Προεορτάζουμε (9.7.2017) τον λαοφίλητο άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη

Την ερχόμενη Κυριακή, 9 Ιουλίου 2017, στον Ναό της Παναγούλας, εδώ στο Μπανάτο της Ζακύνθου, προ-εορτάζουμε τον παναγαπητό νέο Όσιο της Εκκλησίας μας, το κόσμημα και καύχημα του αθωνίτικου Μοναχισμού, Παΐσιο τον Αγιορείτη.

Ως γνωστόν από διετίας έχει ιστορηθεί εκφραστικό Εικόνισμα του τιμωμένου Οσίου, ευλαβής δωρεά της Εκκλησιαστικής Συμβούλου κ. Ντενίκας Κοντονή, διά χειρών του εξαίρετου αγιογράφου Αναργύρου Σκαλιώτου. 

Έτσι, κατά την κυριακάτικη Ευχαριστιακή Σύναξη θα ψαλούν τροπάρια από την Ακολουθία του αγίου Παϊσίου, θα ευλογηθούν Αρτοκλασίες (προσφορά ευσεβών ενοριτών) και εόρτια Κόλυβα (προσφορά του Ιερέως Ιωάννου Ρένεση, Εφημερίου Φαγιά και Δράκα, εις ανάμνησιν της καλλίκαρπης διακονίας του στον Ναό μας).

Όσοι πιστοί, προσέλθετε!!!

Πατριαρχική Χοροστασία στην Αγία Κυριακή Κοντοσκαλίου Κ/Πόλεως

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ἐκκλησιαστικαί εἰδήσεις 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐπί τῇ ἱ. μνήμῃ τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Κυριακῆς, ἐχοροστάτησεν ἐν τῷ πανηγυρίσαντι φερωνύμῳ Ἱ. Ναῷ τῆς Κοινότητος Κοντοσκαλίου κατά τήν Θείαν Λειτουργίαν, τήν Παρασκευήν, 7ην Ἰουλίου, καθ᾿ ἥν ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον ὁ Πανοσιολ. Διάκονος κ. Παΐσιος, Κωδικογράφος τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου.

Ἐκκλησιάσθη ὅμιλος ΡΚαθολικῶν Ἐπισκόπων, πραγματοποιούντων προσκύνημα εἰς Τουρκίαν, ὑπό τήν ἡγεσίαν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου-Μητροπολίτου Perugia-Città della Pieve Σεβ. Καρδιναλίου κ. Gualtiero Bassetti, Προέδρου τῆς Ἐπισκοπικῆς Συνελεύσεως Ἰταλίας, καί ἀποτελουμένης ἐκ τῶν Σεβ. Ἀρχιεπισκόπων Assisi κ. Domenico Sorrentino καί Spoleto-Norcia κ. Renato Boccardo, τῶν Θεοφιλ. Ἐπισκόπων Castello κ. Domenico Cancian, Orvieto - Todi κ. Βenedetto Tuzia καί τοῦ Βοηθοῦ παρά τῷ Σεβ. Καρδιναλίῳ κ. Paolo Giulietti, τῶν Ὁσιολ. ἱερέων κ. Mauro Pesce καί Anton Bulai, τοῦ Ἐλλογ. κ. Amilcare Conti, Γραμματέως τῆς Ἐπισκοπικῆς Συνελεύσεως, καί τῆς Ἐλλογ. κ. Elisabetta Lomoro, Δημοσιογράφου. Ἐκκλησιάσθη ἐπίσης ὁ Ἐξοχ. Πρέσβυς κ. Εὐάγγελος Σέκερης, Γεν. Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος ἐν τῇ Πόλει, μετά τῆς συζύγου του Εὐγεν. κ. Μαρίας, ὁ Ἐντιμ. κ. Χρῆστος Ἰνεπέκογλου, Πρόεδρος τῶν ἐν Ἀθήναις Κοντοσκαλιανῶν, καί πιστοί ἐντεῦθεν.

Μετά τήν Θείαν Λειτουργίαν ὡμίλησαν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Σηλυβρίας κ. Μάξιμος, Ἐπόπτης τῆς Περιφερείας Ὑψωμαθείων, καί ὁ Πατριάρχης, Ὅστις προσεφώνησεν ἰταλιστί τόν Σεβ. Καρδινάλιον καί τούς σύν αὐτῷ. Ἠκολούθησεν ἑόρτιον γεῦμα ἐν τῇ Κοινοτικῇ αἰθούσῃ εἰς ὅ παρεκάθησαν ἅπαντες οἱ ἐκκλησιασθέντες.

Ἐν συνεχείᾳ, ὁ Παναγιώτατος μετά τῶν ὡς ἄνω ΡΚαθολικῶν Ἱεραρχῶν μετέβη εἰς τήν Ἱ. Μονήν Ζωοδόχου Πηγῆς Βαλουκλῆ ἔνθα ἐτέλεσε Τρισάγιον πρό τοῦ τάφου τοῦ ἐκ τῶν προκατόχων Του ἀοιδίμου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου ἐπί τῇ 45ῃ ἐπετείῳ τῆς εἰς Κύριον ἐκδημίας αὐτοῦ.

Εσπερινές πνοές ευλάβειας από τον πανηγυρίζοντα Ναό της Αγίας Κυριακής στο Μπουγιάτο της Ζακύνθου

Απόψε, 6 Ιουλίου 2017, με "ταμπουρλανιάκαρο", ευχές-προσευχές προς την Αθληφόρο Μάρτυρα και λιτάνευση της Εικόνας Της. Συμμετείχαν Ιερείς της περιοχής, με προεξάρχοντα τον Αρχιμανδρίτη Αλέξιο Ξένο, συνταξιούχο Ιεροκήρυκα Ι. Μ. Ζ.

[Φωτορεπορτάζ: Ιωάννης Μπράτης]

Κατά τον "Εθνικό Κήρυκα" ο Επίσκοπος Ζήλων Σεβαστιανός εκλέχτηκε Μητροπολίτης Σικάγου

Εθνικός Κήρυξ6 Ιουλίου, 2017

Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ζήλων κ. Σεβαστιανός. Φωτογραφία αρχείου / Αρχιεπισκοπή Αμερικής.

Του Θεοδώρου Καλμούκου

ΒΟΣΤΩΝΗ. Τον Επίσκοπο Ζήλων κ. Σεβαστιανό επέλεξε κατά την διαδικασία επιλογής του τριπροσώπου για Μητροπολίτη Σικάγου η Ιερά Επαρχιακή Σύνοδος της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, η οποία συνήλθε υπό την προεδρία του Αρχιεπισκόπου Γέροντος Αμερικής κ. Δημητρίου.

Ο Επίσκοπος Ζήλων κ. Σεβαστιανός ήταν μέχρι τώρα Αρχιγραμματέας της  Επαρχιακής συνόδου κατά τα τελευταία ένδεκα χρόνια και συνάμα Πνευματικός Σύμβουλος της Εθνικής Φιλοπτώχου της Αρχιεπισκοπής

Το αποτέλεσμα της συνεδρίας της Επαρχιακής Συνόδου θα αποσταλεί στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, η Ιερά Σύνοδος του οποίου υπό την προεδρία του Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου θα προβεί επίσημα στην εκλογή, επικυρώνοντας ουσιαστικά σύμφωνα με την επικρατούσα παράδοση την εκφρασθείσα γνώμη και επιλογή της ενταύθα Επαρχιακής Συνόδου. Τονίζεται ότι ο Επίσκοπος κ. Σεβαστιανός ήταν επιλογή του ιδίου του Αρχιεπισκόπου κ. Δημητρίου.

Θα ακολουθήσει πλήρες ρεπορτάζ στην έκδοση του Σαββατοκύριακου του Εθνικού Κήρυκα και στο www.ekirikas.com 

WHO IS WHO 

Ὁ κ. Σεβαστιανός ἐγεννήθη ἐν Ἄνω Ζωδίᾳ, Κύπρου, τό ἔτος 1955. Εἰς τά πλαίσια τῶν ἐγκυκλίων σπουδῶν του εἰς τήν γενέτειρά του ἀπεφοίτησεν ἐκ τοῦ Οἰκονομικοῦ Γυμνασίου Μόρφου τό 1973 καί ἐν συνεχείᾳ ἐνεγράφη εἰς τήν Θεολογικήν Σχολήν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν ἐξ ἧς ἀπεφοίτησεν τό ἔτος 1978. Τό ἔτος 1979, λαβών ὑποτροφίαν ἐκ τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν, συνέχισεν τάς μεταπτυχιακάς σπουδάς του εἰς ΗΠΑ εἰς τό Πανεπιστήμιον Emory εἰς Decatur, Georgia, ΗΠΑ καί εἰς τό Columbia Theological Seminary ἐκ τοῦ ὁποίου ἔλαβεν τό πτυχίον Master of Theology μέ εἰδικότητα εἰς τήν Ποιμαντικήν Ψυχολογίαν τό 1982. Ἐξηκολούθησεν τάς μεταπτυχιακάς του σπουδάς εἰς τήν Κλινικήν Ποιμαντικήν Ἐκπαίδευσιν (Clinical Pastoral Education) εἰς τό Νοσοκομεῖον Caraway Methodist Medical Center, Birmingham, Alabama, ΗΠΑ (1980-1982) καί εἰς τόν τομέαν τῆς Ποιμαντικῆς Ψυχολογίας εἰς τά πανεπιστήμια Vanderbilt εἰς Nashville, Tennessee, καί Middle Tennessee State University (1982-1984). 

Ἔχειροτονήθη Διάκονος τήν 17ην Ἰανουαρίου 1974 ὑπό τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Μόρφου Χρυσάνθου καί Ἱερεύς τήν 4ην Μαρτίου 1979 εἰς Λονδῖνον, Μεγάλης Βρεττανίας, ὑπό τοῦ Ἐπισκόπου Τροπαίου καί νῦν Ἀρχιεπισκόπου Θυατείρων καί Μεγάλης Βρεττανίας Γρηγορίου. Προεχειρίσθη εἰς Ἀρχιμανδρίτην ὑπό τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Θυατείρων καί Μεγάλης Βρεττανίας Ἀθηναγόρου. Ὡς Διάκονος καί Ἱερεύς ὑπηρέτησεν εἰς διαφόρους ἐνορίας ἐν Κύπρῳ, Ἑλλάδι, Μεγάλῃ Βρεττανίᾳ καί ΗΠΑ. 

Ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐξέλεξεν αὐτόν παμψηφεί τήν 2αν Δεκεμβρίου 2011 Ἐπίσκοπον παρά τῷ Ἀρχιεπισκόπῳ Ἀμερικῆς Δημητρίῳ ὑπό τόν ψιλόν τίτλον Ζήλων. Ἐχειροτονήθη εἰς Ἐπίσκοπον τήν 17ην Δεκεμβρίου 2011 ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀμερικῆς κ. Δημητρίου καί τῶν Ἀρχιερέων μελῶν τῆς Ἱερᾶς Ἐπαρχιακῆς Συνόδου τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς ἐν τῷ Καθεδρικῷ Ναῷ τῆς Ἁγίας Τριάδος ἐν Νέᾳ Ὑόρκῃ, ΗΠΑ. 

Τήν 1ην Ἰουνίου 2006, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς Δημήτριος διώρισεν αὐτόν Ἀρχιγραμματέα τῆς Ἱερᾶς Ἐπαρχιακῆς Συνόδου τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς, θέσιν τήν ὁποίαν ὑπηρετεῖ ἕως σήμερον. Ἐπίσης, τήν 7ην Νοεμβρίου 2012, διωρίσθη παρά τοῦ ἰδίου ὡς Πνευματικός Σύμβουλος τῆς Ἐθνικῆς Φιλοπτώχου Ἀδελφότητος ἐν Ἀμερικῇ. Ταυτοχρόνως μέ τά ἐνοριακά καί ἐπισκοπικά καθήκοντά του, ὑπηρέτησεν εἰς τό Συμβούλιον τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἀτλάντας καί τό Ἀρχιεπισκοπικόν Συμβούλιον ὡς μέλος τῆς Ἐπιτροπῆς Διοικητικῶν Θεμάτων μέ ἁρμοδιότητα τήν ἐκπαίδευσιν τῶν ἐνοριακῶν συμβουλίων. Συμμετέχει, ἐπίσης, καί ὡς μέλος εἰς τήν Ἐπιτροπήν Νομικῶν Ὑποθέσεων τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς.

Ο Εσπερινός της Αγίας Κυριακής στον Καλλιτέρο Ζακύνθου

Εσπέρας 6ης Ιουλίου 2017, Ναός Κυριακής Μεγαλομάρτυρος στον Καλλιτέρο, Μετόχιο της Μονής Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου Ζακύνθου. Πανηγυρικός Εσπερινός μετά αρτοκλασίας επί τη αυριανή εορτή της Μεγαλομάρτυρος, προεξάρχοντος του Αρχιμανδρίτη π. Σεραφείμ, συμπαρισταμένου του π. Νικοδήμου και του Ιεροδιακόνου Ανδρονίκου. Στο ψαλτήρι ήταν ο Ιερομόναχος π. Νικήτας και ο ιεροψάλτης Ανδρέας Βούτος.

[Φωτορεπορτάζ: Γιάννης Δεμέτης]

Η εκκλησία και ο πνευματικός στη ζωή μας

Η κοινωνία μας σήμερα χαρακτηρίζεται από την ταχύτητα, το άγχος, την απελπισία, το οξύθυμο, την μοναξιά.

Μοιάζουν οι άνθρωποι σαν τους τυφλούς, που ψάχνουν κάπου στέρεα να ακουμπήσουν. Μοιάζουν σαν τα πρόβατα, που έχουν ξεφύγει από το κοπάδι και πλανώνται σε άγνωστα μονοπάτια. Και οι δύο περιπτώσεις βρίσκονται σε κίνδυνο. Οι μεν τυφλοί κινδυνεύουν να πέσουν και να χτυπήσουν, τα δε πρόβατα να βρεθούν στο στόμα του λύκου.

Έτσι και ο σημερινός άνθρωπος, ενώ βρίσκεται σ' αυτήν την κατάσταση, σαν χαμένο πρόβατο ή σαν τυφλός, ψάχνει άραγε να βρει κάπου να ακουμπήσει; Νιώθει ότι έχει χάσει κάπου τον δρόμο του και περιπλανιέται σε άγνωστα γι' αυτόν μονοπάτια;

Η μόνη λύση στο πρόβλημα τού σημερινού ανθρώπου είναι να επιστρέψει στο λιμάνι του, την αγκαλιά του Θεού, κοντά στην εκκλησία. Αποκτά έτσι νόημα η ζωή του και σκοπό, χωρίς να κινδυνεύει να χαθεί.

Η ασφάλειά του είναι η εκκλησία και η ανάπαυσή του είναι ο πνευματικός. Σ' αυτόν θα ακουμπήσει την ταλαιπωρημένη καρδιά του, ώστε με υπομονή να του βγάλει προσεκτικά κάθε αγκάθι που την πληγώνει και να την ξεκουράσει.

Το μόνο που χρειάζεται είναι η εμπιστοσύνη. Εμπιστεύομαι στον πνευματικό μου ό,τι πιο πολύτιμο έχω, την ψυχή μου, να την οδηγήσει με ασφάλεια στα πόδια του Χριστού! Χωρίς εμπιστοσύνη στον πνευματικό ο άνθρωπος χάνεται και κινδυνεύει να παρασύρει κι άλλους μαζί του στην απώλεια.

Ο πνευματικός είναι αυτός που θα μου φωτίζει τα σκοτεινά σημεία της ζωής μου, σε μια σχέση εμπιστοσύνης, η οποία είναι σχέση ζωής, κοινή πορεία, την οποία δεν σταματά ούτε ο τάφος! Η πνευματική ζωή, κοντά στην εκκλησία και με τον πνευματικό συνοδοιπόρο ζωής, είναι η μόνη λύση διαφυγής από το αδιέξοδο, που έχει δημιουργήσει ο ίδιος ο άνθρωπος στην ζωή του, με τις επιλογές και τον τρόπο σκέψης του.

Διάθεση και προσπάθεια χρειάζεται και όλα διορθώνονται! Η επιλογή είναι δική μας.

+Αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος
Καθηγούμενος Ιεράς Μονής Εσφιγμένου 

«Αγιορείτικο μεσονυκτικό» από τον μακαριστό Μοναχό Μωυσή τον Αγιορείτη

Εκδ. Αρμός, 2005, σελ. 181

"[...] Για το Άγιον Όρος γράφτηκαν τόσα πολλά και γράφονται ακόμη και θα γραφούν φυσικά πολλά και δεν ξέρω γιατί τόσο πολύ θέλω και 'γω κάτι να γράψω ακόμη. [...] Στις σελίδες που θ' ακολουθήσουν θα καταθέσω όλη την αγάπη μου για το Περιβόλι της Παναγίας, γι' αυτό δεν μπορώ να καταθέσω όλο τον πόνο μου, δεν μπορώ όμως και να τον κρύψω. Δέκα και χρόνια στη Σιμωνόπετρα και είκοσι στη Σκήτη του Αγίου Παντελεήμονος είναι πολύ λίγα για ν' ανιχνεύσεις τη μακρά ιστορία του πεφιλημένου Όρους, μιας παράδοσης αρχαίας, μιας πορείας ωραίας, μέσα στη νοηματισμένη σιγή, στο μυστικό θαύμα, στο έκπαγλο δέος, στο θερμό δάκρυ, που συνέχεες μέσα στην κατάνυξη ή στο ράγισμα του ατίθασου εγώ, ή στην παρόρμηση του συναισθήματος ή στον δυνατό πόνο μιας αλλοτρίωσης, μιας δίψας αξεδίψαστης, της ένδοξης αδοξίας, της ασκητικής χαρμολύπης, της νηφάλιας μέθης, της εν επιγνώσει φιλοκαλίας, της γλυκειάς θεομητροφιλίας, της βροντόφωνης σιωπής, ενός μακρόσυρτου αγιορείτικου μεσονυκτικού, στην ημίφωτη Λιτή του κεντρικού Καθολικού της ιεράς Μονής ή στο ταπεινό παρεκκλήσι της ιεράς Σκήτης, της πενιχρής Καλύβης του Χρυσορρήμονος Ιωάννου του πάνυ. Ευλογητός ο Θεός, ο θέλων πάντας ανθρώπους σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν."

(από το πρόλογο του βιβλίου)

Κολυμπάδες και βλαστάδες

Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ 

Φθινόπωρο κ' είχε αρχίσει η συγκομιδή, κοινώς το μάζεμα των ελιών. Ο Ανδρέας με τη Μαρία δεν είχαν δικά τους λιόφυτα. Φτωχοί άνθρωποι, όλο τους το βιος λίγη σταφίδα που τους έδινε ένα μικρό εισόδημα το χρόνο, όπου κι αυτό πήγαινε στην Αγροτική Τράπεζα για χρέη κι ένα μικρό περιβόλι με πορτοκάλια, λεμόνια, μανταρίνια, ίσα για να τρώει η φαμελιά και να δίνουν και στους γειτόνους από λίγα.

Ζούσαν οι δυο τους με τους γονείς του Ανδρέα, μέχρι που συγχωρέθηκαν κι αυτοί με τον καημό πως δεν γνώρισαν εγγόνια, αφού ο Ανδρέας ήταν μοναχοπαίδι. Κατηγορούσαν τη Μαρία γι' αυτό. Ήταν τα χρόνια που δεδομένο θεωρείτο ότι, αν ένα ανδρόγυνο δεν αποκτούσε παιδιά, φταίχτης μόνο και πάντα ήταν η γυναίκα, στην οποία έπεφτε όλη η κατακραυγή, όχι μόνον από τον άνδρα και τη φαμελιά του, αλλά σχεδόν και την κάθε μικρή ή μεγάλη κοινωνία του τόπου που ζούσαν.

Όσο ζούσαν οι γέροι προσπαθούσε ο Ανδρέας να μην τα βάζει κι αυτός, φανερά τουλάχιστον, με τη Μαρία - αρκετές επιθέσεις και μπηχτές δεχόταν από τα πεθερικά που δεν έχαναν ευκαιρία να της το θυμίζουν. Ιδιαίτερα όταν η αδελφή της Μαρίας γέννησε δίδυμα με το που παντρεύτηκε. Πήγαν να συγχαρούν τους συμπεθέρους και με ύφος ιερομάρτυρα η πεθερά ιδιαίτερα, αναστενάζοντας απανωτά και πολύ μελοδραματικά ούτε λίγο ούτε πολύ είπε πως… λάθος αδελφή διάλεξαν για τον μοναχογιό τους.

Η Μαρία έσκυβε το κεφάλι κι ένιωθε φοβερά υπεύθυνη και ένοχη που δεν κάρπιζε η μήτρα της, για την ανικανότητα της να «πιάσει» παιδί. Για να ισορροπεί κάπως την κατάσταση σκοτωνόταν όλη μέρα να φροντίζει τόσο τον άνδρα της όσο και τα πεθερικά - δούλα είχε καταντήσει, να τρέχει στο αμπέλι και στο περιβόλι και να κάνει εκείνη, κλάδεμα, σκάψιμο, τρύγο κι ό,τι άλλο χρειαζόταν, ενώ ο Ανδρέας πέρναγε τις περισσότερες ώρες του στο καφενέ του χωριού μπεκροπίνοντας και παίζοντας πρέφα για να πνίγει τον καημό του με την παντρειά που έκανε.

Κάποιοι από το χωριό τον συμπονούσαν για την ατυχία του, άλλοι όμως τον κάκιζαν που άφηνε τη γυναίκα του να φορτώνεται όλες τις βαριές δουλειές, έτσι αδυνατούλα κι αδύναμη που ήταν κι εκείνος κοπροσκύλιαζε μέρα-νύχτα.

- Άντε και να πιάσει παιδί με τόσον κόπο και τόσα βάρη που σηκώνει όλη μέρα. Αλλά τι να περιμένει το κορίτσι με τον αχαΐρευτο που παντρεύτηκε! Μωρέ, κάτι ξέρει ο Θεός και δεν του δίνει παιδί. Έτσι κουβέντιαζαν πολλοί χωριανοί, άνδρες και γυναίκες.

Λες και δεν έφταναν όσοι τα 'βαζαν με τη Μαρία, ακόμα κι οι γονείς της δεν έδειχναν την απαιτούμενη συμπαράσταση στο παιδί τους. Η μεν μάνα της την ορμήνευε να σκύβει το κεφάλι και να μην αντιμιλάει ό,τι και να ακούει, γιατί μπορεί να μη φταίει, αλλά κι εκείνοι έχουν τα δίκια τους, ο δε πατέρας της από φόβο μπας και την στείλουν πίσω και τι να την κάνει μετά, αφού όλος ο κόσμος ξέρει το κουσούρι της, προσπαθούσε να αποδείξει σε όλους με την άσχημη συμπεριφορά του απέναντί της ιδιαίτερα μπροστά στα πεθερικά και στο σόι του Ανδρέα πως κι ο ίδιος δεν την συγχωράει.

Όσο ζούσαν τα πεθερικά η Μαρία προσπαθούσε με νύχια και με δόντια να αποφεύγει τους καυγάδες με τον Ανδρέα, γιατί είχε να αντιμετωπίσει και τους τρεις. Όταν όμως άφησαν τα εγκόσμια οι γέροι που τους γεροκόμησε η Μαρία σαν την πιο στοργική κόρη, άλλαξαν τα πράγματα. Είχε μεγαλώσει και ωριμάσει η ίδια κι έβλεπε πόσο άδικοι ήταν όλοι μαζί της. Τι έφταιγε αυτή σε τελευταία ανάλυση; Σάμπως το 'ξερε πως δεν θα έπιανε παιδί; Όλα όσα κρατούσε μέσα της τόσα χρόνια άρχισε δειλά στην αρχή, πιο θαρραλέα όπως περνούσαν τα χρόνια, να τα βγάζει και να κάνουν ομηρικούς καβγάδες με τον Ανδρέα που ήταν τεμπελόσκυλο κι ούτε στις εξωδουλειές δεν πήγαινε -ως όφειλε σαν άνδρας- παρά τα περίμενε όλα από κείνην. Άσε που άρχισαν να μπαίνουν και ψύλλοι στ' αυτιά της μήπως έφταιγε εκείνος και γι' αυτό δεν δέχτηκε ποτέ να πάνε σε γιατρό!

Κόντευε τα 45 ο Ανδρέας όταν άνοιξε Κοινοτικό Ιατρείο στο χωριό τους. Ο γιατρός νέος, τόσο σε ηλικία όσο και στο επάγγελμα, γεμάτος ενθουσιασμό κι ζήλο! Θέλησε να γνωρίσει από κοντά όλους τους κατοίκους που κλήθηκε να φροντίζει για όσο διάστημα θα υπηρετούσε εκεί. Ο ίδιος καταγόταν από ένα ορεινό χωριό της Βόρειας Ελλάδας κι ερωτεύτηκε το όμορφο νησί. Άρχισε, λοιπόν, όχι μόνο τις εξερευνήσεις για να γνωρίσει καλά τον τόπο, αλλά και τις επισκέψεις σε κάθε σπίτι χωριστά για να εξοικειωθεί με τους κατοίκους. Ενθουσιάστηκαν οι χωριανοί από την προθυμία του γιατρού και το σεβασμό που τους έδειχνε.

Πήγε να γνωρίσει και «τους άκληρους», όπως αποκαλούσαν την Μαρία και τον Ανδρέα στο χωριό. Αφού γεύτηκε τις ωραίες νοστιμιές και τα τραταρίσματα της της νοικοκυράς, έπιασε κουβέντα και με τους δυο ο γιατρός. Αρπάχτηκε από τη μοναδική αυτή ευκαιρία η Μαρία κι ανάφερε τον καημό τους που δεν είχαν παιδί. Επιφυλακτικός ο γιατρός απέφυγε τις πολλές ερωτήσεις, ρώτησε μόνο αν είχαν επισκεφτεί γιατρό να εξεταστούν, μήπως είχε κάποιο πρόβλημα ο ένας από τους δυο, που μπορεί και να διορθωνόταν. Αντέδρασε κάπως άσχημα ο Ανδρέας, εκείνος μια χαρά ήταν, η γυναίκα του θα είχε κουσούρι. Ζήτησε από τον Ανδρέα όμως, να περάσει καμιά μέρα από το Κοινοτικό Ιατρείο να του κάνει μια εξέταση αίματος, μήπως έχει αναιμία γιατί του φάνηκε κάπως χλωμός.

Στο ιατρικό ιστορικό που χρειάστηκε να του πάρει, υπό εχεμύθεια του είπε ο Ανδρέας ότι είχε περάσει παρωτίτιδα όταν ήταν στο Στρατό, κοινώς «παραμαγούλες». Παρακάλεσε το γιατρό να μην το αποκαλύψει σε κανέναν γιατί θα είναι πολύ δύσκολη η θέση του μετά, τόσο από τους χωριανούς όσο κι από τη Μαρία. Όλοι γνώριζαν και πίστευαν, πως άνδρας που πέρασε παραμαγούλες, έμενε στείρος. Θορυβήθηκε ο γιατρός γιατί ενώ λόγω ιατρικού απορρήτου δεν θα πρόδιδε το μυστικό του ασθενή του, ταυτόχρονα όμως μίλησε πολλή ώρα στον Ανδρέα και του εξήγησε πόσο άδικο είχε και πόσο άσχημα έκανε που το έκρυψε από τη γυναίκα του, όχι μόνο πριν το γάμο ως όφειλε, αλλά ούτε μετά το γάμο με τις γνωστές συνέπειες. Μικρή η κοινωνία του χωριού είχε ενημερωθεί για την κατακραυγή του ίδιου και της οικογένειας του επειδή δεν «έπιασε» παιδί η Μαρία.

Για πρώτη φορά ο Ανδρέας, άρχισε κάπου να νιώθει τύψεις. Οι σκέψεις του τριβέλιζαν το μυαλό μέρα-νύχτα κι έχασε την ηρεμία του. Όταν λίγους μήνες αργότερα πήγε να εξομολογηθεί για να κοινωνήσει του Αγίου Ανδρεός, όπως συνήθιζε κάθε χρόνο, δεν άντεξε το βάρος του μυστικού που χρόνια κουβαλούσε μέσα του και το φανέρωσε στο γέρο ιερέα. Ο καλός παπάς τον ορμήνεψε να πάνε μαζί με τη Μαρία μια μέρα και θα τον βοηθήσει εκείνος όχι μόνο να το ομολογήσει στη γυναίκα του, αλλά κι ο ίδιος ο ιερέας θα της μιλούσε. Έμεινε άφωνη η Μαρία με αυτά που άκουσε. Ντράπηκε μπροστά στον παπά να ξεσπάσει.

Από κείνη την ημέρα όμως όλα άλλαξαν. Σήκωσε ψηλά το κεφάλι η Μαρία, αλλά παράλληλα δεν μπορούσε να συγχωρήσει τον Ανδρέα, όχι μόνο που της στέρησε την μητρότητα, αλλά και για τη μίζερη ζωή που πέρασε όλα αυτά τα χρόνια. Πώς να του συγχωρήσει ότι, γνωρίζοντας πως εκείνος είναι ο φταίχτης, δεν έκανε τίποτα για να την προστατέψει από τα πεθερικά και όλους που την έβλεπαν με μισό μάτι. Επί πλέον την κατηγορούσε κι εκείνος κι ας γνώριζε την αλήθεια.

Οι καβγάδες στο ανδρόγυνο καθημερινοί κι όλο πιο άσχημοι. Άκουγε η γειτονιά, σχολίαζαν όλοι και οι πάντες κατέκριναν τον Ανδρέα για την ανανδρία του και για την αδικία. Άλλοι πάλι έλεγαν αφού πέρασε έτσι η ζωή τους τι το 'θελε ο χριστιανός και της είπε τώρα την αλήθεια; Κι οι καβγάδες όλο και περίσσευαν. Η Μαρία όμως ήταν καλός και ήσυχος άνθρωπος, αλλά της ήρθε κεραμίδα αυτό που έμαθε τόσο αργά. Κάποιες φορές σκεφτόταν πως και νωρίτερα να το μάθαινε δεν θα άλλαζε τίποτα, αφού -έτσι και αλλιώς- το διαζύγιο ούτε σαν έννοια δεν το γνώριζε, αλλά τουλάχιστον δεν θα είχε υποστεί τόσα βάσανα από την πεθερά, ακόμα κι από τους δικούς της. Κι ούτε θα γινόταν δούλα σε όλους κι από πάνω να την βλέπουν όλοι με μισό μάτι και να της φέρονται τόσο άσχημα.

Όμως, μεγάλος γιατρός ο κυρ Χρόνος, επουλώνει ή τουλάχιστον μαλακώνει όλες τις πίκρες κι όλες τις πληγές. Βοήθησε κι ο Ανδρέας που, αναγνωρίζοντας επιτέλους, πόσο άδικος στάθηκε, συμπονούσε τη γυναίκα του, ανάλαβε εκείνος τις εξωδουλειές, περιόρισε το κρασί κι έγινε καλός νοικοκύρης, έστω κι αργά.

Ήταν πάλι εποχή που μάζευαν ελιές οι χωριανοί. Κι όπως πάντα, τους πήγαιναν αρκετές ελιές ώστε να τις φτιάξουν με διάφορους τρόπους για να έχουν να πορευτούν όλη τη χρονιά μέχρι την καινούρια σοδειά. Έτσι, έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά το ανδρόγυνο. Η Μαρία έβρασε αρκετές μαύρες χοντρές ελιές για να τις απολαύσουν φρέσκες. Έβαλαν μπροστά να κάνουν άλλες τσακιστές-βλαστάδες, άλλες «μαραμένες» στο μαλαθούνι (:καλάθι), με μπόλικο αλάτι, στρώση ελιές στρώση αλάτι, άλλες κολυμπάδες κ.λπ.

Ο Ανδρέας είχε μπροστά του ένα μεγαλούτσικο μαλαθούνι με πράσινες ωραίες ελιές και καθισμένος έξω τις τσάκιζε μία-μία πάνω σε μια ίσια πέτρα που είχαν για αυτό το σκοπό και δίπλα ένα μεγάλο τενεκέ γεμάτο νερό όπου τις έριχνε μέσα. Τι έγινε και τι έφταιξε και πιάνει τρικούβερτο καβγά το ανδρόγυνο. Φώναζε ο ένας φώναζε ο άλλος, άκρη δεν έβγαζες. Από τις πολλές φωνές μαζεύτηκαν γύρω κάμποσοι από τους γειτόνους να δουν τι συμβαίνει. Διαπιστώνοντας πως δεν έτρεχε και τίποτα σοβαρό, το διασκέδαζαν κι οι ίδιοι όπως λίγο πολύ το διασκέδαζε και το αντρόγυνο, ιδιαίτερα η Μαρία που επίτηδες τον τσίγκλαγε, μισοαστεία μισοσοβαρά.

Φουντώνει άσχημα κάποια στιγμή ο Ανδρέας γίνεται κατακόκκινος σαν τον… πιπιριόνο (:κόκκινη πιπεριά), τον βλέπει η Μαρία και… Xριστιανέ μου πώς κάνεις έτσι; Θα σε εύρη «κόλπο» μάτια μου (:εγκεφαλικό) και δεν θα προλάβεις να φας ούτε Κολυμπάδες, μήτε Βλαστάδες. Και τότε ο Ανδρέας έτσι φουντωμένος και κατακόκκινος, είπε εκείνο το ωραίο: Kαι τι σε κόφτει εσένα, αν δεν τις φάω εγώ θα τις φάνε άλλοι!

Αποφορτίζεται η ατμόσφαιρα, ξεσπάνε όλοι οι παρευρισκόμενοι σε γέλια κι εκείνο το… αν δεν τις φάω εγώ θα τις φάνε άλλοι, έγινε κάτι σαν σλόγκαν, για τους χωριανούς που το έλεγαν σε παρόμοιες περιπτώσεις και από κάποιους παλιούς, λέγεται ακόμη.

δ.μ. 

"Αγία και Μεγάλη Σύνοδος: Νέα Εκκλησιολογία ή Πιστότητα στην Παράδοση;". Μελέτημα του Επισκόπου Αβύδου Κυρίλλου (Κατερέλου)