Ο Εσπερινός της Συγγνώμης στο Αμμάν της Ιορδανίας

Βράδυ Κυριακής της Τυρινής 2017, στον Μητροπολιτικό Ναό της Υπαπαντής του Κυρίου Αμμάν της Ιορδανίας, χοροστατούντος του οικείου Μητροπολίτου Σεβ. Φιλαδελφείας κ. Βενεδίκτου 

Καθαρά Δευτέρα 2017 στο Φανάρι

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ἐκκλησιαστικαί εἰδήσεις 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης ἐχοροστάτησεν ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ κατά τήν Ἱ. Ἀκολουθίαν τοῦ Μεγάλου Ἀποδείπνου τῆς Καθαρᾶς Δευτέρας, 27ης Φεβρουαρίου.

* * *

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐδέχθη τούς ἐν τῇ Πόλει ἁγίους Ἀρχιερεῖς τοῦ Θρόνου, ὑποβαλόντας τά ἑαυτῶν σέβη ἐπί τῇ εἰσόδῳ εἰς τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Τεσσαρακοστήν καί ἀνταλλάξαντας μετ᾿Αὐτοῦ τόν ἐπί τούτῳ ἀδελφικόν ἐν Χριστῷ ἀσπασμόν εἰς ἀμοιβαίαν συγχώρησιν. 

Μεγίστη Λαύρα του Αγίου Σάββα, μια πνευματική όαση στην καρδιά της ερήμου της Ιουδαίας [1ο μέρος]

Ταξίδεψε και φωτο-αποτύπωσε ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Μεταξύ 5ου και 7ου αιώνα, στην έρημο της Ιουδαίας παρατηρείται μία σημαντική συγκέντρωση μοναστικών ιδρυμάτων, με περίπου εβδομήντα μονές διάσπαρτες στις πεδιάδες και τις βραχώδεις πλαγιές της. Ο μοναχισμός στην Ιουδαία έφτασε στο απόγειό του υπό την ηγεσία του Θεοδοσίου και του Σάββα. Ο Θεοδόσιος διηύθυνε τις κοινοβιακές μονές στην περιοχή της Ιερουσαλήμ. Είχε έρθει από την Καισάρεια της Καππαδοκίας (κεντρική Μικρά Ασία) και είχε ιδρύσει ένα μεγάλο κοινόβιο (476), γνωστό για τη φιλοξενία και τη φιλανθρωπική του δραστηριότητα.

  Ο Σάββας ήταν υπεύθυνος για τις παλαιστινιακές λαύρες. Ήταν ερημίτης και είχε ζήσει πολλά χρόνια απομονωμένος στην έρημο. Η μονή του (ιδρυμένη το 483) οργανώθηκε γύρω από ένα απομονωμένο σπήλαιο και προσέλκυσε μοναχούς από την Αρμενία, την Ισαυρία και άλλες μακρινές περιοχές. Αρχικά, αποτελούνταν από διάσπαρτα κελιά αλλά γρήγορα επεκτάθηκε με την ανέγερση ναών και βοηθητικών κτηρίων, μέχρι που έγινε γνωστή ως Μεγάλη Λαύρα (σήμ. Mar Saba). Ο Σάββας και οι μαθητές του ίδρυσαν άλλες δέκα μονές, οχτώ από τις οποίες στην έρημο της Ιουδαίας.

  Η Μεγάλη Λαύρα ήταν το πνευματικό κέντρο του πατριαρχείου της Ιερουσαλήμ και του παλαιστινιακού μοναχισμού γενικότερα. Υποστηρικτής της Ορθοδοξίας, ο Σάββας ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη, για να πείσει τον αυτοκράτορα Αναστάσιο (491-518) να εγκαταλείψει την υποστήριξη του Μονοφυσιτισμού. Η προσπάθειά του έμεινε άκαρπη, αλλά στην Κωνσταντινούπολη τον επισκέφτηκε η Ιουλιανή Ανικία (511/512), της οποίας οι ευνούχοι έγιναν, μετά το θάνατό της, μέλη της μονής του Σάββα. Ο Ιουστινιανός εγκαινίασε πολυάριθμα οικοδομικά προγράμματα στις μονές της ερήμου της Ιουδαίας, πιθανόν υπό την επίδραση του Σάββα, ο οποίος επισκέφτηκε και πάλι την Κωνσταντινούπολη το 531. 

  Η σημερινή μονή Mar Saba είναι ό,τι απέμεινε από το μεγάλο και πυκνοκατοικημένο πρωτοβυζαντινό συγκρότημα. Περιλαμβάνει δύο εκκλησίες, τον τάφο του Αγίου Σάββα, τράπεζα και κουζίνα, ένα φούρνο, ξενώνα και αρκετούς αποθηκευτικούς χώρους, κινστέρνες και κελιά. Σε σχέση με τη μονή, αλλά διάσπαρτες στη γειτονική έρημο, υπήρχαν περίπου σαράντα πέντε κατοικίες ερημιτών (ερημητήρια), πολλές από τις οποίες σχημάτιζαν ευρύχωρα συμπλέγματα που περιλάμβαναν κελιά, δεξαμενές νερού και παρεκκλήσια. Κάθε σύμπλεγμα κατοικούνταν από ένα μόνο μοναχό ή από έναν ηλικιωμένο ερημίτη και το μαθητή ή υπηρέτη του ή από μοναχούς με την ίδια καταγωγή.

[πηγή πληροφοριών: Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού]

συνεχίζεται...

Ο Εσπερινός της Συγγνώμης στη Μονή Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου εν Ζακύνθω

Κατά τα ισχύοντα, εψάλη σήμερα το εσπέρας (Κυριακή της Τυρινής, 26.2.2017) ο Εσπερινός της Συγγνώμης στο Καθολικό της Μονής Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου επί τη εισόδω στη Μεγάλη και Αγία Τεσσαρακοστή. Χοροστάτησε και ομίλησε επίκαιρα ο Σεβ. Μητροπολίτης Δωδώνης κ. Χρυσόστομος εκ προσώπου του οικουρούντος οικείου Μητροπολίτου Σεβ. Ζακύνθου κ. Διονυσίου Δ΄. Αμέσως μετά, Μητροπολίτης, Ιερατείο και Λαός μετέβησαν στο Αρχονταρίκι για τον ασπασμό της Συγγνώμης και το κέρασμα.

π. Ιγνάτιος Καζάκος, ο ακοίμητος φύλακας της Μονής των Ποιμένων (Beit Sahour, Βηθλεέμ Ιουδαίας)

Ποιοι φυλάγουν σήμερα τους Αγίους Τόπους; Άνθρωποι καθημερινοί, κάποιοι από εμάς, άνθρωποι της διπλανής πόρτας, οι οποίοι όμως υπερέβησαν εαυτούς και αφοσιώθηκαν επί σκοπόν. Οι κίνδυνοι πολλοί εντός εκτός, οι καιροί δίσεκτοι, η ιστορία αδυσώπητη... Αυτοί όμως στύλοι ανθεκτικοί, εμπροσθοφυλακή της Εκκλησίας, πραγματικοί κυματοθραύστες. Κατά Ελύτην, "Κήρυκες και Σηματωροί", δείχνοντας πάντα τον Ένα και Μοναδικό Εσταυρωμένο και Αναστάντα! Ένας από αυτούς ο μειλίχιος και καλοσυνάτος Γέροντας Ιγνάτιος, προεστός της σπουδαίας Μονής των Ποιμένων, στο Χωριό των Ποιμένων, δίπλα στην παλαιστινιακή Βηθλεέμ! Άξιος!!!

π. Π. Κ.

Ας φροντίσουμε να αποταμιεύσουμε θησαυρούς ουράνιους

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

της Κυριακής της Τυρινής 

 26 Φεβρουαρίου 2017

(Ματθ. στ΄ 14-21 )

Γράφει ο π. Αναστάσιος Στεργιώτης

Ολέθριος είναι ο εγωισμός και ψυχοφθόρα η φιλαυτία. Πολλές φορές στη ζωή μας αισθανόμαστε προσβεβλημένοι και θιγμένοι. Νιώθουμε ότι μας έχουν φερθεί με αγένεια ή μας έχουν αδικήσει και θέλουμε να ανταποδώσουμε, να τιμωρήσουμε και να εκδικηθούμε. Γεμίζουμε μίσος και κακία, το πάθος δεν μας αφήνει να βρούμε ησυχία. Χάνουμε την ψυχική μας ηρεμία και ισορροπία. Πόσο όμως διαφορετικά θα νιώθαμε, αν αντιμετωπίζαμε κάθε αδικία με μακρόθυμη διάθεση και καλοσύνη καρδιάς. Όταν αναλογιστούμε ότι κι εμείς είμαστε φταίχτες απέναντι στον Θεό και τους συνανθρώπους μας, τότε θα είμαστε πιο επιεικείς απέναντι σ’ αυτούς που μας έβλαψαν.

Ο εγωισμός αχρηστεύει κάθε τι καλό που έχουμε πράξει και μετατρέπει το ωφέλιμο σε βλαβερό. Μεταβάλλει τη νηστεία σε επίδειξη, γινόμαστε κατηφείς και σκυθρωποί θέλοντας να δείξουμε στους άλλους ότι είμαστε εμείς οι σωστοί Xριστιανοί και επιδιώκοντας τον έπαινό τους.

Ο εγωισμός μάς οδηγεί και σε ένα άλλο κακό: μας κάνει να υποδουλωνόμαστε στα φθαρτά και στα επίγεια. Γινόμαστε άνθρωποι «βοσκηματώδεις» και «χοϊκοί», σύμφωνα με τους Πατέρες της Εκκλησίας. Έτσι, φροντίζουμε μόνο να συσσωρεύουμε επίγειους θησαυρούς, αδιαφορώντας πολλές φορές για τα αθέμιτα μέσα που χρησιμοποιούμε. Η δίψα μας για πλούτη είναι ακόρεστη.

Ποτέ όμως δεν θα αποκτήσουμε αυτά που επιθυμούμε. Κι αν ακόμη τα αποκτήσουμε υπόκεινται στο χαμό και στην φθορά. Οι κλέφτες, οι κοινωνικές αναστατώσεις και η σαπίλα τα αφανίζουν. Και ο αφανισμός επιτείνει την αγωνία και την δυστυχία μας, με αποτέλεσμα να χάνουμε και τους επίγειους και τους ουράνιους θησαυρούς.

Ο άνθρωπος πρέπει να εργάζεται για να ζει αξιοπρεπώς και να συντηρεί την οικογένειά του. Όμως, χωρίς υπερβολές και υποδούλωση στην ύλη. Η ίδια η Αγία Γραφή μάς δίνει παραδείγματα δίκαιων ανδρών, οι οποίοι είχαν αμέτρητο πλούτο, όπως για παράδειγμα ο Αβραάμ, αλλά ουδέποτε αυτός υπήρξε ψυχικά ζημιογόνος γι’ αυτούς. Αντίθετα, υπήρξαν ψυχή και σώματι αφοσιωμένοι στο θέλημα του Θεού και στα καλά έργα, προσδοκώντας πάντα την βασιλεία Του. Διότι γνώριζαν ότι σε καρδιές διαβρωμένες από τον πλούτο δεν βρίσκει θέση ο Θεός, αλλά ούτε και οι συνάνθρωποι. Γι’ αυτό ποτέ δεν έπαψαν να είναι βαθιά ευσεβείς και φιλάνθρωποι, αποτελώντας μέγιστο παράδειγμα για όλους εμάς.

Ας φροντίσουμε, λοιπόν, να κερδίσουμε και να αποταμιεύσουμε θησαυρούς ουράνιους, που θα είναι αιώνια κτήμα μας, χωρίς τον φόβο της φθοράς και της απώλειας. Έτσι, αιώνια θα είναι η χαρά, η ειρήνη, η ευτυχία μας και η θέωση και επίτευξη του «καθ’ ομοίωσιν» δεδομένη. Γένοιτο!

Λόγος Κατηχητήριος του Οικουμενικού Πατριάρχου για τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή

Ἀριθμ. Πρωτ. 118

ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΗΡΙΟΣ 

ΕΠΙ Τῌ ΕΝΑΡΞΕΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ - ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ,

ΧΑΡΙΣ ΕΙΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΠΑΡ᾿ HΜΩΝ ΔΕ ΕΥΧΗ, ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΙΣ

* * *

Ἀδελφοί καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ εὐλογημένα,

Διὰ τῆς χάριτος καὶ τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ εἰσερχόμεθα ἀπὸ τῆς αὔριον εἰς τὸ στάδιον τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, τῆς καταλληλοτέρας περιόδου διὰ τὴν στροφὴν τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς, τῆς ἰδικῆς μας ψυχῆς, πρὸς τὸν Κύριον.

Ἡ περίοδος αὐτὴ εἶναι μία διαρκὴς κατάνυξις ἐνώπιον τοῦ ἐκτυλισσομένου καθ᾿ ἡμέραν μυστηρίου τοῦ Θεοῦ, τοῦ μυστηρίου τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου. Διὰ τοῦτο ἡ παρεχομένη εἰς ἡμᾶς εὐκαιρία τῶν Ἱερῶν Νηστειῶν ἔχει ἓν ἰδιαίτερον χαρακτηριστικόν: τὴν ἀνάνηψιν καὶ τὴν νῆψιν τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία καλεῖται ἰδιαιτέρως κατὰ τὴν γέμουσαν θείων προτροπῶν καὶ ἁγιότητος περίοδον αὐτὴν νὰ συνειδητοποιήσῃ τὰ παροδικὰ καὶ τὰ ὁρώμενα καὶ νὰ μεταβῇ σταδιακῶς πρὸς τὰ μείζονα καὶ τὰ κρείττονα, πρὸς τὰ ἀόρατα. 

Ἀναγλύφως καὶ ἐπιγραμματικῶς Ἀνδρέας ὁ Κρήτης διὰ τοῦ Μεγάλου Κανόνος του ὁμιλεῖ πρὸς ἑαυτὸν καὶ πρὸς πᾶσαν ψυχὴν θλιβομένην καὶ καταπονουμένην ὑπὸ τῶν πειρασμῶν καὶ τῶν περισπασμῶν τῆς παρούσης ζωῆς. Συναισθανόμενος ὁ Ἅγιος τὸ βάρος τῆς πονεμένης ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν ἀνθρωπίνης ψυχῆς, ἐν ἀγωνίᾳ κραυγάζει: «Ψυχή μου, ψυχή μου, ἀνάστα τί καθεύδεις;». Ἡ κραυγὴ αὐτὴ ὁδηγεῖ εἰς τὴν συνειδητοποίησιν τῆς ματαιότητος καὶ εἰς τὸν ἀνέκφραστον φόβον τοῦ τέλους τῆς ἐπιγείου ζωῆς: «τὸ τέλος ἐγγίζει καὶ μέλλεις (ψυχή μου) θορυβεῖσθαι». Ἐνώπιον τοῦ ἀπροσδοκήτου τέλους τῆς ζωῆς ποὺ ἔρχεται «ὡς κλέπτης ἐν νυκτί», καλεῖ ἑαυτὸν ὁ τῆς Κρήτης Φωστὴρ καὶ κάθε πονεμένην καὶ ὑπὸ τοῦ φόβου τῆς ἀνασφαλείας διακατεχομένην ψυχήν: «Ἀνάνηψον», λοιπόν, «ἵνα φείσηταί σου Χριστὸς ὁ Θεός, ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν».

Ἡ Ὀρθόδοξος Πατερικὴ διδασκαλία καὶ φωνὴ μᾶς καλεῖ, κατὰ τὸ ἐνώπιόν μας στάδιον, νὰ συναισθανθῶμεν ὁ καθεὶς «ποῖοι εἴμεθα, ποῦ εὑρισκόμεθα καὶ ποῦ ὑπάγομεν», ποῦ κατευθυνόμεθα δηλαδή. Νὰ αἰσθανθῶμεν τὸ μάταιον τοῦ προσκαίρου βίου καὶ νὰ μετανοήσωμεν δι᾿ ὅσα «ἐν γνώσει ἢ ἐν ἀγνοίᾳ, ἐν λόγοις ἢ ἐν ἔργοις, ἐν ἐπιτηδεύμασι καὶ πάσαις (ἡμῶν) ταῖς αἰσθήσεσιν» εἰργάσθημεν μέχρι τοῦδε ὄχι κατὰ τὸ εὐαγγέλιον καὶ τὸν νόμον τῆς Χάριτος τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ ἀνανήψωμεν. Μόνον τότε θὰ εὕρωμεν ἔλεος καὶ χάριν καὶ θὰ μᾶς φεισθῇ ὁ ἐτάζων καρδίας καὶ νεφροὺς καὶ τὰ κρύφια πάντα τῶν ἀνθρώπων καὶ τοὺς λογισμοὺς γιγνώσκων Κύριος καὶ δὲν θὰ μᾶς καταλογίσῃ τοὺς ἀδίκους λογισμούς, οἱ ὁποῖοι ὁδηγοῦν εἰς μάταια καὶ ἀνώφελα ἔργα.

Ὁ ἐνώπιόν μας ἀγὼν συμποσοῦται εἰς τὴν νῆψιν καὶ εἰς τὴν ἀνάνηψίν μας, εἰς τὴν μετάνοιαν. Διὰ τῆς μετανοίας, διὰ τῆς ἐπιγνώσεως τῆς καταστάσεώς μας δηλαδή, καὶ διὰ τῆς ἐξομολογήσεως, ἡ ζωή μας στεφανώνεται διὰ «τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν, διὰ τῆς κοινωνίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διὰ τοῦ πληρώματος τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν». Ἡ ἀνάνηψις ταυτίζεται πρὸς τὴν συνείδησιν τοῦ μετανοοῦντος ἀνθρώπου (Πρβλ. Β΄ Κορ. α΄, 12 καὶ Ρωμ. β΄, 15). Ἡ συνείδησις εἶναι δῶρον τοῦ Θεοῦ. 

Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ,

Καλούμεθα οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ νὰ βιώσωμεν τὴν περίοδον τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ὡς χρόνον συνειδησιακῆς νήψεως καὶ ἀνανήψεως, ὡς στιγμὴν αἰωνιότητος τῆς Ὀρθοδόξου ταυτότητός μας. Δηλαδή, καλούμεθα νὰ ζήσωμεν καὶ νὰ συμβιώσωμεν μὲ τὸν Χριστόν. Νὰ ζήσωμεν ἐκκλησιαστικῶς καὶ πνευματικῶς. Διότι μόνον εἰς τὴν ἐν Χριστῷ ζωὴν ὑπάρχει ἡ δυνατότης νὰ ἀνανήψῃ ἡ συνείδησίς μας καὶ νὰ ἀνέλθωμεν εἰς τὸν χῶρον τῆς πραγματικῆς ἐλευθερίας καὶ τῶν ἀλανθάστων κριτηρίων πρὸς ἀνάπαυσιν καὶ λύτρωσίν μας.

Κατὰ τὴν ἔναρξιν τῆς εὐλογημένης ταύτης περιόδου, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης καὶ ἡ Μήτηρ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία ἐπισκέπτονται πᾶσαν Ὀρθόδοξον Χριστιανὴν ψυχὴν κοπιῶσαν καὶ πεφορτισμένην καὶ ἀπαραμύθητον ὑπὸ τῶν ἀξιῶν καὶ ἡδονῶν καὶ ἀπολαύσεων τῆς σαρκὸς καὶ τοῦ κόσμου τούτου, συμπορεύονται καὶ συμπροσεύχονται πρὸς τὸν «προσερχόμενον σφαγιασθῆναι καὶ δοθῆναι εἰς βρῶσιν τοῖς πιστοῖς Βασιλέα τῶν βασιλευόντων καὶ Κύριον τῶν κυριευόντων»: Ἀξίωσον, Κύριε, πάντας τοὺς Ὀρθοδόξους πιστοὺς ἐν εἰρήνῃ καὶ συντριβῇ καρδίας νὰ διαπορευθοῦν τὴν ἱερὰν περίοδον καὶ τὸ ἀνοιγόμενον στάδιον, «χαριτῶν καὶ δυναμῶν ὅπως προφθάσω-μεν, ἐκτελέσαντες τὸν δρόμον ἀνδρικῶς, τὴν κυρίαν ἡμέραν τῆς Ἀναστάσεώς Σου, καὶ ἐν χαρᾷ στεφανηφοροῦντες αὐτὴν ἀκαταπαύστως αἰνέσωμεν» (πρβλ. ποίημα κυρίου Θεοδώρου, Τριώδιον). 

Εὐλογοῦντες πατρικῶς ὑμᾶς, τέκνα ἀγαπητὰ καὶ πιστὰ τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας, καὶ ἡνωμένοι μαζί σας ἐν προσευχαῖς καὶ δεήσεσιν, ἐπικαλούμεθα ἐπὶ πάντας τὴν δύναμιν τοῦ Τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ καὶ τὰς πρεσβείας τῆς Κυρίας Θεοτόκου, τῶν ἁγίων Ἀγγέλων καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, ὥστε ἅπαντες ἀξίως τῆς κλήσεως ἡμῶν ὡς Ὀρθοδόξων νὰ πολιτευθῶμεν, καὶ νὰ ἀπολαύσωμεν τοιουτοτρόπως τῆς τρυφῆς καὶ τῆς δόξης τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, εἰς Ὃν τὸ κράτος καὶ ἡ εὐχαριστία καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ ,βιζ´ 

† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως

διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

Μια ηρωική μορφή των Αγίων Τόπων: Ο Γέροντας Ιερόθεος της Μονής του Αββά Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου

Φυλάει τον Τόπο, ακρίτας της πίστης, εξήντα ολόκληρα χρόνια, στην περιώνυμη Μονή του Αγίου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου, στα παλαιστινιακά αιματοβαμμένα εδάφη. Εξήντα χρόνων ημέρες, χωρίς καμιά άδεια!... Μια φορά στα χρονικά του, ο τότε Πατριάρχης τού έδωσε άδεια, την οποίαν όμως δεν χρησιμοποίησε. Πού ν' αφήσει τον τόπο με τόσους κινδύνους κύκλωθεν;;; Κι ας έχει φάει πολύ ξύλο από τους Μουσουλμάνους κι ας πετροβολούν τη Μονή διαρκώς οι διάφοροι απέξω... Η μόνη του αγωνία και παράκληση να βρεθεί κάποιος να συνεχίσει, έστω έγγαμος ιερέας, να κατοικήσει εκεί με την οικογένειά του. Είναι ο Αρχιμανδρίτης Ιερόθεος Σηφάκης, ο Κρητικός!!! Υποκλινόμαστε στη χάρη του!!!

π. Π. Κ.