Έτοιμο το "Φτάζυμο" του Πανηγυριού τση Παναγούλας

Μόλις μυρίσει "Φτάζυμο", το ζακυθινό Πανηγύρι είναι πια γεγονός! Κάθε χρόνο, ενόψει της Γιορτής του Μπανάτου και για τη Χάρη τση Κυράς τση Παναγούλας, η 84χρονη σήμερα κυρά Κατίνα ζυμώνει το ειδικό αυτό πανηγυριώτικο ψωμί με τις εφτά ζυμώσεις (εξ ού και Εφτάζυμο ή Φτάζυμο), τα πολλά αρωματικά και την... μυστικοπαθή έως και μαγική παρασκευή, συνεπαίρνοντας την Κάτου Μερία με την ευωδία του φούρνου της! 

Ιδού, στην ανωτέρω φωτό, η εικονική απόδειξη της σημερινής δραστηριότητάς της, τηρώντας πάντα την εθιμική ετήσια επιταγή! Ορίστε, κοπιάστε! Και του χρόνου!!!

Τελώντας απόψε τις τελευταίες κατ' οίκον Παρακλήσεις προς την Παναγία

Με πολύ μεγάλη ευλάβεια και φιλικότητα δέχθηκαν τον Εφημέριό τους στο σπιτικό τους οι πιστοί Μπανατιώτες, κατά την διάρκεια και του φετινού Δεκαπενταύγουστου, για την τέλεση περίληψης του Μικρού Παρακλητικού Κανόνα, τηρώντας πατροπαράδοτη συνήθεια! Έτσι είχαν την ευκαιρία να δεχθούν την επίσκεψη της θεομητορικής πρεσβείας στην "κατ' οίκον Εκκλησία" τους και να συμπνευματισθούν με τον πνευματικό πατέρα τους! 

Μπροστά σε μια σπιτική εικόνα της Κυράς της Παναγίας (η αισθητική ποιότητα δεν έχει σημασία) καίει το ευωδιάζον λιβανιστήρι, ξαγρυπνάει ένα ιλαρό φωτάκι καντηλιού, επιβιώνει ένα χαρτάκι υπέρ υγείας! Αμέσως "Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς" - "Και σε μεσίτριαν έχω προς τον φιλάνθρωπον Θεόν..."!!! Τι περισσότερο; Η λαϊκή ευσέβεια ως ταπεινό θυμίαμα - παμμέγιστη προσφορά ανθρώπων καθημερινών στην υπερευλογημένη Μητέρα του Θεού και σύνολης της Ανθρωπότητας!!! 

π. Π. Κ.

"Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς"

  Απόψε στον ναό της Φανερωμένης Μπανάτου,  
  στιγμές από την Παράκληση προς την Παναγία, κατά το ζακύνθιο μουσικό ύφος  

Η Πλατυτέρα της Φανερωμένης Μπανάτου, δια χειρός Νικολάου Μπιάζη-Σεντή

Πικρές αναμνήσεις και σκέψεις στην επέτειο του Μεγάλου Σεισμού της 12ης Αυγούστου 1953

Γράφει η ΑΝΝΑ ΤΣΟΥΚΑΛΑ-ΚΟΥΦΟΥ

- Γιατί να μην κοιμηθούμε κάτω από τήν καρυδιά; αντέδρασε η ηλικιωμένη  γυναίκα στη νύφη της.

- Μήπως μπορούμε να κοιμηθούμε μέσα; 

- Να, το βράδυ εκπνέουν τα δένδρα, δεν έχουν οξυγόνο , απαντά η νεαρή γυναίκα και είναι και τα  παιδιά βλέπεις! 

- Μα, πού αλλού να κοιμηθούμε;  της σιγοψιθυρίζει.

Ήτανε το πρώτο βράδυ μετά από τον μεγάλο  τράνταγμα  του Εγκέλαδου. Οι γυναίκες, ήταν η μητέρα μου και η γιαγιά μου. Η οικογένειά μου, μια και σώθηκε  από πέτρες και δοκάρια που χοροπηδούσαν από το διώροφο πέτρινο οικοδόμημα που κατοικούσε, έπρεπε κάπου να καταλύσει. Οι γυναίκες  συμφώνησαν στην αυλή με την καρυδιά ή έστω δίπλα στην καρυδιά. Ήταν και το πηγάδι  πιο πέρα με το πέτρινο φιλιατρό, παραγγελιά κι αυτό  από τον  παππού του πατέρα μου τον Μήτρο τον Τσουκαλά. Ο πατέρας μας δεν έφερε καμιά αντίρρηση  στην επιλογή της θέσης που θα διανυκτερεύαμε. Μα και γιατί; Οι γυναίκες καταλαβαίνουν καλύτερα απ’ αυτά τα θέματα. Αυτός είχε χρέος να προστατεύσει την οικογένεια από κάθε κίνδυνο άμεσο ή έμμεσο εξ αιτίας των μετασεισμών. Συνεχίζονταν και ήταν φανερό ότι θα συνεχιστούν  για πολύ καιρό ακόμη. Πιο πολύ τρόμαζε για μας, τα παιδιά. Εμένα και τον αδελφό μου, τρία χρόνια μεγαλύτερό μου.

Το πρωί  ενωρίς με τον πρώτο   μεγάλο  σεισμό που έγινε  κατά τις 6 η ώρα σείστηκε ο τόπος! Οι γονείς μας ήταν ξύπνιοι από τις 5 η ώρα. Στα καμποχώρια του νησιού, με την μεγάλη παραγωγή της σταφίδας, αυτόν τον καιρόν σηκώνονται νωρίς. Είναι βλέπεις η εποχή του τρύγου. Αύγουστος μήνας. Από τις πρώτες κιόλας μέρες του Αυγούστου αρχίζουν το καθάρισμα των αλωνιών, όλοι οι κάτοικοι, είτε έχουν μεγάλα κτήματα, είτε μικρά. Το κάθε αλώνι έχει σχήμα ορθογωνίου παραλληλόγραμμου, διαστάσεων περίπου 5 επί 10 μέτρων, 3 επί 6, ή 4 επί 6, ανάλογα με τις προτιμήσεις του νοικοκύρη. Στρόγγυλα ποτέ δεν είναι τα αλώνια της σταφίδας. Μόλις λοιπόν μπει ο Αύγουστος αρχίζει η  ετοιμασία  των αλωνιών, για να δεχθεί τον μελαχρινό καρπό, να ψηθεί.. Αυτός είναι η κορινθιακή σταφίδα. Αυτή καλλιεργείται στα νησιά του Ιονίου. Τις εκτάσεις λοιπόν αυτές τις καθάριζαν  από κάθε είδους χόρτο και  σκόνη  τοποθετούσαν επάνω το δίκτυ που αγόραζαν γι αυτόν τον σκοπό και ήταν έτοιμα να δεχθούν τον καρπό.

Όταν κατά τις 6 η ώρα άρχιζε να κινείται συθέμελα το νησί το ανδρόγυνο βρισκόταν  στ’ αλώνια, κάτω ακριβώς από το λιθόκτιστο   σπίτι  τους με τις πελεκημένες πέτρες του μπαλκονιού, τα περίφημα  αετώματα, τη λαξευτή λιθοδομή στην πρόσοψη και στην περιμετρική ζώνη επαφής των λίθων και η νέα μητέρα έβγαλε μια  απελπισμένη κραυγή και άρχισε να τρέχει προς το σπίτι.

- Τα παιδιά, Μίμη, τα παιδιά!...

Ο πατέρας την κράτησε από το χέρι να μην προχωρήσει. Σοβάδες άρχισαν να κατρακυλούν , και μια τεράστια ρωγμή  έγινε φανερή στη βόρεια πλευρά του σπιτιού. Έτρεξε αυτός κατά την είσοδο. Ανέβηκε δύο-δύο τα σκαλοπάτια της ξύλινης εσωτερικής σκάλας κι έφθασε στην κρεβατοκάμαρά μας. Μας άρπαξε έτσι κοιμισμένα, το ένα στο ένα χέρι, το άλλο στο άλλο χέρι και άρχισε να κατεβαίνει καταϊδρωμένος τη σκάλα. Η αγωνία του ήταν μεγάλη, μήπως ακολουθήσει κάποιος μετασεισμός. Και οι μετασεισμοί  ήταν φοβεροί. Σαν έφθασε στην πόρτα κι αντίκρισε τη γυναίκα του, τη μητέρα μας, ανάσανε. Εκείνη, σταυροκοπήθηκε, μας πήρε στην αγκαλιά της. Στον   άνδρα της δεν είπε τίποτα. Του έριξε ένα βλέμμα γεμάτο αγάπη  κι ευγνωμοσύνη, που έλεγε πολύ περισσότερα. Εμείς, μισοκοιμισμένα, κουρνιάσαμε στην αγκαλιά της μητέρας μας. Δεν είχαμε συμπληρώσει τον ύπνο και θέλαμε κι άλλο να κοιμηθούμε.

Κι ενώ διαπραγματευόμαστε την έλλειψη του ύπνου μας, αρχίζει ξανά η γη να βρυχάται και να  προσπαθεί να  εξαφανίσει ό,τι  υπήρχε όρθιο από τα οικοδομήματα. Ήταν ένας ακόμη φοβερός μετασεισμός, όμοιος μ’ εκείνον της 6ης ώρας. Κόπηκε η μιλιά όλων. Κρατούσαμε την αναπνοή μας και περιμέναμε. Αφού σταμάτησε η οργή του εγκέλαδου παρέμεναν ακόμη άφωνοι. Εμείς ούτε που αναφέραμε άλλο την λέξη ύπνος. Ζαρώσαμε κοντά στη μητέρα και την γιαγιά. Ο πατέρας μας τόλμησε ν’ ανέβει  ξανά,  ήρεμα τώρα, την σκάλα  για να δει τις ζημίες. Ο διπλανός γείτονας και αυτός με τρομερές ζημιές στο διώροφο σπίτι του, άτεκνος, βρισκόταν κι αυτός στα αλώνια του, μα σταμάτησε εκεί η αγωνία του.

- Το πολύ-πολύ να χρειασθεί καμιά επισκευή το σπίτι, λέει ενθαρρυντικά στον πατέρα. Τούτο το θεριό, λέει δείχνοντας το σπίτι μας, άντεξε τους σεισμούς του 1893, ο συγχωρεμένος ο παππούς σου τόφτιαξε με  γερές πέτρες, τις κουβαλούσε με το κάρο  από το Καταστάρι κ’ οι πιο μεγάλες ζύγιζαν διακόσια κιλά.

Η σκαλιστή πέτρα  που  περιέχει το όνομα του  και  το έτος οικοδομήσεως του σπιτιού  σώζεται ακόμη  γράφει 1862. Έχει δε τεράστιους δεσμούς με σίδηρο στους αρμούς   και η λιθοδομή με γερές και μεγάλες πέτρες. H αγριδιά που κρατάει την στέγη έχει διάμετρο 50 εκατοστά. 

- Πολλές φορές, Μίμη, αναρωτιέμαι πώς κουβαλήθηκαν  αυτά τα υλικά, και πως τοποθετήθηκαν σ' αυτό το σπίτι!

Άφησε τα σκαλιστά αετώματα, τ’ ανάγλυφα του εξώστη και των παραθύρων της πρόσοψης.

- Μη φοβάσαι καημένε, τούτο το θεριό δεν παθαίνει  τίποτα. Μόνο αν βουλιάξει το νησί τότε μόνο θα χαθεί.

Σαν να αναθάρρησε ο πατέρας σ’ αυτά τα λόγια. Όμως κάποιες πέτρες είχαν αποδομηθεί προς το μέρος του Βοριά και τον έκαναν να μελαγχολήσει. Η γη είχε ηρεμήσει για λίγο. Πήρε  την απόφαση ν’ ανέβει στον πρώτο όροφο, να δει ξανά τί ζημιές υπάρχουν. Αργά-αργά ανέβηκε τα σκαλοπάτια της εσωτερικής σκάλας, μα τον έπνιγε η αγωνία! Πηγαίνει πρώτα στο δωμάτιό μας  και η καρδιά του άρχισε να κτυπά παράξενα. Στάθηκε για δευτερόλεπτα ακίνητος κι έκανε  τον σταυρό του. Ένα «δόξα τω Θεώ» ακούστηκε  στο δωμάτιο. Τα κρεβατάκια των παιδιών του, τα δικά μας δηλαδή, ήταν γεμάτα με τεράστιες πέτρες  και σοβάδες. Είχαμε σωθεί από θαύμα. Κοίταξε και τ’ άλλα δωμάτια, παντού σοβάδες και πέτρες, στο πάτωμα, στα έπιπλα. Στη σοφίτα ένα κοπάδι περιστέρια, που από χρόνια στόλιζαν τις καρδιές μας και το περιβάλλον, πέταξαν μακριά φοβισμένα. Κατέβαινε προσεκτικά την σκάλα και πάλι ένας μετασεισμός  τον κατέβασε απότομα από την σκάλα. Ανησύχησε.

«Θα ‘χουμε πολλούς μετασεισμούς», σκέφθηκε.

Στην αυλή με την καρυδιά στην μέση και το πηγάδι στην άκρη της αυλής  με το δροσερό νερό θα περνούσαμε  την νύχτα μας.

- Τουλάχιστον για μερικές ημέρες θα μείνουμε εδώ στην καρυδιά στην αυλή, είπε ο πατέρας.

Εξάλλου, κάθε Καλοκαίρι μερικά βράδια κοιμόμαστε έξω στα αλώνια μέχρι να μαζέψουμε τη σταφίδα. Το σπίτι χρειάζεται τεχνίτες  σοβάδες και, μέχρι να γίνουν όλ’ αυτά,  θα μένουμε στο ύπαιθρο. Δόθηκε αυστηρή εντολή, ούτε στο σπίτι μέσα να ανεβούμε, μήτε να παίζουμε κοντά  στο σπίτι. Δεν είμαστε τόσο μικρά, ώστε να μην αισθανόμαστε, αλλά ούτε τόσο μεγάλα, ώστε να τα καταλαβαίνουμε όλα. Το παιχνίδι για μας είχε προτεραιότητα.

Ξημέρωσε και η Δωδεκάτη  Αυγούστου… Κατά τις 11:30 η ώρα ακούστηκε μια υπόκωφη βοή μεγάλη… Άρχισε πάλι να βρυχάται ο Εγκέλαδος… Ό,τι είχε απομείνει ισοπεδώθηκε… Μία σκόνη καπνού έβλεπες και τίποτα άλλο. Τα γειτονικά μας σπίτια ισοπεδώθηκαν. Το δικό μας, βαριά τραυματισμένο, η βόρεια πλευρά του είχε  καταρρεύσει μέχρι τη μέση του κτηρίου. Το μπαλκόνι με τα σκαλιστά λιθάρια έπεσε μονοκόμματο. Ο θρήνος του Ιερεμία. Οι μεγάλοι, με την απόγνωση στα μάτια και την καρδιά σφιγμένη, παρακολουθούσαν τα τεκταινόμενα. Δεν υπήρχε νερό και δεν τολμούσαμε να πλησιάσουμε το πηγάδι λόγω κατολισθήσεων. Ό,τι τρόφιμο υπήρχε ήταν στο μαγειρείο δίπλα από το σπίτι που καταπλακώθηκε από τον όγκο των λίθων του σπιτιού. Η απόλυτη θλίψη...

Το απόγευμα άρχισαν ελικόπτερα να πετούν τόσο χαμηλά, που τρομάξαμε. Ήταν η πρώτη ανθρωπιστική βοήθεια που έφθανε.  Στην ανάμνησή μου έχει μείνει το νερό και κάτι μπισκότα που η μητέρα τα έλεγε γαλέτες. Ήταν απερίγραπτη η σύγχυση και ο φόβος μας… Σαν να μη έφθανε αυτό, το βράδυ τα νηπιακά μας μάτια αντίκρισαν το φοβερό θέαμα της πυρκαγιάς της χώρας. Μία τεράστια φλόγα έφθανε μέχρι τον ουρανό και η ατμόσφαιρα ήταν  αποπνικτική.

Σαν αυτές τις ημέρες θάφτηκε η παλιά Ζάκυνθος για πάντα. Εμείς δεν θυμόμαστε σχεδόν τίποτα σημαντικό γι’ αυτήν. Μόνο μερικές στιγμές  της καταστροφής στο στενό οικογενειακό περιβάλλον. Μόνον ό,τι μελετάμε στα βιβλία και τ’ ακούσματα των παλιών. Χάθηκαν πολλές ζωές ανθρώπων, χάθηκαν περιουσίες, χάθηκε ένας πολιτισμός ολόκληρος. Η Ζάκυνθος ξαναχτίστηκε. Την παλιά δεν την ζήσαμε, απλά την ανιχνεύσαμε εμείς οι μετασεισμικοί Ζακυνθινοί  ή, καλλίτερα, εμείς οι Ζακυνθινοί του μεταίχμιου. Δεν θρηνούμε, ούτε θρηνήσαμε ποτέ για τις αλλαγές,  απλά  θρηνήσαμε τις απώλειες και ήταν πολλές!   Είτε μακριά, είτε κοντά στο αγαπημένο μας νησί, ζούμε τους παλμούς του τους σημερινούς, που δεν είναι αλλιώτικοι από τους παλμούς μιας ολόκληρης Ελλάδας και σήμερα μιας Ευρώπης. Το «τα πάντα ρει» του Ηράκλειτου  είναι αναπόφευκτο. Δεν ήταν απαραίτητο όμως οι μεταβολές να επέλθουν κατ’ αυτόν τον τρόπον, με μια εφάπαξ ανατροπή και με τόσο οδυνηρό τρόπο. Έχουμε μάθει  στην ζωή να κοιτάζομε μπροστά, μόνον έτσι επέρχεται η πρόοδος. Να κρατήσουμε στην μνήμη μας  την παλιά με όλα τα καλά  και την ιστορία της και να συμβάλουμε σήμερα στην πραγματική  πρόοδο του νησιού μας. Η συνάντηση της παλιάς Ζακύνθου και της νέας έδωσε στο νησί νέες μορφές σκέψης, νέες μορφές λόγου, νέα φορεσιά  που άλλους χαροποιεί, άλλους θλίβει...

Θα ευχόμουν όχι άλλα δάκρυα, όχι  άλλους  θρήνους για την παλιά Ζάκυνθο, αλλά αγώνας  με πνευματικές αξίες  για την καινούργια, γιατί της αξίζει!

11 Αυγούστου 2012

Άρχισαν τα "σένια" του Πανηγυριού 2012

Άρχισαν από χθες τα "σένια", δηλαδή τα σινιάλα ή ειδοποιήσεις του φετινού Πανηγυριού της Παναγούλας Μπανάτου. Μια βδομάδα πριν την ημέρα του Πανηγυριού, κάθε βράδυ στις 9, οι καμπάνες χτυπούν πανηγυρικά και διακόπτονται από ρουκέτες, οι οποίες σχίζουν τον ουρανό, ειδοποιώντας όλους ότι εγγίζει η μεγάλη μέρα της Γιορτής!

Στην τρίτη αποψινή φωτό, ο Χαράλαμπος Κοντονής, Πρόεδρος του Μπανάτου και δραστήριο μέλος της Επιτροπής Πανηγυριού, βάζει φωτιά στο φυτίλι!!! 

Στιγμές από τη σημερινή Λιτανεία του Αγίου Σπυρίδωνος για την διάσωση της Κέρκυρας από τους Τούρκους (11 Αυγούστου 1716)

Αποκλειστική ανταπόκριση από Κέρκυρα: ΤΑΤΙΑΝΑ ΚΑΡΥΔΗ

Το Πρόγραμμα του Πανηγυριού της Παναγούλας Μπανάτου 2012

Κατά τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου,

ἡμέρα κατά τήν ὁποία ἑορτάζει ὁ Ἱερός Ἐνοριακός Ναός

Π Α Ν Α Γ Ο Υ Λ Α Σ    Μ  Π Α Ν Α Τ Ο Υ,

Προστάτιδος καί Πολιούχου τῆς περιοχῆς,

θά πραγματοποιηθεῖ μέ κάθε ἐκκλησιαστική ἐπισημότητα

τό Πανηγύρι τοῦ Μπανάτου.

Παρακαλοῦμε νά μᾶς τιμήσετε μέ τή χαρά τῆς παρουσίας Σας,

σύμφωνα μέ τό ἀκόλουθο Πρόγραμμα τῆς Ἑορτῆς.

 *  *  *

Π Ρ Ο Γ Ρ Α Μ Μ Α   Ι Ε Ρ Ω Ν   Τ Ε Λ Ε Τ Ω Ν

Τρίτη, 14.8.2012, 8 βράδυ: Ὁ ἐπίσημος Ἑσπερινός μέ τά Ἐγκώμια μπροστά στόν Ἐπιτάφιο τῆς Παναγίας.

Τετάρτη, 15.8.2012: 7.30 πρωί: Ὁ Ὄρθρος μέ Ἀρτοκλασία.

9 πρωί: Ἡ πανηγυρική Θεία Λειτουργία.

7.30 ἀπόγευμα: Ὁ Μικρός Παρακλητικός Κανόνας πρός τήν Παναγία, κατά το ζακύνθιο μουσικό ἰδίωμα.

8.15 βράδυ: Ἡ μεγαλοπρεπής Λιτάνευση τῆς Σεπτῆς Εἰκόνας

τῆς ΠΑΝΑΓΟΥΛΑΣ καί τοῦ Ἐπιταφίου Της.

ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Γλέντι τρικούβερτο!

Γράφει από τη Μελβούρνη η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ-ΤΣΟΥΚΑΛΑ

Pablo Picasso, Μαντολίνο και Κιθάρα, 1924.

Αύγουστος ήταν και τότε, σαν τώρα. Ήταν το 1980, 32 χρόνια πριν... Αλήθεια, πότε πέρασαν; Είχαν περάσει 13 χρόνια από την ημέρα που, παραμονή Χριστουγέννων απόγευμα, σαλπάρισε το υπερωκεάνιο «Πατρίς» από το λιμάνι του Πειραιά για Αυστραλία, φορτωμένο μέχρι τα μπούνια με ανθρώπινο εμπόρευμα! Εμπόρευμα, που προφανώς περίσσευε στην πατρίδα κι έπρεπε να απαλλαγεί από αυτό. Τι πιο εύκολο, παρά να κάνει εξαγωγή!... Κάτι που, δυστυχώς, επαναλαμβάνεται σήμερα, σχεδόν μισό αιώνα αφότου σταμάτησε η ομαδική εξαγωγή!

Μόνο όποιος έχει αποχωριστεί λόγω συνθηκών ό,τι αγαπημένο και ιερό και ζει σε ξένο τόπο μπορεί να νιώσει τα συναισθήματα της επιστροφής, ιδιαίτερα μετά  από τόσα χρόνια!

Κοιτάζεις γύρω και όλα σού φαίνονται άγνωστα... μα τόσο γνώριμα, τόσο δικά σου. Προσπαθείς να προσανατολιστείς και δεν το πιστεύεις πως βρίσκεσαι στον τόπο σου. Ξαφνικά νιώθεις ανάλαφρος σαν πεταλούδα... Δεν υπάρχει εκείνο το βάρος πια στην ψυχή κι ας το κουβαλάς από την ημέρα που έφυγες και νιώθεις να πνίγεσαι, πως δεν  μπορείς να ανασάνεις. Βάρος ασήκωτο, μολονότι δε σου λείπει τίποτα στη... γη της επαγγελίας όπου ζεις, και μένεις ν’ αναρωτιέσαι, αν όντως υπήρξε ποτέ αυτό το βάρος ή αν ήταν γέννημα της νοσταλγίας σου!

Βλέπεις αγαπημένα άτομα, αρχής γενομένης από τη Μάνα τη πολυαγαπημένη, τον Πατέρα, τ’ αδέλφια, περιτριγυρίζεσαι από συγγενείς, φίλους, γνωστούς, χωριανούς και τα μάτια  αστέγνωτα... Αστέγνωτα από πικρία που τους στερήθηκες, που τους στέρησες τη δική σου παρουσία, αστέγνωτα γιατί γνωρίζεις πως σε λίγο πρέπει πάλι να πάρεις το δρόμο του φευγιού, χωρίς να γνωρίζεις αν φεύγοντας λες, εις το επανιδείν ή αντίο... Αστέγνωτα για τις τόσες αλλαγές, για τις ρυτίδες που χάραξαν το πρόσωπο της Μάνας και του Πατέρα... Αστέγνωτα για όλ’ αυτά που μεσολάβησαν, παιδιά που μεγάλωσαν, καινούρια μέλη που μπήκαν στην οικογένεια και τους συναντάς για πρώτη φορά, γι’ αυτούς που λείπουν κι εσύ δεν ήσουν εκεί να τα ζήσεις, να τα μοιραστείς, να χαρείς με τις χαρές των αγαπημένων, να συμπαρασταθείς στις δύσκολες στιγμές, να κλάψεις για την απώλεια ανθρώπων της καρδιάς σου...

Όλα έγιναν εν απουσία σου, όπως εν απουσία τους μεσολάβησαν τόσα στη δική σου ζωή, χαρές και λύπες που τα βίωσες μόνος, χωρίς το στοργικό χέρι και το γλυκό λόγο της μάνας, όταν περίσσευε η πίκρα και η αγωνία, χωρίς την ορμήνια και προστασία του πατέρα όταν και το πιο σοβαρό πρόβλημα έπρεπε μόνος να το αντιμετωπίσεις, χωρίς στήριγμα... Και τις χαρές σου με ξένους τις μοιράστηκες, με ξένους που έγιναν δικοί, όπως δικός έγινες κι εσύ για κείνους, για να έχεις την ψευδαίσθηση πως έχεις οικογένεια και τελικά, οικογένεια έγιναν για σένα, οικογένεια έγινες γι  αυτούς!

Μα, τώρα χαράς ευαγγέλια! Τώρα, έστω και για λίγο, ξαναγίνεσαι παιδί κι αφήνεις τις έγνοιες για τον πατέρα και τη μάνα! Ας γνοιαστούν αυτοί για όλα, όπως και γνοιάστηκαν!

 Ήταν λίγες μέρες μετά την άφιξη κι εμείς όλοι είμαστε στο Μπανάτο - στο Μπανάτο πριν γίνει κοσμοπολίτικο και τουριστικό, πριν χτιστούν τα σπίτια τα ψηλά με τα πολλά μπαλκόνια! Τότε τα σπίτια χαμηλά με τις πόρτες ορθάνοιχτες, όλη η γειτονιά μια παρέα...

Μια τέτοια μεγάλη παρέα μαζευτήκαμε στου θείου του Τιμόθεου το φιλόξενο σπίτι. Από νωρίς μαγείρευε η αγαπημένη, η μοναδική  θεία Μαρούλα,  γιατί μολονότι αγαπώ πολύ όλες μου τις θείες, εκείνη κάπου την ξεχωρίζω. Και τι δεν έφτιαξε! Τα τραπέζια που στρώθηκαν το σούρουπο έπιαναν τη βεράντα απ’ άκρη σ’ άκρη στρωμένα με λευκά ρέσινα τραπεζομάντιλα  και φορτωμένα με όλα τα αγαθά! Η ιδιαίτερη σχέση μου με τη θεία, την έκανε να μην κρατήσει το μυστικό και να μου ψιθυρίσει κάποια στιγμή πως με περιμένει μεγάλη έκπληξη, χωρίς όμως να ομολογήσει τι!

Ένιωθα τόση ευτυχία που, ναι μεν μ’ έτρωγε η περιέργεια, αλλά ταυτόχρονα ήμουν τόσο απασχολημένη να μιλάω με όλους  που κάπου ξεχάστηκα, μέχρι που είδα να καταφθάνει φορτωμένος με τα... σύνεργα της δουλειάς του, ο ένας, ο μοναδικός, ο αγαπητός,  ο πολυτάλαντος  Δημητρός! Τρελάθηκα από τη χαρά μου και κόντεψα να τον ρίξω κάτω  όλο με τα κλαμπατσίμπανα, όπως έτρεξα και τον αγκάλιασα! Οι λίγο ώριμοι τον θυμάστε οπωσδήποτε, για τους πολύ νέους δε γνωρίζω, μάλλον όχι.

Κάποια άλλη στιγμή θα σας μιλήσω αποκλειστικά για το Δημητρό! Τώρα, όμως, θα περιοριστώ στο μεγάλο γλέντι που έγινε εκείνο το βράδυ τέλη Αυγούστου του 1980 στο Μπανάτο!!! Οι φωνές, τα γέλια, τα τραγούδια μας, ξεσήκωσαν όχι μόνο τη γειτονιά αλλά και πέρα ακόμα!

Μαζεύτηκαν πολλοί χωριανοί, φίλοι, γειτόνοι κι όλο μεγάλωνε η παρέα! Τα καλωσορίσματα, τα τραταρίσματα έδιναν κι έπαιρναν, η χαρά και η συγκίνηση ξεπερνούν κάθε περιγραφή. Κανένας δεν έφυγε κι όλο μεγάλωνε η παρέα, όπως τότε τον παλιό καιρό, που δε χρειαζόταν πρόσκληση για να πας στου γείτονα στου χωριανού το σπίτι, αν άκουγες χαρές και γέλια ή ακόμα κι αν συνέβαινε κάτι θλιβερό. Όλοι ακάλεστοι κι όλοι παρόντες να χαρούν με τη χαρά να συμπαρασταθούν στη θλίψη!

Αναπόφευκτα κάποια στιγμή, επειδή ήταν γνωστό το χιούμορ του παπάκη, του ζητούσαν να μας πει ανέκδοτα, κι εκείνος που δεν έλεγε ποτέ όχι, μας ικανοποίησε με το πάρα πάνω!!! Τόσο, που τα μάτια έτρεχαν ασταμάτητα αλλά από τα γέλια αυτή τη φορά! Τόσο ήταν  το κέφι κι η χαρά του παπάκη μου, που αφού εξάντλησε το... ρεπερτόριο των ανεκδότων μπήκε κι  εκείνος στο τραγούδι... Τραγουδήσαμε οι δυο μας, όπως τότε, εκείνος κι εγώ, πιάσαμε παμπάλαια τραγούδια της δικής του νιότης...όπως: Η πρώτη αγάπη δε λησμονιέται,  Γιατί τρελά να σ΄ αγαπήσω, κι άλλα...

Το κέφι αστείρευτο...ο Δημητρός  κούρδιζε και ξεκούρδιζε τα όργανα!!! Όμως, οποία η απογοήτευσή μου, όταν αντί για το Μαντολίνο, στο οποίο ήταν μοναδικός, είδα ηλεκτρονικά όργανα... Μετά σκέφτηκα πως έπρεπε να εκσυγχρονισθεί και να συμβαδίζει με τους καιρούς, δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, αν ήθελε να επιβιώσει. Πάνε οι καιροί που το μαντολίνο κι η κιθάρα, αλλά και το ακορντεόν έφταναν και περίσσευαν για οποιαδήποτε εκδήλωση και κάλυπταν όλα τα γούστα. Μ’ αυτά χορεύαμε νύχτες ολόκληρες σε γάμους, αποκριάτικους χορούς, γιορτές, πανηγύρια κι αλλού. Με ωραία μελωδική μουσική που δεν σε ξεκούφαινε, που μπορούσες να την απολαμβάνεις είτε χόρευες είτε όχι αλλά ταυτόχρονα άκουγες και τον διπλανό σου με τον οποίο μιλούσες, αλλά,

Ο κόσμος άλλαξε / αλλάξαν οι καιροί...

Είχαν περάσει μεσάνυχτα και το γλέντι συνεχιζόταν με χορούς και τραγούδια, μέχρι γιαργυτό χορέψαμε κάτω στην αυλή, πού να χωρέσει η βεράντα. Μιλούσαμε, μιλούσαμε και τι δεν είπαμε, τι και ποιους και πόσα δε θυμηθήκαμε... Θα πρέπει να κόντευε να ξημερώσει όταν πια κουρασμένοι, αλλά ευτυχείς όλοι αποφασίσαμε να το διαλύσουμε και να πάμε για ύπνο, αφού συμφωνήσαμε πως το πρωί θα πηγαίναμε να βοηθήσουμε τη θεία τη Μαρούλα να μαζέψει και να συγυρίσει, ώστε να πάει κι αυτή να ξεκουραστεί τώρα. Τ’ ολόγιομο αυγουστιάτικο φεγγάρι μάς συντρόφεψε μέχρι να φτάσουμε στο καντούνι τση Γουρούνας, που τότε ήταν το πατρικό  σπίτι.

Αξέχαστη βραδιά, αξέχαστες θύμησες που έγιναν πολυτιμότερες, αφού έμελλε να είναι και το στερνό γλέντι με τον παπάκη, η στερνή φορά που βρεθήκαμε τόσοι αγαπημένοι μαζί και περάσαμε έτσι απλά μιαν υπέροχη βραδιά! Τότε, όμως, δεν το γνωρίζαμε, δε γνωρίζαμε πως ο παπάκης δεν ήταν πια του κόσμου τούτου... Ήταν γεμάτος τόση ζωντάνια, ήταν τόσο δραστήριος... Ποιος να φανταστεί πως λίγο μετά θα μας έφευγε έτσι ξαφνικά κι απότομα... Εκείνη η αλησμόνητη βραδιά, όμως, εκείνο το γλέντι το τρικούβερτο, έμεινε και θα μείνει σαν μια από τις πιο όμορφες αναμνήσεις και νοσταλγίες!

Με την αγάπη μου πάντα σε όλους,

δ.μ.τ.

Προετοιμάζεται το Πανηγύρι του Μπανάτου 2012

Όπως θα έχουν κατανοήσει οι απανταχού φίλοι του Νυχθημερόν, ο κεντρικός ναός του Μπανάτου, αυτός της Παναγούλας, έχει εγκαινιασθεί προς τιμήν της Κοιμήσεως της Θεοτόκοι, οπότε πανηγυρίζει κατά το Δεκαπενταύγουστο. 

Προς τούτο, όπως κάθε χρόνο, συνήλθε η άτυπη Επιτροπή, η οποία φροντίζει όλα τα σχετικά ενός ζακυνθινού πανηγυριού, τα οποία δεν είναι λίγα: Από τον Έρανο ώς τη Λιτανεία και τους βαστάζους, από τσι φωτίες ώς την ορχήστρα και τα λοιπά! 

Στην Επιτροπή συμμετέχουν μέλη του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου (Κώστας Μάτσας και Πέτρος Κοντονής), αλλά και όσοι άλλοι προθυμοποιήθηκαν: Χαράλαμπος Δ. Κοντονής (Πρόεδρος Μπανάτου), Σπύρος Δ. Κοντονής (Πρόεδρος της Εθελοντικής Ομάδας), Διονύσης Π. Στραβοπόδης και Σπύρος Ε. Ροδίτης. Στη φωτό, με τον Εφημέριό μας, κατά την αποψινή συνάντηση για τα διαδικαστικά! 

Σε κάποια από τις επόμενες δημοσιεύσεις μας θα αναρτήσουμε το Πρόγραμμα του Πανηγυριού 2012. Εννοείται, έστω και νοερά, είσθε όλοι προσκεκλημένοι!

11 φωτοστιγμές από τη θεατρική παράσταση "Το γλέντι"

 Κέντρο Λόγου Ενορίας Μπανάτου ΑΛΗΘΩΣ 
  Πλάτωμα Φανερωμένης, 6 Αυγούστου 2012  

[Φωτογραφίες, επεξεργασία: π. Παναγιώτης Καποδίστριας]

Το Κέντρο Λόγου "Αληθώς" φιλοξένησε απόψε την παράσταση "Το γλέντι"

Με την συμμετοχή όχι ικανοποιητικού αριθμού θεατών, αλλά αρκούντως εκλεκτικών, πραγματοποιήθηκε στο πλάτωμα της Φανερωμένης Μπανάτου "Το γλέντι", μια αξιομνημόνευτη θεατρική παράσταση, που φιλοξένησε ως καλοκαιρινή πολιτιστική δραστηριότητα το ΑΛΗΘΩΣ, το Μορφωτικό Κέντρο Λόγου της Ενορίας Μπανάτου. 

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η παράσταση, σε σκηνοθεσία της ευαίσθητης σκηνοθέτιδας και καλής ηθοποιού Μαρίας-Λουίζας Παπαδοπούλου, βασίστηκε σε δημοτικά τραγούδια (συγκεκριμένα τη "Λιογέννητη" και "Του Νεκρού Αδελφού"), δια των οποίων δόθηκε η ευκαιρία να ξετυλιχθούν ενώπιον των θεατών μύχιες καταστάσεις και "υπόθεσες ψυχικές", κατά την πολλά υπονοούσα ποιητική έκφραση Διονυσίου του Σολωμού. 

Οι ηθοποιοί, αλλάζοντας ή αποκαθηλώνοντας προσωπεία διάφορα, επιχείρησαν ξανά και ξανά την αποκάλυψη του κατεξοχήν Εαυτού των ηρώων, που υποδύονταν. Η υποκριτική προσπάθεια όλων έφθανε στο κατακόρυφο, εφαρμόζοντας -εννοείται- την πολυαπαιτητική δασκαλία της έγκριτης σκηνοθέτιδας, έως την (κατά το δυνατόν) αποκάθαρση του ενός και μοναδικού Προσώπου τους. Σε τούτο συνετέλεσαν τα μέγιστα, τόσο τα λιτά και υπαινικτικά σκηνικά, όσο και ο νυκτικός / παραμυθητικός φωτισμός, καθ' όλη την διάρκεια του έργου.

Όσοι παρευρεθήκαμε είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε μια θεατρική παράσταση, όχι ευκαιριακή ή "της αρπαχτής" (όπως -αλίμονο- συμβαίνει), αλλά κυρίως κι εν πρώτοις να μεταλάβουμε μυστικών (ή και μυστηριακών) δονήσεων της εσώτερης ψυχής μας, με κορυφαίο εργαλείο τον Έλληνα Λόγο! Πολλά Εύγε στην κ. Παπαδοπούλου και στους αφοσιωμένους συνεργάτες της!

π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Η ζωγραφιά της Έλενας

Όπως ίσως γνωρίζετε από περασμένες αυγουστιάτικες δημοσιεύσεις μας, σύμφωνα με την ζακυνθινή τυπική διάταξη του Δεκαπενταύγουστου, κάθε Εφημέριος ζακυνθινής Ενορίας επισκέπτεται όλα τα σπιτικά της Ενορίας του, όπου τελεί μια περίληψη του Μικρού Παρακλητικού Κανόνα, για την ευλογία των πιστών. Έτσι του δίνεται μια καλή ευκαιρία για να συνομιλήσει κατ' οίκον με τους Ενορίτες του, να δει εκ του σύνεγγυς τα προβλήματα, να επαινέσει επιτυχίες, να καταγράψει ανάγκες κλπ.

Η μαμά του Σπιτιού, λοιπόν, είχε πει στην οικογένεια ότι πρόκειται να έλθει ο Παππούλης για την Παράκληση και τότε η μικρή Έλενα, μαθήτρια νηπιαγωγείου μέχρι πρότινος, άρχισε τις ετοιμασίες, κυρίως ψυχολογικές. Η αναμονή έγινε αδημονία, ώσπου, μετά από δύο μέρες προετοιμασιών, σήμερα το πρωί ο Παππούλης κατέφθασε στο σπίτι, όπου η Έλενα, όχι μόνο τον δέχτηκε με πολλή χαρά, αλλά είχε μόλις ολοκληρώσει μια υπέροχη και αφαιρετική ζωγραφιά, την οποία και τού πρόσφερε! 

Αξίζει τον κόπο να δημοσιεύσουμε τον κόπο της, ενθυμούμενοι την ωραία ρήση του Χριστού: "Άφετε τα παιδία και μη κωλύετε αυτά ελθείν πρός με"!!!

Μεταμορφούμενοι στην σημερινή Ευχαριστιακή Σύναξη του Μπανάτου

Πάμπολλοι ενορίτες μας συνέρρευσαν σήμερα στον ναό της Παναγούλας Μπανάτου, για να συνεορτάσουν την Μεταμόρφωση του Σωτήρα. 

Ο Εφημέριός μας, στην ομιλία του, τόνισε την ανάγκη μεταμόρφωσης σε όλα τα επίπεδα του κοινωνικού βίου. Η Μεταμόρφωση άρχεται και ολοκληρούται στην εκκλησιαστική ζωή, όπου, δια της ευχαριστιακής εμπειρίας, αποκαλύπτεται ο ζωντανός Θεός, ο οποίος έχει την βούληση και την δύναμη να προσλαμβάνει και να καινίζει τις ανθρώπινες μειονεξίες.

Μετά την Θεία Ευχαριστία αναγνώσθηκαν οι ευχές για τα σταφύλια και τις σταφίδες, που -πολύ ευγενικά- προσκόμισε το ζεύγος Παύλου και Γεωργίας Δρογγίτη, για να ευλογηθεί ο επί θύραις Τρύγος τους και να μεταλάβουν τού νέου καρπού οι εκκλησιαζόμενοι!

Ενόψει Θείας Μεταμόρφωσης

Την Θεία Μεταμόρφωση τιμά η Εκκλησία μας από απόψε! Κι εμείς, στην Ενορία μας, εσπερίσαμε το απόγευμα εορταστικώς, αν και με απόλυτο καύσωνα, στον ναό της Παναγούλας μας. Κάμποσοι ενορίτες μας προσήλθαν στο Μυστήριο της Εξομολόγησης, ώστε αύριο, κατά την επίσημη θεία Λειτουργία, να μεταλάβουν των Αχράντων Μυστηρίων!

 

Η ανωτέρω φωτογραφία προέρχεται από τον ευπρεπισμό της Εικόνας της Μεταμόρφωσης στον ναό μας, την οποία προτείνουμε και στους απανταχού αναγνώστες μας για προσκύνηση, ευχόμενοι την πραγματική και θεοπρεπή Μεταμόρφωση όλων μας!

Το Κέντρο Λόγου «Αληθώς» φιλοξενεί στο Μπανάτο τη θεατρική παράσταση «Το γλέντι»

Το Μορφωτικό Κέντρο Λόγου ΑΛΗΘΩΣ φιλοξενεί «ΤΟ ΓΛΕΝΤΙ» της Εταιρείας Θεάτρου «Ανέμη», στο πλάτωμα του ναού της Φανερωμένης Μπανάτου, την ερχόμενη Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2012, στις 9.15 το βράδυ.

   

Πρόκειται για μια θεατρική παράσταση, σε σκηνοθεσία Μαρίας-Λουΐζας Παπαδοπούλου, εμπνευσμένη από παραλογές και δημοτικά τραγούδια, συγκεκριμένα της «Λιογέννητης» και του «Νεκρού Αδελφού».  Ένα νυχτερινό γλέντι, όπου οι συνδαιτυμόνες αφηγούνται αρχικώς ανάλαφρα, ερωτικά λιανοτράγουδα, προχωρούν σε μακροσκελή, αφηγηματικά τραγούδια, καταλήγοντας σ’ ένα χορό κάθαρσης, που επιχειρεί  τη  συμφιλίωση με την προσωρινότητα της ζωής.

Στην παράσταση τα σύγχρονα στοιχεία δένουν με τα παραδοσιακά. Χρησιμοποιούνται μάσκες, στοιχεία παντομίμας, η μουσική παίζεται ζωντανά (κρουστά, ηλεκτρική κιθάρα, πιάνο, συνθεσάιζερ φλογέρα), αναμιγνύοντας σύγχρονα με παραδοσιακά στοιχεία. Η όλη παρουσίαση διακρίνεται για έντονη κινησιολογία και πολλές εικόνες, οι οποίες σχηματίζονται με απλά μέσα.  

Τιμή εισιτηρίου: Για παιδιά 4 ευρώ, για ενήλικες 6 ευρώ.

Στις αυλές της Παναγίας του Προυσού, της Αρχόντισσας της Ρούμελης

Απολυτίκιον. Ήχος α'. 

Της Ελλάδος απάσης συ προΐστασαι πρόμαχος και τερατουργός εξαισίων τη εκ Προύσσης εικόνι Σου, Πανάχραντε Παρθένε Μαριάμ, και γαρ φωτίζεις εν τάχει τους τυφλούς δεινούς τε απελαύνεις δαίμονας και παραλύτους δε συσφίγγεις αγαθή. Κρημνών τε σώζεις και πάσης βλάβης τους σοι προστρέχοντας. Δόξα τω σω ασπόρω τοκετώ, δοξα τω σε θαυμαστώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου τοιαύτα θαύματα. 

 Μεγαλυνάριον 

Σφαίρας ουρανίους φωταγωγείς, αχράντω οικήσει την υδρόγειον δε βολαίς, αρρήτων θαυμάτων, αυγάζεις όθεν πίστει, πάντες σε προσκυνούμεν ω Προυσιώτισσα.

[Φωτογραφίες: π. Π. Κ. / 27.7.2012]