αξιώσεις τους, περιορίζοντας το δικαίωμα στην ίδια τη ζωή, το ΟΧΙ αποκτά ιδιαίτερη αναγκαιότητα.

Επειδή οι κυβερνώντες τον τόπο μας, διαχρονικά διαπλεκόμενοι με το σύγχρονο εχθρό - την διεθνή και εγχώρια οικονομική ελίτ, δεν μπορούν να μας προστατέψουν, το ΟΧΙ οφείλουμε να το βροντοφωνάξουμε εμείς. Εμείς οι εργαζόμενοι, που βλέπουμε το προϊόν της εργασίας μας να το αρπάζουν οι νόμιμοι και επίσημοι τοκογλύφοι. Εμείς οι άνεργοι και οι εργασιακά έφεδροι, που ατενίζοντας προς το μέλλον, χρώματα μελανά βλέπουμε.

ΟΧΙ οφείλετε να βροντοφωνάξετε πρώτοι απ’ όλους εσείς οι νέοι, που τώρα ξεκινάτε την πορεία σας στη ζωή. Τι νόημα έχει αλήθεια να γιορτάζουμε την επέτειο του ΟΧΙ και να δεχόμαστε μοιρολατρικά τους σύγχρονους εισβολείς;

Ζούμε ένα αλλιώτικο απ’ αυτούς που μέχρι τώρα γνωρίζαμε πόλεμο. Τα όπλα είναι αόρατα, άυλα, είναι οι οικονομικές αποφάσεις των ισχυρών. Τα θύματα είναι όμως πραγματικά. Είμαστε όλοι εμείς. Μην περιμένουμε από τους σύγχρονους εισβολείς να δείξουν ευσπλαχνία για τα θύματά τους. Η βουλιμία τους για όλο και περισσότερα κέρδη είναι ακόρεστη. Με την ιαχή «ΑΕΡΑ» πρέπει να περάσουμε στην αντεπίθεση, εμείς εδώ οι άλλοι λαοί στον τόπο τους, όλοι μαζί θα τους τρέψουμε σε άτακτη φυγή. Όλοι μαζί θα νικήσουμε.

Η κατοχή του '41-'44 διήρκεσε τριάμισι χρόνια, η σύγχρονη κοινωνικοοικονομική Κατοχή της Τρόικας, απ’ αυτά που μας ανακοίνωσαν χθες πανηγυρίζοντας οι κυβερνώντες, θα διαρκέσει μια δεκαετία. Έχουμε χρέος ηθικό απέναντι στους νεκρούς του '40 και της Κατοχής και κυρίως απέναντι στις γενιές που θα μας διαδεχθούν, να ανατρέψουμε αυτή την πολιτική για να μην παραδώσουμε λευκές τις σελίδες της σύγχρονης Ιστορίας στον ιστορικό του μέλλοντος.

Γιατί όπως λέει και ο μεγάλος μας ποιητής Κωστής Παλαμάς «Χρωστάμε σ’ όσους ήλθαν, πέρασαν, θα ΄ρθούνε, θα περάσουν. Κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι νεκροί».

Ζήτω η 28η Οκτωβρίου. Ζήτω οι αγωνιστές της αντίστασης και της λευτεριάς!