Δυο νέα ένθεα ποιήματα του Μητροπολίτου Προικοννήσου Ιωσήφ

  πρώτη δημοσίευση  

Η Παναγία του Κάστρου στη Λέρο.

ΑΚΡΟΚΥΜΑΤΟΥΣΑ

Στό γιατρὸ Γιῶργο Μαρκάκη

Σίγουρα θὰ σὲ εἶδαν θαλαττεύοντες

ἐν τῷ πελάγει τῶν πολλῶν τους θλίψεων οἱ Κρητικοὶ

μὲ πάλλευκο παρθενικὸ κεφαλομάντηλο

καὶ μὲ ποδήρη ἐσθῆτα κυανῆ

νὰ στέκεις στὴν ἀκρογιαλιὰ

καὶ ν’ ἀγναντεύεις μὲ τὸ χέρι ἀντήλιο τὸ πέλαγος,

ὥσπου φτάνει τὸ μάτι κι ἀκόμη πιὸ πέρα,

ὅλη ἔγνοια γιὰ τὰ θαλασσωμένα παιδιά σου,

ἕτοιμη νὰ σερφάρεις σ’ ἄγρια θεριοκύματα

γιὰ νὰ τὰ σώσεις ἐκ παντὸς κινδύνου

καταποντισμοῦ, πνιγμοῦ ἤ κητοκαταπόσεως,

ἤ, μπάρε μου, νὰ τὰ καλωσορίσεις ἀνοιχτόκαρδα

καθὼς ἔρχονται εἰρηνόπλοα ν’ ἀράξουνε στὴν ἀγκαλιά σου,

καὶ σ’ εἶπαν Ἀκροκυματοῦσα Μάννα Παναγιά,

ἀνάψανε γιὰ χάρη σου στὸ Λυχνοστάτη τῆς Παράδοσης

ἄσβηστο λαδολύχναρο εὐλαβικῆς εὐγνωμοσύνης

καὶ σοῦ φιλοῦν τὰ πόδια ἀσταμάτητα,

ὁμάδι μὲ τὰ κύματα, μὲ τοὺς ἀφροὺς καὶ τὶς γοργόνες.

Λέρος, 9-7-2013

*     *     *

ΣΤ'  ΑΛίΝΤΑ

Τὰ σπίτια τους, ἀπέναντι.

Στὸν ἕνα λόφο τῆς μιᾶς Μάννας, στὸν ἄλλο τῆς ἄλλης.

Ἀπ’ ἐκεῖ ἡ Παναγιὰ κι ὁ Γιόκας Της, στὸ Κάστρο τους.

Ἀπ’ ἐδῶ ἡ Ἰουλίττα καὶ ὁ Κήρυκος, στὸ φτωχικό τους`

Καὶ στὴ μέση μιὰ γούβα θάλασσα-

ὁ κόλπος τῶν Ἀλίντων, εἰρηνικὸς καὶ ἥσυχος.

Μὲ τὴν ἀνατολὴ τοῦ ἥλιου ἡ Ἰουλίττα σεμνοχαιρετάει

μὲ σέβας τὴν Ἀρχοντοδέσποινα:

Φῶς τῶν ματιῶν μου, χαῖρε! Καλημέρα Σου!

Μύρο καὶ δρόσος νἆναι ἡ ἀνασεμιά Σου!

Κι αὐτὴ τὴν ἀντιχαιρετᾶ καλόκαρδα

ὅλη γλύκα, ὅλη ἀνθρωπιὰ κι ἀγάπη:

Εἰρήνη νἄχεις, Ἰουλίττα μου, καλὴ καὶ βλογημένη μέρα!

Τὴν ἴδια ὥρα ὁ μικρὸς Χριστὸς χαμογελάει στὸν Κήρυκο.

Μαρτυρᾶκο μου, ἔλα νὰ παίξουμε!, τοῦ λέει.

Κοίτα τί σοὔχω ἐδῶ: Ἥλιο ὁλόχαρο,

θάλασσα καταγάλανη, βότσαλα ὄμορφα,

κοχύλια, γλάρους, περιστέρια, πεῦκα, ἁρμυρίκια

κι ἕνα ἀγέρι δροσερὸ ποὺ παίζει μουσικὴ στὸ κῦμα!

Ἁπλώνει τὸ χεράκι του ὁ τριετίζων Κήρυκος,

τὸ πιάνει ὁ  μικρὸς Χριστός,

γελοῦνε, ἀγκαλιάζονται, φιλιοῦνται σταυρωτά

κι ἀρχίζουν τὸ ἀθῶο τους παιχνίδι,

κάτω ἀπ’ τὸ φιλόστοργο βλέμμα τῶν Μητέρων τους

καὶ τὴ βλοσυρὴ ματιὰ τοῦ γέρο Πατριάρχη Σωφρονίου.

Καὶ οἱ Λεριοί, νησιῶτες ἀνοιχτόκαρδοι,

Χαίρονται καὶ αὐτοὶ μαζί τους,

παίζουν, τσαλαβουτᾶνε στὰ νερά, γελοῦν,

καὶ κάνουν τὸ σταυρό τους

μιὰ κατὰ τὸν ἕνα λόφο καὶ μιὰ κατὰ τὸν ἄλλο…

Λέρος, 12-7-2013

"Ακατανόητον θαύμα, πώς γαλουχείς τον Δεσπότην;" ψάλαμε απόψε

στον ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών και Αγίου Νικολάου Μπανάτου

Στο νεόδμητο ενοριακό παρεκκλήσιο των Παμμεγίστων Ταξιαρχών και Αγίου Νικολάου Μπανάτου βρεθήκαμε απόψε, όσοι τιμάμε την Θεομήτορα, απευθύνοντάς Της τον Παρακλητικό Κανόνα. "Επί την ηλίου δύσιν", τα μελωδικά μεγαλυνάρια της Εκκλησίας μας! 

Στην απόλυση, ο Εφημέριος π. Παναγιώτης Καποδίστριας τίμησε εκ μέρους του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου τον Ψάλτη κ. Ιωάννη Καραβάνη, ο οποίος ανήγειρε πρόσφατα οικία στην Ενορία μας και από το περυσινό καλοκαίρι τιμά το αριστερό ψαλτήρι των ναών της Ενορίας μας ολοπρόθυμα και αφιλοκερδώς, ενώ η παρουσία τής πολύτεκνης οικογένειάς του είναι ανελλιπής και σύσσωμη καθ' όλες τις λειτουργικές ευκαιρίες του θέρους. Συγκεκριμένα τού δώρισε τον 650σέλιδο Τόμο "Ζακύνθου Εορτοδρόμιον" (Ακολουθίες σε Ζακυνθίους Αγίους ή ιδιαιτέρως τιμωμένους στο νησί μας), που ο ίδιος ο π. Παναγιώτης επιμελήθηκε το 1998, γράφοντας μάλιστα και τα σχετικά υπομνήματα, εξέδωσε η Ιερά Μητρόπολις Ζακύνθου και περιεβλήθη τότε την έγκριση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Γι' αυτή την έκδοση μπορείτε να ξαναδιαβάσετε παλαιότερη δημοσίευσή μας εδώ.

Φωτορεπορτάζ: Ιωάννης Πορφύριος Καποδίστριας

Η εορτή της θείας Μεταμορφώσεως και η ευλογία των καρπών της αμπέλου

  σήμερα το πρωί στη Φανερωμένη Μπανάτου  

Φωτορεπορτάζ: Ιωάννης Πορφύριος Καποδίστριας

Αγκαλιά προς την Δι-έξοδο

Συντετριμμένοι και παρακλητικοί μπροστά στη Μάνα Παναγιά, αυτές τις ημέρες του Δεκαπενταύγουστου, ενώ -αλίμονό μας- ο εσώτερος καύσωνας των παθών και ο περιβάλλων κίνδυνος ισχύουν κι ενισχύονται ολοένα, ταλανίζοντας την ύπαρξή μας... 

Την Μητέρα του Θεανθρώπου αναγνωρίζουμε όλοι ως μόνη δυνάμενη να συνεισφέρει στην αίσια έκβαση των εμπερίστατων πραγμάτων μας! Αυτήν θεωρούμε ως τη μόνη πλέον παρηγορία, τη μόνη καταφυγή, το μόνο πνευματικό αποκούμπι μας. Απευθυνόμαστε στη Χάρη Της παιδικά, όπως σε γονέα, αυθόρμητα και αγαπητικά, έστω κι αν έχουμε προξενήσει ένα σωρό ζημιές στο σπίτι... Εκείνη ξέρει να μας αγκαλιάζει στοργικότατα και να συγκαλύπτει τις όποιες μειονεξίες μας. Αρκεί να έχουμε τη διάθεση της Δι-εξόδου! Τι λέτε;

π. Π. Κ.

[Φωτογραφίες: Ιωάννης Πορφύριος Καποδίστριας / 1 Αυγούστου 2013]

Μνήμη Ελένης χήρας Σπ. Δρογγίτη ή Ποιος θ’ ανάβει τώρα το Καντηλάκι του Ιερού;

Γράφει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας

«Ο ζήλος του οίκου σου κατέφαγέ με» [Ψαλμ. ξθ,9]

Ο φακός της μνήμης και της καρδιάς μας εστιάζει σ' ένα πολυφίλητο πρόσωπο της Ενορίας Μπανάτου, του οποίου τελέσθηκε σήμερα εν πληθούση Εκκλησία το σαρανταήμερο μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως. Πρόκειται για την Ελένη χήρα Σπυρίδωνος Δρογγίτη, η οποία απήλθε των εγκοσμίων ανήμερα της εορτής της Πεντηκοστής (23.6.2013), σε ηλικία 93 ετών.  

Στην αείμνηστη Ελένη χρωστούν πολλά οι ναοί μας. Δίχως να έχει νεωκορική ευθύνη, είχε αναλάβει εξ ιδίας βουλήσεως και από πολλών δεκαετιών τρία καίρια -σημαντικότατα για τους έχοντες ένθεο ζήλο- διακονήματα: 

Πρώτον: Καθ' όλες τις ημέρες και τις νύχτες του χρόνου, βρέξει - χιονίσει, με το λυκαυγές και με την δύση του ήλιου, ερχόταν στο ναό της Φανερωμένης μας -που βρισκόταν σχετικώς κοντά στο σπίτι της- και άναβε το ακοίμητο φανάρι-καντήλι, το οποίο, για λόγους ασφαλείας, υπήρχε και υπάρχει εξωτερικά στην κόγχη του Ιερού Βήματος, οπότε είχε κι έχει πρόσβαση ο καθείς για να το ανάψει. Η Ελένη ήταν επί σειρά δεκαετιών η αποκλειστική καντηλανάφτρα του Ιερού της Παναγίας μας!... Μάλιστα, μες στις πρώτες πρωινότατες ώρες που ξύπναγε κι ετοιμαζόταν για το διακόνημά της, άναβε συνάμα το λιβανιστήρι της και τι έκανε, νομίζετε; Καθ' οδόν για το άναμμα του καντηλιού, προσέγγιζε και θυμιάτιζε τα κοιμώμενα ξέπορτα των γειτόνων, κυρίως εκείνων με τους οποίους ενδεχομένως να υπήρχε κάποια παραμικρή αψιμαχία!...

Δεύτερον: Καθ' όλες τις Κυριακές κι εορτές φρόντιζε να υπάρχει στην Ιερά Πρόσθεση των ναών μας (ανάλογα πού θα ετελείτο θεία Λειτουργία: Παναγούλα ή Φανερωμένη) ένα πρόσφορο υπέρ υγείας όλου του κόσμου και της ξενιτεμένης στην Αμερική κόρης της, αλλά και υπέρ αναπαύσεως αρχικά του συζύγου και αργότερα του γαμβρού και της άλλης κόρης, που έφυγαν πολύ νωρίς αυτοί για την Αιωνιότητα!... 

Τρίτον: Έκανε ό,τι μπορούσε, ώστε να υπάρχουν και στους δυο ναούς μας, κατά την τέλεση της Θείας Ευχαριστίας, οπωσδήποτε τρία τουλάχιστον βάζα με λουλουδάκια, που φύτευε και φρόντιζε η ίδια στον κήπο της ή συνέλεγε από τους αγρούς. Ποτέ -όπως έλεγε- δεν φύτεψε τριανταφυλλιά και να μην «πιάσει», διότι προοριζόταν «για τα βαζάκια τση Παρθένας, τση Κυράς του Κόσμου».

Μπορεί όλα τα ανωτέρω να φαντάζουν πολύ μικρά και αμελητέα στον αδυσώπητο ρου της καθημερινότητας και των νεότερων προβλημάτων που επισωρεύονται εντός εκτός και επί ταυτά. Όμως, φίλοι μου, εάν προσπαθήσετε να τα ανα-γνώσετε με νηφάλιο μάτι και με την προοπτική των Εσχάτων, σε συνδυασμό με το διαχρονικό φωτογραφικό υλικό που δημοσιεύουμε, θα διαπιστώσετε πόσο έξοχα και υπέροχα και παμμέγιστα είναι όλα αυτά. 

Προσωπικά, όταν φέρω στο νου μου την Ελένη -ιδιαίτερα σήμερα στο Μνημόσυνό της- νοιώθω ότι έχω να κάνω κυριολεκτικά μ' έναν Άνθρωπο του Θεού, που ήδη προγεύεται (άξια και δίκαια) ωραία θέση πλάι Του, γι' αυτό και την παρακαλώ να συνηγορήσει υπέρ μας εν ημέρα Κρίσεως!...

Μα, τι περισσότερο μπορεί να είναι ο Άνθρωπος του Θεού;;; Εκείνος που ασκείται και κυρτώνει και κατατρώγεται εντέλει στην ταπείνωση, την αυτομεμψία, την αγάπη, την υπομονή, την αδιάλειπτη προσευχή, την απλότητα, το χαμόγελο (έστω κι αν όλα είναι καταθλιπτικά), τη μυστηριακή ζωή... Ο Άνθρωπος του Θεού δεν είναι υπεράνθρωπος, ημίθεος ή θαυματοποιός. Μπορεί να είναι μια Ελένη, που ξεφυτιλίζει και ανάβει και ξανάβει το καντηλάκι του Ιερού, λιβανίζοντας και απαγγέλλοντας πατερημά και «Βασιλεύ ουράνιε» μες στα γλυκά ή τα σκληρά χαράματα μπροστά στις πόρτες τις ανυποψίαστες των γειτόνων!!!

[Φωτογραφίες: 1η και 2η: π. Π. Κ. Από 3η έως 21η: Ιωάννης Πορφύριος Καποδίστριας]