Το Πρόγραμμα του Πανηγυριού της Παναγούλας Μπανάτου 2012

Κατά τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου,

ἡμέρα κατά τήν ὁποία ἑορτάζει ὁ Ἱερός Ἐνοριακός Ναός

Π Α Ν Α Γ Ο Υ Λ Α Σ    Μ  Π Α Ν Α Τ Ο Υ,

Προστάτιδος καί Πολιούχου τῆς περιοχῆς,

θά πραγματοποιηθεῖ μέ κάθε ἐκκλησιαστική ἐπισημότητα

τό Πανηγύρι τοῦ Μπανάτου.

Παρακαλοῦμε νά μᾶς τιμήσετε μέ τή χαρά τῆς παρουσίας Σας,

σύμφωνα μέ τό ἀκόλουθο Πρόγραμμα τῆς Ἑορτῆς.

 *  *  *

Π Ρ Ο Γ Ρ Α Μ Μ Α   Ι Ε Ρ Ω Ν   Τ Ε Λ Ε Τ Ω Ν

Τρίτη, 14.8.2012, 8 βράδυ: Ὁ ἐπίσημος Ἑσπερινός μέ τά Ἐγκώμια μπροστά στόν Ἐπιτάφιο τῆς Παναγίας.

Τετάρτη, 15.8.2012: 7.30 πρωί: Ὁ Ὄρθρος μέ Ἀρτοκλασία.

9 πρωί: Ἡ πανηγυρική Θεία Λειτουργία.

7.30 ἀπόγευμα: Ὁ Μικρός Παρακλητικός Κανόνας πρός τήν Παναγία, κατά το ζακύνθιο μουσικό ἰδίωμα.

8.15 βράδυ: Ἡ μεγαλοπρεπής Λιτάνευση τῆς Σεπτῆς Εἰκόνας

τῆς ΠΑΝΑΓΟΥΛΑΣ καί τοῦ Ἐπιταφίου Της.

ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Γλέντι τρικούβερτο!

Γράφει από τη Μελβούρνη η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ-ΤΣΟΥΚΑΛΑ

Pablo Picasso, Μαντολίνο και Κιθάρα, 1924.

Αύγουστος ήταν και τότε, σαν τώρα. Ήταν το 1980, 32 χρόνια πριν... Αλήθεια, πότε πέρασαν; Είχαν περάσει 13 χρόνια από την ημέρα που, παραμονή Χριστουγέννων απόγευμα, σαλπάρισε το υπερωκεάνιο «Πατρίς» από το λιμάνι του Πειραιά για Αυστραλία, φορτωμένο μέχρι τα μπούνια με ανθρώπινο εμπόρευμα! Εμπόρευμα, που προφανώς περίσσευε στην πατρίδα κι έπρεπε να απαλλαγεί από αυτό. Τι πιο εύκολο, παρά να κάνει εξαγωγή!... Κάτι που, δυστυχώς, επαναλαμβάνεται σήμερα, σχεδόν μισό αιώνα αφότου σταμάτησε η ομαδική εξαγωγή!

Μόνο όποιος έχει αποχωριστεί λόγω συνθηκών ό,τι αγαπημένο και ιερό και ζει σε ξένο τόπο μπορεί να νιώσει τα συναισθήματα της επιστροφής, ιδιαίτερα μετά  από τόσα χρόνια!

Κοιτάζεις γύρω και όλα σού φαίνονται άγνωστα... μα τόσο γνώριμα, τόσο δικά σου. Προσπαθείς να προσανατολιστείς και δεν το πιστεύεις πως βρίσκεσαι στον τόπο σου. Ξαφνικά νιώθεις ανάλαφρος σαν πεταλούδα... Δεν υπάρχει εκείνο το βάρος πια στην ψυχή κι ας το κουβαλάς από την ημέρα που έφυγες και νιώθεις να πνίγεσαι, πως δεν  μπορείς να ανασάνεις. Βάρος ασήκωτο, μολονότι δε σου λείπει τίποτα στη... γη της επαγγελίας όπου ζεις, και μένεις ν’ αναρωτιέσαι, αν όντως υπήρξε ποτέ αυτό το βάρος ή αν ήταν γέννημα της νοσταλγίας σου!

Βλέπεις αγαπημένα άτομα, αρχής γενομένης από τη Μάνα τη πολυαγαπημένη, τον Πατέρα, τ’ αδέλφια, περιτριγυρίζεσαι από συγγενείς, φίλους, γνωστούς, χωριανούς και τα μάτια  αστέγνωτα... Αστέγνωτα από πικρία που τους στερήθηκες, που τους στέρησες τη δική σου παρουσία, αστέγνωτα γιατί γνωρίζεις πως σε λίγο πρέπει πάλι να πάρεις το δρόμο του φευγιού, χωρίς να γνωρίζεις αν φεύγοντας λες, εις το επανιδείν ή αντίο... Αστέγνωτα για τις τόσες αλλαγές, για τις ρυτίδες που χάραξαν το πρόσωπο της Μάνας και του Πατέρα... Αστέγνωτα για όλ’ αυτά που μεσολάβησαν, παιδιά που μεγάλωσαν, καινούρια μέλη που μπήκαν στην οικογένεια και τους συναντάς για πρώτη φορά, γι’ αυτούς που λείπουν κι εσύ δεν ήσουν εκεί να τα ζήσεις, να τα μοιραστείς, να χαρείς με τις χαρές των αγαπημένων, να συμπαρασταθείς στις δύσκολες στιγμές, να κλάψεις για την απώλεια ανθρώπων της καρδιάς σου...

Όλα έγιναν εν απουσία σου, όπως εν απουσία τους μεσολάβησαν τόσα στη δική σου ζωή, χαρές και λύπες που τα βίωσες μόνος, χωρίς το στοργικό χέρι και το γλυκό λόγο της μάνας, όταν περίσσευε η πίκρα και η αγωνία, χωρίς την ορμήνια και προστασία του πατέρα όταν και το πιο σοβαρό πρόβλημα έπρεπε μόνος να το αντιμετωπίσεις, χωρίς στήριγμα... Και τις χαρές σου με ξένους τις μοιράστηκες, με ξένους που έγιναν δικοί, όπως δικός έγινες κι εσύ για κείνους, για να έχεις την ψευδαίσθηση πως έχεις οικογένεια και τελικά, οικογένεια έγιναν για σένα, οικογένεια έγινες γι  αυτούς!

Μα, τώρα χαράς ευαγγέλια! Τώρα, έστω και για λίγο, ξαναγίνεσαι παιδί κι αφήνεις τις έγνοιες για τον πατέρα και τη μάνα! Ας γνοιαστούν αυτοί για όλα, όπως και γνοιάστηκαν!

 Ήταν λίγες μέρες μετά την άφιξη κι εμείς όλοι είμαστε στο Μπανάτο - στο Μπανάτο πριν γίνει κοσμοπολίτικο και τουριστικό, πριν χτιστούν τα σπίτια τα ψηλά με τα πολλά μπαλκόνια! Τότε τα σπίτια χαμηλά με τις πόρτες ορθάνοιχτες, όλη η γειτονιά μια παρέα...

Μια τέτοια μεγάλη παρέα μαζευτήκαμε στου θείου του Τιμόθεου το φιλόξενο σπίτι. Από νωρίς μαγείρευε η αγαπημένη, η μοναδική  θεία Μαρούλα,  γιατί μολονότι αγαπώ πολύ όλες μου τις θείες, εκείνη κάπου την ξεχωρίζω. Και τι δεν έφτιαξε! Τα τραπέζια που στρώθηκαν το σούρουπο έπιαναν τη βεράντα απ’ άκρη σ’ άκρη στρωμένα με λευκά ρέσινα τραπεζομάντιλα  και φορτωμένα με όλα τα αγαθά! Η ιδιαίτερη σχέση μου με τη θεία, την έκανε να μην κρατήσει το μυστικό και να μου ψιθυρίσει κάποια στιγμή πως με περιμένει μεγάλη έκπληξη, χωρίς όμως να ομολογήσει τι!

Ένιωθα τόση ευτυχία που, ναι μεν μ’ έτρωγε η περιέργεια, αλλά ταυτόχρονα ήμουν τόσο απασχολημένη να μιλάω με όλους  που κάπου ξεχάστηκα, μέχρι που είδα να καταφθάνει φορτωμένος με τα... σύνεργα της δουλειάς του, ο ένας, ο μοναδικός, ο αγαπητός,  ο πολυτάλαντος  Δημητρός! Τρελάθηκα από τη χαρά μου και κόντεψα να τον ρίξω κάτω  όλο με τα κλαμπατσίμπανα, όπως έτρεξα και τον αγκάλιασα! Οι λίγο ώριμοι τον θυμάστε οπωσδήποτε, για τους πολύ νέους δε γνωρίζω, μάλλον όχι.

Κάποια άλλη στιγμή θα σας μιλήσω αποκλειστικά για το Δημητρό! Τώρα, όμως, θα περιοριστώ στο μεγάλο γλέντι που έγινε εκείνο το βράδυ τέλη Αυγούστου του 1980 στο Μπανάτο!!! Οι φωνές, τα γέλια, τα τραγούδια μας, ξεσήκωσαν όχι μόνο τη γειτονιά αλλά και πέρα ακόμα!

Μαζεύτηκαν πολλοί χωριανοί, φίλοι, γειτόνοι κι όλο μεγάλωνε η παρέα! Τα καλωσορίσματα, τα τραταρίσματα έδιναν κι έπαιρναν, η χαρά και η συγκίνηση ξεπερνούν κάθε περιγραφή. Κανένας δεν έφυγε κι όλο μεγάλωνε η παρέα, όπως τότε τον παλιό καιρό, που δε χρειαζόταν πρόσκληση για να πας στου γείτονα στου χωριανού το σπίτι, αν άκουγες χαρές και γέλια ή ακόμα κι αν συνέβαινε κάτι θλιβερό. Όλοι ακάλεστοι κι όλοι παρόντες να χαρούν με τη χαρά να συμπαρασταθούν στη θλίψη!

Αναπόφευκτα κάποια στιγμή, επειδή ήταν γνωστό το χιούμορ του παπάκη, του ζητούσαν να μας πει ανέκδοτα, κι εκείνος που δεν έλεγε ποτέ όχι, μας ικανοποίησε με το πάρα πάνω!!! Τόσο, που τα μάτια έτρεχαν ασταμάτητα αλλά από τα γέλια αυτή τη φορά! Τόσο ήταν  το κέφι κι η χαρά του παπάκη μου, που αφού εξάντλησε το... ρεπερτόριο των ανεκδότων μπήκε κι  εκείνος στο τραγούδι... Τραγουδήσαμε οι δυο μας, όπως τότε, εκείνος κι εγώ, πιάσαμε παμπάλαια τραγούδια της δικής του νιότης...όπως: Η πρώτη αγάπη δε λησμονιέται,  Γιατί τρελά να σ΄ αγαπήσω, κι άλλα...

Το κέφι αστείρευτο...ο Δημητρός  κούρδιζε και ξεκούρδιζε τα όργανα!!! Όμως, οποία η απογοήτευσή μου, όταν αντί για το Μαντολίνο, στο οποίο ήταν μοναδικός, είδα ηλεκτρονικά όργανα... Μετά σκέφτηκα πως έπρεπε να εκσυγχρονισθεί και να συμβαδίζει με τους καιρούς, δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, αν ήθελε να επιβιώσει. Πάνε οι καιροί που το μαντολίνο κι η κιθάρα, αλλά και το ακορντεόν έφταναν και περίσσευαν για οποιαδήποτε εκδήλωση και κάλυπταν όλα τα γούστα. Μ’ αυτά χορεύαμε νύχτες ολόκληρες σε γάμους, αποκριάτικους χορούς, γιορτές, πανηγύρια κι αλλού. Με ωραία μελωδική μουσική που δεν σε ξεκούφαινε, που μπορούσες να την απολαμβάνεις είτε χόρευες είτε όχι αλλά ταυτόχρονα άκουγες και τον διπλανό σου με τον οποίο μιλούσες, αλλά,

Ο κόσμος άλλαξε / αλλάξαν οι καιροί...

Είχαν περάσει μεσάνυχτα και το γλέντι συνεχιζόταν με χορούς και τραγούδια, μέχρι γιαργυτό χορέψαμε κάτω στην αυλή, πού να χωρέσει η βεράντα. Μιλούσαμε, μιλούσαμε και τι δεν είπαμε, τι και ποιους και πόσα δε θυμηθήκαμε... Θα πρέπει να κόντευε να ξημερώσει όταν πια κουρασμένοι, αλλά ευτυχείς όλοι αποφασίσαμε να το διαλύσουμε και να πάμε για ύπνο, αφού συμφωνήσαμε πως το πρωί θα πηγαίναμε να βοηθήσουμε τη θεία τη Μαρούλα να μαζέψει και να συγυρίσει, ώστε να πάει κι αυτή να ξεκουραστεί τώρα. Τ’ ολόγιομο αυγουστιάτικο φεγγάρι μάς συντρόφεψε μέχρι να φτάσουμε στο καντούνι τση Γουρούνας, που τότε ήταν το πατρικό  σπίτι.

Αξέχαστη βραδιά, αξέχαστες θύμησες που έγιναν πολυτιμότερες, αφού έμελλε να είναι και το στερνό γλέντι με τον παπάκη, η στερνή φορά που βρεθήκαμε τόσοι αγαπημένοι μαζί και περάσαμε έτσι απλά μιαν υπέροχη βραδιά! Τότε, όμως, δεν το γνωρίζαμε, δε γνωρίζαμε πως ο παπάκης δεν ήταν πια του κόσμου τούτου... Ήταν γεμάτος τόση ζωντάνια, ήταν τόσο δραστήριος... Ποιος να φανταστεί πως λίγο μετά θα μας έφευγε έτσι ξαφνικά κι απότομα... Εκείνη η αλησμόνητη βραδιά, όμως, εκείνο το γλέντι το τρικούβερτο, έμεινε και θα μείνει σαν μια από τις πιο όμορφες αναμνήσεις και νοσταλγίες!

Με την αγάπη μου πάντα σε όλους,

δ.μ.τ.

Προετοιμάζεται το Πανηγύρι του Μπανάτου 2012

Όπως θα έχουν κατανοήσει οι απανταχού φίλοι του Νυχθημερόν, ο κεντρικός ναός του Μπανάτου, αυτός της Παναγούλας, έχει εγκαινιασθεί προς τιμήν της Κοιμήσεως της Θεοτόκοι, οπότε πανηγυρίζει κατά το Δεκαπενταύγουστο. 

Προς τούτο, όπως κάθε χρόνο, συνήλθε η άτυπη Επιτροπή, η οποία φροντίζει όλα τα σχετικά ενός ζακυνθινού πανηγυριού, τα οποία δεν είναι λίγα: Από τον Έρανο ώς τη Λιτανεία και τους βαστάζους, από τσι φωτίες ώς την ορχήστρα και τα λοιπά! 

Στην Επιτροπή συμμετέχουν μέλη του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου (Κώστας Μάτσας και Πέτρος Κοντονής), αλλά και όσοι άλλοι προθυμοποιήθηκαν: Χαράλαμπος Δ. Κοντονής (Πρόεδρος Μπανάτου), Σπύρος Δ. Κοντονής (Πρόεδρος της Εθελοντικής Ομάδας), Διονύσης Π. Στραβοπόδης και Σπύρος Ε. Ροδίτης. Στη φωτό, με τον Εφημέριό μας, κατά την αποψινή συνάντηση για τα διαδικαστικά! 

Σε κάποια από τις επόμενες δημοσιεύσεις μας θα αναρτήσουμε το Πρόγραμμα του Πανηγυριού 2012. Εννοείται, έστω και νοερά, είσθε όλοι προσκεκλημένοι!

11 φωτοστιγμές από τη θεατρική παράσταση "Το γλέντι"

 Κέντρο Λόγου Ενορίας Μπανάτου ΑΛΗΘΩΣ 
  Πλάτωμα Φανερωμένης, 6 Αυγούστου 2012  

[Φωτογραφίες, επεξεργασία: π. Παναγιώτης Καποδίστριας]

Το Κέντρο Λόγου "Αληθώς" φιλοξένησε απόψε την παράσταση "Το γλέντι"

Με την συμμετοχή όχι ικανοποιητικού αριθμού θεατών, αλλά αρκούντως εκλεκτικών, πραγματοποιήθηκε στο πλάτωμα της Φανερωμένης Μπανάτου "Το γλέντι", μια αξιομνημόνευτη θεατρική παράσταση, που φιλοξένησε ως καλοκαιρινή πολιτιστική δραστηριότητα το ΑΛΗΘΩΣ, το Μορφωτικό Κέντρο Λόγου της Ενορίας Μπανάτου. 

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η παράσταση, σε σκηνοθεσία της ευαίσθητης σκηνοθέτιδας και καλής ηθοποιού Μαρίας-Λουίζας Παπαδοπούλου, βασίστηκε σε δημοτικά τραγούδια (συγκεκριμένα τη "Λιογέννητη" και "Του Νεκρού Αδελφού"), δια των οποίων δόθηκε η ευκαιρία να ξετυλιχθούν ενώπιον των θεατών μύχιες καταστάσεις και "υπόθεσες ψυχικές", κατά την πολλά υπονοούσα ποιητική έκφραση Διονυσίου του Σολωμού. 

Οι ηθοποιοί, αλλάζοντας ή αποκαθηλώνοντας προσωπεία διάφορα, επιχείρησαν ξανά και ξανά την αποκάλυψη του κατεξοχήν Εαυτού των ηρώων, που υποδύονταν. Η υποκριτική προσπάθεια όλων έφθανε στο κατακόρυφο, εφαρμόζοντας -εννοείται- την πολυαπαιτητική δασκαλία της έγκριτης σκηνοθέτιδας, έως την (κατά το δυνατόν) αποκάθαρση του ενός και μοναδικού Προσώπου τους. Σε τούτο συνετέλεσαν τα μέγιστα, τόσο τα λιτά και υπαινικτικά σκηνικά, όσο και ο νυκτικός / παραμυθητικός φωτισμός, καθ' όλη την διάρκεια του έργου.

Όσοι παρευρεθήκαμε είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε μια θεατρική παράσταση, όχι ευκαιριακή ή "της αρπαχτής" (όπως -αλίμονο- συμβαίνει), αλλά κυρίως κι εν πρώτοις να μεταλάβουμε μυστικών (ή και μυστηριακών) δονήσεων της εσώτερης ψυχής μας, με κορυφαίο εργαλείο τον Έλληνα Λόγο! Πολλά Εύγε στην κ. Παπαδοπούλου και στους αφοσιωμένους συνεργάτες της!

π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Η ζωγραφιά της Έλενας

Όπως ίσως γνωρίζετε από περασμένες αυγουστιάτικες δημοσιεύσεις μας, σύμφωνα με την ζακυνθινή τυπική διάταξη του Δεκαπενταύγουστου, κάθε Εφημέριος ζακυνθινής Ενορίας επισκέπτεται όλα τα σπιτικά της Ενορίας του, όπου τελεί μια περίληψη του Μικρού Παρακλητικού Κανόνα, για την ευλογία των πιστών. Έτσι του δίνεται μια καλή ευκαιρία για να συνομιλήσει κατ' οίκον με τους Ενορίτες του, να δει εκ του σύνεγγυς τα προβλήματα, να επαινέσει επιτυχίες, να καταγράψει ανάγκες κλπ.

Η μαμά του Σπιτιού, λοιπόν, είχε πει στην οικογένεια ότι πρόκειται να έλθει ο Παππούλης για την Παράκληση και τότε η μικρή Έλενα, μαθήτρια νηπιαγωγείου μέχρι πρότινος, άρχισε τις ετοιμασίες, κυρίως ψυχολογικές. Η αναμονή έγινε αδημονία, ώσπου, μετά από δύο μέρες προετοιμασιών, σήμερα το πρωί ο Παππούλης κατέφθασε στο σπίτι, όπου η Έλενα, όχι μόνο τον δέχτηκε με πολλή χαρά, αλλά είχε μόλις ολοκληρώσει μια υπέροχη και αφαιρετική ζωγραφιά, την οποία και τού πρόσφερε! 

Αξίζει τον κόπο να δημοσιεύσουμε τον κόπο της, ενθυμούμενοι την ωραία ρήση του Χριστού: "Άφετε τα παιδία και μη κωλύετε αυτά ελθείν πρός με"!!!

Μεταμορφούμενοι στην σημερινή Ευχαριστιακή Σύναξη του Μπανάτου

Πάμπολλοι ενορίτες μας συνέρρευσαν σήμερα στον ναό της Παναγούλας Μπανάτου, για να συνεορτάσουν την Μεταμόρφωση του Σωτήρα. 

Ο Εφημέριός μας, στην ομιλία του, τόνισε την ανάγκη μεταμόρφωσης σε όλα τα επίπεδα του κοινωνικού βίου. Η Μεταμόρφωση άρχεται και ολοκληρούται στην εκκλησιαστική ζωή, όπου, δια της ευχαριστιακής εμπειρίας, αποκαλύπτεται ο ζωντανός Θεός, ο οποίος έχει την βούληση και την δύναμη να προσλαμβάνει και να καινίζει τις ανθρώπινες μειονεξίες.

Μετά την Θεία Ευχαριστία αναγνώσθηκαν οι ευχές για τα σταφύλια και τις σταφίδες, που -πολύ ευγενικά- προσκόμισε το ζεύγος Παύλου και Γεωργίας Δρογγίτη, για να ευλογηθεί ο επί θύραις Τρύγος τους και να μεταλάβουν τού νέου καρπού οι εκκλησιαζόμενοι!

Ενόψει Θείας Μεταμόρφωσης

Την Θεία Μεταμόρφωση τιμά η Εκκλησία μας από απόψε! Κι εμείς, στην Ενορία μας, εσπερίσαμε το απόγευμα εορταστικώς, αν και με απόλυτο καύσωνα, στον ναό της Παναγούλας μας. Κάμποσοι ενορίτες μας προσήλθαν στο Μυστήριο της Εξομολόγησης, ώστε αύριο, κατά την επίσημη θεία Λειτουργία, να μεταλάβουν των Αχράντων Μυστηρίων!

 

Η ανωτέρω φωτογραφία προέρχεται από τον ευπρεπισμό της Εικόνας της Μεταμόρφωσης στον ναό μας, την οποία προτείνουμε και στους απανταχού αναγνώστες μας για προσκύνηση, ευχόμενοι την πραγματική και θεοπρεπή Μεταμόρφωση όλων μας!

Το Κέντρο Λόγου «Αληθώς» φιλοξενεί στο Μπανάτο τη θεατρική παράσταση «Το γλέντι»

Το Μορφωτικό Κέντρο Λόγου ΑΛΗΘΩΣ φιλοξενεί «ΤΟ ΓΛΕΝΤΙ» της Εταιρείας Θεάτρου «Ανέμη», στο πλάτωμα του ναού της Φανερωμένης Μπανάτου, την ερχόμενη Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2012, στις 9.15 το βράδυ.

   

Πρόκειται για μια θεατρική παράσταση, σε σκηνοθεσία Μαρίας-Λουΐζας Παπαδοπούλου, εμπνευσμένη από παραλογές και δημοτικά τραγούδια, συγκεκριμένα της «Λιογέννητης» και του «Νεκρού Αδελφού».  Ένα νυχτερινό γλέντι, όπου οι συνδαιτυμόνες αφηγούνται αρχικώς ανάλαφρα, ερωτικά λιανοτράγουδα, προχωρούν σε μακροσκελή, αφηγηματικά τραγούδια, καταλήγοντας σ’ ένα χορό κάθαρσης, που επιχειρεί  τη  συμφιλίωση με την προσωρινότητα της ζωής.

Στην παράσταση τα σύγχρονα στοιχεία δένουν με τα παραδοσιακά. Χρησιμοποιούνται μάσκες, στοιχεία παντομίμας, η μουσική παίζεται ζωντανά (κρουστά, ηλεκτρική κιθάρα, πιάνο, συνθεσάιζερ φλογέρα), αναμιγνύοντας σύγχρονα με παραδοσιακά στοιχεία. Η όλη παρουσίαση διακρίνεται για έντονη κινησιολογία και πολλές εικόνες, οι οποίες σχηματίζονται με απλά μέσα.  

Τιμή εισιτηρίου: Για παιδιά 4 ευρώ, για ενήλικες 6 ευρώ.

Στις αυλές της Παναγίας του Προυσού, της Αρχόντισσας της Ρούμελης

Απολυτίκιον. Ήχος α'. 

Της Ελλάδος απάσης συ προΐστασαι πρόμαχος και τερατουργός εξαισίων τη εκ Προύσσης εικόνι Σου, Πανάχραντε Παρθένε Μαριάμ, και γαρ φωτίζεις εν τάχει τους τυφλούς δεινούς τε απελαύνεις δαίμονας και παραλύτους δε συσφίγγεις αγαθή. Κρημνών τε σώζεις και πάσης βλάβης τους σοι προστρέχοντας. Δόξα τω σω ασπόρω τοκετώ, δοξα τω σε θαυμαστώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου τοιαύτα θαύματα. 

 Μεγαλυνάριον 

Σφαίρας ουρανίους φωταγωγείς, αχράντω οικήσει την υδρόγειον δε βολαίς, αρρήτων θαυμάτων, αυγάζεις όθεν πίστει, πάντες σε προσκυνούμεν ω Προυσιώτισσα.

[Φωτογραφίες: π. Π. Κ. / 27.7.2012]

Ξανά στην Ενορία μας Ψευδομάρτυρες του Ιεχωβά

Οι ανωτέρω φωτογραφίες αποτυπώνουν καρέ-καρέ την επέλαση Χιλιαστριών / ψευδομαρτύρων του Ιεχωβά ανά τους δρόμους και τους παραδρόμους του Μπανάτου, σήμερα, μετά την Θεία Λειτουργία της Κυριακής και μέχρι το μεσημέρι. 

Ο Εφημέριός μας, μόλις έλαβε την είδηση της παρουσίας τους ανάμεσά μας -ευγενικά φερόμενος και ως φιλόξενος πατέρας της περιοχής- έσπευσε να τις "συνοδέψει" έως και την αποχώρησή τους από τα όρια του Μπανάτου. Σε σύντομη συζήτηση, που είχε μαζί τους, εξέφρασε τον ειλικρινή προβληματισμό του, ότι οι μεγαλοσχήμονες της Χιλιαστικής Οργάνωσής τους βγάζουν στους δρόμους -ως αδέσποτα σκυλιά- τα πλανεμένα θύματά τους, για να διαδώσουν δήθεν τον λόγο τού Θεού, μάλλον δε τις αιρετικές ασυναρτησίες του "Ξύπνα" και της "Σκοπιάς". Μέσα στον αδυσώπητο καύσωνα και κάθιδρες οι κυρίες αυτές θεωρούν ότι συνεισφέρουν στην εγκαθίδρυση της Χιλιετούς Βασιλείας, έχοντας όμως στην πραγματικότητα εγκλωβισθεί σε μιαν αναχρονιστική, ακατανόητη και ατελέσφορη θρησκειοειδή μειονότητα, δίχως ουσιώδες περιεχόμενο και προοπτική. Μόνο συναισθήματα οίκτου προκαλεί το θέαμα των πλανόδιων αυτών ανθρώπων, οι οποίοι επιζητούν πνευματικά θύματα για την φάκα τής αμερικανόφερτης Εταιρείας "Σκοπιά". 

Μέσω του Νυχθημερόν εφιστάται η προσοχή στους Μπανατιώτες και γενικά στους αναγνώστες μας, να μην παρασύρονται από τις ενίοτε θελκτικές δράσεις των αιρετικών, αλλά άμεσα και με κάθετο -πλην όμως ευγενή- τρόπο να τούς δηλώνουν την αντίθεσή τους στα καταστροφικά -εν πολλοίς- πιστεύματα, που επαγγέλλονται.

Ιερέας Κωνσταντίνος Λαμπαδάρης, ένας ακάματος σκαπανέας του Λαϊκού Πολιτισμού της Ευρυτανίας

Γράφει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας 

Κατά το ταξίδι μας στην Ευρυτανία των προηγούμενων ημερών και μάλιστα κατά την επίσκεψή μας στο ιστορικό Μεγάλο Χωριό, λίγα χιλιόμετρα έξω από το Καρπενήσι, είχαμε την ευκαιρία να γνωρισθούμε, να συγχνοτισθούμε και να συλλειτουργήσουμε με τον Εφημέριο της Ενορίας αυτής ιερέα Κωνσταντίνο Λαμπαδάρη, 72 ετών. Ο παπά Κώστας είναι κυριολεκτικά αυτό που συμπυκνώνει η φράση "άρχοντας του τόπου"! Καθόλα άρχοντας: Από την ιεροπρέπεια έως το καταδεκτικό τού χαρακτήρα του και το διαρκώς χαμογελαστό της μορφής του, από την φιλόξενη και απλόχωρη διάθεση έως την αφηγηματική δεξιότητά του! Προσωπικά μιλώντας, δεν θυμάμαι πολλούς ανθρώπους, που να με έχουν συναρπάσει τόσο, παρότι δεν κοσμείται με ιδιαίτερες μορφώσεις ή ανωτερίστικες επιτηδεύσεις! 

Ο παπά Λαμπαδάρης είναι μια λαμπάδα αναμμένη, παρά το γεγονός ότι πριν από τρία ακριβώς χρόνια, το ξημέρωμα της 30ής Ιουλίου 2009, έχασε το ένα από τα τέσσερα παιδιά του, τον Πάνο, σε τραγικότατο δυστύχημα, αφήνοντας εκείνος πίσω του μια νέα γυναίκα με τρία ορφανά. Δείτε σχετικά εδώ.

Ο σκοπός του άρθρου μας αυτού δεν είναι βεβαίως η πρόκληση οίκτου ή ανάλογων συναισθημάτων για τα θλιβερά του βίου ενός εκάστου, αλλά η προβολή ενός σεμνού αρχοντόπαπα της ορεινής ελλαδικής υπαίθρου, ο οποίος -συν όλοις τοις άλλοις- δαπανάται από πολύ νέος στην συλλογή παραθεωρημένων και αμελητέων στοιχείων του λαϊκού πολιτισμού της ευρύτερης περιοχής της Ευρυτανίας, έτσι που σήμερα να έχει στην κατοχή του έναν ολόκληρο αξιοθαύμαστο θησαυρό! 

Στον θησαυρό αυτόν είχαμε την τιμή να ξεναγηθούμε από τον ίδιο τον συλλογέα παπά, ο οποίος είχε μεγάλη χαρά και αυθορμητισμό στο να μάς επιδεικνύει ένα προς ένα τα εκατοντάδες αποκτήματά / εκθέματά του, έχοντας κατορθώσει έτσι ν' απαθανατίσει δυσδιάκριτες μνήμες, φευγάτες αφές, μορφές πολυβασανισμένες, ζωές απλότητας. Όλα μα όλα θα τα είχε καταπιεί οριστικός Χαμός, αν ο ιερέας αυτός δεν έκανε -εντέλει- το καθήκον του έναντι της Ευρυτανικής Ιστορίας, καθόσον τού αναλογούσε!

Αξίζει να αναφερθεί, όπως ο ίδιος ο παπά Κώστας μάς διηγήθηκε , ότι η μακαρίτισσα η μητέρα του, σε απόγνωση κάποτε και με δάκρυα στα μάτια τού αποκάλυψε ότι η μικρή κοινωνία του γενέθλιου χωριού του τον έλεγε... "παλαβό", επειδή μάζευε τα παλιοπράγματα των στάβλων και τ' άχρηστα των αυλών!... 

*   *   *

Ώρα να επιστρέψουμε στο Μεγάλο Χωριό και στη μεγάλη λαογραφική συλλογή του Εφημερίου του! Ελάτε, με την βοήθεια τού φακού τού Νυχθημερόν, να επισκεφθούμε τον παπά Λαμπαδάρη, στο ισόγειο της κατοικίας του, δηλαδή στο προσωπικό του βασίλειο!