‘Sins Before Our Eyes’. Επιστημονικό Συνέδριο στην Κωνσταντινούπολη για την ανθρώπινη δουλεία (6-7.2.2017)

Τό διήμερον, 6-7 Φεβρουαρίου, τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ἐν συνεργασίᾳ μετά τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας, διωργάνωσεν ἐπιστημονικόν Συμπόσιον ἐν ξενοδοχείῳ τῆς Πόλεως μέ θέμα τήν σύγχρονον δουλείαν, τῇ ὑψηλῇ παρουσίᾳ τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου καί τῆς Α. Χάριτος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Καντουαρίας καί Πριμάτου πάσης Ἀγγλίας κ. Justin Portal Welby, Οἵτινες καί ὡμίλησαν καταλλήλως, καί τῇ συμμετοχῇ πολλῶν Καθηγητῶν ἐκ διαφόρων Πανεπιστημίων τῆς Τουρκίας καί τοῦ ἐξωτερικοῦ, ὡς καί ἐκπροσώπων τοῦ Ο.Η.Ε., τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν, τοῦ Συμβουλίου Εὐρωπαϊκῶν Ἐκκλησιῶν κ. ἄ. .

Κατ᾿ αὐτό ἀνεγνώσθη Μήνυμα τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν τῆς Τουρκίας Ἐξοχ. κ. Mevlüt Çavuşoğlu. Παρέστησαν μέλη τῆς ἐν τῇ Πόλει Σεβ. Ἱεραρχίας τοῦ Θρόνου, ἐκπρόσωποι τῶν Σοφολ. Διευθυντοῦ Θρησκευτικῶν Ὑποθέσεων τῆς Τουρκίας καί Μουφτῆ τῆς Πόλεως, ὁ Ἐξοχ. Πρέσβυς κ. Εὐάγγελος Σέκερης, Γεν. Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος ἐνταῦθα, ἡ Εὐγεν. κ. Judith Slater, Γεν. Πρόξενος τῆς Μ. Βρεταννίας, ἐκπρόσωποι τῶν ἄλλων ἐνταῦθα Χριστιανικῶν Δογμάτων καί ἄλλοι ἐπίσημοι.

Ἐν τῷ τέλει τῶν συνεδριῶν ἡ Α. Θ. Παναγιότης καί ἡ Α. Χάρις ὑπέγραψαν Κοινήν Δήλωσιν, δι᾿ ἧς καταδικάζουν τό φαινόμενον τῆς ἀνθρωπίνης δουλείας καί τῆς ποικίλης ἐκμεταλλεύσεως τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου.

Τό ἑσπέρας παρετέθη ἐπίσημον δεῖπνον, κατά τό ὁποῖον ἀντηλλάγησαν προπόσεις καί ἀναμνηστικά δῶρα μεταξύ τοῦ Πατριάρχου καί τοῦ Ἀγγλικανοῦ Ἀρχιεπισκόπου. 

Κοινή Δήλωση Οικουμενικού Πατριάρχου και Αρχιεπισκόπου του Canterbury για τη Σύγχρονη Δουλεία

MODERN SLAVERY
A Joint Declaration

1. We, Bartholomew, Archbishop of Constantinople-New Rome and Ecumenical Patriarch, and Justin, Archbishop of Canterbury and Primate of All England, co-sponsored a special international Forum on Modern Slavery titled “Sins Before Our Eyes” at the Phanar from February 6-7, 2017. The Forum, originally proposed during the official visit by the Ecumenical Patriarch to Lambeth Palace in November 2015, was a high-level gathering of distinguished scholars, practitioners and policymakers from around the world, invited to discuss the contemporary problem of human exploitation. The Forum also takes place within the context of 2017: The Year of the Sanctity of Childhood, as declared by the Ecumenical Patriarchate.
2. For religious communities worldwide and for the global human-rights community, the protection of human dignity and fundamental human rights is of utmost importance. The role of the Church in the world is “to preach good news to the poor, to bind up the brokenhearted, to proclaim release to the captives and to set at liberty the oppressed.” (Isaiah 61.1, Luke 4.18) This was clearly articulated in the final Encyclical of the Holy and Great Council of the Orthodox Church (Crete, June 2016): “The Church lives not for herself. She offers herself for the whole of humanity in order to raise up and renew the world into a new heaven and a new earth.”
3. We are convinced that there is an intimate and inseparable link between preserving God’s natural creation and protecting God’s image in every human being, especially those most vulnerable to the myriad forms of human exploitation that comprise the sin of modern slavery. The same arrogance and greed are to blame for the oppression and exploitation of innocent victims – most often children and women – of human trafficking, human smuggling, prostitution, the sale of human organs, indentured labor, and the many other dimensions of modern slavery. Each and every person bears the burden and pays the price for the fact that there are more people in slavery today than at any other time in history.
4. In his keynote address, the Ecumenical Patriarch observed: “The Orthodox Church is often accused of neglecting the world for the sake of liturgical worship and spiritual life, turning primarily toward the Kingdom of God to come, disregarding challenges of the present. In fact, however, whatever the Church says, whatever the Church does, is done in the Name of God and for the sake of human dignity and the eternal destiny of the human being. It is impossible for the Church to close its eyes to evil, to be indifferent to the cry of the needy, oppressed and exploited. True Faith is a source of permanent struggle against the powers of inhumanity.” In his opening address, Archbishop Welby emphasized: “Slavery is all around us, but we are too blind to see it. It is in our hands, and yet we are too insensitive to touch it. The enslaved are next to us in the streets, but we are too ignorant to walk alongside them. It must not be relegated to a footnote in history. It is still a living reality in all of our communities, as I have seen from personal experience in the United Kingdom, not because we think it is acceptable, but because our sin lies in blindness and ignorance.”
5. Therefore,
   1. We condemn all forms of human enslavement as the most heinous of sins, inasmuch as it violates the free will and the integrity of every human being created in the image of God.
   2. We commend the efforts of the international community and endorse the United Nations Protocol to Prevent, Suppress and Punish Trafficking in Persons, especially Women and Children.
   3. We pray that all victims of modern slavery may be liberated in order to rebuild their lives and that the perpetrators may be brought to justice.
   4. We repent for not doing nearly enough swiftly enough to curb the plague of modern slavery, acknowledging that our ignorance and indifference are the worst forms of tolerance and complicity. We are judged each day by what we refuse to see and fail to do for the most vulnerable among us.
   5. We appeal to local and national governments to pass and implement strict laws against modern slavery, with a budget and capability to ensure organizations are held to account for modern slavery in their supply chains, while also allocating resources and services for trafficking victims, who are exposed to and endangered by such injustice.
   6. We encourage our leaders to find appropriate and effective ways of prosecuting those involved in human trafficking, preventing all forms of modern slavery, and protecting its victims in our communities and promoting hope wherever people are exploited.
   7. We urge our faithful and communities – the members of the Orthodox Church and the Church of England – as well as all people of good will to become educated, raise awareness, and take action with regard to these tragedies of modern slavery, and to commit themselves to working and praying actively towards the eradication of this scourge against humanity.
   8. We commit to the establishment of a joint taskforce for modern slavery to bring forward timely recommendations as to how the Orthodox Church and the Church of England can collaborate in the battle against this cruel exploitation.

At the Phanar, February 7, 2017

✠ Bartholomew Archbishop of Constantinople-New Rome and Ecumenical Patriarch

✠ JUSTIN Archbishop of Canterbury and Primate of All England

Φόρουμ στο Φανάρι για τη Σύγχρονη Δουλεία | Forum on Modern Slavery Held at the Phanar

Υπό την αιγίδα του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου, πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, κατά το διήμερο 6 και 7 Φεβρουαρίου 2017 ένα ιδιαίτατα ενδιαφέρον φόρουμ περί της σύγχρονης δουλείας, με σπόνσορες από κοινού το Οικουμενικό Πατριαρχείο και την Αγγλικανική Εκκλησία.

Ο σκοπός αυτής της συνάντησης ήταν να συγκεντρώσει διακεκριμένους μελετητές, γιατρούς και φορείς χάραξης πολιτικής από όλο τον κόσμο για να συζητήσουν επί του προβλήματος της σύγχρονης δουλείας, τονίζοντας την αναγκαιότητα για την προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της ελευθερίας ως ζωτικής σημασίας για την Εκκλησία, σε παγκόσμιο επίπεδο και θρησκευτικών κοινοτήτων.

"Lord, free the captives. Remember those in mines, in exile, in harsh labor, and in every kind of affliction, necessity, or distress . . . For You, Lord, are the helper of the helpless, the hope of the hopeless, and the savior of the afflicted." (From the Liturgy of St. Basil)

Under the auspices of His All-Holiness Ecumenical Patriarch Bartholomew, a Forum on Modern Slavery, co-sponsored by the Ecumenical Patriarchate and the Church of England took place in Istanbul from February 6-7, 2017. The Forum grew out of a conversation between His All-Holiness and His Grace Archbishop Justin of Canterbury during the formal Patriarchal visit to Lambeth Palace from November 2-4, 2015, which was in response to Archbishop Justin’s first visit to the Phanar from January 13-14, 2014.

The aim of this gathering was to bring together distinguished scholars, practitioners, and policymakers from around the world to discuss modern slavery and emphasize the protection of human dignity and freedom as of vital importance for the Church as well as worldwide religious and human-rights communities. This priority was clearly articulated at the Holy and Great Council of the Orthodox Church in Crete (June 2016), where the Orthodox Primates and Hierarchs declared in their final Encyclical: “The Church lives not for herself. She offers herself for the whole of humanity in order to raise up and renew the world into new heavens and a new earth.”

In his keynote address, His All-Holiness observed: “The Orthodox Church is often accused of neglecting the world for the sake of liturgical worship and spiritual life, turning primarily toward the Kingdom of God to come, disregarding challenges of the present. In fact, however, whatever the Church says, whatever the Church does, is done in the Name of God and for the sake of human dignity and the eternal destiny of the human being. It is impossible for the Church to close its eyes to evil, to be indifferent to the cry of the needy, oppressed and exploited. True Faith is a source of permanent struggle against the powers of inhumanity.”

His All-Holiness and Archbishop Justin Welby signed a Joint Declaration, “condemning all forms of human enslavement as the most heinous of sins inasmuch as it violates the free will and the integrity of every human being created in the image of God.” They also “encouraged state leaders to find appropriate and effective ways of prosecuting those involved in human trafficking, preventing all forms of modern-day slavery, and protecting its victims in our communities and promoting hope wherever people are exploited.”

Finally, the Ecumenical Patriarch and the Archbishop of Canterbury established a joint taskforce on modern slavery.

At the Ecumenical Patriarchate, February 7, 2017

From the Chief Secretariat of the Holy and Sacred Synod

Παγκρήτια Ιερατική Σύναξη «Ποιμαντικές προσεγγίσεις εις τα κείμενα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου»

Την Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017, πραγματοποιήθηκε στην Ορθόδοξο Ακαδημία Κρήτης το δεύτερο Επιμορφωτικό Ιερατικό Σεμινάριο, με θέμα «Ποιμαντικές προσεγγίσεις εις τα κείμενα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου».

Το Σεμινάριο παρακολούθησαν κληρικοί από όλες τις Ιερές Μητροπόλεις της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας της Κρήτης, με σκοπό την ενημέρωση στα κείμενα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, που έλαβε χώρα στην ΟΑΚ (Ιούνιος 2016).

Το Σεμινάριο άνοιξε με την τέλεση Αγιασμού από τον Σεβ. Μητροπολίτη Νιγηρίας κ. Αλέξανδρο και με τον Χαιρετισμό που απηύθυνε ο Γενικός Διευθυντής της ΟΑΚ, Δρ Κωνσταντίνος Ζορμπάς προς τους παρευρισκομένους, τους οποίους καλωσόρισε στο Σεμινάριο.

Στο σύντομο Χαιρετισμό του ο Δρ Ζορμπάς τόνισε πως, «η αναγκαιότητα συνάντησης και διαλόγου της Ορθοδοξίας με τον περιβάλλοντα κόσμο, το αίτημα εξόδου από τον κλειστό εαυτό της, δεν συνιστά επιταγή επιβαλλόμενη από την εκάστοτε συνάφεια και συγκυρία, αλλά αποτελεί απόρροια της βαθιάς θεολογικής αυτοσυνειδησίας της και της πίστης της».

Ταυτοχρόνως, ο Δρ Ζορμπάς υπογράμμισε πως, «όλες οι Αποφάσεις κάθε Συνόδου, όπως της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, είναι αποτέλεσμα του φωτισμού του Αγίου Πνεύματος και όχι προϊόν αριθμού υπογραφών κι αυτό γιατί η Ορθοδοξία δεν έχει να κάνει με οπαδούς και ιδεολογίες».

Στη συνέχεια, ο Σεβ. Κισάμου και Σελίνου κ. Αμφιλόχιος, ανέγνωσε το Μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου Α΄, εκφράζοντας ταυτοχρόνως τη βαθιά του ευγνωμοσύνη και ευχαριστία για την πραγματοποίηση του παρόντος Επιμορφωτικού Σεμιναρίου προς το Ίδρυμα, αλλά και προς την Εκκλησία της Κρήτης, για την αθρόα προσέλευση του κλήρου στο Σεμινάριο, «γεγονός που φανερώνει την ευθύνη και την ποιμαντική αγωνία περί της οικοδομικής κατάρτισης των κληρικών».

Στο Μήνυμά του ο Οικουμενικός Πατριάρχης, αφού ευχαρίστησε την Ορθόδοξο Ακαδημία Κρήτης για την επιτυχή διοργάνωση και φιλοξενία της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, τόνισε επίσης πως, «δεόμεθα του Κυρίου της Εκκλησίας όπως το διοργανούμενον Β΄ Επιμορφωτικόν Σεμινάριον αποτελέση ευκαιρίαν και αφορμήν βαθυτέρας σπουδής των κειμένων της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, αλλά και καλλιτέρας γνωριμίας των ιερών γραμμάτων και αληθειών της Ορθοδόξου ημών πίστεως, καθότι, κατέχοντες τον θησαυρόν της αληθείας, οφείλομεν να καλλιεργώμεν συνεχώς την δωρεάν της Θεολογίας, συγκιρνώντες αυτήν μετά της Χάριτος της αγίας Ιερωσύνης, εκ της οποίας και δια της οποίας μυστικώς αρδεύεται ανά τους αιώνας ο παρ’ ημίν θεολογικός λόγος, συγχρόνως δε και μετά της αδιαλείπτου προσευχής και ασκήσεως, της συνεχούς μετανοίας και της νοεράς προσευχής, μέσων, δι’ ων κατακτάται η ποθητή απάθεια, απαραιτήτος προϋπόθεσις προς φωτισμόν του νοός και είσοδον εις την μυστικήν θεωρίαν και τον ιερόν γνόφον της Θεολογίας».

Ακολούθως, ο Δρ Ζορμπάς τόνισε πως η «Εκκλησία είναι όνομα συνοδικόν» και πως αποτελεί χρέος της ΟΑΚ ο ευαγγελισμός του κόσμου και έδωσε τον λόγο στον πρώτο εισηγητή του Σεμιναρίου, τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Νιγηρίας κ. Αλέξανδρο, ο οποίος ανέλυσε το θέμα του: «Υπέρ της ζωής του σύμπαντος κόσμου: το αφρικανικό αφήγημα για την ποιμαντική του σήμερα». 

Ο Μητροπολίτης Νιγηρίας ανέλυσε στην ομιλία του την «επόμενη ημέρα» μετά τη Σύνοδο για το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, κατ’ ουσίαν για την πρόσληψη της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου από το εκκλησιαστικό σώμα. 

Ταυτοχρόνως, ο Σεβασμιότατος Νιγηρίας έκανε αναφορά στην προσπάθεια αποδόμησης του ιστορικού αυτού γεγονότος από «εσωστρεφείς αντιφρονούντες» και πως το μέλλον θα φανερώσει τη σπουδαιότητα αυτής της Συνόδου. 

Ο Σεβ. Νιγηρίας τόνισε, επίσης, πως, «η Σύνοδος της Κρήτης αποτελεί μαρτυρία ενότητας, η οποία θα αποφέρει καρπούς» καθώς και πως «η συνοδικότητα αποτελεί την κατεξοχήν έκφραση αυτοσυνειδησίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας». 

Στον επίλογο της ομιλίας του ο Μητροπολίτης Νιγηρίας μίλησε για σεβασμό στη διαφορετικότητα και την ειρηνική συνύπαρξη των λαών, την επαναφορά του θεσμού των διακονισσών και κατ’ επέκτασιν τη θέση της γυναίκας στην Εκκλησία, καθώς και για το θέμα της νηστείας.

Στη συνέχεια, ο Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Καλλιακμάνης, Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. παρουσίασε την ομιλία του με θέμα «Ο εκκλησιολογικός και ποιμαντικός χαρακτήρας των εργασιών της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Κρήτης».

Ο π. Βασίλειος στην ομιλία του τόνισε πως μέριμνα της Συνόδου ήταν «η προτεραιότητα των ποιμαντικών προβλημάτων» και «η τόνωση της Ορθόδοξης Συνοδικής αυτοσυνειδησίας», αλλά και ότι «η Ορθόδοξος Εκκλησία εκφράζει την ενότητα και καθολικότητά της εν Συνόδω».

Ταυτοχρόνως, «θέτοντας τις βάσεις της ορθόδοξης χριστιανικής ανθρωπολογίας, η Εκκλησία απέναντι στον σύγχρονο εκκοσμικευμένο κόσμο που προτάσσει τον "ανθρωποθεό", «προβάλλει τον Θεάνθρωπον ως έσχατον μέτρον των πάντων».

Συμπερασματικά, ο π. Βασίλειος κατέληξε στην ομιλία του πως «θα φανεί μετά από αρκετό χρονικό διάστημα η οικουμενική εμβέλεια και η αξία τους για τους χριστιανούς και την πορεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας» καθώς «Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι ένας διεθνής γραφειοκρατικός οργανισμός με εγκόσμια δύναμη, αλλά θεανθρώπινος θεσμός».

Ακολούθησε εποικοδομητική συζήτηση, υπό την προεδρία του Γενικού Διευθυντού της ΟΑΚ, Δρος Ζορμπά, στην οποία εκφράστηκαν οι προβληματισμοί και οι σκέψεις των παρευρισκομένων, καθώς και η επιθυμία για συνέχιση των Επιμορφωτικών Σεμιναρίων.

Το Σεμινάριο έκλεισε τις εργασίες του με Γεύμα αγάπης, προσφορά της ΟΑΚ.

Το Ραμίνι και το Γαδίνι

Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ από τη Μελβούρνη

Είμαι σίγουρη ότι οι παλιοί, θυμούνται οπωσδήποτε το «σετάκι» αυτό, απαραίτητο για κάθε νοικοκυρά που σέβονταν τον εαυτό της! Συνήθως, βρισκόταν στην κρεβατοκάμαρα! Σε κάθε σχεδόν κρεβατοκάμαρα, υπήρχε ο Λαβαμάς. Ήταν ένα μακρόστενο, άσπρο τραπεζάκι με ένα-δυο συρτάρια στο πλάι κι ένα μικρό σκαλιστό ράφι κατά μήκος του Λαβαμά προς τη μεριά του τοίχου, αφού η θέση του ήταν πάντα στον τοίχο.

Κάτω είχε ένα μεγάλο ράφι, λίγο πιο πάνω από το πάτωμα, που έπιανε όλο το μήκος και πλάτος του Λαβαμά, όπου έβαζαν οι παλιές νοικοκυρές τις «μπόλιες», (πετσέτες) κι από πάνω κρεμασμένη η ειδική θήκη για την πετσέτα που συνήθως ήταν υφαντή στον Αργαλειό κι έγραφε με κεντητά καλλιτεχνικά γράμματα “Καλημέρα”.

Στη μέση είχε μια μεγάλη κυκλική τρύπα για να χωράει το Γαδίνι.

Τόσο το Ραμίνι, μεγάλη κανάτα με ζωγραφιές ολόγυρα, όσο και το γαδίνι, η μεγάλη στρογγυλή λεκάνη μέσα στην οποία τοποθετείτο το Ραμίνι, σκεπασμένο πάντα με ένα μικρό πετσετάκι κεντητό ή πλεχτό στο βελονάκι, ήταν συνήθως «φανφουρένια» δηλαδή από πορσελάνη και στις πιο φτωχές οικογένειες, πιθανόν από πηλό που στην εξωτερική επιφάνεια είχε επικαλυφθεί με ειδικό μίγμα και χρώμα που γυάλιζε λίγο, ώστε να φαίνεται καλής ποιότητας. Το Ραμίνι, ήταν σχεδόν πάντα γεμάτο νερό ώστε να «νίβεται» (πλένεται), το ζευγάρι μόλις ξυπνήσει. Τα νερά έπεφταν στο γαδίνι. Με λίγα λόγια, ο Λαβαμάς, ήταν κάτι παρόμοιο με τον σημερινό νιπτήρα που υπάρχει στο μπάνιο.

Η Μαρνέτα, καταγόταν από ένα χωριό της Ζακύνθου, αλλά πήγαινε στο Γυμνάσιο, έτσι έμενε για χρόνια στη χώρα με τη θεία της τη Βασιλική, που ζούσε μόνη και δούλευε τραπεζοκόμα στο Νοσοκομείο.

Από χρόνια τη γυρόφερνε ο Νικόλας, ένα παιδί από τα καμποχώρια. Στηνόταν με το ποδήλατο του λίγο πιο πέρα από κει που θα περνούσε σχολώντας το μεσημέρι η Μαρνέτα μόνο και μόνο για να ΄χει τη χαρά να την δει, αλλά κι εκείνη να δει πως βρέξει χιονίσει, εκείνος πιστός στο ραντεβού της καρδιάς, ήταν εκεί. Το πρώτο χτυποκάρδι της κοπέλας!

Tον έβλεπε εκεί κάθε μεσημέρι και κοβόταν τα πόδια της από τη συγκίνηση! Μα ούτε που σήκωνε τα μάτια να τον κοιτάξει. Την κοίταζε εκείνος, όμως, κι όχι μόνο την κοίταζε αλλά και προχωρούσε αργά σχεδόν δίπλα της, αλλά διακριτικά πάντα για να μην την εκθέσει, και της ψιθύριζε λόγια γλυκά και όμορφα που της έπαιρναν το μυαλό!

Όμως, ο αυθορμητισμός της νιότης κι ο έρωτας, παραμερίζουν συνήθως τους ενδοιασμούς της λογικής, έστω και άσκεφτα, κατά την κρίση των μεγάλων, κάποιες φορές. Όταν βρήκε αρκετό θάρρος ο Νικόλας να της εκμυστηρευτεί πως την αγαπούσε και να βεβαιωθεί πως κι η Μαρνέτα κάθε άλλο ήταν παρά αδιάφορη, βρήκαν τρόπο να επικοινωνούν και να σμίγουν. Ανηφορίζοντας για τη Σαρτζάδα, το μονοπάτι που ακολουθούσε η Μαρνέτα, σε μια μικρή εσοχή στον πέτρινο φράχτη, άφηνε ένα γράμμα για να το πάρει περνώντας η Μαρνέτα το μεσημέρι κι άφηνε εκείνη ένα δικό της για να περάσει να το πάρει ο Νικόλας.

Λίγο αργότερα ξεθάρρεψαν. Ο Νικόλας, περνούσε τη νύχτα που κοιμόταν η θεία Βασιλική κι η Μαρνέτα ξενυχτούσε για να διαβάζει, της πετούσε ένα πετραδάκι στο τζάμι κι εκείνη έβγαινε και περνούσαν όμορφες στιγμές τα δυο ερωτευμένα παιδιά!

Όταν ο Νικόλας ζήτησε σε γάμο τη Μαρνέτα από τη θεία της, η Βασιλική αγρίεψε. Δεν την μεγάλωνε και σπούδαζε εκείνη τόσο χρόνια για να την παντρέψει τόσο μικρή και μάλιστα με ένα χωριατόπαιδο κι ας είχε περιουσία ο πατέρας του! Η Μαρνέτα της, όταν ερχόταν η ώρα, θα έπαιρνε σπουδαγμένον όπως της ταίριαζε. Είχε εκείνη την έγνοια, θα παντρεύονταν και θα έμεναν μαζί της να τους αφήσει το σπίτι κι ό,τι άλλο είχε αλλά και να ΄χει κι εκείνη ένα αποκούμπι στα γεράματα της.

Έλα μου όμως που άλλα σκέφτονταν οι ερωτευμένοι! Περνούσε ο καιρός κι η θεία ανένδοτη ό,τι και όσα κι αν της είπαν. Έτσι μια μέρα, κλέφτηκαν τα παιδιά, πήγαν σπίτι του και παντρεύτηκαν με κουμπάρους και παπά. Με τον καιρό, μαλάκωσε κι η θεία Βασιλική κι όλα μέλι γάλα!

Η Μαρνέτα, όμως, άμαθη από χωριό κι από τις ελλείψεις του αφού ούτε ηλεκτρικό ρεύμα δεν είχε πάει στο χωριό ακόμα. Στην κρεβατοκάμαρα της ο λαβαμάς με το ραμίνι και το γαδίνι! Πράγματα που ούτε είχε δει άλλη φορά η κοπέλα, ούτε και πού ήξερε σε τι χρησιμεύουν. Της εξήγησε ο Νικόλας τι και πώς, της σύστησε με τρυφερότητα να είναι λίγο προσεχτική, αλλά ένιωσε κάπως άβολα με όλα αυτά. Είχε συνηθίσει στη χώρα, να γυρίζει τη στρόφιγγα στη βρυσούλα που γέμιζε η θεία της, όπου είχε μια λεκάνη από κάτω για να πέφτουν τα νερά και να πλένεται μια χαρά. Το μόνο που είχε να κάνει ήταν να σκορπάει τα νερά της λεκάνης όταν γέμιζε και να γεμίζει τη βρυσούλα βγάζοντας νερό από τη στέρνα, ώστε να την βρίσκει έτοιμη η θεία της όταν γύριζε από τη δουλειά. Όλα αυτά τώρα με ραμίνια και γαδίνια της φαίνονταν λίγο πρωτόγονα και δύσκολα. Τι να κάνει όμως, έπρεπε να προσαρμοστεί στο «όχι όπως ήξερες νυφούλα μου αλλά όπως εύρηκες», όπως μεταξύ αστείου και σοβαρού της είπε μια μέρα η πεθερά της.

Έτρεμε η ψυχή της κάθε φορά που το έπιανε στα χέρια της και της είχε γίνει εφιάλτης το πρωινό νίψιμο. Ήταν πάντα εξαιρετικά προσεκτική. Αλλά, ως συνήθως, όσο πιο προσεκτικός και να είσαι καμιά φορά από κείνο που φοβάσαι, δεν γλιτώνεις!

Μια μέρα, πάει να σηκώσει το ραμίνι χωρίς να προσέξει ότι είναι γεμάτο μέχρι επάνω. Πολύ βαρύ για το λεπτοκαμωμένο κορίτσι, της πέφτει στο μωσαϊκό και γίνεται θρύψαλα! Ντροπιάστηκε και την έπιασαν τα κλάματα. Η πεθερά της η καημένη, μολονότι κι εκείνη στενοχωρήθηκε γιατί το είχε πάρει προίκα η ίδια κι ήταν κειμήλιο από τη Νόνα της τη μακαρίτισσα, έκρυψε όσο καλύτερα μπορούσε την δυσαρέσκεια της και προσπάθησε να την παρηγορήσει, με τα γνωστά «εσύ να είσαι καλά κ.λπ.» . Έμεινε μόνο του το γαδίνι πια χωρίς το σύντροφό του, το ραμίνι!

Και τότε η θεία Βασιλική θυμήθηκε πως η συχωρεμένη η Μάνα της είχε παλιά ραμίνι και γαδίνι, που μάλλον θα υπήρχαν ακόμη στο πατρικό της σπίτι στο χωριό που ήταν έρημο από χρόνια αφού ο μοναδικός αδελφός που είχε έφυγε χρόνια πριν για το Σίδνεϊ Αυστραλίας, όπου παντρεύτηκε μια κοπέλα από την Πάτρα κι είχαν ήδη δυο χαριτωμένα παιδάκια! Το κλειδί του σπιτιού το είχε, αλλά αφότου έφυγε ο αδελφός της δεν είχε πατήσει στο χωριό.

Σώα και αβλαβή ή το γαδίνι και το ραμίνι στο πατρικό! Τα πήρε, τα έπλυνε τα περιποιήθηκε έγιναν σαν καινούρια!

Όταν τα πήγε στην ανιψιά της, τρόμαξε το κορίτσι. Α πα πα πα πα, όχι άλλες λαχτάρες! Με τη σύμφωνη γνώμη της θείας της τα πρόσφερε στην πεθερά της να τα έχει εκείνη στην κάμαρα της, μια και από απροσεξία της έσπασε το δικό της!

Εδώ θα μπορούσα να τελειώσω με το… και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς εδώ καλύτερα! Μόνο που αυτή η ιστορία σαν όλες που γράφω εδώ, δεν είναι παραμύθι! Μου την διηγήθηκε ο γιος του αδελφού της θείας Βασιλικής, γύρω στην ηλικία μου, που την είχε ακούσει από τον πατέρα του, στο πρόσφατο ταξίδι μου στο Σίδνεϊ, όπου είχα τη χαρά, εκτός από τους παλιούς μου εκεί φίλους, να γνωρίσω κι άλλους, ανάμεσα τους, δυο Ζακυνθινοί καθώς και να ξανασμίξω με συμμαθητή μου από τα παλιά!

δ.μ.

Εγκαίνια του πρώτου ορθόδοξου ναού στο βόρειο Κονγκό με χειροτονία Πρεσβυτέρου

Με κατάνυξη και πνευματική ευφορία ετελέσθησαν την Κυριακή 5η Φεβρουαρίου 2017 τα ιερά εγκαίνια του νεοδμήτου Ιερού Ενοριακού Ναού Τιμίου Προδρόμου - Αγίου Νικολάου πόλεως Impfondo του βορείου Κονγκό, από τον Θεοφιλ. Επίσκοπο Μπραζαβίλ και Γκαμπόν κ. Παντελεήμονα.

Ο εγκαινιασθείς Ναός, που θεμελιώθηκε από τον Θεοφιλέστατο την 21η Νοεμβρίου 2013, είναι ο πρώτος ορθόδοξος Ναός που κτίζεται στον βορρά της χώρας για να εξυπηρετήσει την εν γένει Λειτουργική και πνευματική ζωή και πρόοδο της ορθοδόξου ενοριακής κοινότητος της παραμεθορίου πόλεως Impfondο, η οποία περιλαμβάνει τη φυλή των Μπαντού και την περιλάλητη φυλή των Πυγμαίων - εκ των αρχαιοτέρων φυλών του ανθρωπίνου γένους - και να αποτελέσει το εφαλτήριο της περαιτέρω αναπτύξεως της Ορθοδοξίας στην ευρύτερη περιοχή.

Αμέσως μετά τα ιερά εγκαίνια τελέσθηκε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, κατά την διάρκεια της οποίας έλαβε χώρα η εις Πρεσβύτερον χειροτονία του εγγάμου διακόνου π. Τιμοθέου Ndzebe. Στην προσφώνησή του ο Επίσκοπος ανεφέρθη στην σημασία και την τεράστια ευθύνη της διακονίας του ιερού Θυσιαστηρίου και των πιστών εν πνεύματι ταπεινώσεως, αγάπης και συνέσεως. Ακόμη, επεσήμανε την σπουδαιότητα του γεγονότος της εγκαθιδρύσεως της πρώτης ορθοδόξου Ενορίας στο βόρειο τμήμα της ευγενούς χώρας του Κονγκό-Μπραζαβίλ. 

Απευθυνόμενος στον επίσης πρώτο Εφημέριο του Ναού, π.Τιμόθεο, έδωσε πατρικές συμβουλές και προτροπές, μεταφέρων και την αγάπη του Μακ. Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας κ.κ. Θεοδώρου Β’, με την ευλογία του Οποίου ετελέσθησαν τα ιερά εγκαίνια και η χειροτονία. Τέλος, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη της τοπικής Εκκλησίας και του ιδίου προς τον Ιεραποστολικό Σύνδεσμο Θεσσαλονίκης «Άγιος Κοσμάς Αιτωλός», δαπάναις του οποίου ανηγέρθη ο Ιερός Ναός, ενώ ευχαρίστησε τον κ.Γενικό Γραμματέα της Νομαρχίας Likouala, τον Βουλευτή της περιφερείας Likouala κ. Jean-Marie Batheas, τον Δήμαρχο πόλεως Impfondo κ. Clotaire Maniobo, την Αντιπρόεδρο του Περιφερειακού Συμβουλίου Likouala κ. Ephrasie Dolama, τον κ. Υποδιευθυντή της Αστυνομικής Διευθύνσεως και τους εκπροσώπους άλλων χριστιανικών δογμάτων για την τιμητική τους παρουσία.  

Το απόγευμα της ιδίας ημέρας πραγματοποιήθηκε πολύωρη σύσκεψη του Επισκόπου με τον Εφημέριο και τα μέλη της Ενοριακής Επιτροπής Τιμίου Προδόμου - Αγίου Νικολάου, με τη συμμετοχή των Αιδεσιμ. Πρωτοπρ. π. Μαξίμου Oumba, Γενικού Αρχιερατικού Επιτρόπου και Οικον. π. Σεργίου Mabelemo (οι οποίοι συνοδεύουν τον Θεοφιλέστατο από την άφιξή του στο Impfondo, την 1η Φεβρουαρίου) για τη νέα ποιμαντική πορεία της Ενορίας.

Την επομένη, 6η Φεβρουαρίου, ο Θεοφ. Επίσκοπος Μπραζαβίλ παρέστη συμπροσευχόμενος κατά την τελεσθείσα Θεία Λειτουργία στον εγκαινιασθέντα Ναό, μετά το πέρας της οποίας υπέγραψε τα ιερά αντιμήνσια και ανεχώρησε αεροπορικώς προς Pointe Noire, διά της πρωτεύουσας Μπραζαβίλ.