Χαρά πού σκιάζει η εκκοσμίκευση - Φωτογραφίες κόλαφος

Χαρά πού σκιάζει ἡ ἐκκοσμίκευση

Ἔχει γραφῆ ὅτι ἕνα κριτήριο πού μᾶς δείχνει τήν ἐκκοσμίκευση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς εἶναι ἠ ἀντιμετώπιση ἀπό πολύ λαό τῶν Μυστηρίων τοῦ Βαπτίσματος καί τοῦ Γάμου ὡς κοσμικῶν τελετῶν, πού σέ κάποιες περιπτώσεις φθάνει ὡς τήν τελεία ἀποϊεροποίηση τῶν Μυστηρίων. Βέβαια, ἡ προσέλευση νέων ζευγαριῶν στήν Ἐκκλησία γιά νά εὐλογήσουν τήν σχέση τους καί νά βάλουν ὡς θεμέλιο τῆς κοινῆς ζωῆς τους τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, ἡ γεύση τῆς ὁποίας δωρίζει τήν βαθειά ἑνότητα τοῦ ἀνδρογύνου, εἶναι ἕνα ἐλπιδοφόρο γεγονός, μιά κοινή χαρά ὅλων τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, ὄχι μόνον τῶν φίλων καί συγγενῶν. Ἐπίσης, ἡ ἐπιθυμία τῶν γονέων νά φέρουν τόν νέο βλαστό τους στίς σαράντα ἡμέρες ἀπό τήν γέννησή του, ὥστε νά διαβαστοῦν οἱ εὐχές τοῦ ἐκκλησιασμοῦ τοῦ βρέφους, δηλαδή νά γίνη ὁ «σαραντισμός» του καί κατόπιν νά τό προσάγουν μέ τόν ἀνάδοχό του γιά νά λάβη τήν ἀνακαινιστική χάρη τοῦ Βαπτίσματος καί τόν φωτισμό τοῦ Χρίσματος, καί αὐτή ἡ ἐπιθυμία, ὅταν γίνεται πράξη, εἶναι κοινή χαρά ὅλων τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας.

Αὐτή ἡ κοινή χαρά σέ κάποιες περιπτώσεις σκιάζεται ἀπό τήν εἰσβολή κοσμικῶν νοοτροπιῶν κατά τήν τέλεση τῶν Μυστηρίων. Ἄς πάρουμε γιά παράδειγμα τό μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος. Μέ τόν καθορισμό τῆς ἡμερομηνίας τοῦ Βαπτίσματος, σέ ἀρκετές Ἐνορίες οἱ γονεῖς ἐνημερώνονται μέ ἔγγραφο γιά τά «χαρτιά» πού πρέπει νά προσκομίσουν στόν Ναό λίγες μέρες πρίν ἀπό τό Μυστήριο, στό τέλος τοῦ ὁποίου ἐκφράζεται μιά «παράκληση» τῶν Ἱερέων (Ἀντιγράφω ἀπό ἐνημερωτικό ἔγγραφο μιᾶς Ἐνορίας): (1) Κατά τήν δάρκεια τῆς Βαπτίσεως νά ὑπάρχει ἡ ἀπαιτούμενη ἀπό τήν ἱερότητα τοῦ Μυστηρίου εὐλάβεια καί ἡσυχία. (2) Ὁ ὁποιοσδήποτε στολισμός μέσα στόν Ἱερό Ναό νά εἶναι σεμνός, ἀνάλογος μέ τήν ἱερότητα τοῦ χώρου. Στήν Κολυμβήθρα δέν τοποθετεῖται κανένας στολισμός. Καί (3) Οἱ Ἱερεῖς πού τελοῦμε τό Μυστήριο ἔχουμε ἀνάγκη τήν θερμή συμπροσευχή τῶν γονέων τοῦ παιδιοῦ καί τοῦ ἐκκλησιάσματος.

Στοιχειώδη πράγματα πού ἀπαιτεῖ τό εἰσαγωγικό Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας. Ὅμως πολλές φορές οἱ Ἱερεῖς βρίσκονται στήν δυσάρεστη θέση νά ζητοῦν ἐπανειλημμένα τήν ἡσυχία τοῦ ἐκκλησιάσματος ἤ νά ζητοῦν τήν ἀπαλλαγή τῆς λαμπάδας ἀπό στολισμό σαφῶς ἄσχετο, ἕως καί ἀντίθετο μέ τό νόημα καί τό πνεῦμα τοῦ Μυστηρίου. Πρέπει νά ὁμολογήσουμε ὅτι τίς πιό πολλές φορές δέν φταῖνε οἱ γονεῖς, ἀλλά κάποιοι ἐπαγγελματίες πού τούς πείθουν ὅτι ἔτσι πρέπει νά στολίσουν τήν λαμπάδα ἤ καί τόν χῶρο στόν ὁποῖο θά τελεσθῆ ἡ Βάπτιση τοῦ παιδιοῦ τους. Σέ ὅλα χρειάζεται διάκριση καί μέτρο. Θεμιτή ἡ ἐπιθυμία τῶν γονέων γιά στολισμό πού ἐκφράζει τήν χαρά τους. Αὐτός ὅμως θά πρέπει νά εἶναι σύμφωνος μέ τήν ἱερότητα τοῦ Μυστηρίου.

Φωτογραφίες κόλαφος

Χρειάζεται μιά ἰδιαίτερη ἀναφορά στούς φωτογράφους. Οἱ πολλοί γνωρίζουν πολύ καλά τήν δουλειά τους καί σέβονται τόν χῶρο τοῦ Ναοῦ καί τό τελούμενο Μυστήριο. Κάποιοι ὅμως καθιστοῦν τό ἑαυτό τους «σκηνοθέτη τοῦ Μυστηρίου». Δίνουν ἐντολές, ἀποσπώντας τήν προσοχή ἀναδόχων καί γονέων ἀπό τό Μυστήριο, προκειμένου νά πάρουν τήν κατάλληλη «πόζα». Ἔτσι, βγάζουν φωτογραφίες οἱ ὁποῖες θά δείχνουν στά παιδιά τους, ὅταν μεγαλώσουν, ὅτι οἱ γονεῖς τους δέν ἐνδιαφέρονταν γιά τό Μυστήριο, ἀλλά γιά τό πῶς θά φανοῦν στήν φωτογραφία. Θά εἶναι φωτογραφίες κόλαφος στήν συνείδηση, ὅταν ποτέ αἰσθανθῆ τί μέγα Μυστήριο γινόταν τότε.

π.Θ.Α.Β.