Fuit... Δυο χρόνια απουσίας της Αγίας Μαύρας

Γράφει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Δυο χρόνια λοιπόν έχουν παρέλθει από το γκριζόμαυρο απομεσήμερο της 8ης Δεκεμβρίου 2005, οπότε, από μια τραγική συγκυρία ή αμέλεια, χάσαμε τον θησαυρό που λεγόταν Αγία Μαύρα. Τότε είχα γράψει πολύ οργισμένα, ότι εκεί στ' αποκαΐδια του περικαλλούς Ναού, μπήκε η ταφόπλακα του ζακυνθινού Πολιτισμού, επειδή "Ο Ναός της Αγίας Μαύρας ήταν η συμπερίληψη του προγονικού μας μεγαλείου, η κιβωτός της υγιούς αυτοσυνειδησίας μας, ό,τι δεν είχε αλώσει η απαισιότητα και η δυσοσμία της σύγχρονης υπο-παρα-κουλτούρας και της σκληροκαρδίας των Νεοζακυνθίων".

Σήμερα, δύο χρόνων ημέρες μετά, δεν παίρνω πίσω ούτε ένα γιώτα ή τόνο. Επαυξάνω μάλιστα, η δε οργή μου είναι τώρα μεγαλύτερη. Διότι ήδη καρκινοβατούμε, μηρυκάζουμε πράγματα, μεγαφωνάζουμε και μηδέν επί μηδέν ίσον Μηδέν...

Ο θησαυρός απωλέσθη, ουδόλως μπορεί ν' αποκατασταθεί στο "αρχαίον κάλλος" (κάθε αντίγραφο, άλλωστε, είναι πάντοτε και αναπόφευκτα άπνοο κακέκτυπο), το δε κλάμα είναι σήμερα βουβό, που σημαίνει βαθύτερο και ουσιαστικότερο.

Δεν θέλω ποτέ να ξαναπεράσω από εκεί τριγύρω. Αποφεύγω... Μόνο περιδιαβαίνω πότε-πότε στις φωτογραφίες που τράβηξα εκείνο το απόγευμα, μερικές από τις οποίες μοιράζομαι σήμερα μαζί Σας εις μνήμην. Ναι, κρατώ πολύ κοντά μου (νεκρόφιλα σχεδόν) αυτές τις φρικτές φωτογραφίες από τα καυτά αποκαΐδια Της... Είναι προτιμότερα, γιατί πρόκειται για την πραγματική Αγία μας λίγο πριν σβήσει, για τα σεπτά της Πάθη, τ' αγιάτρευτά της εγκαύματα... Τα προτιμώ, προσκυνώντάς τα...

Η ανάμνηση του θαύματος της Αγίας Βαρβάρας της σωτηρίας των Ζακυνθινών από την επιδημία της Βλογιάς

Με σεμνοπρεπή γιορτή τιμήθηκε στην Ενορία μας, όπως και σε πολλές άλλες ενορίες της Ζακύνθου, η μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας.

Η Ζάκυνθος ευλαβείται ιδιαίτερα την Αγία, διότι θυμάται ένα ιστορικό γεγονός, το οποίο συνδέεται άμεσα με τη χάρη Της: Περιοδικά κατά την διάρκεια του 18ου αιώνα μάστιζε το νησί μας η επιδημία της ευφλογίας (κοινώς: βλογιά). Το 1795, η Βενετσιάνικη Γερουσία έδωσε με διάταγμά της (από 26ης Μαρτίου 1795) την άδεια, ώστε να λιτανευτεί στην πόλη η εικόνα της Αγίας Βαρβάρας του Κρόκου, στο προάστιο των Κήπων. Αμέσως σταμάτησε το "θανατικό"!!! Η νόσος -ω, του θαύματος!- υποχώρησε άμεσα κι έκτοτε, όταν ξαναξεσπούσε το κακό, η καταφυγή στην Αγία Βαρβάρα εθεωρείτο πλέον το καλύτερο γιατρικό.

Στα μετέπειτα χρόνια Εικονίσματα της Αγίας ιστορήθηκαν σε πολλούς ενοριακούς ναούς του νησιού και στις 4 Δεκεμβρίου κάθε χρονιάς γίνονται μικρά ή μεγαλύτερα πανηγύρια, αποδίδοντας έτσι ευγνωμοσύνη στη "γιάτρισσα" Αγία Βαρβάρα.

Στο ναό της Παναγούλας Μπανάτου υπάρχει μια τέτοια περίπυστη Εικόνα μέσα σε παραδοσιακή Καθέδρα ζακυνθινού τύπου.

Χθες το απόγευμα έγινε ο Εσπερινός και σήμερα το πρωί ο Όρθρος, η Αρτοκλασία και η Θεία Λειτουργία, στην οποίαν, εκτός από τον Εφημέριό μας, συλλειτούργησε ο συγχωριανός ιερέας Αιδεσιμώτατος Οικονόμος Ιωάννης Φρ. Ζαρκάδης (βλ. φωτό παραπάνω), ενώ στο Ιερό Βήμα συμπροσευχήθηκε ο ζακυνθινής καταγωγής Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Τσαφταρίδης, Εφημέριος στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νοτίου Αφρικής. Έψαλε κατά το ζακυνθινό μουσικό μέλος ο Χορός των Ιεροψαλτών μας [βλ. φωτό παραπάνω: Στο κέντρο, ο Πρωτοψάλτης μας Παναγιώτης Στραβοπόδης. Αριστερά, ο Λαμπαδάριός μας Χρυσοβαλάντης Δρογγίτης. Δεξιά, ο βοηθός Σπυρίδων Σαρατσένος].

Τον θείο Λόγο κήρυξε ο Εφημέριός μας π. Π.Κ. με θέμα: "Η Αγία Βαρβάρα, γιάτρισσα θαυματουργή και των σύγχρονων επιδημιών παντός τύπου" .

Η εορτή των Εισοδίων στη Φανερωμένη μας

Τα Εισόδια της Θεοτόκου στο ναό γιορτάστηκαν σήμερα σε όλη την Ορθοδοξία. Το αυτό συνέβη και στο ναό της Φανερωμένης στο Μπανάτο, ημέρα κατά την οποία πανηγυρίζει η συγκεκριμένη εκκλησία του χωριού μας. Το εκκλησίασμα δεν ήταν ικανοποιητικό, εξαιτίας μάλλον του μαζέματος των ελιών από τους συνενορίτες. Παρευρέθησαν όμως οι μαθητές και οι καθηγητές του Γυμνασίου Βανάτου, δίνοντας ιδιαίτερο τόνο στο ηλιόλουστο πλάτωμα της Φανερωμένης.

Χθες το βράδυ ψάλθηκε πανηγυρικός Εσπερινός, ενώ σήμερα νωρίς το πρωί ο Όρθρος με το "Χριστός γεννάται...", στη συνέχεια η Αρτοκλασία και το Ιερατικό Συλλείτουργο, στο οποίο έλαβαν μέρος ο συγχωριανός ιερέας Οικονόμος Ιωάννης Ζαρκάδης και ο Εφημέριός μας.

Ο π. Παναγιώτης κήρυξε τέλος τον Θείο Λόγο με θέμα: "Τα Εισόδια της Θεοτόκου, προανάκρουσμα της εισόδου του Λυτρωτή στ' ανθρώπινα πράγματα".

Παράλληλα εξαγγέλθηκε ο εφετινός Έρανος Αγάπης, για τους αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας, ενόψει των Χριστουγέννων.

Φωτολεύκωμα από το ταξίδι στη Νότιο Αφρική [β΄ μέρος]

Λεζάντες φωτογραφιών:

1. Επίσκεψη στο Τμήμα Νεοελληνικών και Λατινικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Γιοχάνεσμπουργκ και γνωριμία με το πολυσήμαντο έργο που επιτελείται εκεί. Ψυχή του Τμήματος είναι ο ελληνιστής (βελγικής καταγωγής) Καθηγητής Μπεν Χέντριξ [τρίτος από αριστερά] και η σύζυγός του Καθηγήτρια Θέκλα Σανσαρίδου Χέντριξ [δεύτερη από αριστερά]. Πρώτος από αριστερά ο εμπνευστής και διοργανωτής των όλων εκδηλώσεων π. Ιωάννης Τσαφταρίδης και δεύτερος από δεξιά ο Δρ. Νίκος Κουρκουμέλης.

2. Στιγμιότυπο από τη μεγαλειώδη Συναυλία των "Τραγουδιστάδων τση Ζάκυθος", με έργα σολωμικού περιεχομένου στην απλόχωρη αίθουσα της Ελληνικής Κοινότητας του Germiston, υπό την διεύθυνση του μαέστρου Σπύρου Δεληγιαννόπουλου. Άπαντες γοητεύτηκαν και δάκρυσαν καταφανώς.

3. Ο γοτθικής επιρροής μεγαλοπρεπέστατος ναός του Αγ. Ιωάννου Προδρόμου στο Germiston.

4. Ο Εφημέριός μας κηρύσσει τον θείο Λόγο στο εκκλησίασμα του Germiston, στον παραπάνω ναό...

5. ... ενώ οι Τραγουδιστάδες εκτελούν μ' επιτυχία χρέη Ψαλτών, κατά το ιδιάζον ζακυνθινό μέλος, κάτι που εξαιρετικά ευχαρίστησε τους εκκλησιαζόμενους.

6. Μετά τη Θ. Λειτουργία, στον πρόναο του ναού, διασκέδασαν άπαντες με ζακυνθινές καντάδες από τους Τραγουδιστάδες.

7. Ο π. Ιωάννης Τσαφταρίδης, ο Εφημέριός μας και οι Τραγουδιστάδες κατά την τέλεση της Ακολουθίας του Αγιασμού στη Ζούγκλα (στη μέση του πουθενά), στα σύνορα Νοτίου Αφρικής και Μποτσουάνα.

8. Λίγα χιλιόμετρα παραπέρα η Μποτσουάνα. Ο π. Π.Κ. στον χώρο όπου πρόκειται να κτισθεί ναός των Αγίων Θεοδώρων, σε ανάμνηση του περισυνού περάσματος από εκεί του σημερινού Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεοδώρου.

9. Ο π. Π.Κ. στο κέντρο του Σοβέτο, στο Μουσείο Πίτερσον, του μαθητή που πρωτοστάτησε, χάνοντας τη ζωή του (+1976), στα γεγονότα προς τον εκδημοκρατισμό και την πτώση του Απαρχάϊντ.

10. Στιγμιότυπο από το αποχαιρετιστήριο Δείπνο στο Germiston. Ο Εφημέριός μας με το ζεύγος των Καθηγητών Χέντριξ και τον εικαστικό Διονύση Πάλμα.

Φωτολεύκωμα από το ταξίδι στη Νότιο Αφρική

Ο Εφημέριός μας π. Παναγιώτης Καποδίστριας συμμετέχει στον Εσπερινό των Αγίων Αναργύρων στον ομώνυμο Ναό του Γιοχάνεσμπουργκ.

Η είσοδος στη Μεγάλη του Γένους Σχολή ΣΑΧΕΤΙ, όπου η περί του Σολωμού ημερίδα.

Από την έκθεση έργων χαρακτικής της Άριας Κομιανού στη Σχολή ΣΑΧΕΤΙ.

Οι μαθητές και μαθήτριες της Σχολής παρακολουθούν με τρόπο υποδειγματικό τις εκδηλώσεις.

Οι Σύνεδροι στη θέση τους. Από αριστερά Καθηγητής Μπεν Χέντριξ, π. Παν. Καποδίστριας, Γιολάντα Καπριλιόνε και Νίκος Κουρκουμέλης.

Ο π. Π.Καποδίστριας μιλά με θέμα "Νεότερα ερμηνευτικά κλειδιά για τη σολωμική ποίηση".

Αμέσως μετά τα αποκαλυπτήρια της προτομής του Σολωμού. Ο π. Π.Κ. συγχαίρει τον δημιουργό του έργου εικαστικό Διονύση Πάλμα.

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου, στον Ναό του Αγ. Ιωάννου του Προδρόμου στο Τζέρμιστον, όπου η έδρα της Ελληνικής Κοινότητας. Συλλειτουργούν ο εμπνευστής των όλων εκδηλώσεων Ζακύνθιος Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Τσαφταρίδης και ο Εφημέριός μας π. Παναγιώτης.

Ανταλλαγή συγκινήσεων και δώρων μετά των δύο παραπάνω συλλειτουργών και φίλων.

Ο π. Π. Καποδίστριας με τον Μητροπολίτη Ιωαννουπόλεως και Πρετορίας κ. Σεραφείμ στα προπύλαια της Μητρόπολής του.

Ο π. Παναγιώτης στον Ελληνικό Ραδιοφωνικό Σταθμό του Γιοχάνεσμπουργκ παραχωρεί συνέντευξη στον Μάκη Βεντούρα για την παρουσία της ελληνικής αποστολής εκεί και στη συνέχεια κάνει ο ίδιος εκπομπή περί Σολωμού.

Συμμετοχή π. Π.Κ. στις εκδηλώσεις για τον Διονύσιο Σολωμό στο Γιοχάνεσμπουργκ

Αναχωρεί αύριο ο Εφημέριός μας π. Π.Κ. για το Γιοχάνεσμπουργκ, την κοσμοπολίτικη αυτή πόλη της Νοτίου Αφρικής, όπου, επίσημα προσκεκλημένος των εκεί Ελλήνων ως Ζακυνθινός Ποιητής, θα λάβει ενεργό μέρος με Ομιλία-Εισήγησή του στις διοργανούμενες εκδηλώσεις της Ομογένειας για την τιμή του Διονυσίου Σολωμού.

Σημειωτέον, ότι ψυχή όλων αυτών των εκδηλώσεων είναι ο ζακυνθινής καταγωγής Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Τσαφταρίδης, Εφημέριος στην αφρικανική αυτή μεγαλούπολη αλλά και ενεργό μέλος της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης της Ορθοδοξίας.

Ακολουθεί η σχετική Επιστολή-Πρόσκληση, η οποία έχει κ' ενημερωτικό χαρακτήρα για τους φίλους του Ιστολογίου μας.

Προς τον

Αιδεσιμολογιότατο π. Παναγιώτη Καποδίστρια

Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο Ιεράς Μητροπόλεως Ζακύνθου

Αιδεσιμολογιότατε,

Ο Σύνδεσμος Ζακυνθίων και Επτανησιακού Πολιτισμού Νοτίου Αφρικής, σε συνεργασία με την Ιερά Μητρόπολη Ιωαννουπόλεως και Πρετορίας, το Γραφείο Συντονιστή Εκπαίδευσης Υποσαχαρικής Αφρικής, την Έδρα Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Γιοχάνεσμπουργκ και τη Σχολή ΣΑΧΕΤΙ, τιμώντας τα 150 χρόνια από τον θάνατο του Εθνικού μας ποιητή, έχει οργανώσει διάφορες εκδηλώσεις προβάλλοντας το έργο του, καταβάλλοντας κάθε προσπάθεια ώστε το έργο του Διονυσίου Σολωμού να γίνει κτήμα και βίωμα κάθε απόδημου Έλληνα.

Στις εκδηλώσεις που θα λάβουν χώρα στις 2, 3, και 4 Νοεμβρίου 2007 στο Γιοχάνεσμπουργκ, εκτός από το Διεθνές Συνέδριο με θέμα το Σολωμικό έργο, θα γίνουν τα αποκαλυπτήρια της προτομής του Διονυσίου Σολωμού σε χώρο της Ελληνικής Σχολής ΣΑΧΕΤΙ. Η προτομή αυτή αποτελεί πιστό αντίγραφο εκείνης που βρίσκεται στον Κήπο των Ηρώων της Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου.

Οι εκδηλώσεις περιλαμβάνουν αφιερωματική Έκθεση στον Σολωμό και την Ελλάδα της περιόδου της ελευθερίας, προβολές ντοκιμαντέρ, συνέδριο και διαλέξεις και μουσικές εκδηλώσεις, του τοπικού Ελληνικού στοιχείου με θέμα «Άστραψε Φως». Οι φίλοι μας «Τραγουδιστάδες τση Ζάκυθος», με την 14μελή ομάδα τους, θα δώσουν το παρόν στην κεντρική Σολωμική βραδιά, με το μουσικό έργο που παρουσίασαν στην Ζάκυνθο, Κέρκυρα και Κεφαλονιά, το Καλοκαίρι του 2007.

Αιδεσιμολογιότατε,

Τελειώνοντας, έχουμε την ιδιαίτερη χαρά να Σας προσκαλέσουμε επίσημα όπως παρευρεθείτε και να λάβετε μέρος σε όλες τις εκδηλώσεις παρουσιάζοντας το θέμα «Νεότερα ερμηνευτικά κλειδιά για τη Σολωμική Ποίηση».

Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων.

Με ιδιαίτερη τιμή

Αρχιμ. Ιωάννης Τσαφταρίδης, ΠΡΟΕΔΡΟΣ -

Ο εορτασμός του ΟΧΙ των Ελλήνων

Η 28η Οκτωβρίου 1940 γιορτάστηκε σήμερα στο Μπανάτο, έδρα του Δήμου Αρκαδίων Ζακύνθου, με κάθε δυνατή μεγαλοπρέπεια.

Η Θ. Λειτουργία και η Δοξολογία τελέστηκαν από τον Εφημέριό μας π. Παναγιώτη στον ναό της Παναγούλας, όπου εκκλησιάστηκαν Γυμνάσιο και Πειραματικό Ολοήμερο Δημοτικό, μαζί με τις Αρχές του Δήμου μ' επικεφαλής τον Δήμαρχο κ. Στέλιο Μποζίκη. Τον πανηγυρικό της ημέρας εκφώνησε ο εκπαιδευτικός κ. Νίκος Αρβανιτάκης.

Ακολούθησε μετάβαση όλων εν πομπή στην Στήλη των Πεσόντων, όπου τελέστηκε Τρισάγιο για την αιώνια μνήμη των Ηρώων μας, κατάθεση στεφανιών και αναπέμφθηκε ο Εθνικός μας Ύμνος από τη Φιλαρμονική του Δήμου μας, υπό την διεύθυνση της Μουσικού κ. Κατερίνας Γιακουμέλου.

Τέλος ο Δήμαρχος δεξιώθηκε όλους τους παριστάμενους στον Δήμο.

Κατεδαφίστηκε το "Στοιχειωμένο Σπίτι"

Το "Στοιχειωμένο Σπίτι", στο κέντρο περίπου του Μπανάτου, δεν υπάρχει πια. Κατεδαφίστηκε αυτές τις μέρες κι εξαφανίστηκε από προσώπου γης.

Άλλαξε ιδιοκτήτες και πλέον εκεί θα κτισθεί ασφαλώς στο μέλλον κάτι νεότερο και πολύ καλύτερο. Βέβαια, δεν ήταν τίποτε το σημαντικό. Ένα ερειπωμένο αχούρι υπήρξε, το οποίο κατά την τελευταία τεσσαρακονταετία δεν κατοικήθηκε ποτέ.

Κτίσμα μετασεισμικό, το συνόδευε ένας παλαιός θρύλος περί στοιχειών που υποτίθεται, ότι δρούσαν εκεί. Πολλοί θρύλοι κυκλοφορούν. Ένας από αυτούς, καταγεγραμμένος ήδη από εμάς στο νεοεκδοθέν βιβλίο μας "Λαογραφικά ερανίσματα ΙΙ. Δυο Μπανατιώτες αφηγητές ζακυνθινού λαογραφικού υλικού", [έκδ. συλλογές, Αθήνα 2007, σ. 33], λέει ότι οι πολύ παλιοί του νοικοκυραίοι έβρισκαν το άλογό τους κάθε πρωί καταϊδρωμένο και με τη χαίτη του πλεγμένη με τρόπο υπερφυσικό.

Διάλογος για την Ελληνική Γλώσσα και Γραφή

[Ένας καλός και γόνιμος διάλογος για την Ελληνική Γλώσσα και Γραφή σε συνδυασμό με το νεοφανές σύμπτωμα των Γκρίκλις (Greeklish) αναπτύχτηκε σήμερα μες από το νεοσύστατο Ιστολόγιο (υπό την εύστοχη επωνυμία Grosso modo - πρόχειρα και ακατέργαστα) ενός από τα μέλη της παλαιάς Νεανικής Συντροφιάς της Ενορίας μας, του φοιτητή Νίκου Κ.

Ο Εφημέριός μας π.Π.Κ. θέλησε αρχικά να ευχηθεί για τον καινούργιο αυτόν ιστότοπο, συμβουλεύοντας περί της αναγκαιότητας προστασίας του γλωσσικού μας οργάνου. Αμέσως πήρε τον λόγο ένα άλλο δραστήριο μέλος της Νεανικής Συντροφιάς μας, ο φοιτητής Αναστάσιος Ζ. (βλ. The Blues) αναπτύσσοντας τις απόψεις του και, όπως καταλαβαίνετε, υπήρξε εμπεριστατωμένη συνέχεια, την οποία αξίζει να παρακολουθήσετε κι εσείς, γι' αυτό και αντιγράφουμε αυτούσιο τον Διάλογο ευθύς παρακάτω:]

Π.Κ. είπε...
Νικόλα, συγχαρητήρια για τη νέα σου προσπάθεια, μες από τη λεγόμενη "Μπλογκόσφαιρα". Μακάρι, το Ιστολογείν ν' αποφέρει εύχυμους και ποιοτικότατους καρπούς. Σε καλά χέρια μπορεί να έχει καλά αποτελέσματα και ν' αποβεί τόπος συνάντησης με τη Μάθηση και τη Γνώση. Γιατί, αν πρόκειται να είναι απλώς και μόνο στέκι συνάντησης φίλων και τίποτε άλλο, τότε καλύτερα να βγαίνεις και να τά λέτε σ' ένα καφέ ή μια βόλτα.

Μην ξεχνάς, εξάλλου, να υποστηρίζεις με τον τρόπο σου τα Ελληνικά μας, μια γλώσσα ιδιαίτατης Αίσθησης κι Αισθητικής, σπουδαίας Αρμονίας και Ισορροπίας, η οποία βάλλεται στις μέρες μας ΚΑΙ μες από το Διαδίκτυο, δυστυχώς από τα ίδια τα παιδιά της. Εννοώ την αλόγιστη χρήση των λεγόμενων Γκρίκλις, που μας κατακλύζουν ολοένα σαν αρρώστεια μεταδιδόμενη επικίνδυνα.

Η γλώσσα μας, ανάδελφη και μοναχική, έχει ανάγκη ΚΑΙ της δικής μας υποστήριξης, διότι έχει Σώμα ευάλωτο και ρίζες βαθύτατες στους τάφους τους πανίερους των προγόνων. Ως ιστορικός εσύ, έχεις χρέος να θυμάσαι εκείνο το καταλυτικό που γράφει ο Ελύτης:

Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί

όπου και να θολώνει ο νους σας

μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό

και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη,

επειδή, όπως αλλού λέει ο ίδιος,

ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΝΑ ΦΟΒΑΣΤΕ
ΚΑΙ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ Τ' ΑΓΑΛΜΑΤΑ!

The Blues είπε...
Σωστά και αποδεκτά όλα αυτά... ναι η γλώσσα μας βάλλεται από παντού! Ναι τα greeklish φαίνεται να αντικαθιστούν πολλές φορές κακώς την πιο τέλεια γλώσσα στον κόσμο! Μια αντίρρηση όμως έτσι για τον εποικοδομητικό διάλογο... Επειδή ουσιαστικά καλούμαι από όταν πέτυχα στις εξετάσεις να υπηρετήσω την επιστήμη της γλώσσας και να την διαφυλάξω ως αυριανός (εύχομαι και προσεύχομαι) φιλόλογος και ως εκ τούτου εραστής και διαφύλακας του λόγου (συγνώμη για το αδόκιμο του όρου), δεν πιστεύω πως διαδικτυακά η γλώσσα βάλλεται ή απειλείται.

Μάλιστα από νέα παιδιά που χωρίς να θέλουμε να πληγώσουμε την γλώσσα και την παράδοση μας, απλώς προσπαθούμε να βρούμε κώδικες επικοινωνίας, αμφιλεγόμενους μεν, διαφορετικούς και αποδεκτούς από την άλλη, με μόνο στόχο να δώσουμε άλλη διάσταση σε ένα πλουραλιστικό σκηνικό όπως το internet. Δεν τάσσομαι υπέρ της άκριτης και άκρατης χρήσης των greeklish, αλλά ούτε και με όσους μηδενιστές την απορρίπτουν! Δεν τα υιοθετούμε ως γλώσσα μας και σε καμιά περίπτωση δεν θέλουμε η ελληνική να χάσει την ισχή της... και ειδικά από νέους ανθρώπους που καλούνται στο μέλλον αυτή την ελληνική να υπηρετήσουν! Ένα κίνημα είναι και αυτό -εφήμερο- και εδώ έγκειται η διαφοροποίησή μου... που σήμερα περνάει ως must και αύριο θα υπάρχει ως ανάμνηση... Πολλοί επικρίνουν και τα blogs. Γιατί είναι μια μόδα... αλλά όλοι την ακολουθούν... Γιατί πρέπει πάντα να βλέπουμε τα πάντα ως απειλή... Είμαστε εραστές της απειλής, μας αρέσει παντού να βλέπουμε κινδύνους. Η γλώσσα μας είναι παγκόσμια και μοναδική ταυτόχρονα και ούτε τα greeklish, ούτε καμιά άλλη περαστική μόδα δεν θα την καταστρέψουν!!! Είναι απλά μια τάση της εποχής, ένα όραμα διαφοροποίησης από τους "μεγάλους". Όραμα όμως χωρίς απώτερο σκοπό... Όσο πιθανόν είναι να ξαναζωντανέψει το πολυτονικό σύστημα ή η καθαρεύουσα (όραμα πολλών και αυτό), που ουσιαστικά θα καταστρέψει την γλώσσα μας γιατί θα την αποτρέψει από τον εμπλουτισμό της, άλλο τόσο είναι να γίνουν τα greeklish κάτι παραπάνω από moto του διαδικτυακού γίγνεσθαι. Και αν τώρα τρίζουν τα κόκκαλα του Ψυχάρη μ' αυτά που γράφω... απλά ζητώ να μην είμαστε μηδενιστές και άκρως απορριπτικοί. Εφήμερο και χαριτωμένο κίνημα είναι, ατελέσφορο ίσως, αλλά σε καμιά περίπτωση ατελεύτητο! Αναπόφευκτα θα βρει αδιέξοδο και η όπισθεν... δεν θα πιάνει. Γιατί η γλώσσα έχει μέλλον, τα greeklish δεν έχουν περιθώρια ανάπτυξης. Αλλά όσο ευημερούν χωρίς να είμαστε μονόπλευροι και άκριτοι χρήστες τους, έχει φάση να τα χρησιμοποιούμε, απλά για να διαφέρουμε και κάποιες φορές για να θεωρηθούμε trendιδες...

Κουραστικός πρέπει να έγινα. Πάντως κάτι τελευταίο. Τα blogs είναι προσωπικά και κάθε ένα έχει τον σκοπό του και την χρήση του. Δεν μπορούν όλα να είναι αφιερωμένα στο πνεύμα και στην διανόηση... ούτε και όλα σε προσωπικά και παρεΐστικα θέματα. Γι' αυτό είναι τόσο πλουραλιστικό το internet, για να χωράνε όλες οι φωνές, για να δημιουργείται μια συμφωνία, όπως στην όπερα... με πρώτες, δεύτερες φωνές, μπάσους, υψίφωνους κτλ... Γιατί ακόμα και στα απλά και τα cafeνιακά καμιά φορά λέγονται με απλούστερα λόγια και παραγεμίσματα, τα συμπεράσματα και τα διδάγματα των προσεγμένων και βαθυστόχαστων κειμένων και διατριβών!

Συγγνώμη αν κούρασα... απλά με κάθε σεβασμό εκφράζω τη γνώμη μου, που ίσως κανέναν να μην ενδιαφέρει... αλλά εδώ στον διαδικτυακό τόπο προσφέρονται οι χώροι για να την εκφράσω ελεύθερα.

Γιατί όπως λέει και ο ποιητής

Μήγαρις έχω άλλο στο νου μου πάρεξ ελευθερία και γλώσσα

Ευχαριστώ!

Νίκος είπε...
@ the blues.

Δυστυχώς, το κακό ξεκινάει χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Αλίμονο αν εμείς οι ίδιοι θέλαμε να συρρικνώνουμε τη γλώσσα μας και μάλιστα μια τέτοια γλώσσα. Ωστόσο, όπως συμβαίνει συνήθως, κάθετι μεγάλο καταστρέφεται από μέσα και δευτερευόντως απ'τους εξωτερικούς παράγοντες. Και αν εσύ γράφεις έτσι έχοντας συναίσθηση, άλλωστε στο μέλλον θέλοντας και μη κανονικά ελληνικά θα διδάσκεις, πίστεψέ με, υπάρχουν πολλά ανήλικα ή άλλα παιδιά που δεν έχουν σχέση με τη θεωρητική κατεύθυνση και στα greeklish βλέπουν όχι μόνο μια μόδα αλλά ένα τρόπο να ξεφεύγουν από τα ορθογραφικά λάθη. Και προφανώς αυτοί δεν έχουν συναίσθηση των greeklish. Δυστυχώς ή ευτυχώς οι αλλαγές γίνονται αργά χωρίς να τις καταλαβαίνουμε, καλές ή κακές. Το θέμα είναι στις κακές να έχουμε αναπτύξει αντιστάσεις!

Π.Κ. είπε...
@ The blues, ή επί το ελληνικότερον: Αγαπητέ Αναστάσιε (για να γεμίζει και το στόμα αναστάσεις).

Χαίρομαι, που ως έχων μύγα μυγιάστηκες. Σημαίνει, ότι βαθιά (μα πολύ βαθιά) μέσα σου υπάρχει ακόμη ελπίδα επι-στροφής.

Χαίρομαι που παραδέχεσαι (και το πιστεύω), ότι δεν θέλεις να πληγώσεις τη γλώσσα μας, αν και αθέλητα γίνεται, όσο βέβαια σού αναλογεί.

Απ' την άλλη βέβαια, η κακομοίρα έχει αντέξει τόσες εκατοντάδες χρόνων. Τι θα πάθει απ' τόν έναν και απ' τον άλλον;

Παρ' όλ' αυτά, δεν είναι και τόσο δόκιμο ή ευοίωνο, απ' τη μια να παραδεχόμαστε ότι τα Γκρίκλις είναι μια "μόδα" και απ' την άλλη να εμμένουμε στην έκφραση αυτήν αλόγιστα και αβασάνιστα. Λάβε υπόψη σου, ότι αυτή η "μόδα" έχει ήδη δημιουργήσει μια συγκεκριμένη ά-γλωσση γενιά νέων ανθρώπων, η οποία δεν μπορεί πια να επιστρέψει. Και αν εσύ το καταφέρεις τελικά (όπως θέλω να ελπίζω, λόγω ειδικών σπουδών στη Φιλολογία), οι πλείστοι άλλοι δεν θα μπορέσουν, δυστυχώς.

Δεν πρόκειται για έναν υποτιθέμενο ή πλασματικό κίνδυνο, όπως υπονοείς, αλλά για μια σκληρότατη πραγματικότητα inter portas. Οι πλείστοι νέοι μας τώρα πια γράφουν με αυτή τη μέθοδο... Και όχι μόνο στο Διαδίκτυο. Το βλέπω και στην καθημερινότητα του σχολείου, όπου διδάσκω, ακόμη και σε κάποια τετράδια των μαθητών μου, κάτι που έχει περάσει και στις συζητήσεις τους. Πώς αυτοί θα επιστρέψουν; Πότε θα έχουν την ευκαιρία ν' ασκηθούν στην ενδεδειγμένη ελληνική γραφή; Από ποιάν έξοδο κινδύνου θα βρουν διέξοδο;

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Αν όντως πρόκειται για μιαν ακίνδυνη "μόδα" που κάποια στιγμή θα περάσει, τότε ας βαφτίσουμε έτσι (ακίνδυνη μόδα εννοώ) π.χ. τη χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών ή τη συμμετοχή μας σε πορνοπαιδοφιλικές δυνατότητες του Διαδικτύου και ας κοιμόμαστε ήσυχοι, δίχως τύψεις...

Ξέρεις ότι πάνω απ' όλα, ως προς τη γλώσσα, είμαι Ποιητής και άρα υπεύθυνος (όσο μού αναλογεί) για την υπεράσπισή της. Διότι οι Ποιητές πρώτα και κύρια διέσωσαν την πυκνότητα και την ποιότητα της ελληνίδος Γραφής διαινώνια.

Για να μη θεωρηθώ όμως τόσο υπερφίαλος, δανείζομαι ένα συγκλονιστικό απόσπασμα από τον Λόγο του Ελύτη κατά την Απονομή του Βραβείου Νόμπελ στη Στοκχόλμη του 1979, εκεί όπου οι πάντες υποκλίθηκαν με σεβασμό μπροστά στο Θαύμα της Ελληνικής Γλώσσας και Ποιητικής Γραφής. Είπε, λοιπόν, μεταξύ πολλών άλλων, ο παμμέγιστος Εκείνος:

[...] Μου εδόθηκε, αγαπητοί φίλοι, να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνον από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ' όλ' αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμιση χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και μ' ελάχιστες διαφορές. Η παράλογη αυτή, φαινομενικά, διάσταση, αντιστοιχεί και στην υλικο-πνευματική οντότητα της χώρας μου. Που είναι μικρή σε έκταση χώρου και απέραντη σε έκταση χρόνου. Και το αναφέρω όχι διόλου για να υπερηφανευθώ αλλά για να δείξω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας ποιητής όταν χρησιμοποιεί για τα πιο αγαπημένα πράγματα τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιούσαν μία Σαπφώ ή ένας Πίνδαρος π.χ. -χωρίς ωστόσο να έχει το αντίκρυσμα που είχαν εκείνοι επάνω στην έκταση της πολιτισμένης τότε ανθρωπότητας.

Εάν η γλώσσα αποτελούσε απλώς ένα μέσον επικοινωνίας, πρόβλημα δεν θα υπήρχε. Συμβαίνει όμως ν' αποτελεί και εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών. Προσκτάται η γλώσσα στο μάκρος των αιώνων ένα ορισμένο ήθος. Και το ήθος αυτό γεννά υποχρεώσεις. Χωρίς να λησμονεί κανείς ότι στο μάκρος εικοσιπέντε αιώνων δεν υπήρξε ούτε ένας, επαναλαμβάνω ούτε ένας, που να μην γράφτηκε ποίηση στην ελληνική γλώσσα. Να τι είναι το μεγάλο βάρος παράδοσης που το όργανο αυτό σηκώνει. [...]

Καλό μου παιδί, ως προς τα blogs και την ιδιωτικότητα την οποία υπονοείς ότι έχουν, έχω την άποψη ότι εκεί μέσα μπορεί όντως να γράφει κανείς ό,τι θέλει μέχρι ασελγείας ή εμετού (περί ορέξεως ουδείς λόγος), αλλά καλό είναι να τα κλειδώνει, για να τα βλέπουν μόνον οι ενδιαφερόμενοι. Όταν αυτά είναι ανοικτά και δημόσια, καταλαβαίνεις ότι υπόκεινται σε θέα, κριτική ή και κατάκριση... Εκτός πια αν εμπίπτουμε στους επιδειξίες (μια μορφή ανωμαλίας και αυτή).

Κατά τα άλλα, φρόντιζε και συ να θεραπεύεις από τώρα το γλωσσικό μας όργανο όσο καλύτερα μπορείς, (αν και σήμερα κατανοώ ότι σε κουράζει για να το μάθεις, γι' αυτό αντιδράς έτσι), αλλά, φαντάσου την δύσμοιρη τη Γλώσσα μας, βράδυ στον ύπνο σου, να σου απευθύνει κατώδυνη το κλαψερό παράπονο:

m1n m@Fis3is na s4fi5w...

anastasios είπε...
Προφανώς εγώ στο μυαλό μου δεν νιώθω ότι βιάζω τόσο βάναυσα τη γλώσσα μου, την οποία σέβομαι. Πάντως μπορεί και τα πράγματα να έχουν πράγματι ξεφύγει, αλλά δεν θα αλλάξω εγώ τον κόσμο. Στο κάτω- κάτω το internet για μένα ένα παιχνίδι είναι, όπως και τα greeklish, που όταν το βαρεθώ θα το αφήσω... Είμαι άλλωστε μόλις 19 για να σκέφτομαι διαφορετικά! Πάντως η κατάληξη του σχολίου σας είναι όλα τα λεφτά! RESPECT!!!

anastasios είπε...
A, και κάτι τελευταίο: Μία διάλεκτος, (κάτι που βέβαια δεν είναι τα greeklish) που δεν μπορεί να ομιληθεί, να χρησιμοποιηθεί δηλαδή στον προφορικό λόγο, δεν είναι άξια λόγου. Και ίσως πολύ την υπερασπίστηκα χωρίς να είμαι και υπέρμαχος ή δημιουργός της. Aπλά όπως έστρωσα... θα κοιμηθώ!

Π.Κ. είπε...
Αναστάσιέ μου, για να πετύχουμε εντέλει σε ό,τι επιχειρούμε, όσο μικρό και αν είναι αυτό, είναι αναγκαίο να ελπίζουμε και να πιστεύουμε, ότι ΕΜΕΙΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, αλλιώτικα επαναπαυόμαστε στη χαμέρπειά μας ή, επί το λαϊκότερον, βράζουμε στο ζουμί μας...

Νίκος είπε...
Χαίρομαι που το blog μου προσφέρει τόπο για εποικοδομητικό διάλογο.

None είπε...
Καλός ο διάλογός σας, αλλά προσωπικά λυπάμαι που αφήνουμε έστω και μικρά περιθώρια αμφισβήτησης της Ελληνικής. Αφού αυτό συμβαίνει, βρίσκουν πρόσφορο έδαφος να φύονται ζιζάνια τύπου Άδωνη Γεωργιάδη.

Ιστορικός καπελωμένος

Το είδαμε κι αυτό στην πλατεία της Παναγούλας μας: Την προτομή του σπουδαίου Ιστοριογράφου του Ιονίου Κράτους Παναγιώτη Χιώτη, με καπέλο!... Αμ, έπρεπε να το περιμένουμε:

Η Ιστορία συνήθως (ή σχεδόν πάντα) καπελώνεται απ' τους επιτήδειους!...

Το Μπανάτο από αεροπλάνο [1]

Οι παραπάνω φωτογραφίες του χωριού μας, τραβηγμένες το Καλοκαίρι του 2006 από αεροπλάνο καθώς χαμηλώνει για να προσγειωθεί σε λίγο, δεν είναι καθαρές, διότι είναι κατάντικρυ στον ήλιο της Δύσης. Ζητάμε, λοιπόν, την κατανόησή σας.

Πυροτεχνήματα από το φετινό Πανηγύρι της Παναγούλας

Το φετινό πολύ πετυχημένο Πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου στο Χωριό μας ανήκει πια στις γλυκύτατες Αναμνήσεις. Όλοι το θυμόμαστε με αγαλλίαση κι ευχαρίστηση, διότι έδωσε τη δυνατότητα σε όλα τα γούστα των συντοπιτών μας, να εκφραστούν, σε όλους μας δε να συγχαρούμε και να ξεδώσουμε.

Περιμένουμε τα σχόλια και τις εντυπώσεις Σας.

Φθινοπωρινή Ισημερία στην πλατεία της Φανερωμένης

Εισερχόμαστε από αύριο κι επίσημα στο Φθινόπωρο. Ψιλοβροχούλες, συννεφιές, οι δικοί μας ξένοι γύρισαν πίσω στους δουλειές και στα σπίτια τους, ενώ τα σχολεία αναπτύσσουν ταχύτητα.

Ο Ιωάννης-Πορφύριος Κ., ενεργό μέλος της Νεανικής μας Συντροφιάς, φωτογράφησε απόψε την άδεια μας πλατεία, τα έρημα παγκάκια και δημιούργησε ένα σπουδαίο slide, το οποίο ανάρτησε στο φωτογραφικό του Ιστολόγιο, τη Φωτοθήκη. Από εκεί το αντιγράψαμε παραπάνω, χάριν των πολυπληθών αναγνωστών μας απ' όλο τον κόσμο, στους οποίους μάλιστα εξαιρετικά το αφιερώνουμε. Τον ευχαριστούμε και τον συγχαίρουμε!

Καλό Φθινόπωρο σε όλους!

Το Μπανάτο αφ' υψηλού [1]

Οι απόψεις αυτές αποτυπώνουν μόνο το κέντρο του Μπανάτου και την τριγύρω μόνο περιοχή. Το χωριό μας έχει μεγάλη έκταση, οπότε δεν είναι δυνατό να χωρέσει στον φωτογραφικό φακό. Κατά καιρούς θα προσφέρουμε στους αναγνώστες μας φωτοστιγμές από γωνιές του γενέθλιου τόπου μας.

Η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού 2007 στην Ενορία του Μπανάτου εν Ζακύνθω

Στον ναό της Φανερωμένης μας εν Βανάτω γιορτάσαμε φέτος την εορτή της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού. Σ' ένα περιβάλλον καταστόλιστο και μοσχοβολισμένο από τους καθιερωμένους βασιλικούς, το πολυπληθές εκκλησίασμα στρέψαμε άπαντες τα μάτια της ψυχής και του σώματος προς το πάνσεπτο ξύλο του Σταυρού.

Και δικαιολογημένα! Διότι, όπως μάλιστα τόνισε στην ομιλία του ο Εφημέριός μας π. Παναγιώτης Καποδίστριας, "ο Σταυρός αποτελεί το μοναδικό καύχημα του κάθε Χριστιανού. Είναι η σκάλα που οδηγεί όλους μας -δια της Σταυρικής Θυσίας του Θεανθρώπου- στον θρόνο της Θεότητας ή, για ν' ακριβολογούμε, ο ίδιος ο Σταυρός είναι ο Θρόνος του Κυρίου Ιησού. Αποτελεί, εξάλλου, το υπέροχο εκείνο δέντρο, το οποίο, κατάκοπους μάς δέχεται υπό τη σκιά του για να δροσιστούμε, λαμβάνοντας την απαιτούμενη αναψυχή και αναπνοή για τη συνέχεια της οδοιπορίας μας στον κόσμο και του αγώνα κατά του Κακού".

Ωραία και ψυχοτερπής αυτή η γιορτή! Ευλαβείται κατάβαθα ο λαός μας τον Σταυρό και, σε συνδυασμό με τις ευωδιές των βασιλικών, δημιουργείται σήμερα στις εκκλησιές μας μια κατανυκτική αίσθηση και διάθεση προσευχητική!

Φωτογραφίες: Ιωάννης-Πορφύριος Καποδίστριας