ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
της Κυριακής 25ης
Ιανουαρίου 2015
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ'
ΛΟΥΚΑ
(Λουκ. ιθ' 1-10)
Γράφει ο
Αρχιμανδρίτης Αναστάσιος Στεργιώτης
Το επάγγελμα του
αρχιτελώνη Ζακχαίου ήταν ιδιαίτερα προσοδοφόρο, αλλά και ιδιαίτερα μισητό.
Προσοδοφόρο, επειδή απέδιδε πλούτη πολλά σε αυτόν που το εξασκούσε. Διότι, πέρα
από τους νόμιμους φόρους, που απέδιδε στο κράτος, εισέπραττε παραπάνω,
τρομοκρατώντας και καταπιέζοντας τους απλούς ανθρώπους. Γι' αυτό ακριβώς όλοι
τον απεχθάνονταν και τον θεωρούσαν εκμεταλλευτή και κακό.
Ο αμαρτωλός και πλούσιος, λοιπόν,
αυτός άνθρωπος, παρά τις πολυτέλειες και τις υλικές ανέσεις που απολάμβανε,
αισθανόταν ανικανοποίητος και βαθύτατα δυστυχής. Η ψυχή του δεν έβρισκε
ανάπαυση και ειρήνη. Όταν πληροφορήθηκε ότι ο Ιησούς θα περνούσε από την
Ιεριχώ, θέλησε να δει τον άνθρωπο, που είχε ακούσει τόσα πολλά για την
διδασκαλία και τα θαύματά Του. Και τόσος ήταν ο ζήλος του να τον αντικρίσει,
που -επειδή ήταν κοντός- ανέβηκε σε μια συκομορέα, που βρισκόταν στον δρόμο.
Ο Παντογνώστης Κύριός μας τον είδε
και, γνωρίζοντας τα βάθη της ψυχής του, κατάλαβε τις αγωνίες του. Του ζητά να
Τον φιλοξενήσει σπίτι του και ο Ζακχαίος το θεωρεί μέγιστη τιμή, παρά τις
διαμαρτυρίες και τους γογγυσμούς της κοινής γνώμης για το γεγονός ότι ο Κύριος
θα καταλύσει σε σπίτι αμαρτωλού ανθρώπου.
Ο Ιησούς καταλύει στο σπίτι του
Ζακχαίου. Εκεί, με συντριβή, ο Ζακχαίος προσφέρει το ήμισυ των υπαρχόντων του
στους φτωχούς, για να εξιλεωθεί για τα κακά που έχει διαπράξει. Για να
αποκτήσει το πολυτιμότερο αγαθό, την
Λύτρωση, δεν διστάζει να θυσιάσει ένα μεγάλο μέρος του μάταιου υλικού του
πλούτου. Τότε μόνον, η πραγματική ευδαιμονία και η ειρήνη θα γέμιζε την καρδιά
του και η ευτυχία θα την φώτιζε.
Το παράδειγμα του Ζακχαίου έχει
πολλά να διδάξει και σ’ εμάς. Διότι κι εμείς, πολλές φορές, για να υπηρετήσουμε
το ατομικό, υλικό συμφέρον μας, αδικούμε τον συνάνθρωπό μας. Και αυτό το
βιώνουμε σε μέγιστο βαθμό στις ημέρες μας, με την αλαζονεία, την
εγκληματικότητα και την αυθαιρεσία των ισχυρών της Γης. Αλλά και στην μικρή και
φαινομενικά ασήμαντη δική μας καθημερινή ζωή, πλήθος αδικίες διαπράττονται,
ηθελημένα και αθέλητα. Πολλές φορές προσβάλλουμε, συκοφαντούμε, αντιπαθούμε,
φερόμαστε με σκαιότητα και ψυχρότητα στους συνανθρώπους μας. Κοιτάζουμε την
βολή μας και τα μικροσυμφέροντά μας. Οφείλουμε, λοιπόν, να επανορθώσουμε κάθε
αδικία που έχουμε κάνει και να μιμηθούμε την ταπεινότητα και την αγιότητα των
Αγίων μας και του μεγάλου εκκλησιαστικού διδασκάλου Γρηγορίου Ναζιανζηνού, τον
οποίο η Εκκλησία μας τιμά. Γένοιτο!
