Μια αναπάντεχη συνάντηση

Γράφει η Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

Με την άδειά σας, θα μοιραστώ μαζί σας μια πολύ όμορφη έκπληξη, που είχα πριν λίγες εβδομάδες, η οποία, μολονότι δεν έχει άμεση σχέση με το χωριό μας, η σχέση είναι έμμεση, αφού έχει να κάνει με μιαν ακόμα θύμηση-νοσταλγία!

Βρισκόμουν σε επαγγελματική επίσκεψη με φυσιοθεραπεύτρια σ’ ένα σπίτι μόλις 2-3 χιλιόμετρα από το δικό μου. Μολονότι ήταν Παρασκευή απόγευμα και το ραντεβού για τις 5.00 μ.μ. κι εγώ αποφεύγω να δουλεύω τόσο αργά ιδιαίτερα τις Παρασκευές, το δέχτηκα γιατί ήταν πολύ κοντά στο σπίτι μου κι έτσι, τελειώνοντας, θα ήμουν εκεί σε δέκα λεπτά περίπου.

Πηγαίναμε να επισκεφθούμε μιαν ηλικιωμένη γυναίκα που είχε βγει από το Νοσοκομείο λίγες μέρες πριν, είχε υποβληθεί σε εγχείριση στο γόνατο κι έπρεπε να αρχίσει φυσιοθεραπεία στο σπίτι για τις πρώτες 4 εβδομάδες, λόγω προβλημάτων κινητικότητας και κατόπιν στο Κέντρο Αποκατάστασης Υγείας, όπου θα ερχόταν με ταξί πληρωμένο από τις Υπηρεσίες για Ηλικιωμένους.

Ήταν εκεί και η κόρη της, που περίμενε να μας γνωρίσει. Συνήθως συστηνόμαστε με το μικρό μας όνομα μόνο, άλλωστε ολόκληρο το ονοματεπώνυμο αναγράφεται στην κάρτα-ταυτότητα με φωτογραφία που φοράμε πάντα, κρεμασμένη στο λαιμό σαν μενταγιόν!

Μόλις άκουσε πως είμαι Ελληνίδα και πως με λένε Διονυσία, αφού χάρηκε που θα μπορούσε να μιλήσει στη γλώσσα της αλλά και να καταλάβει τι της έλεγε η φυσιοθεραπεύτρια,  μου δίνει ένα χαρτάκι και πριν προλάβω να το κοιτάξω, την επέπληξε η κόρη της, λέγοντας να μην μας ενοχλεί γιατί για άλλη δουλειά πήγαμε εμείς εκεί. Επιμένει όμως η ηλικιωμένη και με παρακαλάει να διαβάσω το όνομα που έχει γράψει στο χαρτί και να της πω πώς μπορεί να βρει αυτή την κυρία, γιατί, μολονότι παρακάλεσε τα παιδιά της να ψάξουν να την βρουν τηλεφωνώντας στο Σταθμό, βάζοντας αγγελία στην ελληνική εφημερίδα ή ρωτώντας παντού, αυτά την αγνόησαν. Σκύβω στο χαρτί και -οποία η έκπληξη μου!- όταν διαπιστώνω πως γράφει το δικό μου όνομα και επίθετο!!! Της λέω, εγώ είμαι αυτή που ζητάς, αλλά γιατί με ψάχνεις; Τρελαίνεται από τη χαρά της και δεν μπορεί να το πιστέψει!

Με ρωτάει για να βεβαιωθεί αν όντως άκουσε καλά:

- Σίγουρα κοπέλα μου(!),  είσαι  η Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά, που έφυγε από Ελλάδα με το Πατρίς παραμονή Χριστουγέννων του 1967 για να έλθει στην Αυστραλία;» Και συνεχίζει την... ανάκριση για να βεβαιωθεί ρωτώντάς με αν μίλησα εγώ στο ράδιο λίγες μέρες πριν.

Την διαβεβαιώνω ότι όντως μίλησα εγώ, πριν μια-δυο βδομάδες, κατόπιν πρόσκλησης από την Ειδική Υπηρεσία Κρατικής Ραδιοφωνίας ΣΒΣ, μου είχε ζητηθεί να μιλήσω, γενικά για την πορεία μου ως μετανάστριας, πότε, πώς, γιατί, αν μετάνιωσα και άλλα.  Εκεί, σηκώθηκε με δυσκολία μεγάλη, με αγκάλιασε κλαίγοντας και μου λέει:

-Αχ κοπέλα μου, κοπέλα μου, ξέρεις ποια είμαι εγώ;;; Είμαι η Στυλιανή, που οι καμπίνες μας ήταν δίπλα-δίπλα κάτω στ’ αμπάρι του καραβιού, η μάνα του Γιαννάκη, που μέρα-νύχτα μουρμούριζα «μαράθηκε ο Γιαννάκης/πικράθηκε ο Γιαννάκης...”, θυμάσαι;;;

Μ’ έπνιξαν οι θύμησες, βούρκωσαν και τα δικά μου μάτια... Μένουμε έτσι αγκαλιασμένες... Έχει βουρκώσει και η κόρη της, ενώ η φυσιοθεραπεύτρια, που δεν έχει ιδέα τι συμβαίνει, από λεπτότητα γιατί υποψιάζεται πως πρόκειται για κάτι σοβαρό, περιμένει υπομονετικά να αρχίσω να διερμηνεύω...

Συγκινήθηκε και αυτή όταν της εξήγησα τι συμβαίνει... Ο χρόνος περιορισμένος όμως… Έτσι συμφωνούμε να προχωρήσουμε στον επαγγελματικό λόγο για τον οποίο είμασταν εκεί, αφού διαβεβαιώνω τη Στυλιανή πως, μόλις φύγει η κοπέλα, εγώ θα παραμείνω για να τα πούμε με την ησυχία μας...

Σαρανταπέντε χρόνια έχουν περάσει από τότε... Σαρανταπέντε χρόνια, που, χωμένοι κάτω στο μπουντρούμι τού Πατρίς, μετρούσαμε τις μέρες, τις ώρες, τα λεπτά, πότε να βγούμε στη στεριά, σε χώρα άγνωστη, μη έχοντας ιδέα τι μας περίμενε  και τι θα αντιμετωπίζαμε. Και η Στυλιανή, με το Γιαννάκη της να μαραίνεται μέρα την ημέρα και να φοβάται πως δε θ’ αντέξει το παιδί...

Κι όμως, ο Γιαννάκης άντεξε σαν όλους μας. Κοτζάμ άνδρας, από ό,τι μου είπε, παντρεμένος με τρία μεγάλα παιδιά. Την κόρη, εδώ την απόκτησε, μεγάλη γυναίκα κι αυτή με δική της οικογένεια. Μου είπε ότι συχνά όλα αυτά τα χρόνια με σκεφτόταν και αναρωτιόταν τι να είχα απογίνει, γιατί κι εγώ μαραινόμουν και πικραινόμουν, σαν το Γιαννάκη... Μου θύμισε γελώντας τι μου είπαν μια μέρα, από τις ελάχιστες που ανέβηκα στην τραπεζαρία, όχι για φαγητό, αλλά για να πάρω το φρούτο που μου αναλογούσε και το ψωμάκι. Με είχε πειράξει τόσο πολύ η θάλασσα, που, από τα μετρημένα κιλά που διέθετα, είχαν ήδη εξαφανιστεί κάπου 8... και δεν είμασταν ούτε στη μέση του ταξιδιού...που κράτησε 38 ολόκληρα μερόνυχτα... κι είχα και δυο μικρά παιδιά να φροντίσω!

-Ω κηδεία που θα σου κάνουμε, Ζακυνθινιά, έτσι και βγούμε στη Μελβούρνη!... Μέχρι μουσική θα σου φέρουμε...

Καλοπροαίρετα βέβαια όλα αυτά. Η Στυλιανή πάντως μου ομολόγησε ότι δεν περίμεναν να βγω ζωντανή από εκείνη την κόλαση...

Στη διηγηματική συλλογή μου, με τίτλο: Ο Κραταιός Νόστος, στο διήγημα που επιγράφεται «Το Τρακτέρ», αναφέρομαι λεπτομερώς σε αυτό το ταξίδι αλλά και στον «Γιαννάκη», όπου η ηρωίδα η Γιαννούλα μοιρολοτραγουδάει ολημερίς: Μαράθηκε ο Γιαννάκης / πικράθηκε ο Γιαννάκης... Πού να το φανταστούμε ούτε εκείνη ούτε εγώ πως όλα αυτά τα χρόνια είμαστε σχεδόν γειτόνισσες... Στην ίδια εκκλησία πηγαίναμε, στην ίδια αγορά ψωνίζαμε... Όμως αλλάζει ο άνθρωπος με τα χρόνια. Πού να γνωρίσεις... Και η Μελβούρνη μεγάλη, πολύ μεγάλη και απρόσωπη σαν όλες τις μεγαλουπόλεις!

Μας πήρε το βράδυ κι ακόμα λέγαμε... Μου ζήτησε να μην τη ξεχάσω, μόνη μένει, να περνάω να την βλέπω πότε-πότε κι εγώ, με απόλυτη ειλικρίνεια και πεποίθηση την ώρα που το έλεγα, της υποσχέθηκα να περνάω... Κι όμως με παρέσυρε η ζωή με τις υποχρεώσεις και τα προβλήματα της κι ούτε μια φορά δεν πήγα να την δω... Πόσο άσχημα νιώθω...

Με την αγάπη μου σε όλους,

δ.μ.τ.

Για τις βιβλικές πλημμύρες τής Μοζαμβίκης

φωτό αρχείου

Μεγάλο πρόβλημα αντιμετωπίζει κατά το τελευταίο δεκαπενθήμερο η νότια Μοζαμβίκη, κυρίως η περιοχή τής Gaza, σχετικώς κοντά στην πρωτεύουσα Maputo. 

Σε διαρκή επικοινωνία τού Νυχθημερόν με τον Ορθόδοξο Επίσκοπο Μοζαμβίκης κ. Ιωάννη, αφενός μεν μάς εκφράζει την ανησυχία του για το τι μέλλει γενέσθαι, καθώς η κατάσταση είναι τραγική, τα δε μετεωρολογικά δελτία αποκαρδιωτικά, αφετέρου δε την παρηγορία του ότι οι Ελληνορθόδοξοι είναι όλοι καλά. Βεβαίως, όταν πλήττεται η Χώρα ουδείς εκεί μπορεί να είναι παρηγορημένος ή επαναπαυμένος!

Θυμίζουμε ότι την ερχόμενη Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2013, στην Επισκοπή Μοζαμβίκης θα γίνει συνάντηση τού Διαθρησκειακού Συμβουλίου τής Χώρας (CO.RE.M.), για την από κοινού αντιμετώπιση τού προβλήματος που ανέκυψε. Παράλληλα, ο κ. Ιωάννης έχει κάνει έκκληση στούς απανταχού φίλους του για αποστολή ρουχισμού και φαρμάκων, ώστε να διανεμηθούν στην εμπερίστατη κοινωνία. 

Ο Μητροπολίτης Ζακύνθου στο Γύθειο για την εορτή τής Υπαπαντής

Εορτή τής Υπαπαντής τού Κυρίου σήμερα και ο Σεβ. Μητροπολίτης Ζακύνθου κ. Διονύσιος Δ΄ έλαβε μέρος στην πανήγυρι τού Γυθείου, προσκεκλημένος από τον Σεβ. Μητροπολίτη Μάνης κ. Χρυσόστομο. Η Ευχαριστιακή Σύναξη πραγματοποιήθηκε στο εορτάζον παρεκκλήσιο τού Επισκοπείου τής Μάνης, ακολούθησε η λιτάνευση τής σεπτής Εικόνας τής Υπαπαντής ανά την πόλη, μέσα σε ηλιόλουστο περιβάλλον και τέλος η απόλυση τής εορτής έγινε στον Μητροπολιτικό ναό τού Αγίου Γεωργίου.

Η Υπαπαντή τού Σωτήρος

Ὑπό Σπυρίδωνος Κ. Τσιτσίγκου, MA, DD, PhD

Αν. Καθηγητού Ψυχολογίας τής Θρησκείας τού Πανεπιστημίου Αθηνών

Οἱ βιο­μη­χα­νι­κές μας κοι­νω­νί­ες ἀδυ­να­τοῦν σή­μερα νά φα­ντα­στοῦν τήν ἀξί­α πού εἶχε τό φῶς γιά τούς πρω­τό­γονους. Προ­χρι­στια­νι­κά τό σκο­τά­δι, ὁ χει­μώ­νας καί ἡ λε­χώ­να ἐθε­ω­ροῦντο πράγ­μα­τα δαι­μο­νι­κά (ἀκά­θαρ­τα), πού ἔπρε­πε μέ τή Μα­γεί­α νά ἐξορ­κι­στοῦν. Ἀντί­θε­τα, ἡ ἄνθηση τῆς Φύ­σης, τῆς Γῆς (πρβλ. γυ­ναίκας: ἡ ἀνα­γέν­νη­ση τῆς μη­τέ­ρας σέ παρ­θέ­να), τοῦ ἀέ­ρα καί τῆς φωτιᾶς, ἦταν κάτι τό ἐπι­θυ­μητό  (ἄρα καί θε­ϊ­κό). Οἱ Εἰδω­λο­λάτρες (φυ­σιο­λά­τρες, ἀστρο­λό­γοι, μά­γισ­σες) εἶχαν ἀφιε­ρώ­σει πολ­λές γιορτές γιά νά τι­μή­σουν τό φῶς (Ἥλιο, Σε­λή­νη), πού συμ­βο­λι­ζό­ταν μέ τή φω­τιά-φλό­γα (κε­ρί). Με­τα­ξύ αὐτῶν ἐξέ­χου­σα θέ­ση κα­τεῖχε ἡ Candlemas ἤ Imbolog (<imbolc = μέ­σα στή μή­τρα), χρο­νι­κό ση­μεῖο στίς ἀρχές Φε­βρουα­ρί­ου (<februa = λω­ρί­δα ἀπό γι­δο­τό­μα­ρο) με­τα­ξύ χει­με­ρι­νοῦ ἡλιο­στα­σί­ου καί ἐα­ρινῆς ἰση­με­ρί­ας, ὅπου ὁ Ἥλιος βρί­σκε­ται στόν ἀστε­ρι­σμό τοῦ Ἰχθύ­ος, δηλ. τό με­γά­λω­μα (ἐνδυ­νά­μω­ση) τοῦ φω­τός με­τά τή σκο­τει­νιά τοῦ χει­μώ­να. Τήν αὔξη­ση τοῦ φω­τός πα­ρο­μοί­α­ζαν μέ τήν πε­ρί­ο­δο τῆς γα­λα­κτο­τρο­φί­ας τοῦ βρέ­φους (Oimelc). Στήν Pennsylvania (να­ός τοῦ Marmot), ἀρχι­κά ἀπό Σκώ­τους Κέλ­τες καί Γερ­μα­νούς, πί­στευαν ὅτι ἄν ὁ σκα­ντζό­χοι­ρος (ἤ ὁ ἀσβός) γυ­ρί­σει καί δεῖ στίς 2/2 τή σκιά του, θά ξα­να­μπεῖ στή φω­λιά του γιά ἄλλες 6 ἑβδο­μάδες, για­τί θά συ­νε­χι­στεῖ ὁ χει­μώ­νας. Στή γιορ­τή ἐτιμᾶτο ἡ τρί­μορφη (τῆς ποι­η­τικῆς ἔμπνευ­σης, τοῦ σέξ-γέν­νη­σης καί τῆς ἔμπυρης σφυ­ρη­λά­τη­σης τῆς σι­δη­ρο­τε­χνί­ας) θε­ά τῆς φω­τιᾶς Brigit (ὡς κύ­κνος) καί ὁ Πάν (Luprecalia = γιορ­τή τῶν λύ­κων), ἐνῶ γί­νο­νταν ζω­ο­θυ­σί­ες μέ ὄργια (οἱ ἱε­ρεῖς χτυ­ποῦσαν μέ γι­δο­τό­μα­ρα ξε­γυ­μνω­μέ­νες γυ­ναῖκες, γιά νά γίνουν γό­νι­μες!), ἐφό­σον στόν ἐξω­χρι­στια­νι­κό κό­σμο τό σέξ πε­ρι­βαλ­λό­ταν ἀπό tabu.

Ἄν, ὅμως, τό φυ­σι­κό φῶς εἶχε τό­ση ἀξί­α γιά τόν σαρ­κι­κό ἄνθρω­πο, πό­ση ἆράγε θά πρέ­πει νά ἔχει τό πνευ­μα­τι­κό φῶς γιά τόν πνευ­μα­τι­κό; Λέ­γο­ντας πνευ­μα­τι­κό φῶς, ἐννο­οῦμε ὅλο ἐκεῖνο τό πλέγ­μα ἀξιῶν, πού δί­νει νό­η­μα καί σκο­πό στή ζω­ή μας. Ἀπό τή στιγ­μή πού ὁ ἄνθρωπος συ­νει­δη­το­ποί­η­σε τόν ἑαυ­τό του (homo sapiens), ἀπό τό­τε ἔχου­με τήν ἐμφά­νι­ση τοῦ ἀνθρω­πί­νου πνεύ­μα­τος.

Ὁ Χρι­στια­νι­σμός πρός ἀντι­με­τώ­πι­ση τῆς Κτι­σιο­λα­τρί­ας καί τοῦ Γνω­στι­κι­σμοῦ κα­θιέ­ρω­σε πα­νη­γυ­ρι­κά τή γιορ­τή τῆς Ὑπα­πα­ντῆς ὡς τήν πα­ναν­θρώ­πι­νη ἀπο­δο­χή τοῦ Χρι­στοῦ - Φω­τός. Ἡ Ὑπα­πα­ντή, ὡς προ­φη­τι­κή δια­κή­ρυ­ξη τοῦ θε­οδόχου ἱε­ρέ­α Συ­με­ών γιά τό «σω­τή­ριον» τοῦ Θε­οῦ (Ἐναν­θρώ­πη­ση), μαρ­τυ­ρεῖ τήν πρώ­τη ἐπί­ση­μη ἐμφά­νι­ση τοῦ Βρέ­φους Ι­η­σοῦ στό κοι­νω­νι­κό Του πε­ρι­βάλ­λον.

Ὁ Χρι­στός, ὡς ὁ προ­αιώ­νιος (δη­μιουρ­γι­κός) Λό­γος τοῦ Φω­τός, ἔλαμ­ψε μέ τήν Ἐνσάρ­κω­σή Του στούς ἀνθρώ­πους (Ἐπιφάνεια), πού ὡς «κατ' εἰκό­να» Του, κα­θρε­φτί­ζο­νται (κρί­νο­νται) πά­νω Του (βλ. αὐτο­γνω­σία). Ἔτσι, ὁ Χρι­στια­νι­σμός ἤθε­λε νά πεῖ στούς Πα­γα­νι­στές ὅτι ὅπως ἀνέ­με­ναν τόν Ἥλιο, νά ἀνα­μέ­νουν τόν Χρι­στό, ὅπως Τόν πρόσμε­νε καί τε­λι­κά ἀξιώθη­κε νά Τόν πάρει στήν ἀγκα­λιά του ὁ δί­καιος Συ­με­ών. Μέ τόν τρό­πο αὐτό, ἡ Ἐκκλη­σί­α συν­δύ­α­ζε τό φυ­σι­κό φῶς (Ἥλιος) μέ τό πνευ­μα­τι­κό (Χρι­στός), ἀντι­κα­θι­στώ­ντας τή λα­τρεί­α τῆς κτί­σης (Φύ­σης) μέ τή λα­τρεί­α τοῦ Κτί­σα­ντα (Δη­μιουρ­γοῦ Θε­οῦ).

Ἡ ἀνθρώ­πι­νη σο­φί­α (lumen naturale) δι­χά­στη­κε ἀπέ­να­ντι στό πρό­σω­πο τοῦ Χρι­στοῦ. Μέ τήν ἀνα­το­λή τοῦ ἄστρου τῶν Χρι­στου­γέν­νων ἄλλοι σκο­τεί­νια­σαν (Ἰού­δας, διῶκτες, ἄθε­οι, ὑλι­στές, αἱρε­τι­κοί) καί ἄλλοι φω­τί­στη­καν (Τρεῖς Μά­γοι, ἀπ. Παῦλος, διά­ση­μοι ἐπι­στή­μο­νες καί Φι­λό­σο­φοι) ψυ­χο­πνευ­μα­τι­κά, σύμ­φω­να μέ τήν προ­φη­τεί­α (Λουκ. 2, 34).

Στό πα­ρελ­θόν, οἱ διά­φο­ρες Θρη­σκεῖες ἀπο­δέ­χτη­καν ὡς Φῶτα τούς δι­κούς τους Μύ­στες (Βούδ­δας = φω­τι­σμέ­νος). Σή­με­ρα ἡ New Age ἐπι­χει­ρεῖ νά ἐκμε­ταλ­λευ­τεῖ τήν Candlemas γιά ἕναν νε­ο-εἰδω­λο­λα­τρι­κό Οἰκο-Φε­μι­νι­σμό. Ὅμως, οἱ δύ­ο Διαθῆκες (πε­ρι­στε­ρές), ἀπο­δει­κνύουν κα­θα­ρά τή θε­ό­τη­τα τοῦ Χρι­στοῦ. Ὁλό­κλη­ρη ἡ Π.Δ. ἀπο­τε­λεῖ προ­τύ­πω­ση (σκιά) τῆς ἀπο­δοχῆς τοῦ μεσ­σια­νι­κοῦ Φω­τός. Ἀντί τῆς θυ­σί­ας τοῦ Μο­νο­γε­νοῦς Υἱοῦ τοῦ Θε­οῦ, οἱ Ἑβραῖοι πρό­σφε­ραν τότε στόν Να­ό τόν πρω­τό­το­κο γιό τους μέ τή μορ­φή τῶν θυσιῶν κα­θαρῶν ζώ­ων· ἀντί τοῦ «παρ­θε­νι­κοῦ το­κε­τοῦ» τῆς Μη­τροπαρ­θέ­νου ἐξά­γνι­ζαν τε­λε­τουρ­γι­κά τίς λεχῶνες μέ κα­θαρ­μούς (σα­ρά­ντι­σμα: 40 = μέ­σος ὅρος μιᾶς γε­νιᾶς), ἐφό­σον τό σέξ ἐθε­ω­ρεῖτο ὡς μί­α­σμα.

Ἀγα­πη­τι­κή ἀπο-δο­χή τοῦ Χρι­στοῦ ση­μαί­νει πί­στη σ' Αὐτόν. Καί πίστη ση­μαί­νει ἐσχα­το­λο­γι­κή «ἔξο­δο» (Ek-stase) «εἰς Θε­οῦ ὑπά­ντη­σιν», ἀλλά καί ἐφαρ­μο­γή τοῦ Νό­μου Του (ὑπ-α­κού­ω), πού εἶναι ἡ ἀγά­πη τοῦ «πλη­σί­ον» (δηλ. ἡ Ἐκκλη­σί­α). Ἀπο­δε­χό­με­νος ὁ Θ. Πα­τέ­ρας τόν Υἱό καί ὁ Υἱός τόν Πα­τέ­ρα, ἀκού­ει καί κά­θε ἄνθρω­πο (φτω­χό, χή­ρα, ὀρφανό, τα­πει­νό, φυ­λα­κι­σμέ­νο). Ἡ ἀπο­δο­χή τῶν ἄλλων (συ­γκα­τά­βα­ση: empathy), γυ­ναικῶν, παι­διῶν σάν τό Θεῖο Βρέ­φος καί γε­ρό­ντων σάν τόν δί­καιο Συ­με­ών καί τήν προ­φή­τισ­σα Ἄννα, ὡς εἰκό­νων τοῦ Φω­τός, ἐξα­γιά­ζει τήν οἰκο­γέ­νεια, τίς κοινω­νικές - ἐπαγ­γελ­μα­τι­κές σχέ­σεις, τό Ἔθνος καί ὅλη τήν ἀνθρωπό­τη­τα.

Ἡ Ὀρθο­δο­ξί­α ἀρνεῖται τό­σο τή μη­τριαρ­χι­κό­τη­τα τοῦ Πα­γανι­σμοῦ, ὅσο καί τήν πα­τριαρ­χι­κό­τη­τα τοῦ Ἰου­δαϊ­σμοῦ. Στήν ἀναί­μα­κτη θυ­σί­α, ὅπου ὁ Υἱός προ­σφέ­ρει τό Σῶμα Του (Ἐκκλη­σί­α) στόν Θ. Πα­τέ­ρα (εὐδο­κί­α), ὁ πι­στός θυ­σιά­ζει τήν ψυ­χή καί τό σῶμα ἀντί τῶν δύ­ο (βλ. 2 φύ­σεις τοῦ Χρι­στοῦ) τρυ­γό­νων (= παρ­θέ­νων). Ἔτσι, μέ­σα στό μυ­στή­ριο τῆς Θ. Εὐχα­ρι­στί­ας ὄχι μό­νο μπο­ροῦμε νά ἀγκα­λιά­σου­με τόν Χρι­στό, ἀλλά καί νά Τόν γευ­τοῦμε σω­μα­τι­κά (θε­ο­δό­χοι). Ἄν ἀνοί­ξου­με τήν καρ­διά μας σ' Αὐτόν, θά γε­μίσου­με ἀπό (πνευ­μα­τι­κή) χα­ρά (cum summa laetitia), με­γα­λύ­τε­ρη ἀπό ἐκεί­νη τοῦ κοινοῦ το­κε­τοῦ: «Βρέ­φος βλέ­πω καί Θε­όν μου γνωρί­ζω, βρέ­φος θηλᾶζον καί τόν κό­σμον δια­τρέ­φον, βρέ­φος κλαυθ­μη­ρί­ζον καί κό­σμῳ ζω­ήν καί χα­ράν χα­ρι­ζό­με­νον» (Κύ­ριλλος Ἱε­ρο­σο­λύ­μων).

Τέ­λος, ἡ ἀπο­δο­χή τοῦ Χρι­στοῦ εὐερ­γε­τεῖ τήν (προ­σω­πι­κή καί κοι­νω­νι­κή) ὑγεί­α καί τόν πλα­νή­τη μας, ἐφό­σον ἡ γιορ­τή κα­θιε­ρώ­θη­κε τό 542 ἐξαι­τί­ας μιᾶς ἐπι­δη­μί­ας πα­νώ­λους καί ἑνός σει­σμοῦ στήν Κων/πο­λη, «ἵνα ὑπα­ντήσῃ ἵλειος ὁ Θε­ός τοῖς τό­τε κα­τα­τρε­χο­μέ­νους ὑπό τῶν συμ­φορῶν ἐκεί­νων» (Παῦλος Διά­κο­νος).

Ο Εσπερινός τής Υπαπαντής στον εορτάζοντα ναό τής Φανερωμένης πόλεως Ζακύνθου

Ολοκληρώθηκε πριν λίγο ο πανηγυρικός Εσπερινός για την εορτή τής Υπαπαντής τού Κυρίου, στον περικαλλέστατο και ιστορικό ναό τής Φανερωμένης πόλεως Ζακύνθου, χοροστατούντος τού Σεβ. Μητροπολίτου Δωδώνης κ. Χρυσοστόμου, τού οικείου Μητροπολίτου κ. Διονυσίου Δ΄ απουσιάζοντος στην πανήγυρι τού Γυθείου, κατόπιν ευγενούς προσκλήσεως τού Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης. 

Ο ναός, χρυσοπεποικιλμένος απέρρεε το μεγαλείο τής εκκλησιαστικής τέχνης των Επτανησίων και μάλιστα των Ζακυνθινών. Για όλα είχε φροντίσει ο ρέκτης Εφημέριος Αρχιμανδρίτης Δανιήλ Μπιάζης, ο και Ιεροκήρυκας τής Ι. Μητροπόλεως Ζακύνθου. 

Τον θείο Λόγο κήρυξε ο Πρωτοπρεσβύτερος τού Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτης Καποδίστριας, Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος Ι. Μ. Ζ., ενώ έψαλε χορός ιεροψαλτών κατά το ζακύνθιο μουσικό ύφος, υπό την διεύθυνση τού μουσικού Αντωνίου Κλάδη.

Φωτογραφίες: Άγγελος Αγαλιανός

Προπαρασκευαστική συνάντηση των Χριστιανικών Εκκλησιών τής Μοζαμβίκης για την αντιμετώπιση των πολύνεκρων πλημμυρών

   Ανταπόκριση από την Επισκοπή Μοζαμβίκης   

Σήμερα πραγματοποιήθηκε στην Ορθόδοξη Επισκοπή Μοζαμβίκης μια προπαρασκευαστική συνάντηση όλων των Χριστιανικών Εκκλησιών, με θέμα τα ακραία φυσικά φαινόμενα που πλήττουν τη Χώρα. Ο καθένας από τους παριστάμενους έδωσε μια εικόνα τής δυστυχίας και της οδύνης που έζησε στην δική του Εκκλησία. Κοινή διαπίστωση ήταν ότι όλοι χρειάζονται πρώτα τη θεία βοήθεια και ύστερα την συσπείρωση όλων και την αλληλοβοήθεια.

Πρέπει να τονισθεί ότι από κοινού όλοι οι εκπρόσωποι των Εκκλησιών ζήτησαν να γίνει στον Ελληνορθόδοξο Καθεδρικό Ναό συγκέντρωση του Συμβουλίου των Θρησκειών τής Μοζαμβίκης (CO.RE.M), στις 7 τού μηνός Φεβρουαρίου (σε λίγες ημέρες δηλαδή), για τον συντονισμό τής δράσης των μελών του και για την διαμόρφωση προτάσεων προς την Κυβέρνηση τής Μοζαμβίκης.

Είναι σημαντικό ότι οι θρησκευτικοί ηγέτες εμπιστεύονται ιδιαίτερα την Ορθόδοξη Εκκλησία, τόνισαν μάλιστα ότι πρόκειται για την αρχαιότερη Εκκλησία τής Αφρικής και ότι εμπνέονται από τα ιστορικά ιδεώδη, για τα οποία πασχίζει και αγωνίζεται ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρος Β΄.

Ευκαιρίας δοθείσης, ενημερώνουμε τους αναγνώστες μας ότι το κτιριακό συγκρότημα τού Ελληνορθόδοξου ναού στην πόλη Beira -τού αρχαιότερου στη νοτιότερη Αφρική- έχει σοβαρά πληγεί από τις θεομηνίες. 270 οι νεκροί προς το παρόν, χιλιάδες οι πληγέντες, ανάμεσά τους πάμπολλα παιδιά που χάθηκαν στη λάσπη, στα βόρεια τής Χώρας, αλλά και στο κέντρο. Έχουν εκκενωθεί πολλές περιοχές, επειδή ο κίνδυνος για νεότερο κύμα κακοκαιρίας, τις επόμενες μέρες, είναι μεγάλος.

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν προέρχονται από τις καταστροφές στην πόλη τού Maputo. Μπορείτε να φαντασθείτε τι έγινε στην ύπαιθρο χώρα...

Ο π. Γεράσιμος Ζαμπέλης για τον μακαριστό Μητροπολίτη Λευκάδος και Ιθάκης Νικηφόρο Δεδούση

Γράφει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας 

Ο Πρωτοπρεσβύτερος Γεράσιμος Ζαμπέλης, άξιος κληρικός τής Λευκάδας και έγκριτος ιστοριοδίφης τής ωραίας αυτής νήσου, βραβευμένος μάλιστα από την Ακαδημία Αθηνών, γράφει ακατάπαυστα και διαρκώς: από πολυθεματικά κείμενα ορθόδοξης πνευματικότητας και αυτοσυνειδησίας έως αξιόπιστες γραφές για την εκκλησιαστική ιστορία των Λευκαδίων. 

Αυτή τη φορά μάς απέστειλε, τιμής ένεκεν, το νέο πόνημά του, το οποίο αφορά σε μια σύγχρονη φωτεινή εκκλησιαστική μορφή, δηλαδή τον μακαριστό Μητροπολίτη Λευκάδος και Ιθάκης κυρό Νικηφόρο (1918-2008), πέντε ακριβώς χρόνια μετά την εκδημία του. Το βιβλίο τιτλοφορείται "π. Νικηφόρος Δεδούσης, ο Ιεράρχης τής θυσιαστικής ευθύνης" και κυκλοφορήθηκε αυτές τις ημέρες (2013) από την Ιερά Μητρόπολη Λευκάδος και Ιθάκης, με 372 σελίδες. Το έργο προλογίζει θερμά ο άξιος διάδοχός του Σεβ. Μητροπολίτης κ. Θεόφιλος και πλουτίζεται εντέλει με πλουσιότατο φωτογραφικό παράρτημα από την μακρά ζωή τού τιμώμενου Ιεράρχη. 

Μια ολόκληρη ζωή, αφιερωμένη στο Εκκλησιαστικό Γεγονός, αποτυπώνεται βήμα-βήμα στον ανά χείρας τόμο. Ο φιλίστορας αναγνώστης θα παρακολουθήσει τον Νικόλαο Δεδούση τού Παναγιώτη και τής Ευαγγελίας, από την Καλαμάτα, να γεννιέται και αυξαίνει στην ελληνική επαρχία τού πρώτου μισού τού Εικοστού Αιώνα (κοσμογονικού, θα τολμούσαμε να πούμε), τον ακολουθούμε ως ιεροκήρυκα Νικηφόρο μεταξύ των πέτρινων χρόνων 1947-1958 και ύστερα ως Μητροπολίτη των νήσων Λευκάδας και Ιθάκης  από το 1968 έως τον Γενάρη τού 2008. Μια ολόκληρη ζωή δοσμένη στον λαό τού Θεού, δηλαδή στον ίδιο τον Θεό! 

Ο π. Γεράσιμος Ζαμπέλης, πολύ κοντινός συνεργάτης του επί μία ολόκληρη τριακονταετία, αποτιμώντας την φυσιογνωμία τού Γέροντά του, τον χαρακτηρίζει: 

1. Άνθρωπο υψηλού, εκκλησιαστικού φρονήματος - ιερής ανησυχίας και πνευματικής αγωνίας. 

2. Κληρικό των εκκλησιαστικών χαρακωμάτων, του μέτρου και των ορίων.

3. Επίσκοπο θυσιαστικής ευθύνης και ευθυνοφόρου προοπτικής. 

4. Ποιμένα τού "Εμείς" και όχι του "Εγώ".

Αφού ευχηθούμε να είναι αιωνία η μνήμη τού μακαριστού Μητροπολίτου Νικηφόρου, ευχαριστούμε τον παναγαπητό συναδελφό π. Γεράσιμο Ζαμπέλη για την ευγενική προσφορά τού κόπου του! 

Ο π. Φιλάρετος Σπανόπουλος για τον ασκητισμό και τα ασκητήρια της Ηλείας

Γράφει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας 

Ο Αρχιμανδρίτης Φιλάρετος Σπανόπουλος είναι ένας νέος κληρικός, Ιεροκήρυκας τής Μητροπόλεως Ηλείας, φέρελπις και δια βίου δοσμένος στη μόρφωση. Εσχάτως είναι και μεταπτυχιακός φοιτητής στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο. 

Πριν λίγες ημέρες είχα την τιμή να λάβω από την πανοσιολογιότητά του μιαν εργασία του, η οποία κυκλοφορήθηκε πρόσφατα (εντός τού νέου έτους 2013) ως ανάτυπο εκ τής Ηλειακής Πρωτοχρονιάς, Ηλειακό Πανόραμα 13 (σελ. 238-260). Πρόκειται για το ιστορικό μελέτημά του, υπό τον τίτλο "Ασκητισμός και ασκητήρια στην Ηλεία". 

Κατά τον νέο αυτόν ιστοριοδίφη και ερευνητή, "στην Ηλεία, η οποία από πολύ νωρίς διείσδυσε στον  Χριστιανισμό και κυρίως μετά την άνθηση των πολυδύναμων Μοναστικών της Κέντρων, δηλ. μετά τον 10ο αιώνα, έχουμε ύπαρξη ασκητών, οι οποίοι είτε προέρχονται από άλλα μέρη τής Πελοποννήσου και περιοδεύουν ιεραποστολικά στην Ηλεία, είτε προέρχονται από την Ηλεία, αν και αυτό δεν έχει ακόμα εξακριβωθεί. Η ύπαρξη όμως αρκετών ασκητηρίων στην Ηλεία έως και σήμερα, ισχυροποιεί τη θέση μας περί τής υπάρξεως ασκητισμού στην Ηλεία, αλλά και αποτελεί αδιάψευστη μαρτυρία περί αυτού."

Θεωρούμε ιδιαίτατα σημαντικό, οι κληρικοί ενός τόπου να πασχίζουν με την γραφίδα και τα παράγωγα τής σκέψης τους να απαθανατίζουν σκηνές και στιγμές τής τοπικής ιστορίας τους, τις οποίες ποτέ μάλλον δεν θα διασώσει η γενικότερη Ιστορία, διότι δεν θα είναι τόσο δυναμική και κραυγάζουσα, ώστε να την αποτυπώσει. Ποιος όμως είπε ότι κεντρικά και καθοριστικά για έναν τόπο γεγονότα αποτελούν εντέλει την Ιστορία; Οτιδήποτε μπορούμε να διασώσουμε απ' το Παρόν, που ολοένα γίνεται Παρελθόν, άξιόν εστί!!! Το παζλ τού Μέλλοντος, για να αρτιωθεί απαιτεί όλα τα κομμάτια τού Παρελθόντος, από τα μεγαλύτερα και νομιζόμενα σπουδαία έως τα πιο μικρά, ήσσονος σημασίας και -ως εκ τούτου- αμελητέα. Προς αυτή την αρτίωση μπορούν να συμβάλουν καθοριστικά οι κατά τόπους ιερείς, που έχουν το τάλαντο τής έρευνας, τής συγγραφής, αλλά κι εν πολλοίς την πρόσβαση σε ιδιωτικά αρχεία ή αθέατες συλλογές ναών ή μοναστηρίων. Εάν μάλιστα διαθέτουν -εκτός απ' το μεράκι- και την επιστημονική αρματωσιά, όπως ο π. Φιλάρετος, τόσο το καλύτερο!!! Ας μη λησμονάμε, εξάλλου, ότι δια των κατά καιρούς και τόπους λογίων ιερέων έχει ήδη περισωθεί πλούτος πολύτιμος αρχειακής μνήμης τού μικρού / μεγάλου τόπου μας! 

Συγχαίρουμε λοιπόν από καρδιάς στον εκλεκτό συναδελφό π. Φιλάρετο Σπανόπουλο για τον πνευματικό μόχθο του και τού ευχόμαστε πάντοτε σε ανώτερα και αγιότερα!

Έναρξη τής νέας σχολικής χρονιάς στο Κολέγιο των Αγίων Πάντων Σίδνεϊ

Σημερινή ανταπόκριση: π. Νικόλαος Μποζίκης

Σήμερα το πρωί (ώρα Σίδνεϊ) άρχισε η νέα σχολική χρονιά στο Κολέγιο των Αγίων Πάντων Σίδνεϊ. Στο Κολέγιο, που είναι ένα από τα τρία ελληνικά τής αυστραλιανής αυτής μεγαλούπολης, φοιτούν περισσότεροι από 700 μαθητές όλων των τάξεων Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου. 

Η χρονιά άρχισε με την τέλεση τού Αγιασμού από τον π. Νικόλαο Μποζίκη, συμπαραστατούμενο από τους εφημερίους τού ναού των Αγίων Πάντων π. Χρήστο Τριανταφύλλου και ο π. Αγαθάγγελο Μαστέα.

Από τον εκκλησιασμό των Σχολείων τού Μπανάτου προς τιμήν των Προστατών τής Παιδείας Τριών Ιεραρχών

Πραγματοποιήθηκε σήμερα το πρωί ο καθιερωμένος εκκλησιασμός των μαθητών τής περιφέρειάς μας, τιμώντας τη μνήμη των Προστατών τής Παιδείας Τριών Μεγάλων Ιεραρχών, Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου. 

Ο ναός τής Παναγούλας Μπανάτου πλημμύρισε από τα χαρούμενα πρόσωπα των παιδιών τού Νηπιαγωγείου, τού Δημοτικού Σχολείου και τού Γυμνασίου μας. Τελέσθηκε μάλιστα και Αρτοκλασία, την δε ομιλία εκφώνησε ο εκπαιδευτικός Νίκος Αρβανιτάκης, ο οποίος αναφέρθηκε συνοπτικά στον βίο και την πολιτεία των Τριών Ιεραρχών, τους οποίους πρότεινε ως φωτεινούς σηματοδότες των δυσοίωνων χρόνων μας. 

Ο Εφημέριος, τέλος, ευχήθηκε σε όλους (διδασκόμενους, διδάσκοντες και γονείς) καλές υπομονές στο έργο τής οικοδόμησης άρτιων προσωπικοτήτων!