Εσπερινές πνοές ευλάβειας από τον πανηγυρίζοντα Ναό της Αγίας Κυριακής στο Μπουγιάτο της Ζακύνθου

Απόψε, 6 Ιουλίου 2017, με "ταμπουρλανιάκαρο", ευχές-προσευχές προς την Αθληφόρο Μάρτυρα και λιτάνευση της Εικόνας Της. Συμμετείχαν Ιερείς της περιοχής, με προεξάρχοντα τον Αρχιμανδρίτη Αλέξιο Ξένο, συνταξιούχο Ιεροκήρυκα Ι. Μ. Ζ.

[Φωτορεπορτάζ: Ιωάννης Μπράτης]

Κατά τον "Εθνικό Κήρυκα" ο Επίσκοπος Ζήλων Σεβαστιανός εκλέχτηκε Μητροπολίτης Σικάγου

Εθνικός Κήρυξ6 Ιουλίου, 2017

Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ζήλων κ. Σεβαστιανός. Φωτογραφία αρχείου / Αρχιεπισκοπή Αμερικής.

Του Θεοδώρου Καλμούκου

ΒΟΣΤΩΝΗ. Τον Επίσκοπο Ζήλων κ. Σεβαστιανό επέλεξε κατά την διαδικασία επιλογής του τριπροσώπου για Μητροπολίτη Σικάγου η Ιερά Επαρχιακή Σύνοδος της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, η οποία συνήλθε υπό την προεδρία του Αρχιεπισκόπου Γέροντος Αμερικής κ. Δημητρίου.

Ο Επίσκοπος Ζήλων κ. Σεβαστιανός ήταν μέχρι τώρα Αρχιγραμματέας της  Επαρχιακής συνόδου κατά τα τελευταία ένδεκα χρόνια και συνάμα Πνευματικός Σύμβουλος της Εθνικής Φιλοπτώχου της Αρχιεπισκοπής

Το αποτέλεσμα της συνεδρίας της Επαρχιακής Συνόδου θα αποσταλεί στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, η Ιερά Σύνοδος του οποίου υπό την προεδρία του Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου θα προβεί επίσημα στην εκλογή, επικυρώνοντας ουσιαστικά σύμφωνα με την επικρατούσα παράδοση την εκφρασθείσα γνώμη και επιλογή της ενταύθα Επαρχιακής Συνόδου. Τονίζεται ότι ο Επίσκοπος κ. Σεβαστιανός ήταν επιλογή του ιδίου του Αρχιεπισκόπου κ. Δημητρίου.

Θα ακολουθήσει πλήρες ρεπορτάζ στην έκδοση του Σαββατοκύριακου του Εθνικού Κήρυκα και στο www.ekirikas.com 

WHO IS WHO 

Ὁ κ. Σεβαστιανός ἐγεννήθη ἐν Ἄνω Ζωδίᾳ, Κύπρου, τό ἔτος 1955. Εἰς τά πλαίσια τῶν ἐγκυκλίων σπουδῶν του εἰς τήν γενέτειρά του ἀπεφοίτησεν ἐκ τοῦ Οἰκονομικοῦ Γυμνασίου Μόρφου τό 1973 καί ἐν συνεχείᾳ ἐνεγράφη εἰς τήν Θεολογικήν Σχολήν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν ἐξ ἧς ἀπεφοίτησεν τό ἔτος 1978. Τό ἔτος 1979, λαβών ὑποτροφίαν ἐκ τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν, συνέχισεν τάς μεταπτυχιακάς σπουδάς του εἰς ΗΠΑ εἰς τό Πανεπιστήμιον Emory εἰς Decatur, Georgia, ΗΠΑ καί εἰς τό Columbia Theological Seminary ἐκ τοῦ ὁποίου ἔλαβεν τό πτυχίον Master of Theology μέ εἰδικότητα εἰς τήν Ποιμαντικήν Ψυχολογίαν τό 1982. Ἐξηκολούθησεν τάς μεταπτυχιακάς του σπουδάς εἰς τήν Κλινικήν Ποιμαντικήν Ἐκπαίδευσιν (Clinical Pastoral Education) εἰς τό Νοσοκομεῖον Caraway Methodist Medical Center, Birmingham, Alabama, ΗΠΑ (1980-1982) καί εἰς τόν τομέαν τῆς Ποιμαντικῆς Ψυχολογίας εἰς τά πανεπιστήμια Vanderbilt εἰς Nashville, Tennessee, καί Middle Tennessee State University (1982-1984). 

Ἔχειροτονήθη Διάκονος τήν 17ην Ἰανουαρίου 1974 ὑπό τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Μόρφου Χρυσάνθου καί Ἱερεύς τήν 4ην Μαρτίου 1979 εἰς Λονδῖνον, Μεγάλης Βρεττανίας, ὑπό τοῦ Ἐπισκόπου Τροπαίου καί νῦν Ἀρχιεπισκόπου Θυατείρων καί Μεγάλης Βρεττανίας Γρηγορίου. Προεχειρίσθη εἰς Ἀρχιμανδρίτην ὑπό τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Θυατείρων καί Μεγάλης Βρεττανίας Ἀθηναγόρου. Ὡς Διάκονος καί Ἱερεύς ὑπηρέτησεν εἰς διαφόρους ἐνορίας ἐν Κύπρῳ, Ἑλλάδι, Μεγάλῃ Βρεττανίᾳ καί ΗΠΑ. 

Ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐξέλεξεν αὐτόν παμψηφεί τήν 2αν Δεκεμβρίου 2011 Ἐπίσκοπον παρά τῷ Ἀρχιεπισκόπῳ Ἀμερικῆς Δημητρίῳ ὑπό τόν ψιλόν τίτλον Ζήλων. Ἐχειροτονήθη εἰς Ἐπίσκοπον τήν 17ην Δεκεμβρίου 2011 ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀμερικῆς κ. Δημητρίου καί τῶν Ἀρχιερέων μελῶν τῆς Ἱερᾶς Ἐπαρχιακῆς Συνόδου τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς ἐν τῷ Καθεδρικῷ Ναῷ τῆς Ἁγίας Τριάδος ἐν Νέᾳ Ὑόρκῃ, ΗΠΑ. 

Τήν 1ην Ἰουνίου 2006, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς Δημήτριος διώρισεν αὐτόν Ἀρχιγραμματέα τῆς Ἱερᾶς Ἐπαρχιακῆς Συνόδου τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς, θέσιν τήν ὁποίαν ὑπηρετεῖ ἕως σήμερον. Ἐπίσης, τήν 7ην Νοεμβρίου 2012, διωρίσθη παρά τοῦ ἰδίου ὡς Πνευματικός Σύμβουλος τῆς Ἐθνικῆς Φιλοπτώχου Ἀδελφότητος ἐν Ἀμερικῇ. Ταυτοχρόνως μέ τά ἐνοριακά καί ἐπισκοπικά καθήκοντά του, ὑπηρέτησεν εἰς τό Συμβούλιον τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἀτλάντας καί τό Ἀρχιεπισκοπικόν Συμβούλιον ὡς μέλος τῆς Ἐπιτροπῆς Διοικητικῶν Θεμάτων μέ ἁρμοδιότητα τήν ἐκπαίδευσιν τῶν ἐνοριακῶν συμβουλίων. Συμμετέχει, ἐπίσης, καί ὡς μέλος εἰς τήν Ἐπιτροπήν Νομικῶν Ὑποθέσεων τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς.

Ο Εσπερινός της Αγίας Κυριακής στον Καλλιτέρο Ζακύνθου

Εσπέρας 6ης Ιουλίου 2017, Ναός Κυριακής Μεγαλομάρτυρος στον Καλλιτέρο, Μετόχιο της Μονής Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου Ζακύνθου. Πανηγυρικός Εσπερινός μετά αρτοκλασίας επί τη αυριανή εορτή της Μεγαλομάρτυρος, προεξάρχοντος του Αρχιμανδρίτη π. Σεραφείμ, συμπαρισταμένου του π. Νικοδήμου και του Ιεροδιακόνου Ανδρονίκου. Στο ψαλτήρι ήταν ο Ιερομόναχος π. Νικήτας και ο ιεροψάλτης Ανδρέας Βούτος.

[Φωτορεπορτάζ: Γιάννης Δεμέτης]

Η εκκλησία και ο πνευματικός στη ζωή μας

Η κοινωνία μας σήμερα χαρακτηρίζεται από την ταχύτητα, το άγχος, την απελπισία, το οξύθυμο, την μοναξιά.

Μοιάζουν οι άνθρωποι σαν τους τυφλούς, που ψάχνουν κάπου στέρεα να ακουμπήσουν. Μοιάζουν σαν τα πρόβατα, που έχουν ξεφύγει από το κοπάδι και πλανώνται σε άγνωστα μονοπάτια. Και οι δύο περιπτώσεις βρίσκονται σε κίνδυνο. Οι μεν τυφλοί κινδυνεύουν να πέσουν και να χτυπήσουν, τα δε πρόβατα να βρεθούν στο στόμα του λύκου.

Έτσι και ο σημερινός άνθρωπος, ενώ βρίσκεται σ' αυτήν την κατάσταση, σαν χαμένο πρόβατο ή σαν τυφλός, ψάχνει άραγε να βρει κάπου να ακουμπήσει; Νιώθει ότι έχει χάσει κάπου τον δρόμο του και περιπλανιέται σε άγνωστα γι' αυτόν μονοπάτια;

Η μόνη λύση στο πρόβλημα τού σημερινού ανθρώπου είναι να επιστρέψει στο λιμάνι του, την αγκαλιά του Θεού, κοντά στην εκκλησία. Αποκτά έτσι νόημα η ζωή του και σκοπό, χωρίς να κινδυνεύει να χαθεί.

Η ασφάλειά του είναι η εκκλησία και η ανάπαυσή του είναι ο πνευματικός. Σ' αυτόν θα ακουμπήσει την ταλαιπωρημένη καρδιά του, ώστε με υπομονή να του βγάλει προσεκτικά κάθε αγκάθι που την πληγώνει και να την ξεκουράσει.

Το μόνο που χρειάζεται είναι η εμπιστοσύνη. Εμπιστεύομαι στον πνευματικό μου ό,τι πιο πολύτιμο έχω, την ψυχή μου, να την οδηγήσει με ασφάλεια στα πόδια του Χριστού! Χωρίς εμπιστοσύνη στον πνευματικό ο άνθρωπος χάνεται και κινδυνεύει να παρασύρει κι άλλους μαζί του στην απώλεια.

Ο πνευματικός είναι αυτός που θα μου φωτίζει τα σκοτεινά σημεία της ζωής μου, σε μια σχέση εμπιστοσύνης, η οποία είναι σχέση ζωής, κοινή πορεία, την οποία δεν σταματά ούτε ο τάφος! Η πνευματική ζωή, κοντά στην εκκλησία και με τον πνευματικό συνοδοιπόρο ζωής, είναι η μόνη λύση διαφυγής από το αδιέξοδο, που έχει δημιουργήσει ο ίδιος ο άνθρωπος στην ζωή του, με τις επιλογές και τον τρόπο σκέψης του.

Διάθεση και προσπάθεια χρειάζεται και όλα διορθώνονται! Η επιλογή είναι δική μας.

+Αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος
Καθηγούμενος Ιεράς Μονής Εσφιγμένου 

«Αγιορείτικο μεσονυκτικό» από τον μακαριστό Μοναχό Μωυσή τον Αγιορείτη

Εκδ. Αρμός, 2005, σελ. 181

"[...] Για το Άγιον Όρος γράφτηκαν τόσα πολλά και γράφονται ακόμη και θα γραφούν φυσικά πολλά και δεν ξέρω γιατί τόσο πολύ θέλω και 'γω κάτι να γράψω ακόμη. [...] Στις σελίδες που θ' ακολουθήσουν θα καταθέσω όλη την αγάπη μου για το Περιβόλι της Παναγίας, γι' αυτό δεν μπορώ να καταθέσω όλο τον πόνο μου, δεν μπορώ όμως και να τον κρύψω. Δέκα και χρόνια στη Σιμωνόπετρα και είκοσι στη Σκήτη του Αγίου Παντελεήμονος είναι πολύ λίγα για ν' ανιχνεύσεις τη μακρά ιστορία του πεφιλημένου Όρους, μιας παράδοσης αρχαίας, μιας πορείας ωραίας, μέσα στη νοηματισμένη σιγή, στο μυστικό θαύμα, στο έκπαγλο δέος, στο θερμό δάκρυ, που συνέχεες μέσα στην κατάνυξη ή στο ράγισμα του ατίθασου εγώ, ή στην παρόρμηση του συναισθήματος ή στον δυνατό πόνο μιας αλλοτρίωσης, μιας δίψας αξεδίψαστης, της ένδοξης αδοξίας, της ασκητικής χαρμολύπης, της νηφάλιας μέθης, της εν επιγνώσει φιλοκαλίας, της γλυκειάς θεομητροφιλίας, της βροντόφωνης σιωπής, ενός μακρόσυρτου αγιορείτικου μεσονυκτικού, στην ημίφωτη Λιτή του κεντρικού Καθολικού της ιεράς Μονής ή στο ταπεινό παρεκκλήσι της ιεράς Σκήτης, της πενιχρής Καλύβης του Χρυσορρήμονος Ιωάννου του πάνυ. Ευλογητός ο Θεός, ο θέλων πάντας ανθρώπους σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν."

(από το πρόλογο του βιβλίου)

Κολυμπάδες και βλαστάδες

Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ 

Φθινόπωρο κ' είχε αρχίσει η συγκομιδή, κοινώς το μάζεμα των ελιών. Ο Ανδρέας με τη Μαρία δεν είχαν δικά τους λιόφυτα. Φτωχοί άνθρωποι, όλο τους το βιος λίγη σταφίδα που τους έδινε ένα μικρό εισόδημα το χρόνο, όπου κι αυτό πήγαινε στην Αγροτική Τράπεζα για χρέη κι ένα μικρό περιβόλι με πορτοκάλια, λεμόνια, μανταρίνια, ίσα για να τρώει η φαμελιά και να δίνουν και στους γειτόνους από λίγα.

Ζούσαν οι δυο τους με τους γονείς του Ανδρέα, μέχρι που συγχωρέθηκαν κι αυτοί με τον καημό πως δεν γνώρισαν εγγόνια, αφού ο Ανδρέας ήταν μοναχοπαίδι. Κατηγορούσαν τη Μαρία γι' αυτό. Ήταν τα χρόνια που δεδομένο θεωρείτο ότι, αν ένα ανδρόγυνο δεν αποκτούσε παιδιά, φταίχτης μόνο και πάντα ήταν η γυναίκα, στην οποία έπεφτε όλη η κατακραυγή, όχι μόνον από τον άνδρα και τη φαμελιά του, αλλά σχεδόν και την κάθε μικρή ή μεγάλη κοινωνία του τόπου που ζούσαν.

Όσο ζούσαν οι γέροι προσπαθούσε ο Ανδρέας να μην τα βάζει κι αυτός, φανερά τουλάχιστον, με τη Μαρία - αρκετές επιθέσεις και μπηχτές δεχόταν από τα πεθερικά που δεν έχαναν ευκαιρία να της το θυμίζουν. Ιδιαίτερα όταν η αδελφή της Μαρίας γέννησε δίδυμα με το που παντρεύτηκε. Πήγαν να συγχαρούν τους συμπεθέρους και με ύφος ιερομάρτυρα η πεθερά ιδιαίτερα, αναστενάζοντας απανωτά και πολύ μελοδραματικά ούτε λίγο ούτε πολύ είπε πως… λάθος αδελφή διάλεξαν για τον μοναχογιό τους.

Η Μαρία έσκυβε το κεφάλι κι ένιωθε φοβερά υπεύθυνη και ένοχη που δεν κάρπιζε η μήτρα της, για την ανικανότητα της να «πιάσει» παιδί. Για να ισορροπεί κάπως την κατάσταση σκοτωνόταν όλη μέρα να φροντίζει τόσο τον άνδρα της όσο και τα πεθερικά - δούλα είχε καταντήσει, να τρέχει στο αμπέλι και στο περιβόλι και να κάνει εκείνη, κλάδεμα, σκάψιμο, τρύγο κι ό,τι άλλο χρειαζόταν, ενώ ο Ανδρέας πέρναγε τις περισσότερες ώρες του στο καφενέ του χωριού μπεκροπίνοντας και παίζοντας πρέφα για να πνίγει τον καημό του με την παντρειά που έκανε.

Κάποιοι από το χωριό τον συμπονούσαν για την ατυχία του, άλλοι όμως τον κάκιζαν που άφηνε τη γυναίκα του να φορτώνεται όλες τις βαριές δουλειές, έτσι αδυνατούλα κι αδύναμη που ήταν κι εκείνος κοπροσκύλιαζε μέρα-νύχτα.

- Άντε και να πιάσει παιδί με τόσον κόπο και τόσα βάρη που σηκώνει όλη μέρα. Αλλά τι να περιμένει το κορίτσι με τον αχαΐρευτο που παντρεύτηκε! Μωρέ, κάτι ξέρει ο Θεός και δεν του δίνει παιδί. Έτσι κουβέντιαζαν πολλοί χωριανοί, άνδρες και γυναίκες.

Λες και δεν έφταναν όσοι τα 'βαζαν με τη Μαρία, ακόμα κι οι γονείς της δεν έδειχναν την απαιτούμενη συμπαράσταση στο παιδί τους. Η μεν μάνα της την ορμήνευε να σκύβει το κεφάλι και να μην αντιμιλάει ό,τι και να ακούει, γιατί μπορεί να μη φταίει, αλλά κι εκείνοι έχουν τα δίκια τους, ο δε πατέρας της από φόβο μπας και την στείλουν πίσω και τι να την κάνει μετά, αφού όλος ο κόσμος ξέρει το κουσούρι της, προσπαθούσε να αποδείξει σε όλους με την άσχημη συμπεριφορά του απέναντί της ιδιαίτερα μπροστά στα πεθερικά και στο σόι του Ανδρέα πως κι ο ίδιος δεν την συγχωράει.

Όσο ζούσαν τα πεθερικά η Μαρία προσπαθούσε με νύχια και με δόντια να αποφεύγει τους καυγάδες με τον Ανδρέα, γιατί είχε να αντιμετωπίσει και τους τρεις. Όταν όμως άφησαν τα εγκόσμια οι γέροι που τους γεροκόμησε η Μαρία σαν την πιο στοργική κόρη, άλλαξαν τα πράγματα. Είχε μεγαλώσει και ωριμάσει η ίδια κι έβλεπε πόσο άδικοι ήταν όλοι μαζί της. Τι έφταιγε αυτή σε τελευταία ανάλυση; Σάμπως το 'ξερε πως δεν θα έπιανε παιδί; Όλα όσα κρατούσε μέσα της τόσα χρόνια άρχισε δειλά στην αρχή, πιο θαρραλέα όπως περνούσαν τα χρόνια, να τα βγάζει και να κάνουν ομηρικούς καβγάδες με τον Ανδρέα που ήταν τεμπελόσκυλο κι ούτε στις εξωδουλειές δεν πήγαινε -ως όφειλε σαν άνδρας- παρά τα περίμενε όλα από κείνην. Άσε που άρχισαν να μπαίνουν και ψύλλοι στ' αυτιά της μήπως έφταιγε εκείνος και γι' αυτό δεν δέχτηκε ποτέ να πάνε σε γιατρό!

Κόντευε τα 45 ο Ανδρέας όταν άνοιξε Κοινοτικό Ιατρείο στο χωριό τους. Ο γιατρός νέος, τόσο σε ηλικία όσο και στο επάγγελμα, γεμάτος ενθουσιασμό κι ζήλο! Θέλησε να γνωρίσει από κοντά όλους τους κατοίκους που κλήθηκε να φροντίζει για όσο διάστημα θα υπηρετούσε εκεί. Ο ίδιος καταγόταν από ένα ορεινό χωριό της Βόρειας Ελλάδας κι ερωτεύτηκε το όμορφο νησί. Άρχισε, λοιπόν, όχι μόνο τις εξερευνήσεις για να γνωρίσει καλά τον τόπο, αλλά και τις επισκέψεις σε κάθε σπίτι χωριστά για να εξοικειωθεί με τους κατοίκους. Ενθουσιάστηκαν οι χωριανοί από την προθυμία του γιατρού και το σεβασμό που τους έδειχνε.

Πήγε να γνωρίσει και «τους άκληρους», όπως αποκαλούσαν την Μαρία και τον Ανδρέα στο χωριό. Αφού γεύτηκε τις ωραίες νοστιμιές και τα τραταρίσματα της της νοικοκυράς, έπιασε κουβέντα και με τους δυο ο γιατρός. Αρπάχτηκε από τη μοναδική αυτή ευκαιρία η Μαρία κι ανάφερε τον καημό τους που δεν είχαν παιδί. Επιφυλακτικός ο γιατρός απέφυγε τις πολλές ερωτήσεις, ρώτησε μόνο αν είχαν επισκεφτεί γιατρό να εξεταστούν, μήπως είχε κάποιο πρόβλημα ο ένας από τους δυο, που μπορεί και να διορθωνόταν. Αντέδρασε κάπως άσχημα ο Ανδρέας, εκείνος μια χαρά ήταν, η γυναίκα του θα είχε κουσούρι. Ζήτησε από τον Ανδρέα όμως, να περάσει καμιά μέρα από το Κοινοτικό Ιατρείο να του κάνει μια εξέταση αίματος, μήπως έχει αναιμία γιατί του φάνηκε κάπως χλωμός.

Στο ιατρικό ιστορικό που χρειάστηκε να του πάρει, υπό εχεμύθεια του είπε ο Ανδρέας ότι είχε περάσει παρωτίτιδα όταν ήταν στο Στρατό, κοινώς «παραμαγούλες». Παρακάλεσε το γιατρό να μην το αποκαλύψει σε κανέναν γιατί θα είναι πολύ δύσκολη η θέση του μετά, τόσο από τους χωριανούς όσο κι από τη Μαρία. Όλοι γνώριζαν και πίστευαν, πως άνδρας που πέρασε παραμαγούλες, έμενε στείρος. Θορυβήθηκε ο γιατρός γιατί ενώ λόγω ιατρικού απορρήτου δεν θα πρόδιδε το μυστικό του ασθενή του, ταυτόχρονα όμως μίλησε πολλή ώρα στον Ανδρέα και του εξήγησε πόσο άδικο είχε και πόσο άσχημα έκανε που το έκρυψε από τη γυναίκα του, όχι μόνο πριν το γάμο ως όφειλε, αλλά ούτε μετά το γάμο με τις γνωστές συνέπειες. Μικρή η κοινωνία του χωριού είχε ενημερωθεί για την κατακραυγή του ίδιου και της οικογένειας του επειδή δεν «έπιασε» παιδί η Μαρία.

Για πρώτη φορά ο Ανδρέας, άρχισε κάπου να νιώθει τύψεις. Οι σκέψεις του τριβέλιζαν το μυαλό μέρα-νύχτα κι έχασε την ηρεμία του. Όταν λίγους μήνες αργότερα πήγε να εξομολογηθεί για να κοινωνήσει του Αγίου Ανδρεός, όπως συνήθιζε κάθε χρόνο, δεν άντεξε το βάρος του μυστικού που χρόνια κουβαλούσε μέσα του και το φανέρωσε στο γέρο ιερέα. Ο καλός παπάς τον ορμήνεψε να πάνε μαζί με τη Μαρία μια μέρα και θα τον βοηθήσει εκείνος όχι μόνο να το ομολογήσει στη γυναίκα του, αλλά κι ο ίδιος ο ιερέας θα της μιλούσε. Έμεινε άφωνη η Μαρία με αυτά που άκουσε. Ντράπηκε μπροστά στον παπά να ξεσπάσει.

Από κείνη την ημέρα όμως όλα άλλαξαν. Σήκωσε ψηλά το κεφάλι η Μαρία, αλλά παράλληλα δεν μπορούσε να συγχωρήσει τον Ανδρέα, όχι μόνο που της στέρησε την μητρότητα, αλλά και για τη μίζερη ζωή που πέρασε όλα αυτά τα χρόνια. Πώς να του συγχωρήσει ότι, γνωρίζοντας πως εκείνος είναι ο φταίχτης, δεν έκανε τίποτα για να την προστατέψει από τα πεθερικά και όλους που την έβλεπαν με μισό μάτι. Επί πλέον την κατηγορούσε κι εκείνος κι ας γνώριζε την αλήθεια.

Οι καβγάδες στο ανδρόγυνο καθημερινοί κι όλο πιο άσχημοι. Άκουγε η γειτονιά, σχολίαζαν όλοι και οι πάντες κατέκριναν τον Ανδρέα για την ανανδρία του και για την αδικία. Άλλοι πάλι έλεγαν αφού πέρασε έτσι η ζωή τους τι το 'θελε ο χριστιανός και της είπε τώρα την αλήθεια; Κι οι καβγάδες όλο και περίσσευαν. Η Μαρία όμως ήταν καλός και ήσυχος άνθρωπος, αλλά της ήρθε κεραμίδα αυτό που έμαθε τόσο αργά. Κάποιες φορές σκεφτόταν πως και νωρίτερα να το μάθαινε δεν θα άλλαζε τίποτα, αφού -έτσι και αλλιώς- το διαζύγιο ούτε σαν έννοια δεν το γνώριζε, αλλά τουλάχιστον δεν θα είχε υποστεί τόσα βάσανα από την πεθερά, ακόμα κι από τους δικούς της. Κι ούτε θα γινόταν δούλα σε όλους κι από πάνω να την βλέπουν όλοι με μισό μάτι και να της φέρονται τόσο άσχημα.

Όμως, μεγάλος γιατρός ο κυρ Χρόνος, επουλώνει ή τουλάχιστον μαλακώνει όλες τις πίκρες κι όλες τις πληγές. Βοήθησε κι ο Ανδρέας που, αναγνωρίζοντας επιτέλους, πόσο άδικος στάθηκε, συμπονούσε τη γυναίκα του, ανάλαβε εκείνος τις εξωδουλειές, περιόρισε το κρασί κι έγινε καλός νοικοκύρης, έστω κι αργά.

Ήταν πάλι εποχή που μάζευαν ελιές οι χωριανοί. Κι όπως πάντα, τους πήγαιναν αρκετές ελιές ώστε να τις φτιάξουν με διάφορους τρόπους για να έχουν να πορευτούν όλη τη χρονιά μέχρι την καινούρια σοδειά. Έτσι, έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά το ανδρόγυνο. Η Μαρία έβρασε αρκετές μαύρες χοντρές ελιές για να τις απολαύσουν φρέσκες. Έβαλαν μπροστά να κάνουν άλλες τσακιστές-βλαστάδες, άλλες «μαραμένες» στο μαλαθούνι (:καλάθι), με μπόλικο αλάτι, στρώση ελιές στρώση αλάτι, άλλες κολυμπάδες κ.λπ.

Ο Ανδρέας είχε μπροστά του ένα μεγαλούτσικο μαλαθούνι με πράσινες ωραίες ελιές και καθισμένος έξω τις τσάκιζε μία-μία πάνω σε μια ίσια πέτρα που είχαν για αυτό το σκοπό και δίπλα ένα μεγάλο τενεκέ γεμάτο νερό όπου τις έριχνε μέσα. Τι έγινε και τι έφταιξε και πιάνει τρικούβερτο καβγά το ανδρόγυνο. Φώναζε ο ένας φώναζε ο άλλος, άκρη δεν έβγαζες. Από τις πολλές φωνές μαζεύτηκαν γύρω κάμποσοι από τους γειτόνους να δουν τι συμβαίνει. Διαπιστώνοντας πως δεν έτρεχε και τίποτα σοβαρό, το διασκέδαζαν κι οι ίδιοι όπως λίγο πολύ το διασκέδαζε και το αντρόγυνο, ιδιαίτερα η Μαρία που επίτηδες τον τσίγκλαγε, μισοαστεία μισοσοβαρά.

Φουντώνει άσχημα κάποια στιγμή ο Ανδρέας γίνεται κατακόκκινος σαν τον… πιπιριόνο (:κόκκινη πιπεριά), τον βλέπει η Μαρία και… Xριστιανέ μου πώς κάνεις έτσι; Θα σε εύρη «κόλπο» μάτια μου (:εγκεφαλικό) και δεν θα προλάβεις να φας ούτε Κολυμπάδες, μήτε Βλαστάδες. Και τότε ο Ανδρέας έτσι φουντωμένος και κατακόκκινος, είπε εκείνο το ωραίο: Kαι τι σε κόφτει εσένα, αν δεν τις φάω εγώ θα τις φάνε άλλοι!

Αποφορτίζεται η ατμόσφαιρα, ξεσπάνε όλοι οι παρευρισκόμενοι σε γέλια κι εκείνο το… αν δεν τις φάω εγώ θα τις φάνε άλλοι, έγινε κάτι σαν σλόγκαν, για τους χωριανούς που το έλεγαν σε παρόμοιες περιπτώσεις και από κάποιους παλιούς, λέγεται ακόμη.

δ.μ. 

"Αγία και Μεγάλη Σύνοδος: Νέα Εκκλησιολογία ή Πιστότητα στην Παράδοση;". Μελέτημα του Επισκόπου Αβύδου Κυρίλλου (Κατερέλου)

Βαρυσήμαντο Μήνυμα του Αγίου Όρους περί της Αγίας και Μεγάλης εν Κρήτη Συνόδου

Ανακοίνωσις της Εκτάκτου Διπλής Ιεράς Συνάξεως Αγίου Όρους από 17/30-6-2017, προς ενημέρωσιν παντός ενδιαφερομένου. Άπαντες οι εκπρόσωποι και προϊστάμενοι των είκοσι (20) Ιερών και Ευαγών Μονών του Αγίου Όρους Άθω.

ΚΑΡΥΑΙ ΤΗι 17ῃ/30ῇ Ἰουνίου 2017 

ΑΡ. ΠΡΩΤ. Φ.2/32/1400 2/7

Μήνυµα τοῦ Ἁγίου Ὄρους περὶ τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης ἐν Κρήτῃ Συνόδου 

Ἡ κατὰ τὴν σήµερον 17ην / 30ὴν Ἰουνίου 2017 ἐν Καρυαῖς συγκληθεῖσα ΣϚ΄ (206η) Ἔκτακτος Διπλῆ Ἱερὰ Σύναξις τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἀποτελουµένη ἐξ εἴκοσιν Ἐκτάκτων καὶ τῶν εἴκοσι Τακτικῶν Ἀντιπροσώπων παρὰ τῇ Ἱερᾷ Κοινότητι, ἐν συνεχείᾳ τῶν ἤδη γνωστοποιηθέντων κατὰ τὸ τελευταῖον διάστηµα ἐπισήµων κειµένων τοῦ Ἁγίου Ὄρους – τόσον τῶν θέσεων αὐτοῦ πρὸ τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου, ὅσον καὶ τῆς ἀποτιµήσεως τῶν τελικῶν κειµένων τῆς Συνόδου – ἐξ αἰσθήµατος εὐθύνης καὶ σεβασµοῦ πρὸς τὴν Ἁγίαν ἡµῶν Ἐκκλησίαν καὶ τὸ πλήρωµα Αὐτῆς κινουµένη, γνωρίζει τὰ ἀκόλουθα.

Διαρκῶς παρατηρεῖται µιὰ ὑποβόσκουσα ταραχὴ προκαλουµένη ἀπὸ ἀντιδράσεις κατὰ ἀποφάσεων τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου (Κρήτη, 2016). Προτείνονται ἀποτειχίσεις καὶ διακοπαὶ τοῦ µνηµοσύνου τῶν οἰκείων ἐπισκόπων.

Ἐπειδὴ εἴµεθα ἀποδέκται αὐτῶν τῶν ἀνησυχιῶν, καὶ εὑρισκόµενοι ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας, ἀπευθύνοµεν πρὸς ὅλους τὸν χαιρετισµὸν τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ: Εἰρήνη ὑµῖν.

Δὲν ὑπάρχει λόγος ταραχῆς, ἐφ᾿ ὅσον εὑρίσκεται µεθ᾿ ἡµῶν ὁ Ἀναστὰς Κύριος.

Ἡ Σύνοδος ἔγινε µετὰ ἀπὸ πολυχρόνιον προετοιµασίαν. Πρὸ τῆς Συνόδου τὰ προετοιµασθέντα κείµενα ἐκοινοποιήθησαν πρὸς γνῶσιν τῶν πιστῶν καὶ µὲ τὴν δυνατότητα ἐκφράσεως κάποιας γνώµης.

Τὸ Ἅγιον Ὄρος ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν µετὰ σαφηνείας διετύπωσε τὰς ἀπόψεις του διὰ τοὺς γινοµένους διαλόγους µετὰ τῶν ἑτεροδόξων Χριστιανῶν.

Κατὰ τὰς ἐργασίας τῆς Συνόδου οἱ ἀρχιερεῖς ἐξέφρασαν τὰς προσωπικάς των ἀπόψεις. Κάποιοι ἐξ αὐτῶν διετύπωσαν τὰς ἀντιρρήσεις των µὲ σεµνὸν τρόπον, χωρὶς νὰ διακόπτουν τὰς σχέσεις των µὲ τὴν Ἐκκλησίαν. Ὅλα εἶναι καταγεγραµµένα.

Ἡ Ἐκκλησία πάντοτε παραµένει "στύλος καὶ ἑδραίωµα τῆς ἀληθείας". Ἡ Ἐκκλησία κατὰ τὸν Ἅγιον Ἰωάννην τὸν Χρυσόστοµον "χειµάζεται, ἀλλ᾿ οὐ καταποντίζεται· κλυδωνίζεται, ἀλλ᾿ οὐ γίνεται ὑποβρύχιος· δέχεται βέλη, ἀλλ' οὐ δέχεται τραύµατα"· εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεάνθρωπος. Ὅλοι οἱ Ἅγιοι ζῶντες ἐν Χριστῷ µᾶς παραπέµπουν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν καὶ µᾶς ἀναπαύουν.

Τὸ Πνεῦµα τὸ Ἅγιον ὅλον συγκροτεῖ τὸν θεσµὸν τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὸ τὰ ἀσθενῆ θεραπεύει καὶ τὰ ἐλλείποντα ἀναπληροῖ. Παραµένοντες εἰς τὴν Ἐκκλησίαν καὶ αἰσθανόµενοι ἐλλιπεῖς καὶ ἀσθενεῖς δεχόµεθα τὴν θεραπείαν καὶ τὴν ὑγείαν.

Ἐὰν ὡς ἄνθρωποι παρεκκλίνωµεν, ἡ χάρις τοῦ Πνεύµατος µᾶς ἐπαναφέρει εἰς τὸν ὀρθὸν δρόµον. Δι᾿ αὐτὸ κάθε φόβος εἶναι περιττός, ὡς φανέρωσις ὀλιγοπιστίας, ἐφ' ὅσον εὑρισκώµεθα ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

Ἄλλωστε καὶ οἱ τέσσαρες Πατριάρχαι τῆς Ἀνατολῆς διὰ τῆς ἱστορικῆς των ἐγκυκλίου (1848) µᾶς καθησυχάζουν ὁµολογοῦντες ὅτι "παρ' ὑµῖν οὔτε Πατριάρχαι, οὔτε Σύνοδοι ἐδυνήθησαν ποτὲ εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὁ ὑπερασπιστὴς τῆς θρησκείας ἐστὶν αὐτὸ τὸ σῶµα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτὸς ὁ λαός, ὅστις ἐθέλει τὸ θρήσκευµα αὐτοῦ αἰωνίως ἀµετάβλητον καὶ ὁµοειδὲς τῷ τῶν Πατέρων αὐτοῦ". Δὲν δικαιολογοῦνται ἄρα ταραχαὶ καὶ ἀπογνώσεις, αἱ ὁποῖαι ὁδηγοῦν εἰς σχίσµατα.

Ἀνήκοµεν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, Σῶµα Χριστοῦ. Αὐτὸ τὸ Σῶµα ἔχει τοιαύτην ὑγείαν, ὥστε πάντοτε προσλαµβάνει καὶ ἀφοµοιώνει τὰ στοιχεῖα ποὺ αὐτὸ ἀποδέχεται. Ὅπως ἀποβάλλει ὅσα αὐτὸ θεωρεῖ ξένα.

Ἔχοµεν ἐµπιστοσύνην εἰς τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, ὄχι εἰς ἀτοµικάς καὶ ἑώλους δοξασίας, αἱ ὁποῖαι ὁδηγοῦν ἐκτὸς Ἐκκλησίας καὶ δηµιουργοῦν τὰς κολάσεις τῶν αἱρέσεων.

* * *

Δι᾿ ὅλων αὐτῶν δὲν θέλοµεν νὰ προτείνωµεν ἐφησυχασµὸν ἀδιαφορίας, ἀλλὰ νὰ ὑπογραµµίσωµεν τὴν σηµασίαν τῆς ἐγρηγόρσεως καὶ τῆς πίστεως. Θεωροῦµεν δὲ ἀχαριστίαν πρὸς τὸν Θεὸν καὶ ἔλλειψιν ἀγάπης πρὸς πάντας τοὺς ἀδελφοὺς — τοὺς ἐγγὺς καὶ τοὺς µακρὰν — ἐὰν δὲν τονίζωµεν µετὰ πάσης παρρησίας καὶ σαφηνείας τὸν πλοῦτον τῆς Χάριτος ποὺ ἀπολαµβάνοµεν ζῶντες ἐντὸς τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι ἰδικόν µας κατόρθωµα ἀλλὰ δωρεὰ τοῦ ἑνὸς Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡµῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος µὲ τρόπον µοναδικὸν καὶ ἀπόλυτον ὁµιλεῖ διὰ τὸν Ἑαυτόν Του:

Ἐγώ εἰµι ἡ ὁδός, ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή. Χωρὶς ἐµοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν.

Ἐγώ εἰµι ὁ ποιµὴν ὁ καλός, ὁ ὁποῖος θυσιάζει τὴν ψυχήν του ὑπὲρ τῶν προβάτων.

Ὅσοι ἦλθον πρὸ ἐµοῦ κλέπται εἰσὶ καὶ λησταί, ἀλλ' οὐκ ἤκουσαν αὐτῶν τὰ πρόβατα. Δὲν θὰ τοὺς ἀκολουθήσουν, διότι δὲν γνωρίζουν τῶν ἀλλοτρίων τὴν φωνήν.

Ἐκπλήσσονται οἱ ἀκούοντες καὶ ὁµολογοῦν· "οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος" (Ἰω. 7, 46).

Αὐτὸς δὲν εἶναι ἁπλῶς ἄνθρωπος ἀλλὰ Θεάνθρωπος.

Αὐτὸς εἶναι ὁ µόνος Ἅγιος, µόνος Κύριος, ὁ Ἰησοῦς Χριστός. "Οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία" (Πράξ. 4, 12).

Αὐτὸς δὲν ἔρχεται νὰ κρίνη, ἀλλὰ νὰ σώση τὸν κόσµον. Σταυροῦται διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν σταυρωτῶν του.

Οὗτος τὰς ἁµαρτίας ἡµῶν φέρει καὶ περὶ ἡµῶν ὀδυνᾶται. Τὰ πάντα προσίεται, ἵνα σώση τὸν ἄνθρωπον. Τὰ πάντα ὑποµένει διὰ νὰ σώση τοὺς πάντας.

Ἦλθε· τὸν εἴδαµε, τὸν ἀκούσαµε καὶ αἱ χεῖρες ἡµῶν ἐψηλάφησαν.

Ἔπαθε, ἀνέστη καὶ ἀνελήφθη. Ἔστειλε τὸ Πνεῦµα τὸ Ἅγιον τὴν ἡµέρα τῆς Πεντηκοστῆς καὶ πάντες ἤρξαντο φθέγγεσθαι ξένοις ρήµασι, ξένοις δόγµασι, ξένοις διδάγµασι τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Συγκροτεῖται ἡ Ἐκκλησία µὲ ὅλην τὴν ξένην καὶ θείαν εὐπρέπειαν. Καταργεῖται ἡ φυλακὴ τοῦ χρόνου καὶ εἰσερχόµεθα εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῶν ἐσχάτων.

Εἰς κάθε Θείαν Λειτουργίαν λάµπει ἡ χάρις τῆς Πεντηκοστῆς καὶ ὁ Θεάνθρωπος Κύριος εἶναι ὁ προσφέρων καὶ προσφερόµενος καὶ προσδεχόµενος καὶ διαδιδόµενος διὰ τὴν σωτηρίαν τοῦ σύµπαντος κόσµου.

Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι ἡ φανέρωσις τῆς ἀφάτου ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπον. Αὐτὸ µᾶς σώζει καὶ µᾶς χρεώνει ἀναποφεύκτως διὰ τὴν µαρτυρίαν αὐτῆς τῆς ἀγάπης.

* * *

Ἀντιθέτως οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν (ὡς θρησκευτικοὶ ἢ ὡς κοσµικοὶ ἄρχοντες) κατακυριεύουσι καὶ κατεξουσιάζουσι τῶν ἀνθρώπων. Ὡς ψευδεῖς ποιµένες δὲν θυσιάζουν τὴν ψυχήν των ὑπὲρ τῶν προβάτων, ἀλλὰ τὰ πρόβατα διὰ τὴν θεωρίαν των. Καταδικάζουν καὶ ἐξοντώνουν τοὺς ἄλλους ὡς αἰτίους τοῦ κακοῦ, διὰ νὰ διορθώσουν τὸν κόσµον.

-Ἄλλοι κατακαίουν τοὺς θεωρουµένους ὡς αἱρετικοὺς καὶ ἀπίστους.

-Ἄλλοι τοὺς ἀνθρώπους τῆς κατωτέρας καταγωγῆς καὶ φυλῆς.

-Τρίτοι τοὺς ἐχθροὺς τοῦ λαοῦ. . .

Ὅλοι βασιλεύουν, ἀλλ' οὐκ αἰωνίζουν. Βασανίζουν τοὺς ἀνθρώπους καὶ παρέρχονται, ἀλλὰ ἐµφανίζονται µὲ ὑποτροπιάζουσαν τὴν ἰδίαν ἀσθένειαν.

Διὰ τῆς σαρκώσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου καὶ τῆς ἐλεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος δηµιουργεῖται ἡ Ἐκκλησία. Καὶ ἐγκαινιάζεται "ἡ σκηνὴ τοῦ Θεοῦ µετὰ τῶν ἀνθρώπων" (Ἀπ. 21, 3), τὸ µικρὸν ποίµνιον µὲ τὴν θεϊκὴν ἀποστολήν.

Δὲν ὑπάρχει µὲ ἄλλον τρόπον ἡ Τριαδικὴ θεότης καὶ µὲ ἄλλον ἡ Ἐκκλησιαστικὴ ἑνότης. "Καθὼς σὺ πάτερ ἐν ἐµοί, κᾀγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡµῖν ἓν ὦσιν" (Ἰω. 17, 21).

Πάντα ἐνεργεῖ τὸ Πνεῦµα τὸ Ἅγιον. Οἱ σεπτοὶ Πατέρες τῷ Θείῳ Πνεύµατι συνδιασκεψάµενοι θεογράφως διεχάραξαν τὸ δόγµα τῆς θεότητος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος, καθὼς καὶ τὴν θεοτοκίαν τῆς Ἀειπαρθένου Μητρὸς τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

Ὅλη ἡ ζῶσα οἰκοδοµὴ τῆς Ἐκκλησίας ἑδράζεται εἰς τὸ θεµέλιον τῆς πίστεως. Κάθε ἀλλοίωσις εἰς τὴν ἀλήθειαν τοῦ δόγµατος προκαλεῖ ρωγµὰς καὶ ἀλλοιώσεις εἰς τὸν χῶρον τῆς ζωῆς.

* * *

Μὲ τὴν ἀποµάκρυνσιν τῆς Ρώµης ἀπὸ τὴν µίαν καὶ ἁγίαν Ἐκκλησίαν ἀκολουθοῦν αἱ γνωσταὶ ἀλλοιώσεις εἰς τὸν δυτικὸν κόσµον:

Ἡ Ἐκκλησία νοεῖται καὶ διοργανώνεται ὡς κράτος. Ἡ θεολογία καλλιεργεῖται ὡς σχολαστικὴ φιλοσοφία καὶ ἡ πνευµατικὴ ζωὴ ὡς ἠθικὴ ἄσκησις ἐντὸς τοῦ προσκαίρου κόσµου διὰ τῆς κτιστῆς χάριτος.

Προκαλεῖται ὁ χωρισµὸς θεολογίας καὶ ζωῆς, ἱερωσύνης καὶ γάµου. Ἀκολουθεῖ ὅλη ἡ σειρὰ τῶν γνωστῶν ἐπιπτώσεων. . .

Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία παραµένει πάντοτε ἐντὸς τοῦ πληρώµατος τῆς λειτουργικῆς χάριτος. Ἐδῶ δὲν θεωρεῖται ἡ θεολογία φιλοσοφικὴ ἀπασχόλησις· οὔτε πλησιάζεις διανοητικῶς τὸ µυστήριον τῆς ζωῆς, ἀλλὰ βαπτίζεσαι ὁλόκληρος εἰς τὰ νάµατα τῆς χάριτος.

Ὅταν ἐπιµένης προσευχόµενος, ὅπως ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαµᾶς: "φώτισόν µου τὸ σκότος", δέχεσαι τὸν θεῖον φωτισµὸν ὡς ἀνάπαυσιν πνευµατικὴν καὶ ἀντιλαµβάνεσαι τὸ σχόλιον τοῦ ἰδίου Ἁγίου: Εἶναι ἄλλο τὸ φῶς διὰ τὰ αἰσθητὰ καὶ ἄλλο διὰ τὸν νοῦν τοῦ ἀνθρώπου. Ὅταν ὅµως πνευµατικῆς εὐµοιρήσωσιν χάριτος, ὅταν γίνουν οἱ ἄνθρωποι κοινωνοὶ τῆς θείας χάριτος, τότε διὰ τῶν αἰσθήσεων καὶ τοῦ νοῦ βλέπουν τὰ ὑπὲρ πᾶσαν αἴσθησιν καὶ νοῦν µυστήρια· ὅπως ὁ Θεὸς γνωρίζει καὶ οἱ τὰ τοιαῦτα πάσχοντες.

Ζῶντες ἐν Ἁγίῳ Ὄρει πολιτευόµεθα "κατὰ τὰς τῶν Ἁγίων θεοπνεύστους θεολογίας καὶ τὸ τῆς Ἐκκλησίας εὐσεβὲς φρόνηµα"· ὄχι κατὰ τὰς ἀκαδηµαϊκὰς θεολογίας τῶν διανοουµένων καὶ τὰς ἀντιλήψεις τῆς κάθε ἐποχῆς. Ἡ κοινωνίατῶν Ἁγίων περιβάλλει τοὺς πιστούς καὶ τὸ εὐσεβὲς φρόνηµα τῆς Ἐκκλησίας τοὺς κατευθύνει.

Εἴµεθα ἠλεηµένοι ὡς τέκνα τῆς σταυρουµένης καὶ διὰ τοῦτο δεδοξασµένης Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας. Ἐξ αὐτῆς ἐδέχθηµεν ὅλα τὰ ἀγαθά. Τὴν ἀντικρύζοµεν διαρκῶς αἱµάσσουσαν µὲ τὸ πλῆθος τῶν Μαρτύρων καὶ τῶν Ὁσίων της. Παραµένοµεν εὐγνώµονες καὶ ἄγρυπνοι κρατοῦντες τὰς παραδόσεις. Ἀπολαµβάνοµεν τὴν χάριν τῆς ἐλευθερίας τοῦ Πνεύµατος καὶ τὴν ἐν Χριστῷ ἀδελφοσύνην ἐντὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Ἐὰν ἡ Χριστιανικὴ Αὐτοκρατορία παρῆλθεν ὡς ἱστορικὸν γεγονός, παραµένει ἐσαεὶ ἡ αὐτοκρατορία τῆς ἀγάπης, ἡ ὁποία οὐδέποτε ἐκπίπτει. Εὑρισκόµεθα εἰς αὐτὸν τὸν Παράδεισον. Ὁµολογοῦµεν τὴν χάριν, κηρύττοµεν τὸν ἔλεον, οὐ κρύπτοµεν τὴν εὐεργεσίαν.

Ὅπως ὁ Κύριος εἶναι Μοναδικός, ὁµοίως οἱ µαθηταί Του ἔχουν τὴν µοναδικὴν ἀποστολὴν νὰ ἐξαγγείλουν τὸ χαρµόσυνον µήνυµα ὅτι "ὁ θάνατος τεθανάτωται". Ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι σχετικὰ καὶ ἀσήµαντα διὰ τὸν ἄνθρωπον.

Αὐτοὶ ποὺ ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας ψάλλουν, διότι τὸ ζοῦν: "Θανάτου ἑορτάζοµεν νέκρωσιν, Ἅδου τὴν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου, ἀπαρχὴν καὶ σκιρτῶντες ὑµνοῦµεν τὸν αἴτιον", δὲν ἀντιπροσωπεύουν µίαν θρησκευτικὴν ἄποψιν, οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ προτρέπωνται νὰ ἀποφεύγουν τὸν προσηλυτισµόν, διότι θυσιάζουν τὴν ζωήν των διὰ νὰ ἀναγγείλουν εἰς τὸν κόσµον ὅτι "ἑάλω ὁ θάνατος θανάτῳ".

Τὸ πολύτιµον ποὺ ἔχει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία – καὶ τὴν τρέφει – εἶναι ἡ ἀλήθεια τῆς πίστεως. Καὶ δὲν ἔχει ἄλλον τρόπον νὰ προσφέρη τὴν ἀγάπην Της ἐκτὸς ἀπὸ τὴν πασχάλιον πρόσκλησιν: "Δεῦτε πάντες ἀπολαύσατε τοῦ συµποσίου τῆς πίστεως".

"Εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, κενὸν ἄρα τὸ κήρυγµα ἡµῶν, κενὴ καὶ ἡ πίστις". Θὰ ἔπρεπε τότε νὰ ἐξέλθωµεν εἰς τὰς ὁδοὺς καὶ εἰς τὰς ρύµας συνεργαζόµενοι µετὰ τῶν ἄλλων καταδίκων εἰς τὴν χώραν τῆς σκιᾶς τοῦ θανάτου ἐπιζητοῦντες βελτίωσιν τῶν συνθηκῶν τῆς συµφορᾶς.

Ἀλλὰ ἄπαγε τῆς βλασφηµίας! "Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός". Καὶ ὅλοι ἀναµένουν βοήθειαν ἐκ τῶν τῆς Ἀναστάσεως τὴν πεῖραν εἰληφότων. Δὲν εἴµεθα µόνοι. Ὁ Ἀναστὰς Κύριος ἀψευδῶς µεθ' ἡµῶν ἐπηγγείλατο ἔσεσθαι µέχρι τερµάτων αἰῶνος.

Αὐτὴν τὴν χαρὰν τῆς µεθ' ἡµῶν παρουσίας τοῦ καταργήσαντος τὸν θάνατον προσφέρει ἡ Ἐκκλησία µὲ τὴν ἀτελεύτητον σειρὰν τῶν ἁγίων, µαρτύρων καὶ ὁσίων της. Καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος µὲ τὴν λειτουργικήν του ζωὴν καὶ παρουσίαν παραµένει πάντοτε µία µαρτυρία τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ ἐλπίδος δι' ὅλον τὸν κόσµον.

Τῷ δὲ ἐκ νεκρῶν Ἀναστάντι Χριστῷ τῷ Θεῷ ἡµῶν δόξα καὶ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀµήν.

Ἅπαντες οἱ ἐν τῇ Ἐκτάκτῳ Διπλῇ Ἱερᾷ Συνάξει Ἀντιπρόσωποι καὶ Προϊστάµενοι τῶν Κ´ Ἱερῶν καὶ Εὐαγῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους Ἄθω

Αρχιερατική Λειτουργία και Λιτανεία στο γραφικό παρεκκλήσιο της Βλαχέραινας Αργασίου Ζακύνθου

Πρωί Κυριακής, 2ας Ιουλίου 2017, πανηγύρισε το γραφικό παρεκκλήσιο της Βλαχέραινας, στο καταπράσινο και θαλασσοφίλητο Αργάσι του Τζάντε. Της Ευχαριστιακής Συνάξεως προέστη ο οικείος Μητροπολίτης Σεβ. Ζακύνθου κ. Διονύσιος Δ΄, ενώ συμμετείχε πλήθος προσκυνητών από τα πέριξ. Ακολούθησε η πατροπαράδοτη Λιτανεία της περίπυστης Εικόνας της Παναγίας στο ύπαιθρο της περιοχής.