Του π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ
Χριστός Ανέστη και φανερώθηκε ζωντανός «εν πολλοίς τεκμηρίοις» (Πράξ. 1, 13), η δε αλήθεια αυτή γίνεται παρηγοριά και βεβαιότητα μέσα στην καρδιά της Εκκλησίας. Εκείνος που κρατά τη ζωή και τον θάνατο στα χέρια Του αναδεικνύεται «πρωτότοκος των νεκρών», και μια βαθιά, γαλήνια χαρά αγκαλιάζει ολόκληρη τη δημιουργία, ό,τι βλέπουμε και ό,τι υπερβαίνει τις αισθήσεις μας.
Η Ανάσταση του Χριστού αλλάζει τον ορίζοντα της ζωής μας. Η δύναμη του σκότους χάνει την κυριαρχία της και ο άνθρωπος καλείται να βαδίσει σε δρόμο που οδηγεί στο φως της αιωνιότητας, γευόμενος από τώρα τη Βασιλεία του Θεού.
Εκείνοι, οι οποίοι στάθηκαν απέναντι στο μυστήριο, νόμισαν πως επάνω στον Σταυρό η ζωή έσβησε οριστικά. Λησμόνησαν ότι το Πάθος υπήρξε καρπός αγάπης και ελευθερίας, η δε δύναμη του Εσταυρωμένου παραμένει ανεξάντλητη. Έτσι, το γεγονός της σωτηρίας παύει να είναι μια μακρινή ανάμνηση και γίνεται εμπειρία καθημερινή. Το Άδειο Μνήμα σκορπίζει φως σε κάθε πλευρά της ζωής και προσκαλεί τον άνθρωπο, όταν το θελήσει, να πορευθεί μέσα σε αυτό το φως που ανακαινίζει και γλυκαίνει την ύπαρξη.
Αυτή η μικρή φράση «όταν το θελήσει» κρύβει μια μεγάλη αλήθεια: την ελευθερία της καρδιάς μας. Στα πνευματικά ζητήματα και ιδιαίτερα στο μυστήριο της Αναστάσεως, η διάθεση, η πρόθεση και η εσωτερική στάση του καθενός αποκτούν ξεχωριστό βάρος. Η Ανάσταση παρέχεται ως δώρο για όλους, ενώ πολλές ψυχές, για τις οποίες προσφέρθηκε Εκείνος, μένουν κλεισμένες σε δικούς τους εσωτερικούς τάφους, αξημέρωτους δυστυχώς... Κάποιοι ανεβαίνουν τον προσωπικό τους Γολγοθά με κόπο και οδύνες, ακόμη και μέσα στη λαμπρότητα της ημέρας, ενώ άλλοι απομακρύνονται από το φως της εορτής, σαν να διστάζουν να πιστέψουν το θαύμα.
Τέτοιες σκέψεις χρειάζεται να μας συνοδεύουν, ιδίως αυτές τις ημέρες που ζούμε το θαύμα των θαυμάτων. Ο Κύριος σέβεται την ελευθερία της βούλησης κάθε ανθρώπου, και η προσευχή της Εκκλησίας γίνεται θερμή παράκληση: να αγγίξει η αναστάσιμη χαρά κάθε ψυχή και να τη θεραπεύει, «τί γάρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐάν κερδίση τόν κόσμον ὅλον, καί ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ; ἤ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;» (Μκ. 8, 36-37).
Μετά την Ανάσταση του Χριστού, οι δυνατότητες της σωτηρίας ανοίγονται μπροστά μας ως ανεκτίμητο δώρο, χορηγία ουρανού. «Ὁ Χριστός ἅπαξ περί ἁμαρτιῶν ἔπαθε, δίκαιος ὑπέρ ἀδίκων, ἵνα ἡμᾶς προσαγάγῃ τῷ Θεῷ» (Α΄ Πέτρ. 3, 18). «Πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι» (Ματθ. 11, 28) βρίσκουν ανάπαυση και γλυκύτητα μέσα στη θαλπωρή της αναστάσιμης εμπειρίας. Η χαρά της εορτής είναι τόσο έντονη και τόσο διάχυτη, ώστε γίνεται δύναμη και στήριγμα μέσα σε κάθε δυσκολία του καιρού και του τόπου μας. Έτσι, μαζί με τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο υψώνουμε τη φωνή της ελπίδας: «Μηδείς ὀδυρέσθω πταίσματα· συγγνώμη γάρ ἐκ τοῦ Τάφου ἀνέτειλε. Μηδείς φοβείσθω θάνατον· ἠλευθέρωσε γάρ ἡμᾶς ὁ τοῦ Σωτῆρος θάνατος»! Γένοιτο!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου