Ειδήσεις από τη Μητρόπολη Σιγκαπούρης [Vlog #1 | 5.11.2017]

Κυριακή Ε΄ Λουκά 2017 εν Βανάτω Ζακύνθου με ανάμνηση του εν Κερκύρα θαύματος του Αγίου Σπυρίδωνος (1673)

Κυριακή Ε΄ Λουκά, 5 Νοεμβρίου 2017, στον Ενοριακό Ναό της Φανερωμένης Μπανάτου. Στο κέντρο της Ευχαριστιακής Συνάξεως δέσποζε η ηγιασμένη μορφή του Αγίου Σπυρίδωνος (σε μεγάλη Εικόνα - δέηση Μαύρας Αβούρη), αναμιμνησκόμενοι το θαύμα της σωτηρίας της Κέρκυρας από τη μάστιγα της Πανώλους, το 1673. Η εορτή αυτή στην Κέρκυρα ονομάζεται "Πρωτοκύριακο", διότι τελείται κάθε πρώτη Κυριακή του Νοεμβρίου. 

     Στην σημερινή θ. Λειτουργία, ο Εφημέριος π. Παναγιώτης Καποδίστριας ομίλησε επίκαιρα περί του "Πρωτοκύριακου", έψαλαν δε οι Ιεροψάλτες κ.κ. Δημήτριος Κάνδηλας, Χρυσοβαλάντης Δρογγίτης, Ιωάννης Κλάδης, Σπυρίδων Σαρατσένος και Διονύσιος Μούσουρας.

Γνωριμία με τη Χριστίνα Μερκούρη, ομιλήτρια της Ζ2 σύναξης του "Αληθώς" (5.11.2017, 7 μ.μ.)

Κατά την 2η σύναξη του ζ΄ κύκλου δράσεων του Μορφωτικού Κέντρου Λόγου "Αληθώς", στον Ναό της Παναγούλας Μπανάτου, αύριο το βράδυ (Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017, ώρα 7 μ.μ.), ομιλήτρια θα είναι η κ. Χριστίνα Μερκούρη, με θέμα: "Το ζωγραφικό έργο του Νικολάου Κουτούζη". Ας γνωρίσουμε ακολούθως την επιστημονική διαδρομή της!

Who is Who

Χριστίνα Μερκούρη

Αρχαιολόγος του ΥΠΠΟΑ, Διευθύντρια της ΛΓ΄ ΕΠΚΑ Πρέβεζας-Άρτας από τις αρχές του 2011 έως το τέλος Οκτωβρίου 2014 και έκτοτε Διευθύντρια της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ζακύνθου.

Έχει διατελέσει Προϊσταμένη του Τμήματος Αρχείου Αναζήτησης και Ανάκτησης Αρχαίων στην Εφορεία Αρχαιοπωλείων και Ιδιωτικών Αρχαιολογικών Συλλογών από το 2008 έως και το 2010.

Απόφοιτος του Ιστορικού-Αρχαιολογικού Τμήματος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Τμήμα Προϊστορίας και Πρωτοϊστορίας της Εθνικής Σχολής Αρχαιολογίας της Ρώμης. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια και επιμορφωτικά προγράμματα σχετικά με τον Πολιτισμό, την Αρχαιολογία και την Ιστορία, τη Μουσειακή Εκπαίδευση και τις Νέες Τεχνολογίες. Συμμετέχει σε ερευνητικά προγράμματα με σκοπό τη μελέτη της διαθαλάσσιας επικοινωνίας του κόσμου του Αιγαίου με τη νότια Ιταλία κατά τη μυκηναϊκή περίοδο. Την τελευταία δεκαπενταετία διδάσκει σε κύκλους μαθημάτων για θέματα του μινωϊκού και μυκηναϊκού πολιτισμού γενικότερα και της μυκηναϊκής κεραμικής ειδικότερα στο Istituto Universitario Suor Orsola Benincasa στη Νεάπολη.

Μέλος οργανωτικών επιτροπών για το σχεδιασμό και την υλοποίηση εκθέσεων, ημερίδων, συνεδρίων του Υπουργείου Πολιτισμού, έχει λάβει μέρος με εισηγήσεις και ανακοινώσεις σε διεθνή και ελληνικά συνέδρια και ημερίδες και έχει δημοσιεύσει άρθρα και μελέτες σχετικά με θέματα αρχειονομίας και αρχαιολογίας.

Τι θα ακουσθεί στη συναυλία της βραδιάς Κουτούζη ("Αληθώς", 5.11.2017) από το Εκκλησιαστικό Αναλόγιο “Θ. Κουρκουμέλης-Κοθρής”

Ύμνοι για τον Άγιο Διονύσιο τον εν Ζακύνθω,

κατά το ζακύνθιο ύφος της ψαλτικής,

από το Εκκλησιαστικό Αναλόγιο “Θ. Κουρκουμέλης-Κοθρής”,

υπό την διεύθυνση του χοράρχη, μουσικού και λαμπαδαρίου της Μονής Στροφάδων και Αγ. Διονυσίου κ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΡΙΝΟΥ

* * *

1. Απολυτίκιον. Της Ζακύνθου τον γόνον.

2. Προσόμοιον. Δεύτε ο Χορός Αιγινητών.

3. Προσόμοιον. Άνθος εκ γης.

4. Δοξαστικό Αίνων.

[Το παρόν μέλος δεν υπήρχε στο ζακυνθινό εκκλησιαστικό ρεπερτόριο. Ο Παναγιώτης Μαρίνος το έγραψε σε παλαιόν ζακύνθιον ύφος, για τις ανάγκες της διοργανούμενης εκδήλωσης. Το αφιερώνει μάλιστα στον π. Παναγιώτη Καποδίστρια.]

5. Κοντάκιον. Εορτάζει σήμερον.

6. Μέλη από τον Παρακλητικό Κανόνα εις τον Άγιον Διονύσιον.

7. Εγκώμια.

8. Μεγαλυνάριον.

* * *

Βιβλιογραφία: Κοθρής - Κοντονής - Καπανδρίτης - Γριτζάνης - Κουντούρης – Βοζαΐτης. Αρχείο Παναγιώτη Μαρίνου.

Καταγραφή από βυζαντινή σε ευρωπαϊκή σημειογραφία – εναρμόνιση: Παναγιώτης Μαρίνος.

Η υλοφροσύνη είναι μητέρα της αμαρτίας και η αμαρτία το δηλητηριασμένο κεντρί του θανάτου

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

της Κυριακής Ε΄ Λουκά

5 Νοεμβρίου 2017

(Λουκ. στ΄ 19-31)

Γράφει ο π. Αναστάσιος Στεργιώτης 

Πλούσιος ιδιαίτερα ήταν ο άνθρωπος της σημερινής παραβολής. Και δεν έχανε ευκαιρία να το επιδεικνύει. Οργάνωνε πολυδάπανα συμπόσια, περιστοιχισμένος από κόλακες και ψεύτικους φίλους, οι οποίοι αποσκοπούσαν μονάχα στο υλικό κέρδος, φορούσε πολυτελή ενδύματα και κοσμήματα και απολάμβανε πλούσια και άφθονα φαγητά.

Ο καθένας, ακόμη και ο φτωχός, πολλές φορές επιθυμεί τον πλούτο διότι πιστεύει ότι θα ζήσει χωρίς ανάγκες και σκοτούρες. Θα μπορεί να έχει άφθονα χρήματα, λαμπρή κατοικία, πλούσια κοσμήματα και ενδύματα, πολυτελή οικιακά είδη. Με την φαντασία του ονειρεύεται μια ζωή χωρίς κόπους και στερήσεις, χωρίς να επιδιώκει όμως -δυστυχώς γι’ αυτόν- την «βασιλεία του Θεού και την δικαιοσύνη Του», όπως λέει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος.

Αφού, λοιπόν, οι του κοσμικού φρονήματος -λίγο ή πολύ- επιθυμούν τον πλούτο διακαώς και είναι διατεθειμένοι να διαπράξουν κάθε νόμιμη ή άνομη πράξη για να τον αποκτήσουν και βουλιάζουν έτσι στην αμαρτία, πόσο μάλλον αμαρτάνουν οι κατέχοντες ήδη τον πλούτο!

Οι άνθρωποι αυτοί είναι τις περισσότερες φορές παραδομένοι στους πειρασμούς και τις εκτροπές. Είναι δούλοι της αναλγησίας και της φιλαργυρίας, η οποία είναι -κατά τον ιερό Παύλο- «ρίζα πάντων των κακών». Ο ψυχικός κόσμος τους σημαδεύεται από αντινομίες και αναστατώσεις. Ωθούνται σε περιπέτειες τυχοδιωκτικές, ενώ έχουν την ψευδαίσθηση ότι ζουν με ασφάλεια. Και το κυριότερο: χάνουν οριστικά τη μετοχή τους στην ουράνια βασιλεία του Θεού και την σωτηρία τους.

Αυτό συνέβη και στον ασεβή και υλιστή πλούσιο της παραβολής. Έβλεπε τον φτωχό και εξαθλιωμένο Λάζαρο, που προσπαθούσε να χορτάσει από τα ψίχουλα την πείνα του και ζητιάνευε στην πόρτα του περιφρονημένος, να ζει τώρα αιώνια ευτυχής στις αγκάλες του Αβραάμ, ενώ τον εαυτό του στις αιώνιες φλόγες της κόλασης. Και οι φλόγες αυτές δεν σημαίνουν τίποτε άλλο παρά την αιώνια απομάκρυνση της ψυχής του αμαρτωλού και αμετανόητου ανθρώπου από την χάρη του Θεού. Όταν συμβεί αυτό, κανείς πλέον δεν μπορεί να τον βοηθήσει.

Βλέπουμε, λοιπόν, περίτρανα ότι η υλοφροσύνη είναι η μητέρα της αμαρτίας και η αμαρτία το δηλητηριασμένο κεντρί του θανάτου, κατά τον μεγάλο και ουρανοφάντορα Βασίλειο. Προς στιγμήν το δόλωμά της είναι γλυκό και η παγίδα, την οποία στήνει,ελκυστική. Μετά όμως φέρνει πικρότατες συνέπειες για την σωτηρία μας. Ας ευχηθούμε, με την χάρη του Θεού, όλοι μας να γλιτώσουμε απ’ αυτές. Γένοιτο!

 

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης ομιλητής στην 10η World Policy Conference [Marrakech (Maroc), 3-5 novembre 2017]

Όπως ανακοινώθηκε από χθες, ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος Α΄ συμμετέχει ως ομιλητής -μάλιστα δε ως μόνος εκπρόσωπος του θρησκευτικού κόσμου- στην 10η World Policy Conference, το οποίο συγκαλείται από σήμερα στο Μαρακές του Μαρόκο (3-5.11.2017). 

Τους επισήμους εκ περάτων συνέδρους της Διάσκεψης καλωσόρισε ο Thierry de Montbrial, Πρόεδρος του Ιδρύματος IFRI (Institut Franҫais de Relations Internationales), ο δε Οικουμενικός Πατριάρχης κληθείς στο βήμα ομίλησε επίκαιρα προς τους πολυπληθείς Συνέδρους εκ του πολιτικού, επιχειρηματικού και πνευματικού κόσμου. 

Μεταξύ άλλων ο Πατριάρχης είπε: «Δυστυχώς η θρησκεία μετετράπη καθ΄όλη την διάρκεια του εικοστού αιώνα σε όργανο επιβολής εξουσίας, καταφέρνοντας να εκτρέψει ακόμα και αυτή τη φύση του θρησκευτικού λειτουργήματος: το να είναι δηλαδή παράγοντας ειρήνης, συμφιλιώσεως και διαλόγου. Για να καταλάβουμε αυτό που συμβαίνει σήμερα στον κόσμο, πρέπει να αναλογιστούμε τον ρόλο της θρησκείας μέσα στην ανθρωπότητα. Αυτό που κάποιοι ονομάζουν “επιστροφή στην θρησκεία” ή “επιστροφή στον Θεό” μέσα σε μια κοινωνία “μετά-κοσμική” δεν είναι παρά η ενεργοποίηση μιας ουσιαστικής διάστασης της ανθρωπότητας που, αν και είναι πολύ στενά συνδεδεμένη με την ταυτότητα, δεν αποτελεί τόσο σημείο ταύτισης, όσο σημείο διάστασης μεταφυσικής και πνευματικής. Εξάλλου, η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που έγινε τον Ιούνιο του 2016, μας υπενθύμισε τη σημασία του διαθρησκειακού διαλόγου: Ο ειλικρινής διαθρησκειακός διάλογος συμβάλλει στην ανάπτυξη αμοιβαίας εμπιστοσύνης, στην προώθηση της ειρήνης και της καταλλαγής. Η Εκκλησία αγωνίζεται για να καταστήσει αισθητή την “άνωθεν ειρήνην” επί της γης. Η αληθινή ειρήνη δεν επιτυγχάνεται με την δύναμιν των όπλων, αλλά μόνον δια μέσου της αγάπης, ήτις “ου ζητεί τα εαυτής”. Ανάμεσα στους μεγάλους θρησκευτικούς θεσμούς, το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως κατέχει, εκ της ιστορίας του, μία θέση ιδιαίτερη. Παρά το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια δύο χιλιετιών αντιμετώπισε βαθιές ανατροπές και ρήξεις, οι οποίες υπήρξαν συχνά τραυματικές, το Πατριαρχείο μας παρέμεινε πάντοτε ενεργό, απόδειξη του ότι μπορεί να επιζήσει και να αποτελέσει φορέα πολιτισμού στο πέρασμα των αιώνων. Από την ύπαρξή της και μόνον, η Ορθόδοξη Εκκλησία συμβάλλει στο να δώσει νόημα και ελπίδα σε ένα κόσμο που αγωνιά, που αναζητεί σήμερα τον δρόμο του».

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΠΡΟΣΛΑΛΙΑ ΓΑΛΛΙΣΤΙ

World Policy Conference, Sa Toute-Sainteté, le Patriarche œcuménique Bartholomée, 

Marrakech (Maroc), 3-5 novembre 2017

Mesdames et Messieurs,
Chers amis,

Permettez-nous d’introduire notre propos par une citation : « Le monde où nous vivons aujourd’hui a besoin des valeurs de la religion, qui recèlent les vertus dont nous devons nous armer pour être dans les bonnes grâces de Notre Créateur, Dieu Tout-Puissant, et qui renforcent en nous la propension à la tolérance, à l’amour et à la coopération marquée du sceau de la charité et de la piété humaines. »

Ces mots, nous les devons à Sa Majesté, le Roi Mohammed VI, Amir Al-Mouminine, dont le monde connaît l’ouverture, la sagesse et le désir de bâtir des ponts d’un côté à l’autre de la Méditerranée, tout en combattant avec courage et détermination le fondamentalisme religieux. Ce dernier ne se nourrit pas que d’un désenchantement du monde, que de la faillite de la « modernité heureuse », que d’une opposition à la mondialisation. Le fait religieux s’est transformé tout au long du 20e siècle et sa manipulation, pour ne pas dire son instrumentalisation à des fins hégémoniques, a détourné la nature même de sa vocation : être un acteur de paix, de réconciliation et de dialogue.

La scène internationale connaît aujourd’hui de profonds bouleversements. Les conflits identitaires se lient à la montée en puissance des injustices sociales. Parallèlement, la perception des inégalités va croissante. Dans ce contexte d’insécurité, la religion peut avoir un rôle positif, si tant est qu’elle devienne capable de se réapproprier la nature de son propre message. Un message détourné. Un message violé. Un message piégé par le bellicisme des fondamentalismes. Bien qu’il soit vrai que de nombreux malentendus sur le fondamentalisme religieux circulent, la religion a sans aucun doute été utilisée comme un moyen à des fins politiques ou à des intérêts personnels qui lui sont par essence contradictoires.

Aussi, faut-il bien remarquer la nécessité impérieuse du dialogue pour répondre aux conflits contemporains, au-delà de la nature religieuse ou non de ces conflits. Le dialogue n’est pas une négociation. Ce n’est pas non plus une controverse. Il s’agit d’une caractéristique de l’être par laquelle se constitue la qualité relationnelle de la personne humaine. Pour comprendre ce qui se passe dans notre monde aujourd’hui, il nous faut réfléchir au rôle de la religion dans l’humanité. Ce que d’aucuns appellent le « retour du religieux » dans un monde « post-séculier » n’est en fait que la réactivation d’une dimension essentielle de l’humanité qui, même si elle est puissamment liée à l’identité, n’en est pas pour autant identitaire, mais métaphysique et spirituelle.

En ce sens, les fonctions du religieux peuvent nous paraître évidentes, elles n’en sont pas moins cruciales pour l’existence et la co-existence humaines : a. La religion est liée aux préoccupations de l’être humain et nous aide à élaborer des réponses aux questions existentielles en rapport avec la vie et son sens, la vérité et l’éternité. b. La religion est liée à l’identité des peuples et des civilisations. C’est la raison pour laquelle les traditions religieuses d’autrui doivent non seulement être connues, reconnues, mais aussi appréciées. Cette connaissance est une condition préalable indispensable à tout dialogue. c. La religion a participé à la réalisation des grandes aventures culturelles et civilisationnelles de l’humanité. d. Enfin, la religion est un facteur essentiel du processus de paix. Ainsi que l’écrivait saint Paul : « Car Dieu n’est pas un Dieu de désordre, mais un Dieu de paix. » (1 Co 14, 33)

C’est d’ailleurs ce que le Saint et Grand Concile de l’Église orthodoxe, en juin 2016, a rappelé s’agissant de l’importance du dialogue interreligieux : « Le dialogue interreligieux franc contribue au développement d’une confiance mutuelle dans la promotion de la paix et de la réconciliation. L’Église lutte pour rendre plus tangible sur terre la ‘paix d’en-haut’. La véritable paix n’est pas obtenue par la force des armes, mais uniquement par l’amour qui ‘ne cherche pas son intérêt’ (I Co 13, 5). Le baume de la foi doit servir à panser et à guérir les plaies anciennes d’autrui et non pas à raviver de nouveaux foyers de haine. » (par.17)

Mesdames et Messieurs,
Chers amis,

Le Maroc a été un pays précurseur en matière de dialogue interreligieux, à l’avant-garde de la lutte contre le fondamentalisme. Comme vous le savez, le bassin méditerranéen a connu pendant les siècles passés une cohabitation pacifique entre juifs, chrétiens et musulman. Cette expérience démontre bien, s’il le fallait encore, que les croyants de traditions religieuses différentes peuvent vivre ensemble autour d’un projet commun : celui de l’unité de l’humanité et de la paix.

Parmi les grandes institutions religieuses, le Patriarcat œcuménique de Constantinople occupe, par son histoire, une place unique. Au fil des profonds bouleversements souvent traumatisants qu'il a dû affronter en deux millénaires, notre Patriarcat a toujours su rester actif, preuve s'il en est qu'il est possible de survivre et de transmettre un témoignage de civilisation à travers les âges. Par sa seule existence, l’Église orthodoxe contribue à donner du sens et de l'espoir à un monde angoissé, qui cherche aujourd'hui son chemin.

La légitimité des religions aujourd’hui dépend de leur attitude claire à l’égard de la protection de la liberté et de la dignité humaines comme des principes fondateurs dans l’établissement de la paix. Aucun défi, soit-il personnel ou international, ne trouvera de solution dans la solitude et l’isolement. Nous avons besoin les uns des autres, car nous sommes des êtres de relation, des êtres de communion qui, à mesure que nous nous rapprochons, devenons de véritables acteurs de paix.

Nous ne pouvons que nous réjouir de la tenue, dans ce pays, de cette nouvelle édition du World Policy Conference. En nous invitant à exprimer ces quelques pensées lors de la séance d'ouverture, ses organisateurs – et nous souhaitons ici remercier de tout cœur le professeur Thierry de Montbrial de son amitié – ont souligné l'importance fondamentale que prend la religion dans la réflexion sur les affaires du monde, ou, pour parler autrement, sur les enjeux internationaux. Le Patriarcat œcuménique que nous avons l’honneur de représenter les en remercie, tout en leur souhaitant un plein succès dans leur entreprise.

Προσκυνητές στην Μονή Βουλκάνου της Μεσσηνίας

Χθες, 1η Νοεμβρίου 2017, υπό βροχήν, ο Σεβ. Μητροπολίτης Ζακύνθου κ. Διονύσιος Δ΄ βρέθηκε περιηγητής στη Μεσσηνία και μάλιστα στην περιώνυμη Μονή Βουλκάνου, όπου -με τη συνοδεία του- προσκύνησαν την περίπυστη Εικόνα της Παναγίας της Βουλκανιώτισσας. 

Φωτογραφίες: π. Παν. Καποδίστριας 

Αναχώρηση του Οικουμενικού Πατριάρχου στο Μαρόκο

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ 

Ἐκκλησιαστικαί Εἰδήσεις 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, κατόπιν προσκλήσεως τοῦ Ἐντιμ. κ. Thierry de Montbrial, Προέδρου τοῦ Ἱδρύματος IFRI (Institut Franҫais de Relations Internationales), ἀνεχώρησε τό ἀπόγευμα τῆς Πέμπτης, 2ας ἀρξαμένου μηνός Νοεμβρίου, εἰς Μαρακές δι’ ἰδιωτικῆς πτήσεως, προκειμένου ἵνα ὁμιλήσῃ κατά τό ἐκεῖσε διοργανούμενον Διεθνές Συνέδριον ὑπό τήν ἐπωνυμίαν «World Policy Conference».

Eἰς τήν 10ην ταύτην συνάντησιν, τήν ὁποίαν διοργανώνει κατ’ ἔτος τό ἐν λόγῳ Ἵδρυμα, ἔχουν προσκληθῆ προσωπικότητες ἐκ τοῦ πολιτικοῦ, ἀκαδημαϊκοῦ καί τοῦ ἐπιχειρηματικοῦ κόσμου, μεταξύ τῶν ὁποίων ὁ Πρόεδρος τῆς Σερβίας Ἐξοχ. κ. Aleksandar Vučić, ὁ Πρωθυπουργός τῆς Ἀλβανίας Ἐξοχ. κ. Edi Rama, καθώς καί ὁ Ἐξοχ. κ. Ahmet Davutoğlu, πρῴην Πρωθυπουργός τῆς Τουρκίας, ὡς καί Ὑπουργοί διαφόρων χωρῶν. 

Σημειωτέον, ὅτι ἡ Α. Θ. Παναγιότης ἐκλήθη νά ὁμιλήσῃ εἰς τήν ἔναρξιν τοῦ Συνεδρίου ὡς ὁ μόνος ἐκπρόσωπος ἐκ τοῦ θρησκευτικοῦ κόσμου. 

Εἰς τήν πρώτην ταύτην ἐπίσκεψιν τοῦ Παναγιωτάτου εἰς Μαρόκον τήν Πατριαρχικήν Συνοδείαν ἀποτελοῦν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Γαλλίας κ. Ἐμμανουήλ, ὁ Ἐντιμολ. κ. Παντελεήμων Βίγκας, Ἄρχων Μ. Χαρτοφύλαξ, καί ὁ Ἐντιμ. κ. Μάριος Ταρίνας, ἐκ τῶν ὑπαλλήλων τῶν Πατριαρχείων. 

Ὁ Παναγιώτατος θά ἐπιστρέψῃ, σύν Θεῷ, εἰς τήν Πόλιν τό ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς, 5ης Νοεμβρίου. Ἐπίτροπος Αὐτοῦ ὡρίσθη ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στέφανος.

Ο αδικημένος

-Πόσες φορές δεν νιώσαμε σφίξιμο στην καρδιά και απόγνωση, όταν μας αδίκησε κάποιος!

-Πόσες φορές δεν καταδικάσαμε άλλους, όταν μας αδίκησαν!

-Πόσες φορές δεν πέσαμε σε κατάθλιψη, όταν δεν μπορούσαμε να αλλάξουμε μια κατάσταση, επειδή νιώθαμε ότι μας αδικούν!

-Πόσοι από εμάς δεν νιώθουμε διαρκώς αδικημένοι! 

Πώς μπορείς, όμως, να διακρίνεις μια αδικία ή πώς μπορείς να την διαχειριστείς, με σκοπό να την αντέξεις και, ακόμη περισσότερο, να μην αδικήσεις;! 

Επειδή ζούμε σε μια κοινωνία, όπου έχει υπερισχύσει η αδικία, επειδή -όπως θα μπορούσε να πει κανείς- ζούμε «μέσα στην αδικία», είναι πολύ δύσκολο να διακρίνουμε τα όρια και τα αίτια της αδικίας που μας ταλαιπωρεί! Χρειάζεται ταπείνωση και αυτομεμψία για να διακρίνουμε πρώτα μήπως τυχόν και εμείς οι ίδιοι αδικούμε και γινόμαστε αίτιοι να μας αδικήσουν! 

Είναι σύγχρονο πρόβλημα πολύ μεγάλο και έχει την ρίζα του στον εγωισμό, το να νιώθουμε μονίμως αδικημένοι! «Όλοι και όλα μας αδικούν», οι άγνωστοι, οι φίλοι και οι συγγενείς, η κοινωνία, το σύστημα... Παντού υπάρχουν «ένοχοι», που θέλουν μονίμως το κακό μας! Το χειρότερο, όμως, είναι όταν δεν μας φθάνουν αυτοί οι «ένοχοι» και δημιουργούμε νέους, για να δικαιολογήσουμε το αίσθημα τής μόνιμης αδικίας που μας έχει καταλάβει! 

Υπάρχει άραγε χρόνος να σκεφτούμε μήπως αδικούμε κι εμείς; Μήπως έχουμε ξεφύγει από τα πραγματικά όρια και κινούμαστε σε φαντασιακά, με αποτέλεσμα να μην καταλαβαίνουμε τους άλλους, ούτε να μας καταλαβαίνουν; Έτσι χάνεται η επικοινωνία. Εγκλωβιζόμαστε σε έναν δικό μας κόσμο, φανταστικό, μονίμως ταραγμένο, να κυνηγούμε «μάγισσες και ξωτικά», χωρίς να δίνουμε λύση σε τίποτα, με την απελπισία και την κατάθλιψη να καραδοκούν! 

Πώς μπορούμε να ξεφύγουμε από όλα αυτά; Η απάντηση είναι μονόδρομος: μόνο κοντά στον Χριστό! Κάθε άλλη απάντηση έχει αποδειχθεί μάταια και καταστροφική. Αν σκεφθούμε ότι ο μεγαλύτερος αδικημένος είναι ο Χριστός και υπέμεινε την αδικία με την Σταύρωση, πόση δύναμη και θάρρος παίρνουμε, ώστε να αντέξουμε την αδικία και να αποφύγουμε να αδικήσουμε! Όλοι οι Άγιοι της πίστης μας δεν αδικήθηκαν γιατί κήρυτταν αγάπη και Χριστό; Άνθρωποι ήταν και αυτοί, όπως και εμείς. Η διάθεσή τους και η πίστη τους τούς ενδυνάμωναν στον αγώνα τους και την προσπάθειά τους. 

Ας αφήσουμε επιτέλους τις δικαιολογίες κατά μέρος... «Άνθρωποι είμαστε», «ναι, καλά τα λέτε, αλλά...», «δεν είναι εύκολο να αλλάξουμε...» και τόσα άλλα. Οι δικαιολογίες είναι για να καλύπτουμε τον εγωισμό μας και να μην προσπαθούμε.  Γνωστό είναι ότι είμαστε άνθρωποι και ότι τα προβλήματα είναι πολλά, δύσκολα και μεγάλα. Γνωστό, επίσης, είναι και ότι δεν λύνονται «μαγικά» τα προβλήματα, θέλουν υπομονή και χρόνο. 

Αυτό που πρέπει να κρατήσουμε από όλα τα παραπάνω είναι η συνειδητοποίηση της καταστάσεως, στην οποία βρισκόμαστε και η διάθεση για προσπάθεια επίλυσης των προβλημάτων που μας αφορούν. Ας κοιτάξουμε πρώτα στον εαυτό μας, μήπως αδικούμε, οπότε και γινόμαστε αιτία να μας αδικούν! Όταν όλη η προσπάθειά μας εξαντλείται στο να διατηρήσουμε τον τίτλο του αδικημένου, το μόνο κέρδος μας είναι η μιζέρια, η απελπισία και η κατάθλιψη. Σε κανέναν δεν αρέσει αυτή η κατάσταση, στο χέρι μας είναι να την αποβάλουμε με την βοήθεια του Χριστού και με τα παραδείγματα όλων των Αγίων μας. 

Στον άνθρωπο δεν ταιριάζει ο τίτλος του αδικημένου, αλλά του αγωνιστή!

Αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος 

Καθηγούμενος Ιεράς Μονής Εσφιγμένου