Αγαπητοί φίλοι του "Νυχθημερόν",
πέρασαν ήδη 10 ολόκληρα χρόνια από τότε που αξιώθηκα να διακονήσω για ένα μήνα στην Επισκοπή Μοζαμβίκης, αναπληρώνοντας λειτουργικά τον απουσιάζοντα Επίσκοπο Μοζαμβίκης (νυν Μητροπολίτη Ζάμπιας) κ. Ιωάννη. Τότε δεν είχε κανέναν Ιερέα η Επισκοπή και δεν ήθελε να μείνουν οι εκεί Ορθόδοξοι αλειτούργητοι για τόσο καιρό. Ταξίδεψα με περίσκεψη έναντι του Αγνώστου, αλλά θέλησε ο Θεός, ο κυρίαρχος της Ιστορίας, να με κάνει πλουσιότερο με όσα εβίωσα στην χώρα εκείνη της νοτιοανατολικής Αφρικής! Τους αγάπησα και με αγάπησαν, τόσο που μέχρι σήμερα έχουν διατηρηθεί δεσμοί αδελφικοί, ριζωμένοι στην κοινή πίστη!
Σαν σήμερα, στις 12 Φεβρουαρίου 2012 ήταν η τελευταία ημέρα μου στη Μοζαμβίκη. Εκείνη την ημέρα, ήταν μάλιστα Κυριακή, λειτούργησα για τελευταία φορά και όλοι είμασταν συγκινημένοι για τον αποχωρισμό που θα ακολουθούσε. Έκτοτε πάντως δεν αισθανθήκαμε μακριά. Τους μνημονεύω πάντοτε στην Αγία Προσκομιδή, ενθυμούμενος τα "πάντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής" τους!
Σε ανάμνηση εκείνης της κορυφαίας -για εμέ- εμπειρίας αναδημοσιεύω ακολούθως το συγκινητικό χρονικό της τελευταίας εκείνης εμπειρίας!
π. Π. Ν. Κ.